Jul 4, 2013

நீண்ட நாள் ஆசை!

நான் இருக்கும் வீடு மிக அழகானது. எங்கள் வீடு இருப்பது VIP காலணியில் என்று தாரளமாக சொல்லலாம். பணக்காரர்கள் வசிக்கும் இடம். எங்கள் தெருவில் இருப்பவர்கள் அனைவருமே மலாய்காரர்கள்தான். எட்டு வருடங்களுக்கு முன் எத்தனையோ முறை முயன்றும் யாருமே இந்த தெருவில் குடியிருக்க எனக்கு வீடு தர விரும்பவில்லை. காரணம் நான் மலாய்காரன் இல்லை. ஆனால் எங்கள் வீட்டு முதலாளி அமெரிக்காவில் படித்தவர். அவருக்கு இந்த மாதிரி பாகுபாடு எல்லாம் இல்லை. அதனால் கேட்டவுடன் கொடுத்துவிட்டார். இதோ இந்த வீட்டில் எட்டு வருடமாக இருக்கிறேன். வீட்டின் இடது பக்கத்தில் கார்டன் உண்டு. வாழை மரங்களும், நிறைய பூச்செடிகளும் வைத்திருக்கிறேன். வீட்டின் முன்னே மிகப் பெரிய கார் பார்க் உள்ளது. அந்த இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு அமைதியாக கார்டனில் உள்ள பூக்களை, வானத்தை, தெருவில் போகும் பள்ளிக் குழந்தைகளை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு அமைதியாக ஒரு முப்பது நிமிடமாவது இருக்கவேண்டும் என்பது என் நீண்ட நாள் ஆசை. அது நிறைவேறாமலேயே இருந்தது. ஒரு வழியாக திங்கள் அதிகாலை அந்த ஆசையும் நிறைவேறியது. அது எப்படி நிறைவேறியது என்பதில்தான் சுவாரஸ்யமே இருக்கிறது.

வீட்டிற்கு ஏகப்பட்ட பூட்டுகள் உண்டு. பின் கதவிற்கு மொத்தம் மூன்று. வெளி கேட்டுக்கு ஒன்று. பின் கிரில், மெயின்கேட் ஆகியவற்றிற்கு மொத்தம் நான்கு. ஸ்லைடிங் டோருக்கு மொத்தம் மூன்று. இதில் நான் தினமும் உபயோகிப்பது மொத்தம் நான்கு. மற்ற பூட்டுகள் எப்பொழுதும் பூட்டியபடிதான் இருக்கும். குடும்பம் இங்கே இருந்த போது கூட நான் அதிகாலை எழுந்து வாக்கிங் போவதால், நான்தான் பூட்டி சாவியை எடுத்துக்கொண்டு போவேன். நான் வந்து வீட்டை திறந்து பின் தான் அவர்களை எழுப்பிவிடுவேன். இதில் இதுவரை எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் ஏற்பட்டதில்லை. ஞாயிறு இரவு வீட்டை பூட்டும் போது ஒரு சின்ன பிரச்சனை ஏற்பட்டது. வீட்டின் எல்லா பூட்டுகளையும் பூட்டிவிட்டு மெயின் டோரை பூட்ட முயற்சித்த போது, பூட்டு அதன் வேலையை காண்பித்தது. மெயின் கதவை உள்பக்கமாக பூட்டும் போது அந்த லீவர் வேலை செய்யவில்லை.

உடனே நான் எல்லாம் தெரிந்த ஏகாம்பரம் போல் 'எண்ணைய் போட்டால் சரியாகிவிடும்' என்று நினைத்து பூட்டில் உள்ள ஸ்கூருவை கழட்டினேன். அதில்தான் பிரச்சனை ஆரம்பித்தது. எண்ணைய் போட்டவுடன் என்னால் ஒரு ஸ்கூருவை திருப்பி சரியாக போட முடியவில்லை. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் பூட்டை உட்புறமாக பூட்டிவிட்டு படுக்கலாம் என்று நினைத்து பூட்டிவிட்டேன். ஆனால் திறக்க முடியவில்லை. ஒரு மணி நேரம் போராடிவிட்டு தூங்க சென்றுவிட்டேன். காலையில் 5.30க்கு எழுந்து வாக்கிங் செல்லலாம் என்று நினைத்து கதவை திறந்தால் திறக்க முடியவில்லை. பிறகு மீண்டும் ஸ்கூருவை கழட்டி மாட்டி வெளியில் வந்து பூட்டிவிட்டு வாக்கிங் சென்றேன்.

6.30க்கு திரும்பி வந்து வீட்டை திறந்தால் திறக்க முடியவில்லை. நன்றாக லாக் ஆகிவிட்டது போல. என்னென்னவோ செய்து பார்த்தேன். முடியவில்லை. வீட்டின் மற்ற பூட்டுகளின் சாவிகள் எல்லாம் வீட்டின் உள்ளே இருக்கிறது. நல்லவேளை, இருக்கும் இரண்டு செல்போன்களில் ஒரு செல்போன் கையில் இருந்தது. . வீட்டின் உள்ளே குக்கரில் அரிசி வெந்து கொண்டு இருக்கிறது. 8.30க்கு அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். 30 நிமிடமாக போராடியும் முடியவில்லை, என்ன செய்வது தெரியவில்லை. 7 மணிக்கு சத்தம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டுக்காரர் வந்தார். எனக்கு தெரிந்த மலாயில் அவரிடம் சொன்னேன். அவருக்கு தெரிந்த ஆங்கிலத்தில் அவர் புரிந்து கொண்டு, வீட்டில் உள்ள அனைத்து டூல்களையும் எடுத்து வந்தார். ஏறக்குறைய பூட்டை ஒரு வழி செய்துவிட்டு, "இதற்கு மேல் முயற்சி செய்தால் கதவிற்கு பாதிப்பு வரும். இந்த கதவு மிகவும் காஸ்ட்லி. அதனால் வீட்டு ஓனரிடம் எதற்கும் ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிடுங்கள்" என்றார்.

அப்பொழுதுதான் எனக்கு தோன்றியது. வீட்டு ஓனரிடம் ஒரு சாவிக்கொத்து இருக்குமே? அதை வைத்து பின் கதவு வழியாக உள்ளே வந்துவிடலாமே என்று நினைத்து அவருக்கு போன் செய்தேன். அவர் எடுக்க வில்லை. அவர் வேலை பார்ப்பது ஜோகூர் பாருவில். அவரின் மனைவிக்கு போன் செய்தால், போன் போகவில்லை. அவர் மனைவியும் குழந்தையும் எங்கள் தெருவைத் தாண்டடி இரண்டாவது தெருவில் இருக்கிறார்கள். சரி, போன் தான் எடுக்கவில்லை. நேரில் சென்று சொல்லலாம் என்று நினைத்து காரை எடுக்கலாம் என்று நினைத்தால், காரின் சாவி வீட்டின் உள்ளே இருக்கிறது. சரி, நடந்து செல்லலாம் என்று நினைத்து நடக்க ஆரம்பித்தேன். அதற்குள் வேர்வையில் முழுவதுமாக நனைந்துவிட்டேன். ஒரு வழியாக அவரின் வீட்டை அடைந்தேன். வீட்டிற்கு சென்று காலிங் பெல்லை அழுத்துகிறேன். யாரும் வரவில்லை. என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் கேட்டால் அவருக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை. 

நொந்தபடி வீட்டிற்கு வந்து கம்பனிக்கு போன் செய்தேன். முதலில், HRலிருந்து ஒருவர் வந்து அவர் பங்குக்கு ஏதேதோ செய்து பார்த்துவிட்டு, நான் மெக்கானிக் டிபார்ட்மெண்டில் இருந்து ஆள் அனுப்புகிறேன் என்று சென்றுவிட்டார். அந்த நேரம் வீட்டு ஓனர் போன் செய்து, நான் எதற்காக போன் செய்தேன் என்று விசாரித்தார். சொன்னேன்.

"சாரி நாதன். நாங்கள் குடும்பத்தோடு தாய்லாந்தில் இருக்கிறோம். நீங்கள் பூட்டை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள். பணம் நான் கொடுத்துவிடுகிறேன்" என்றார்.

"சார், பூட்டு மாத்தறது அப்புறம். நான் முதலில் வீட்டிற்கு உள்ளே செல்ல வேண்டுமே?"

"ஒரு நிமிசம் இருங்கள். எங்கள் மாமனாரிடம் கேட்கிறேன். அவரிடம் எங்கள் வீட்டு சாவி இருக்கலாம். அப்படி இருந்தால், அவரை அனுப்பி, எங்கள் வீட்டை திறந்து, உங்கள் வீட்டு சாவிக்கொத்தை கண்டுபிடித்து, அவரை உங்கள் வீட்டுக்கு அனுப்புகிறேன். ஆனால் அவர் வயதானவர். அவர் இப்போது வீட்டில் இருக்க வேண்டுமே? பின் நான் உங்களை தொடர்பு கொள்கிறேன்" என்று வைத்துவிட்டார்.

என்ன செய்வது? என்று யோசித்து குழம்பிய நிலையில் இருந்தேன். அப்பொழுதுதான் என் நீண்ட நாள் ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொண்டேன். வீட்டின் வாசலில் அமர்ந்து அனைத்தையும் மறந்துவிட்டு இயற்கையை ரசிக்க ஆரம்பித்தேன். பின் அவர் மாமனார் வந்தார். சாவிக்கொத்தை கொடுத்தார். பின் வீட்டின் வழியாக உள்ளே வந்தேன். அப்படியும் முன் கதவின் பூட்டை திறக்கமுடியவில்லை. பின் கம்பனியில் இருந்து இரண்டு வொர்க்கர்கள் வந்தார்கள். அவர்கள் முயற்சியால் பூட்டை திறந்தோம். பின் அவர்களே கடைக்கு சென்று புது பூட்டு வாங்கி வந்தார்கள். மாட்டினார்கள். போகும் போது சொன்னார்கள்,

"சார், குறைந்த பட்சம் இன்னொரு கதவின் சாவிகளையாவது காரிலோ அல்லது பேண்ட் பாக்கெட்டிலோ வைத்துக்கொள்லுங்கள்"

"சரி" என்றேன். புது பூட்டின் சாவியும், மற்ற சாவிக்கொத்தும் அவர்கள் வைத்து சென்றே அதே இடத்தில்தான் இன்னும் இருக்கிறது.



2 comments:

s suresh said...

வித்தியாசமான அனுபவம்! பகிர்வுக்கு நன்றி!

கோவை நேரம் said...

ஹிஹிஹி..இதுக்கு தான் நான் பூட்டறதே இல்ல...அப்படி பூட்டினாலும் எங்காவது வச்சிட்டி போவேன்.