Nov 25, 2013

அந்த சிறுவனின் கண்கள்


இரண்டு நாட்களுக்கு முன் வெளியே சாப்பிட சென்றிருந்தேன். ஹோட்டலில் வேலை செய்தவர் சாம்பாரை எடுத்து எனக்கு சாதத்தில் ஊற்றுகையில் கொஞ்சம் என் சட்டையில் பற்றுவிட்டது. அவர் பதறிவிட்டார். என்னிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். சட்டையில் சாம்பார் பட்டதும் கொஞ்சம் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் எனக்கு அந்த அளவிற்கு கோபம் வரவில்லை. அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. சொல்கிறேன்.

கல்லூரி முடித்துவிட்டு வேலை இல்லாமல் சுற்றிக்கொண்டிருந்த போது எதற்கு எடுத்தாலும் கோபம் வரும். என்னுடைய கோபங்கள் எல்லாம் பொதுவாக போஸ்ட் ஆபிஸ் ஊழியர்கள், பேங்க் ஊழியர்கள் இவர்கள் மீதுதான் அதிகம் இருக்கும். அப்போது அதற்குறிய காரணம் தெரியாவிட்டாலும் இப்போது தெரிகிறது. அவர்கள் எல்லாம் நல்ல வேலையில் இருக்கிறார்களே என்ற பொறாமையில் அப்படிப்பட்ட கோபம் வந்திருக்கலாம். ஒரு முறை ஒரு பேங்க் ஊழியருடன் மிகப்பெரிய சண்டை வந்துவிட்டது. காரணம் எல்லாம் ஒன்று பெரிதாக இல்லை. பணம் கொடுக்க கொஞ்சம் லேட் செய்துவிட்டார் அவ்வளவுதான். அவரைப் பிடித்து திட்டி, அவரும் என்னைத் திருப்பி திட்ட ஆரம்பித்து, மிகப்பெரிய ரகளை ஆகிவிட்டது. இப்பொழுது யோசித்துப்பார்த்தால் இது எல்லாம் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்த்தனம் என்று தெரிகிறது. ஆனால் இப்போது தெரிந்து என்ன பிரயோசனம்?

ராணிப்பேட்டையில் இருந்த போது ஒரு மெஸ்ஸில் சாப்பிடுவது வழக்கம். அந்த மெஸ்ஸின் உரிமையாளர் மிக நல்ல நண்பர். நான் மெஸ்ஸிற்கு சென்றால் என்னை நன்றாக கவனிப்பார். அவர் மட்டும் அல்லாது அங்கு உள்ள ஊழியர்கள் அனைவருமே என்னை மிகவும் அன்பாகவே நடத்துவார்கள். அங்கே ஒரு சின்னப் பையன் வேலையில் இருந்தான். படிக்க வேண்டிய வயதில் மெஸ்ஸில் வேலைப் பார்த்தான். பயங்கர சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்வான். ஆனால் வாய் கொஞ்சம் அதிகம். பல சமயம் அவன் பேசினால் கடுப்பு வந்தாலும் சிறு பையன் தானே என்று  பொறுத்துக்கொள்வதுண்டு.

‘ஆட்டுக்கால் சூப் சாப்பிட்டால் உடம்பிற்கு நல்லது, சளி பிடிக்காது, நெஞ்சில் சளி இருந்தால் அப்படியே வெளியே வந்துவிடும்’ என்று நண்பர்கள் சொன்னதால், மெஸ் நண்பரிடம் ஆட்டுக்கால் சூப் தினமும் காலையில் வேண்டும் என்று சொன்னோம். அவர் ஒப்புக்கொண்டு எங்கள் அறை நண்பர்களுக்காக மட்டும் தினமும் சூப் செய்து காலையில் அனுப்புவார். அப்பொழுது எல்லாம் தினமும் யோகாசன பயிற்சி செய்வதுண்டு. இப்பொழுது இல்லை. போன வருடத்திலிருந்து நிறுத்திவிட்டேன். காரணம் ஒன்றுமில்லை. நேரம் இல்லை. வாக்கிங் செல்வதோடு சரி. மாலையில் ஜிம் செல்கிறேன். அவ்வளவுதான். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது எல்லாம் நான் வாக்கிங் செல்வதையும், ஜிம் செல்வதையும் எழுதுகிறேன். காரணம் தற்பெருமைக்காக அல்ல. படிக்கும் நண்பர்களும் ஏதாவது ஒரு உடற்பயிற்சி தினமும் செய்ய நான் எழுதுவது ஒரு தூண்டுதலாக இருக்காதா? என்ற ஆசையில்தான்.

அப்படி ஒரு நாள் யோகாசன பயிற்சியில் கண்களை மூடிய நிலையில் சர்வாங்க ஆசனத்தில் இருந்த போது, திடிரேன காலில் இருந்து மூளைக்கு ஒருவித வலி மாதிரி ஒரு உணர்வு தோன்ற உடனே கண்களைத்திறந்து பார்த்தால், அந்த மெஸ் பையன் அருகில் நின்று தன் கை நகத்தால் என் உள்ளங்காலில் கீறிக்கொண்டிருந்தான். எங்கிருந்துதான் எனக்கு அப்படி ஒரு கோபம் வந்தது என்று தெரியவில்லை. உடனே எழுந்து அவன் கைகளை முறுக்கினேன். ஆனால் அடிக்கவில்லை. திட்டமட்டும் செய்தேன் (யோகாசனம் செய்யும் போது அப்படி உடனே எழுந்திருக்கக்கூடாது. ‘சவாசனம்’ செய்து முடித்த பின் பொறுமையாகத்தான் எழுந்து கொள்ள வேண்டும். அதே போல் எனக்கு வந்தது போல் இப்படி அதீத கோபமும் வரக்கூடாது). பின் அவன் சென்றுவிட்டான்.

எனக்கு என்னுடைய கோபம் குறைய சிறிது நேரம் தேவைப்பட்டது. பின் அலுவலகத்துக்கு கிளம்பினேன். நான் இருந்தது மூன்றாவது மாடியில். கீழே வந்து கொண்டிருக்கையில் அந்த பையன் ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டிருந்தான். பார்த்தால் கண்களில் தாரை தாரையாக கண்ணீர். அருகில் சென்று என்னடா? என்று விசாரித்தால், மீண்டும் தேம்பி தேம்பி அழுதான். விசாரித்தப்பின் மெல்ல கூறினான், “ஓனர் ஏண்டா ஒரு மாதிரி இருக்கன்னு கேட்டார். நான் நடந்ததை சொன்னேன். உடனே பயங்கரமாக அடித்துவிட்டார். உங்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டு வரச்சொன்னார்” என்றவனின் கன்னத்தைப் பார்த்தேன். அவர் அடித்ததால் அந்த கன்னம் வீங்கி இருந்தது. என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. மெஸ்ஸிற்கு சென்று அவரைச் சத்தம் போட்டேன். அதற்கு அவர் என் கண் முன்னாலேயே, “வேலைக்கார நாய்க்கு அப்படி என்ன கொழுப்பு?” என அவனை அடிக்க போய்விட்டார். கோபத்தில் சாப்பிடாமல் ஆபிஸ் சென்றுவிட்டேன்.

அதன் பிறகு வந்த நாட்களில் அவன் என்னிடம் பேசவே இல்லை. அவனிடம் இருந்த அந்த நகைச்சுவை உணர்வை மீண்டும் நான் பார்க்கவே இல்லை. அவன் மனதில் என்னை எப்படி எல்லாம் திட்டினானோ தெரியவில்லை. என்னிடம் அவன் பேசுவதையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறுத்திக்கொண்டான். அவனுடைய அந்த புறக்கணிப்பை என்னால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. நான் மலேசியா வரும் வரையில் அவன் என்னிடம் பேசவே இல்லை. இன்றும் என் மனதில் அது ஒரு ஆறாத வடுவாகவே இருக்கிறது. ‘யார் பெற்ற பிள்ளையோ? என்ன காரணத்தினால் படிக்க முடியாமல் அந்த வேலையில் சேர்ந்தானோ” அவனின் அழுத கண்கள் இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது. அதிலிருந்து நான் எந்த ஊழியர்களையும் எந்தக் காரணத்தைக்கொண்டும் திட்டுவதில்லை. அவர்களை மதிக்க கற்றுக்கொண்டேன்.

இந்த விசயத்தையும் ஏற்கனவே எழுதி இருக்கேனா? தெரியவில்லை. எழுதி இருந்தாலும் பரவாயில்லை, இன்னும் ஒரு முறை சொல்கிறேன். நல்ல விசயம் தானே? மலேசியாவிலிருந்து சென்று திருச்சி ஏர்போர்ட்டை அடைந்ததும், எல்லோரும் அவரவர்கள் வீட்டிற்கு போகத் துடிப்பார்கள். நானோ மெதுவாக பக்கத்தில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலுக்குச் சென்று ஒரு இரண்டு இட்லியாவது சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் செல்வேன். காரணம் அங்கே ஒரு சர்வர் இருக்கிறார். சரியாக அவரால் நடக்கக் கூட முடியாது. காரணம் நடந்து நடந்து ஓய்ந்து போனவர். வயதானவர். சர்வர் வேலையில் இருந்து கொண்டே தன் பிள்ளைகளை நன்கு படிக்க வைத்திருக்கிறார். ஒரு முறை என் டிரைவர் அவரை தாமதமாக இட்லி கொண்டு வந்ததற்கு திட்ட, நான் டிரைவரை கண்டித்து, “என் பசிக்கு சாப்பாடு போடும் இவர் தெய்வம் பொன்றவர். ஹோட்டல் உரிமையாளர் யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனா இவர் கைகளால் தானே நான் உணவைப் பெற்று உண்கிறேன்” என்றேன்.

கேட்ட அவர் கண்களில் இருந்து கண்ணீர். காரணம் நான் கேட்கவில்லை. அது எனக்கும் அவருக்கு மட்டும் தெரிந்த உண்மை.

அவருக்காகவே அந்த ஹோட்டலுக்கு அடிக்கடி செல்கிறேன்.

நண்பர்கள் எல்லோரும், “உன் பதிவுகளைப் படித்தால் நீ ரொம்ப நல்லவன்” என்ற இமேஜே வருகிறதே? நீ திருந்தவே மாட்டாயா?” என்கிறார்கள். நான் என்ன செய்வது? எப்படி எழுத ஆரம்பித்தாலும் இப்படித்தான் வந்து முடிந்து தொலைகிறது. அதற்காகத்தான் கதைகள் எழுதுகையில் நான் கெட்டவனாகி விடுகிறேன்.

 

 

Nov 20, 2013

எல்லா ஊரிலும் இப்படித்தானா?


இந்த முறை நான் இந்தியா சென்ற போது எங்கள் ஊரிலிருந்து கடைசி விமானத்தில் கோலாலம்பூர் சென்றடைந்தேன். அப்பொழுது மணி இரவு 10 இருக்கும். என்னுடைய விமானம் காலை 7.40க்குத்தான். அதுவரை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கொஞ்ச நேரம் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என்னால் முழுமையாக கவனம் செலுத்த முடியாததால் அப்படியே கண்களை மூடிக்கொண்டு அருகில் இருந்த சேரில் உட்கார்ந்து இருந்தேன். என்னை போல பல பயணிகள் அங்கங்கே அமர்ந்து இருந்தார்கள். சிறிது நேரத்தில் யாரோ என்னைக் கூப்பிடுவது போல தோன்ற கண் விழித்துப்பார்த்தேன். என்னை அழைத்தது மிக அழகிய ஒரு யுவதி. வயது ஒரு 30க்குள் இருக்கலாம். டைட் ஜீன்ஸும், லூஸ் டி சர்ட்டும் அணிந்திருந்தார். அவர் குனிந்த போது எல்லாமே தெரிந்தது. பெண்கள் இந்த மாதிரி உடைகள் அணிவது இங்கே மிகச் சாதாரணம் என்றாலும், இந்த உடையில் அந்த பெண் மிக கவர்ச்சியாக இருந்தாள்.

“என்ன?” என்பது போல் நிமிர்ந்து பார்த்தேன். அவள் சுத்தமான ஆங்கிலத்தில், என் காலை தொட்டு, “வேண்டுமானால் உங்கள் கால்களை தாராளமாக இங்கே நீட்டிக்கொண்டு தூங்குங்கள்” என்று தன்னுடைய லக்கேஜ் அடங்கிய டிராலியை காண்பித்தார். எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். என்ன ஒரு கரிசனம் என் மேல் என்று ஆச்சர்யம் அடைந்து, “பரவாயில்லை” என்றேன். பின் அவள் வற்புறுத்தவே, கால்களை நீட்டிக்கொண்டேன். மனம் கெட்டவிதமாக அலைய ஆரம்பித்தது. ஏறக்குறைய ஏற்போர்ட்டில் அனைவரும் தூங்கிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். பக்கத்தில் மிக அழகான ஒரு இளம் பெண். அதுவும் மிக அருகில். போர்வையை வேறு போத்திக்கொண்டு இருக்கிறாள். நன்றாக வேறு இருக்கிறாள். ஏதேனும் செய்தால் கூட அவள் அனுமதிக்க கூடும் என்று மனம் தப்புக்கணக்கு போட்டது. இருந்தாலும் எப்பொழுதும் போல மனதிலேயே அந்த ஆசையை போட்டு அடக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன்.

பின் மெல்ல பேச ஆரம்பித்தாள். நானும் பேசலானேன். நான் பொதுவாக யாராக இருந்தாலும் உடனே பேசிவிடுவது வழக்கம். என்னால் சிறிது நேரம் கூட பேசாமல் இருக்க முடியாது. அது என் இயல்பு. அதுவும் பேசுவது பெண் என்றால்…

பரஸ்பர அறிமுகத்துப்பிறகு அவள் இந்தோனேஷியாவில் இருந்து வந்திருக்கிறாள் என்று அறிந்து கொண்டேன். அவளின் அருகாமை எனக்கு ஒரு வித கிரக்கத்தையும், ஏக்கத்தையும் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தது. படிக்கும் நண்பர்கள் “நீ இவ்வளவு கேவலமானவனா?” என்று நினைக்கலாம். அந்த கணத்தில் என் மனதில் தோன்றிய உணர்வுகளை சொல்கிறேன். அவ்வாறு தோன்றியது நியாயமா? என்று நீங்கள் கேட்டீர்களானால் என்னிடம் எந்த பதிலும் இல்லை.

பின் பேச்சு வளர்ந்தது. இருவருமே தூங்கவில்லை. ஆனால் அந்த பெண்ணிடம் பேசிய பிறகு மூன்று நாட்கள் தூக்கம் வராமல் தவித்தேன்.
இதோ எனக்கும் அவருக்கும் நடந்த உரையாடலின் சிறு பகுதி:

“எதுக்காக மலேசியா வந்தீங்க?”

அதுவரை மலர்ச்சியாக இருந்த அவர் முகம் வாடத்துவங்கியது. முகத்தில் இருந்த சந்தோசம் போய் சோகம் அப்பிக்கொண்டது. எனக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை. இது ஒரு சாதாரண கேள்விதானே? ஏன் இந்த சோகம்?
அவரே பேச்சை ஆரம்பித்தார்.

“நான் மலேசியாவை சுற்றிப்பார்க்க வரவில்லை?”

“பின் எதற்கு….?”

“நான் என் அம்மாவை பார்க்க வந்தேன்”

“அம்மா எங்கே இருக்கிறார்கள்?”

“பினாங் ஆஸ்பத்திரியில்”

“அம்மாவுக்கு என்ன?”

“அம்மாவுக்கு ப்ரஸ்ட் கேன்சர்”

சொல்லும் போதே அவர் கண்கள் கலங்கிவிட்டது.

“இப்போது எப்படி இருக்கிறார்கள்”

“அப்படியேத்தான்”

“இப்போ யார் அம்மாவுடன் ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கிறார்கள்”

“யாரும் இல்லை”

“என்னது? யாரும் இல்லையா?” அதிர்ந்த நான் “எப்படி தனியா அவங்க இருப்பாங்க”

“வேற வழி?”

அந்த நேரம் பார்த்து ஏற்போர்ட்டில் கொசு மருந்து அடிப்பதற்காக அனைவரையும் ஏற்போர்ட்டை விட்டு வெளியேர சொன்னார்கள், அந்த பெண்ணுக்கு ஒன்றும் தெரியாததால் அவரை அழைத்துக்கொண்டு அருகில் இருக்கும் ஃபுட் கோர்டுக்கு சென்றேன். அதிகாலை 2 மணி இருக்கும். மிகவும் வற்புறுத்தி மைலோ வாங்க்கிக்கொடுத்து குடிக்கச்சொன்னேன்.
பின் கேட்டேன்,

“ஏன் அவங்க தனியா இருக்காங்க? உங்க அப்பா எங்கே?”

“அப்பா மிகவும் வயதானவர். அவரால் வர முடியாது. மேலும் எங்கள் வீட்டிலேயே ஒரு மளிகை கடை வைத்துள்ளோம். அவர்தான் பார்த்துக்கொள்கிறார். அதுதான் எங்களுக்கு வருமானம்”

“உங்களுக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டதா?”

“ஆமாம்”

“எத்தனை குழந்தைகள்”

“இரண்டு குழந்தைகள்?”

“கணவர் என்ன செய்கிறார்?”

“நான் கணவருடன் இல்லை”

நான் அதிர்ந்து போய், “ஏன் என்ன ஆச்சு?”

“காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டோம். பின்னால் தான் தெரிந்தது, அவர் இன்னொரு பெண்ணுடனும் வாழ்க்கை நடத்துகிறார் என்று. கோபப்பட்டு சண்டை பிடித்தேன். ஆனால் அவர் சொன்ன காரணம்…??”

“அப்படி என்ன சொன்னார்?”

“நான் அழகு இல்லையாம். அதுவும் “அந்த” விசயத்தில் நான் சரியில்லையாம்?”

எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவன் எப்படிப்பட்ட மனிதன் என்று என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இப்படிப்பட்ட ஒரு அழகு தேவதையை எப்படி அவனால் புறக்கணிக்க முடிந்தது?

அதுவரை அந்த பெண்ணின் அருகாமையால் என் மனதில் இருந்த கெட்ட எண்ணம் அழிந்து அவர் மீது ஒரு மரியாதை கலந்த அன்பு வர ஆரம்பித்தது.

“நீங்கள் ஏன் இன்னொரு கல்யாணம் செய்து கொள்ளக் கூடாது?”

“அவன் சொன்ன ஒரு வார்த்தையால் என் மனம் சுக்கு நூறாகிவிட்டது. இனி ஒட்டுவது கடினம்”

“இன்னும் சொச்ச காலம் எப்படி தனிமையில் வாழ்வீர்கள்?”

“இனி என் பிள்ளைகளுக்காக வாழ்வேன். நீங்கள் செக்ஸை நினைத்து இந்த கேள்வி கேட்டு இருந்தீர்களானால், என்னுடைய பதில், எனக்கு அது தேவையில்லை”

அதன் பிறகு என்ன பேசுவதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. தனியாக கேன்ஸரில் வாடும் அவர் அம்மா ஒரு பக்கம் என் மனதை ஆக்கிரமித்து இருந்தார்கள். மறுபக்கம், அவரின் வயதான அப்பா, அவரின் குழந்தைகள், குறைந்த வருமானத்தில் அவர் எப்படி வாழ்க்கையை நடத்த போகிறார் என்று என் மனம் சிந்திக்க ஆரம்பித்து விட்டது. எனக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

இப்படிப்பட்ட அழகான பெண்ணின் மனதில் வாழ்க்கையில் இத்தனை சோகங்கள். என்னை மிகவும் கேவலமாக உணர்ந்த நாள் அது. எதுவுமே அந்த பெண்ணைப் பற்றித் தெரியாமல் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள் என்பதற்காக என் மனம் எவ்வளவு கேவலமாக அவளை எடைப்போட்டு விட்டது?

அதன் பிறகு அவ(ள்)ர்தான் நிறைய பேசினார். அவர் இமிகிரேஷன் செல்லும் வரை அவர் கூடவே இருந்தேன். போகும் போது சொன்னார்,

“இன்று ஒருவித மன அமைதியுடன் செல்கிறேன். என் மனதில் இருந்ததை எல்லாம் உங்களீடம் இறக்கி வைத்துவிட்டேன். எந்த ஒரு ஆணும் உங்களைபோல் இப்ப்டி பொறுமையாக என் சோகங்களை கேட்தில்லை. நன்றி. அவர்களின் பார்வை எல்லாம் வேறு இடத்தில்தான் இருக்கும்” என்று சொல்லி விடை பெற்றார்.

உண்மையில் ஆரம்பத்தில் என் மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை அறிந்திருந்தாரானால் என்னைப்பற்றி என்ன நினைத்திருப்பார்?



Nov 18, 2013

நினைத்து நினைத்து!

எனக்கு என்ன ஆச்சு என்று எனக்கே தெரியவில்லை! ஏன் நான் இப்படி நடந்துகொள்கிறேன்? எனக்கு என்ன குறை? ஒன்றும் இல்லை. எல்லாமே நல்லபடியாகத்தான் நடநக்கிறது!. என்ன ஒன்று, எனக்கு எதுவுமே உடனே நடக்காது. எல்லாமே லேட்டாகத்தான் நடக்கும். ஆனால் நல்லதுதான் நடக்கும். அப்படித்தான் என் கல்யாணமும் நடந்தது. தங்கைகளுக்கு கல்யாணம் நடந்து, வீட்டு கடன் எல்லாம் அடைத்து அப்பா எனக்கு பெண் பார்க்கும் போது நான் 30 வயதை கடந்துவிட்டேன். அல்மோஸ்ட் என் மார்க்கெட் முடிந்து போய் நான் ஒரு விலை போகாத சரக்காக ஆகிவிட்டிருந்தேன். நான் நல்ல ஓரளவு சம்பளம் வாங்க கூடிய வேலையில் இருந்தாலும் யாரும் பெண் கொடுக்க முன் வரவில்லை. அப்பா பார்க்காத இடம் கிடையாது. எல்லாம் பொருந்தி வந்தால் பெண் சுமாராக இருப்பாள். நான் ஒரு ஸ்டேஜில் பெண் எப்படி இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தேன். அந்த சமயத்தில்தான் ஜோதியின் ஜாதகம் வந்தது.

ஜாதகம் எல்லாம் பொருந்தி இருப்பதாகவும் உடனே பெண் பார்க்க வருமாரும் அவர்களிடமிருந்து கடிதம் வந்தது. அவ்வளவுதான் அப்பா உடனே பெண் பார்க்க போகலாம் என்று சொல்லிவிட்டார். நானும் வேறு எந்த விபரமும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. எப்படியாவது கல்யாணம் ஆனால் போதும் என்று நிலையில் நான் இருந்தேன். ஆபிஸுக்கு ஒரு நாள் லீவு சொல்லிவிட்டு எல்லோரும் கிளம்பினோம். என் நண்பனின் காரில்தான் சென்றோம். ஒரு மணி நேரத்தில் பெண்ணின் வீட்டை அடைந்தோம். போகும் வழியிலேயே ஒரு ஹோட்டலில் காரை நிறுத்தி முகத்தை கழுவி ஒரு இஞ்ச் பவுடர் அடித்துக்கொண்டேன். அவர்களின் வீட்டை அடைந்தோம். மிக மிக சிறிய வீடு. ஆனால் சுத்தமாக வைத்திருந்தார்கள். எனக்கு வீட்டில் நுழைந்தவுடன் எனக்கு பிடித்த ஒரே விசயம் வரவேற்பறையில் இருந்த அரவிந்தர் படமும் அம்மாவின் படமும்தான். வழக்கமான பேச்சுகள் முடிந்து, பெண்ணை அழைத்தார்கள். எனக்கு உடம்பெல்லாம் வேர்க்க ஆரம்பித்தது. 34வயதில் முதல் முதலில் ஒரு பெண்ணை திருமணத்திற்காக பார்க்க போகிறேன். இதயம் படபடக்க ஆரம்பித்தது. அந்த வயதுவரை எனக்கு திருமணம்தான் ஆகவில்லையே தவிர பல கனவுகளை மனதில் புதைத்து வைத்திருந்தேன். அந்த கனவுகளோடு காத்திருந்தேன்.

பெண்ணை அவள் அம்மா அழைத்து வந்தார்கள். என் சப்த நாடியும் அடங்கிவிட்டது. காரணம் பெண் அத்தனை அழகு. நல்ல கலர். அதைவிட முக்கியம் ரொம்ப இளமை. இவ்வளவு அழகான பெண் நமக்கா? என்ற ஆச்சர்யத்தில் என்னால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. அதன் பிறகு நடந்தது எல்லாம் எனக்கு நினைவில்லை. காரில் வரும் போது அப்பா கேட்டார்,

"என்னடா அருண், பொண்ண பிடிச்சிருக்கா?"

பதில் சொல்லவில்லை. ஏதோ மனதில் தோன்றியது. நெருடியது. காருக்கு வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்பா டென்ஷனாகி,

"ஏண்டா உன்னத்தான், கேட்கறேன்ல, பொண்ணு புடிச்சிருக்கா?"

அதற்குள் அம்மா, "அவன் என்ன சொல்றது. இவ்வளவு லட்சனமான பொண்ணு கிடைக்க குடுத்து வச்சிருக்கணும்"

உடனே தங்கை, "ஆமாம்பா. அண்ணி சூப்பர்" அதற்குள் அவள் அண்ணியாகிவிட்டாளா?

"என்ன நீங்களே பேசிட்டு இருக்கீங்க? அவன் பேசாம இருக்கான்"

இதுக்கு மேல் பதில் சொல்லாமல் இருக்க கூடாது என்று நினைத்து, "அப்பா புடிச்சிருக்கா இல்லையா அப்படிங்கறது அப்பறம், அந்த பொண்ண பார்த்தா ரொம்ப சின்ன பொண்ணா இருக்கே"

"அதனால என்ன?"

"எப்படிப்பா? இது பாவம் இல்லையா?"

"என்னடா பாவம்? இதெல்லாம் ஒரு பெரிய விசயமா? 10 வருசம் சின்ன பொண்ணுதான் ஒத்துக்கறேன். அவங்களே சரின்னு சொல்றாங்க. உனக்கு என்ன?"

"அதுக்காக இவ்வளவு சின்ன பொண்ணையா?"

"இப்போதைக்கு இது ஒரு ஜாதகம்தான் பொருந்தி இருக்கு. இதையும் விட்டாச்சுன்னா ரொம்ப கஷ்டம். அதுக்கு அப்புறம் எப்ப உனக்கு பொண்ணு தேடி.. சொல்லவே கஷ்டமா இருக்கு"

"சொல்லுங்கப்பா. அதுக்கு அப்புறம் எனக்கு கல்யாணமே ஆகாதுன்னுதானே சொல்றீங்க. அதானே? பரவாயில்லை. காலம் முழுதும் இப்படியே இருந்துட்டு போறேன்"

"பெரியவங்க சொல்றத கேட்கறானா பார்த்தியா?"

"முடியாதுன்னா முடியாதுப்பா"

சந்தோசமாக பெண் பார்க்க சென்ற நாங்கள் சோகத்துடன் வீடு வந்து சேர்ந்தோம். ஆனால் உண்மை வேறு. எனக்கு ஜோதியை ரொம்பவே பிடித்து இருந்தது. கல்யாணம் செய்தால் அவள்தான் என்று மனம் சொல்லியது. இருந்தாலும் வயது வித்தியாசம் என்னை எதுவும் பேச விடாமல் தடுத்தது.

பின் அப்பா என்னென்னவோ செய்தார். தினமும் எனக்கு அறிவுரையாக அள்ளி வழங்கினார். எல்லா நண்பர்களிடமும் பேசினார். எல்லோரும் என்னை நச்சரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். நான் ஜோதியைத்தான் திருமணம் செய்து கொள்ளவேண்டும் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். நான் எதிர்பார்த்ததும் அதுதானே!

ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் எங்கள் திருமணம் இனிதே நடந்தது. அதன் பிறகு என் வாழ்க்கையில் சந்தோசம் தான். அழகான இரண்டு குழந்தைகள். நாங்கள் இருவரும் வாழ்ந்த/வாழும் வாழ்க்கை அப்படி ஒரு இன்பகரமான வாழ்க்கை. பதினைந்து வருடங்கள் கழிந்தும் இன்னும் அந்த மோகம் முறையவில்லை. குறையாமல் பார்த்துக்கொள்கிறோம். எல்லாமே நன்றாகத்தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இப்படியே இந்த கதையை இந்த இடத்தில் நிறுத்தி "சுபம்" போட்டு முடித்துவிடலாம்தான். எல்லோருக்குமே சந்தோசமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அப்படி என்னால் முடிக்க முடியாது. நான் சொல்ல வந்ததை சொல்லித்தானே ஆக வேண்டும்.


அப்படி என்ன பிரச்சனை எனக்கு? எல்லாமே சந்தோசம்தானனே?. ஆனாலும் எனக்கு ஒரு குறை மனதை அரித்துக்கொண்டே இருக்கிறதே? அதானே மனித இயல்பு. எல்லாமே கிடைத்தால் அப்படியே இருந்துவிட மாட்டோமே! தேடிப்பிடித்து கிடைக்காத ஒன்றை நினைத்து ஏங்குவோம் அல்லவா? அப்படித்தான் இதுவும்? ஜோதி என்னதான் டவுனில் வளர்ந்திருந்தாலும், அவள் மிகவும் கட்டுப்பாடுடன் வளர்ந்திருந்ததால் ரொம்ப ரொம்ப ஹோம்லியாகத்தான் உடை உடுத்துவாள். எனக்கு பெண்களை மாடர்ன் டிரெஸ்ஸில் பார்ப்பதில்தான் கிக்.

அதுவும் என் பார்வையில் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றால், தலை வாரி இருக்க கூடாது. சடை பின்னாமல் தோள்வரை முடி பரவி இருக்க வேண்டும். லிப்ஸ்டிக் பூச வேண்டும். ஜீன்ஸ் போட வேண்டும். கூலிங் கிளாஸ் அணிய வேண்டும். ஸ்கர்ட், லாங் ஸ்கர்ட் அணீய வேண்டும். வீட்டில் நைட்டி உடுத்த வேண்டும். சில சமயம் ஷார்ட்ஸில் இருக்க வேண்டும். வீட்டில் யாரும் இல்லாத வேளையில் மிகச் சிறிய ஸ்கர்ட் அணிய வேண்டும். இரவு படுக்கை அறையில் இரவு உடை அணிய வேண்டும். ஆனால் அது நைட்டி போல் இருக்க கூடாது. ஈசியாக இருக்க வேண்டும். அது எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை படிப்பவர்களின் யூகத்திற்கு விட்டு விடுகிறேன். இப்படி பல ஆசைகள். இன்னும் இன்னும் சொல்லலாம்தான். இதே போதும் விடுங்கள்.

ஆனால் ஜோதி இதற்கு அப்படியே நேர்மாறாக இருப்பாள். இது எதுவுமே அவளுக்கு பிடிக்காது. எத்தனையோ முறை சொல்லிப்பார்த்தும், சண்டை போட்டும் அவள் திருந்தவே இல்லை. எப்பொழுதுமே புடவைதான். ஆனால் நீட்டாக இருப்பாள். ஆனால் என் ஆசை அதுவல்லவே? இந்த உடை விசயத்தில் மட்டும்தான் குறையே தவிர மத்த விசயத்தில் எங்களுக்குள் எந்த குறையும் இல்லை. ஆனால் மனதில் இந்த ஒரு குறை மட்டும் எனக்கு இருந்து கொண்டே இருந்தது.

அதனால் ஆபிஸில் உள்ள பெண்களை கண்ட மேனிக்கு சைட் அடிக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால் வேறு விதமாக செல்ல மனம் மறுத்தது. ஜோதிக்கு துரோகம் பண்ண விரும்பவில்லை. இப்படியே வாழ்க்கையை ஓட்டிவிடவேண்டியதுதான் என்று வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன்.

இதோ இன்றைக்கும் அதே சிந்தனைதான். அலுவலகத்தில் இருக்கும் எங்கள் ரிசப்சனிஷ்டை பார்த்தேன். நான் நினைத்தது போல் உடை உடுத்தி இருந்தாள். அவள் ஒரு மாதிரி என்று கேள்வி பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் நான் இதுவரை அவளிடம் எந்த சில்மிஷமும் செய்ததில்லை. ஆசை இருந்தாலும்...ம்ம் எவனுக்கோ? என்று நினைத்துவிட்டு வெளியே வந்தேன். அப்பொழுதுதான் நினைவுக்கு வந்தது. இன்று ஜோதியின் பிறந்த நாள் அவளுக்கு ஏதாவது ஸ்வீட் வாங்கலாம் என்று நினைத்து அருகில் உள்ள பெரிய ஹோட்டலுக்கு சென்றேன்.

அப்பொழுதுதான் கவனித்தேன். ஹோட்டலுக்கு வெளியே உள்ள புல் தரையில் உள்ள தூணின் அருகே கவனித்தேன். அவள் நின்றிருந்தாள். எங்கள் ரிசப்ஷனிஸ்ட் ஸ்வப்னா போல இருந்தது. நான் சொன்னேன் இல்லையா? அதே கவர்ச்சி உடையில். லாங்க் ஸ்கர்ட், டைட் டாப்ஸ். பின்னால்தான் பார்க்க முடிந்தது. தலை முடியை தோள்வரை விட்டிருந்தாள். முடி காற்றில் அலை பாய்ந்தது. ஷாம்பு போட்டு குளித்திருப்பாள் போல! டாப்ஸ் கொஞ்சம் அதிகமாகவே டைட் ஆக இருந்தது போல் இருந்தது. அவ்வளவுதான் மனம் சஞ்சலம் அடைய தொடங்கியது. அவளிடம் பேசி பார்த்தால் என்ன? நிச்சயம் ஒத்துக்கொள்வாள். ஒரே ஒரு முறைதானே! அதன் பின் வேண்டவே வேண்டாம். மனதில் இருக்கும் அந்த ஒரே ஒரு அழுக்கும் நீங்கிவிடும்.

பலவிதமான சிந்தனைக்கு பிறகு மெல்ல அவளை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். மனதில் இனம் புரியாத ஒரு பயமும், ஆசையும் ஒரு சேர வந்தது. இன்று ஒரு நாள் இவளை மாடர்ன் டிரெஸ்ஸில், ம்ம்ம்ம்ம், மனம் சிறகடிக்க, உடம்பு சூடாக அவளை நெருங்கி,

"ஹேய் ஸ்வப்...."

மெல்ல திரும்பியவள், "ஏங்க இவ்வளவு நேரம்? அப்பவே ஆபிஸ் விட்டு கிளம்பிட்டீங்களாமே? இன்னைக்கு பிறந்த நாள் அதுவுமா உங்களுக்கு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கலாம்னு, உங்களுக்கு புடிச்சமாதிரி டிரெஸ் பண்ணிக்கிட்டு உங்க ஆபிஸுக்கே வந்தா...நீங்க என்னடான்னா?....." பேசிக்கொண்டே சென்றவளை ஆச்சர்யமாகவும் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்து..கொண்டே இருந்தேன்....