Jul 26, 2013

எனக்குனு ஒரு இமேஜ் இருக்கு!

எனக்குனு ஒரு இமேஜ் இருக்கு. அது கெடாம பார்த்துக்கணும். மனைவிக்கு தெரிஞ்சா அவ்வளவுதான். அதுக்காக நான் உங்க கிட்ட சொல்லாம இருக்க முடியுமா? என்ன பீடிகை பலமா இருக்கேன்னு பாக்கறீங்களா? சொல்றேன்.

வீட்டு வேலைக்கு ஆள் தேடிட்டு இருந்தேன். அப்படி இப்படின்னு ஒரு வழியா கம்பனியில வேலை செய்யற ஒரு மலாய்கார அம்மணி ஒத்துக்கிட்டு வேலை செஞ்சுகிட்டு இருக்கு. போன வாரம் சனிக்கிழமை. வாரவிடுமுறை. எப்பவும் போல வெள்ளிக்கிழமை ரொம்ப நேரம் கழித்து தூங்கியதால் காலை எழுந்திருக்க நேரமாகிவிட்டது. 9 மணிக்கு எழுந்து காபி குடித்துவிட்டு சாப்பிட ஏதும் இல்லாததால் இரண்டு முட்டையை வேக வைத்து வெள்ளை கருவை மட்டும் சாப்பிட்டுவிட்டு, ஊற வைத்த அரிசியை எடுத்து இட்லிக்கு மாவு அரைக்க ஆரம்பித்த போதுதான், யாரோ கதவை தட்டுவதை உணர்ந்தேன். பொதுவாக யாரும் என் வீட்டிற்கு வருவதில்லை. ஹோம் தியேட்டரும் சத்தமாக அலறிக்கொண்டிருந்தது.

அதையும் மீறி கதவை தட்டும் சத்தம் கேட்கவே ஆச்சர்யத்துடன் கதவை திறந்தேன். பார்த்தவன் அதிர்ந்து போனேன். காரணம் மிகவும் அழகான ஒரு பெண். மிக இளமையான ஒரு பெண். யாரோ வீடு மாறி வந்துவிட்டாள் என நினைத்து, "யார், என்ன வேண்டும்?" என கேட்டேன்.

"சார், அம்மா இன்னைக்கு வேலைக்கு வரலை. அதனால என்னை அனுப்பினாங்க" என்றாள்.

எனக்கு ஒரு பக்கம் சந்தோசம். ஒரு பக்கம் பயம். இவ்வளவு அழகான பெண்ணா? அவருக்கு? எனக்கு ஓரளவு மலாய் மொழி தெரியும் என்பதால், என்னால் அவள் பேசுவதை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இருந்தாலும் ஒரு தயக்கம் இருக்கவே, குழம்பி நின்று கொண்டிருந்தேன். அவள் என் பதிலுக்கு காத்திராமல் விறுவிறு என வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். என்னால் அவளைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அப்படி ஒரு கவர்ச்சியான முகம். மெல்லிய ஸ்கர்ட் போட்டிருந்தாள். மேலே கருப்பு கலர் டாப்ஸ். டாப்ஸின் மேல் பட்டனை போட அவள் எந்த சிரத்தையும் எடுத்ததாக தெரியவில்லை. செழுமையாக, மிக தாராளமாக இருந்தாள்.

விறுவிறுவென பாத்திரங்கள் கழுவினாள். மாவு அரைத்தாள். நடுவில் குடிக்க எனக்கு காபி போட்டு கொடுத்தாள். அவ்வப்போது தேனொழுக பேசினாள். பாட்டு பாடினாள். நான் தான் நிலை கொள்ளாமல் தவித்தேன். என் மனைவியைத்தவிர யாரும் இப்படி என் வீட்டில் வளைய வந்ததில்லை. வாசிங் மெஷினில் துணியை போட்டாள். பின் வீட்டின் அனைத்து அறைகளையும் கழுவினாள். டாய்லெட் பாத்ரூம் எதுவும் விட்டுவைக்கவில்லை. பின் துவைத்த துணிகளை காய வைத்தாள்.

நான் நினைத்தேன், வேலை முடிந்ததும் போய்விடுவாள் என்று. ஆனால் என்ன ஆச்சர்யம், போகாமல் சமையல் அறையில் ஏதோ செய்து கொண்டிருந்தாள். எனக்கோ தாங்க முடியவில்லை. இவ்வளவு நேரம் குனிந்து, நிமிர்ந்து வீட்டை பெருக்கி சுத்தம் செய்யும் போதே நான் காலி. இன்னமும் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாள்? உள்ளே சென்று பார்த்தேன். பார்த்தால், சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள்,

"நீ ஏம்மா சமைக்கற?"

"இல்லை அம்மாதான் சொன்னாங்க, சார் சாப்பாட்டுக்கு கஷ்டப்படறார். ஒரு நாளைக்கு அவருக்கு சமைச்சு போடு"

"பரவாயில்லை. வேண்டாம்மா?" என்று நான் சொல்கையில், அவள் கீழே ஒரு மாதிரி அசிங்கமாக உட்கார்ந்து கொண்டு வெங்காயம் நறுக்கி கொண்டிருந்தாள். கொஞ்சம் நேரம் பார்க்க கூடாததை பார்த்துக்கொண்டு இருந்து விட்டு வெளியே வந்துவிட்டேன். சமைத்ததும் சாப்பிட கூப்பிட்டாள். சுவை என்றால் அப்படி ஒரு சுவை. மிகவும் நன்றாக இருக்கவே நன்றாக ஒரு பிடி பிடித்தேன். அவளைப் பாராட்டி தள்ளிவிட்டேன். அதிகம் சாப்பிட்டுவிடவே, தூக்கம் கண்களை இழுக்க மாடிக்கு தூங்க சென்றுவிட்டேன். அவளிடம் ஒரு சாவி இருந்தது. அதனால், வேலை முடிந்ததும் வீட்டை பூட்டிவிட்டு சென்றுவிடுவாள் என நினைத்து தூங்கிவிட்டேன். நல்ல அசதி. அசந்து தூங்கிவிட்டு எழும்போது மணி 6. கீழே இறங்கி வந்து பார்த்தால், சுடச்சுட ஆனியன் பக்கடா ரெடியாக இருக்கிறது.

நன்றாக மழை வேறு. நல்ல மழை சமயத்தில் குளிரில் ஆனியன் பக்கடா சாப்பிட்டு பாருங்கள், சூப்பராக இருக்கும். சமைத்து வைத்து போய்விட்டாள் என நினைத்து சாப்பிட ஆரம்பித்தால்,

"என்ன சார், நல்ல தூக்கமா?" எனக் கேட்டுக்கொண்டே காபி கோப்பையுடன் அவள்.

"ஏன் இன்னும் போகலையா?"

"இல்லை சார், துணி எல்லாம் அயர்ன் பண்ணி வைச்சேன். டயம் ஆயிடுச்சு. மழை வேற. சரி காபி போட்டுட்டு உங்களை எழுப்பலாம்னு நினைச்சிட்டே இருந்தேன். நீங்களெ அதுக்குள்ள எழுந்து வந்துட்டீங்க"

நிதானமாக காபி சாப்பிட்டேன். குழப்பத்தில் இருந்தேன். பின் குளிக்கலாம் என்று மாடியில் உள்ள பாத்ரூமிற்கு சென்றேன். அவளை நினைத்துக்கொண்டே சோப்பை எடுத்தேன். வழுக்கி விழுந்தேன்.

"அம்மா" என்று கத்தினேன். துண்டு நழுவி விழுந்தது. அவள் ஓடி வரும் சத்தம் கேட்டது.

அப்புறம்........

-புனைவு

1 comment:

Babu raghunathan said...

இது அத்தனையும் கற்பனை தானே?