Sep 18, 2013

மிக்ஸர் - 18.09.2013

கடந்த வாரங்களில் கூகிள் + பகிர்ந்தவை:

ஆறு நாட்களாக லால்குடியில் இருக்கிறேன். நடுவில் ஒரு நாள் சென்னை சென்று வந்தேன். நல்ல சாப்பாடு. நல்ல தூக்கம். கவலையோ அல்லது டென்ஷனோ எதுவும் இல்லை. ஜிம் இல்லை. வாக்கிங் இல்லை. பிள்ளைகளுடனும், குடும்பத்தாருடனும் சந்தோசமாக கழிகின்றன நாட்கள். மொத்தத்தில் சொர்க்கத்தில் இருக்கிறேன்.

"இப்படியே இப்படியே இருந்துவிடக் கூடாதா" என்று மனம் பாடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

***************************************************************

சென்ற வாரம் திருச்சியில் இருந்து கோலாலம்பூர் வந்த போது பார்த்த சம்பவம். ஏர் ஏசியாவில் டிக்கட் புக் செய்யும் போதே சீட் நம்பவரையும் நான் ரிசர்வ் செய்துவிடுவேன். முதல் ஐந்து வரிசை "ஹாட் சீட்" ஒரு சீட் 25 வெள்ளி. நான் எப்பொழுதும் 6 அல்லது 7 வது இருக்கையை ரிசர்வ் செய்துவிடுவேன். அதில் ஒரு சின்ன பிரச்சனை என்னவென்றால், திருச்சியில் இருந்து வரும்போது, முதலில் ஹாட் சீட் பயணிகளை ஏற்றுவார்கள். பின் கடைசி இருக்கையில் இருந்துதான் ஏற்றுவார்கள். காரணம் ஒரே நுழை வாயில். எப்பொழுதும் போல நான் காத்திருந்தேன். நான் தான் கடைசியில் ஏற வேண்டும். அப்பொழுது என் அருகே ஒரு ஆறு ஐயப்ப சாமிகள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களும் என் இருக்கைக்கு அருகில் போல என நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். எனக்கு பின் தான் அவர்கள் விமானத்தில் நுழைந்தார்கள். சில பேர் என் பின்னால் அமர்ந்தார்கள். பலர் பின் இருக்கைகளில். ஏன் அவர்கள் தயங்கி ஏறினார்கள் என்று பின் அறிந்து கொண்டேன்.

அனைத்து ஐயப்ப சாமிகளின் கைகளிலும் இரண்டு பிளேக் லேபிள் பாட்டில்கள்!

***************************************************************

பூண்டு துவையல்!

நேற்று இரவு திடிரென கி ராஜ நாராயணன் "கரிசல் காட்டு காவியம்" என்ற தொடரில் முன்பு ஆனந்த விகடனில் எழுதிய ஒரு செய்தி நினைவுக்கு வந்தது. நினைத்தால் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. நான் கல்லூரியில் படித்த போது அந்த கட்டுரையை படித்தேன் என்று நினைக்கிறேன்.

எனக்கு பூண்டு துவையல் என்றால் கொள்ளை பிரியம். நல்ல எண்ணையுடன் பூண்டு துவையலை கலந்து சுடச்சுட இட்லிக்கு தொட்டு சாப்பிட்டால் மிகவும் சுவையாக இருக்கும். நான் அடிக்கடி விரும்பி சாப்பிடுவேன். எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்பதால் என் மனைவி சென்ற வாரம் நான் மலேசியா கிளம்பிய போது கொஞ்சம் பூண்டு துவையலை ஒரு பாக்ஸில் வைத்துக்கொடுத்தார். வந்தவுடன் பிரிட்ஜில் வைத்தவன் அப்படியே மறந்தும் போனேன். 

நேற்று நினைவுக்கு வரவே இட்லியுடன் சேர்த்து சாப்பிட்டேன். சிறு வயதில் எனக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. சாப்பாடு சரி இல்லை என்றால் தூக்கி எறிவேன். செல்ல பிள்ளையாக வளர்ந்ததால் யாரும் என்னை அடித்து வளர்க்கவில்லை. பிற்காலத்தில் தவறை உணர்ந்து என்னைத் திருத்திக்கொண்டேன். நேற்று சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் தட்டை கழுவலாம் என்று நினைத்த போதுதான் கவனித்தேன். சிறிது துவையல் தட்டில் மீதம் இருந்தது. அதை தூக்கி போட மனம் வரவில்லை. அதுவும் என் மனைவி கையால் அரைத்து கொடுத்தது. உடனே அதை வழித்து எடுத்து மீண்டும்  பாக்ஸில் ஏற்கனவே இருந்த துவையலுடன் கலந்து பிரிட்ஜில் வைத்தேன். காலம் எப்படி என்னை மாற்றி இருக்கிறது பாருங்கள்!

அப்பொழுதுதான் எனக்கு கிரா எழுதிய அந்த கட்டுரை நினைவுக்கு வந்தது. என் நினைவில் இருந்து எழுதுகிறேன். ஏதேனும் பிழை இருக்கலாம்.

ஒரு முறை கிரா சாப்பிட உட்காருவார். மனைவி பறிமாறிக்கொண்டே இருப்பார். அப்பொழுது அவர் தட்டில் கீரை மசியலை வைப்பார். சாப்பிட்டு பார்ப்பார். இவருக்கு பிடிக்காது. அதே நேரத்தில் வாக்குவாதமும் வரும் என நினைக்கிறேன். அந்த கோபத்தில் கீரையை தூக்கி வீசி எரிவார். அது அப்படியே சுவற்றில் ஒட்டிக்கொள்ளும். பின் கோபத்துடன் எழுந்து சென்று படுத்துவிடுவார். நடு இரவில் பசி வரும். வயிற்றைக்கிள்ளும். என்ன செய்வது என்று தெரியாது. மெதுவாக படுக்கையை விட்டு எழுவார். சத்தம் போடாமல் ஹாலுக்கு வருவார். அப்படியே சுவற்றில் ஒற்றி இருக்கும் கீரையை வழித்து.....

***************************************************************

நேற்றைய "நீயா நானா" நிகழ்ச்சியில் கரு பழனியப்பனின் கருத்துக்கள் எனக்கு பிடித்திருந்தது. ஆனால் மனுஷ்யபுத்திரனுடன் அவர் விவாதித்த விதம் பிடிக்கவில்லை. மனுஷ்யபுத்திரன் எது சொன்னாலும் அவரை ஒரு வழி பண்ண வேண்டும் என்ற ஒரு முடிவோடு வந்தது போல் இருந்தது. அதே போல் வந்திருந்த ஒரு காதல் ஜோடி பேசிய விதம் ரொம்ப கேவலம். அதிலும் ஒரு குண்டு அம்மா, அவர் பெண்ணின் எல்லா சர்டிபிகெட்டுகளையும் அழித்ததை பெருமையுடன் சொன்ன போது அப்படியே அவரை ஒரு அறை விடலாமா? என்று இருந்தது. ஆனால் அவருக்கு கோபி பதில் அளித்த விதம் சூப்பர். 

***************************************************************

என்னோட ராசி நல்ல ராசி

இன்று அதிகாலை இந்த பாட்டை சன் டிவியில் பார்க்க நேர்ந்தது. எத்தனையோ நடிகர்கள் புதிதாக வந்திருக்கலாம். மிகவும் நன்றாக கூட ஆடலாம். ஆனால், தலைவர் சூப்பர் ஸ்டாரின் அழகான ஸ்டைலான இந்த நடனத்தை பாருங்கள். அப்படியே மனம் சந்தோசத்தில் துள்ளி குதிக்கும். என்றைக்குமே சூப்பர் ஸ்டார் சூப்பர் ஸ்டார்தான்.



***************************************************************


Sep 16, 2013

மூன்று சம்பவங்கள்!

என்னால் நம்ப முடியாத மூன்று சம்பவங்கள் நேற்று நடந்தன.

இட்லிக்கு மாவு ஊறவைக்கும் போதுதான் கவனித்தேன், வெந்தயம் கொஞ்சமாக இருப்பதை! நான் இருக்கும் இடத்தில் நம் சமையல் பொருட்கள் கிடைப்பது அரிது. எப்பொழுதும் பக்கத்து டவுனில் உள்ள கடைக்குச் சென்று மாதம் ஒரு முறை வாங்குவது வழக்கம். எங்கள் சிறிய கடை இருக்கிறது. அதை நடத்துபவர் தமிழர்தான். ஆனாலும் எல்லா பொருட்களும் எல்லா சமயங்களிலும் கிடைக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. அப்படியே கிடைத்தாலும் அவைகள் பழைய ஸ்டாக்காக இருக்கும். அதனால் அங்கு நான் செல்வதே இல்லை. ஆனால் நேற்று வேறு வழியில்லை. அங்கே செல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். கடைக்குச் சென்றேன். கடையின் ஓனர் இல்லை. அவருடைய பையன்தான் கடையில் இருந்தான். அவன் எனக்கு நன்கு தெரிந்தவன்தான். கோவிலுக்கு அடிக்கடி வருபவன். பூஜைகளில் கலந்து கொள்பவன். அவன் குடும்பமே தமிழ் கலாச்சாரத்தை விட்டுக்கொடுக்காத ஒரு குடும்பம். கடையில் நுழைந்ததுமே,

"என்ன வேண்டும் சார்?" என்றான்.

"200 கிராம் வெந்தயம் கொடுப்பா"

"வெந்தயம்னா"

"அதாம்பா வெந்தயம்"

"என்ன கலர்ல இருக்கும்? கருப்பாவா இல்லை பச்சையாவா"

பின்னங்கால் பிடறியில் அடிபட ஓடி வந்துவிட்டேன்.

*********************************************************

முதல் பத்தியில் சொன்னது போலவே எங்கள் ஊரில் ஒரு நல்ல தமிழ் ஹோட்டல் கிடையாது. எல்லாமே சைனிஷ் மற்றும் மலாய் உணவகங்கள்தான். நான் அங்கெல்லாம் செல்வதில்லை. பிள்ளைகள் இருக்கும்போது அவர்களுக்காக செல்வேன். ஒரு காலத்தில் KFC சிக்கன் வாரம் தவறாமல் சாப்பிடுவேன். பிசாவும் சாப்பிடுவேன். இப்பொழுது பிடிப்பதில்லை. பிள்ளைகளும் அருகில் இல்லாததால் அங்கே சென்று சாப்பிட பிடிப்பதில்லை. சைனிஷ் மற்றும் மலாய் கடைகளில் சாப்பிடாததற்கு காரணம், அவர்கள் அனைத்து உணவுகளிலும் அஜினோ மோட்டோ போடுகிறார்கள். அதனால் எனக்கு ஒத்துக்கொள்வதில்லை. ஒரே ஒரு தமிழ் கடை இருக்கிறது. அங்கே சாப்பிட்டாலும் எனக்கு ஒத்துக்கொள்வதில்லை. காரணம் ஒன்று அஜினோ மோட்டோ அல்லது அவர்கள் ஆனியன் பேஸ்டை பயன்படுத்துவதாக இருக்கலாம். எப்பொழுதாவது அங்கே சாப்பிட்டு என் உடம்பை கெடுத்துக்கொள்வதுண்டு. வாரம் முழுவதும் சமைப்பதால், ஒரு நாள் வெளியே சாப்பிட ஆசைப்பட்டு இந்த கொடுமைகளையெல்லாம் அனுபவிக்க வேண்டியுள்ளது.

எங்கள் ஊரில் இருந்து 40 கிலோ மீட்டர் தள்ளி ஒரு சின்ன ஊர் இருக்கிறது. ஆனால் மலேசியாவின் முக்கியமான தொழிற்சாலைகள் எல்லாம் அங்குதான் இருக்கின்றன. அங்கே ஒரு தமிழ் கடை உள்ளது. 2000 வாக்கில் ஒரு நண்பர் மூலம் தெரியவந்தது. மிகப்பெரிய ஹோட்டல் எல்லாம் கிடையாது. ஒரு பத்து பதினைந்து பேர் அமர்ந்து சாப்பிடலாம். வெளியேதான் உட்கார்ந்து சாப்பிட வேண்டும். மிகச்சிறிய கடை. ஆனால் சாப்பாடு மிகப்பிரமாதமாக இருக்கும். கணவன் மனைவி மட்டுமே அந்த கடையை நிர்வகிக்கிறாகள். பிள்ளைகள் எல்லோரும் படித்து முடித்து வேலையில் இருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் கடையை தொடர்ந்து நடத்திவருகிறார்கள். நான் பல முறை கேட்டிருக்கிறேன்,

 "ஏன் நீங்கள் கடையை பெரிது படுத்தக்கூடாது?" என்று.

அவர் சொல்லும் ஒரே பதில், "வர வருமானம் போது சார்"

அவர் மனைவி வைக்கும் சிக்கன் குழம்புக்கும், சிக்கன் வறுவலுக்கும் ஏராளமான வாடிக்கையாளர்கள் உண்டு. அதில் 50 சதவிகிதம் வெளிநாட்டுக்காரர்கள். நான் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தவறாமல் சென்று விடுவேன். அப்படித்தான் நேற்றும் சென்றிருந்தேன். சாப்பிட்டு முடிக்கையில் அவர்களை பார்த்து நீண்ட நாட்களாக கேட்க நினைத்த கேள்வியை கேட்டேன்,

"நானும் 13 வருடங்களாக உங்கள் கடையில் சாப்பிட்டு வருகிறேன். அது எப்படி ஒரே டேஸ்டை மெயிண்டைன் செய்கிறீர்கள்? எப்படி உங்களால் முடிகிறது? சமைக்கும் போதே டேஸ்ட் பார்த்து பார்த்து சரி செய்வீர்களா?"

அவர்கள் சொன்ன பதில்:

"நாங்கள் இருவருமே நான் வெஜ் சாப்பிடுவதில்லை. தீவிரமான வெஜிடேரியன்"

*********************************************************

அலுவலக விசயமாக வேறு ஒரு கம்பனியைச் சேர்ந்த இருவர் எங்கள் கம்பனிக்கு வந்தார்கள். அவர்கள் வேலை முடிந்தவுடன் என்னைப் பார்க்க விரும்பி என் அறைக்கு வந்தார்கள். மிகவும் சிரித்த முகத்துடன் ஒரு வயதானவர். இன்னொருவர் இளைஞர். அலுவல விசயமாக பேச ஆரம்பித்து, வாழ்க்கை முறை, எழுத்து, பாட்டு, யோகா, ஜிம், புத்தக வாசிப்பு, ஆன்மீகம், குடும்பம் மற்றும் எதிர்காலம் என்ற வகையில் பேச்சு நீண்டது. பின்புதான் தெரிந்தது கிட்டத்தட்ட ஏறக்குறைய ஒண்ணரை மணி நேரம் பேசி இருந்திருக்கிறோம். அவர்களை என் வாழ்க்கையில் நேற்றுதான் முதன் முறையாக சந்த்தித்தேன். அந்த பெரியவர் கிளம்பும்போது என் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு,

"எனக்கு இன்று மிகவும் சந்தோசமான நாள். உங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதரை சந்தித்ததற்கு கடவுளுக்கு நன்றி சொல்கிறேன். என்ன ஒரு பாஸிட்டிவ் எனர்ஜி உங்களுக்கு? அது அப்படியே என்னை தொற்றிக்கொண்டுவிட்டது. உங்களின் பேச்சு என்னை நிறைய சிந்திக்க வைத்துவிட்டது. நிறைய விசயங்களில் என்னை நான் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அதேபோல் போதும் என்ற மனத்துடன் சந்தோசமாக வாழும் ஒரு மனிதரை சந்தித்த மகிழ்ச்சி எனக்கு" என்று சொல்லி விடைப்பெற்றார்.

அப்படி என்ன நான் பேசினேன்? என்று யோசித்துப்பார்த்தேன், விடை தெரியவில்லை. அவர் சொல்லிய விசயங்களுக்கு நான் தகுதியானவன்தானா? என்று குழம்பியவன், இரவு மனைவிக்கு போன் செய்த போது விசயத்தைச் சொன்னேன்.

பொறுமையாக கேட்டுக்கொண்டார். சந்தோசமாக அவர்களின் பதிலை எதிர்பார்த்து ஒருவித டென்ஷனுடன் காத்திருந்தேன். 

சொன்னார்.

"முடிஞ்சா அவரை நல்ல ஒரு டாக்டரை பார்க்க சொல்லுங்க"

*********************************************************