Jun 28, 2013

திருட்டு!

பத்து நாட்கள் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். யார் கண் பட்டதோ நான்கு நாட்களாக எழுதவில்லை. அந்த காரணத்தை பார்க்கும் முன் இன்னொரு விசயத்தையும் சொல்லிவிடுகிறேன்.

எங்கள் தாத்தா ஹோமியோபதி டாக்டராக மட்டும் இல்லாமல் நகைகள் செய்பவராகவும் இருந்திருக்கிறார். 1940களில் நகைகள் எல்லாம் இந்த விலை எல்லாம் விற்கவில்லையே? அதனால் அவரால் என்ன சம்பாதித்து இருந்திருக்க முடியும். ஏதாவது நகை செய்து கொடுத்தால், கொஞ்சம் அரிசியோ அல்லது பருப்போ தருவார்களாம். பண்ட மாற்றுமுறைதான் இருந்திருக்கிறது. வசித்ததோ மிகவும் சிறிய கிராமாம். இன்றும் எங்கள் ஊர் அதே கிராமமாகத்தான் இருக்கிறது. உலகமே வளர்ச்சியடைந்துவிட்டாலும் எங்கள் ஊர் அப்படியேத்தான் இருக்கிறது.

நான் இப்பொழுது சொல்லப் போகும் விசயம் உங்களால் நம்ப முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். இந்த விசயத்தை ஏதாவது பதிவில் எழுதியிருக்கேனா என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் அந்த விசயத்தை இன்று உங்களுக்கு சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

ஒரு நாள் கிராமத்தில் எல்லோரும் தூங்கி கொண்டிருந்த வேளையில் நடு இரவில் ஒரு உருவம் என் தாத்தாவை எழுப்பியிருக்கிறது. இப்பொழுது போல் வீட்டை பூட்டிவிட்டு உள்ளே படுத்து தூங்கும் பழக்கம் அப்பொழுது எல்லாம் இல்லை. கதவுகள் திறந்துதான் இருக்கும். தெருவில், வாசலில், திண்ணையில் எல்லாம் பாயோ அல்லது கட்டிலோ போட்டுத்தான் படுப்பார்கள். எனக்கு இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது. அதிகாலையில் பார்த்தால், யாராவது, கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே, "என்னடா ராசு, வயலுக்கு இந்த நேரத்தில?" என்று கேட்பார்கள். நமக்கு தூக்க கலக்கத்தில் அரைகுறையாக காதில் விழும். நடந்து போகும் ஆள், "ஆமாம்ம்பா, ஒரு சோலி இருக்கு" இப்படி ஏதாவது பேச்சுகள் கேட்ட வண்ணம் இருக்கும். எந்த புது ஆள் வந்தாலும் ரொம்ப சுலபமாக அடையாளம் தெரிந்துவிடும்.

அப்படிப்பட்ட கிராமத்தில்தான், தாத்தாவை ஒரு உருவம் எழுப்பி இருக்கிறது. என்னவென்று பார்த்தால், யாரோ ஒரு ஆள் தாத்தாவிடம் ஒரு பையை கொடுத்து, "இதை ஒரு இரண்டு நாட்களுக்கு உங்கள் பாதுகாப்பில் வைத்து இருங்கள். நான் வந்து வாங்கி கொள்கிறேன்" என்று சொல்லி இருக்கிறார்.

"அதை ஏம்பா இந்த நேரத்துல வந்து குடுக்குற?"

"இல்லைங்க பங்காளி சண்டங்க. தொரத்திகிட்டு வராங்க. உதவி செய்யுங்க" என்று சொல்லிவிட்டு பையை கொடுத்து விட்டு ஓடிபோய்விட்டானாம். தாத்தாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன செய்வது என்றும் தெரியவில்லை. இப்பொழுது போன்ற மனிதர்கள் அப்போது இல்லை. யாரையும் யாரும் அநாவசியமாக சந்தேகப் படமாட்டார்கள். வெள்ளேந்தியான மக்கள். தாத்தாவும் நம்பிவிட்டார். அந்த பையை பிரித்து பார்க்க வேண்டும் என்று கூட அவருக்கு தோன்றவில்லை. அந்த பையை எடுத்து சாமி படத்துக்கு பின் வைத்துவிட்டார். தாத்தாவும் யாரிடமும் இந்த விசயத்தை சொல்லவில்லை.

இரண்டு நாட்கள் ஆன பின் அதே ஆள் தாத்தாவிடம் வந்து பையை கேட்டிருக்கிறான். தாத்தாவும் அந்த பையை அவனிடம் திருப்பி கொடுத்திருக்கிறார். அவன் தாத்தாவிடம், "இந்த பையில் என்ன இருக்கிறது?" என்று தெரியுமா?" என்று கேட்டிருக்கிறான்.

"தெரியாதுப்பா?" என்றிருக்கிறார்.

உடனே பையை பிரித்திருக்கிறான். பார்த்தால் அவ்வளவும் நகைகள். ரெண்டு கிலோவுக்கு மேல் இருக்குமாம். தாத்தா ஆச்சர்யத்தில் பார்த்து இருக்கிறார்.

உடனே அவன், "இவ்வளவு நகைகள் இருந்தும் நீங்கள் பிரித்து பார்க்கவில்லை. எதையும் எடுக்கவும் இல்லை. உங்களின் நல்ல குணத்திற்காக இதை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று கால்வாசி நகையை தாத்தாவிடம் கொடுத்து இருக்கிறான்.

தாத்தாவோ, "உனக்கு இவ்வளவு நகைகள் எப்படி வந்தது சொல்" என்று மிரட்டி இருக்கிறார்.

உடனே அவன், "ஐயா, நான் பரம்பரை திருடன். இது வேறு ஊரில் திருடிய நகை. அன்று மட்டும் நீங்கள் உதவி இருக்கவில்லை என்றால், நான் இன்று உயிருடன் இருந்திருக்க மாட்டேன். நன்றி" என்றிருக்கிறான்.

தாத்தா, "அட திருட்டு பயலே, திருடிய நகையா என்கிட்ட கொடுத்த?" என்று அவனை திட்ட ஆரம்பித்து இருக்கிறார். "இந்தா உன் நகையை நீயே வைத்துக்கொள்" என்று அவனிடம் வீசியிருக்கிறார்.

"ஐயா உங்கள் உதவிக்கு நன்றி. நீங்கள் நகை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டீர்கள். ஆனாலும் நான் வெறுமன போக விரும்பவில்லை. உங்களுக்கு ஏதாவது நல்லது செய்ய வேண்டும். அதனால் உலகில் உள்ள அனைத்து திருடர்களின் சார்பாக உங்களுக்கு ஒரு சத்தியம் செய்கிறேன். எந்த ஒரு காலத்திலும் எந்த ஒரு திருடனும் உங்கள் வீட்டில், எந்த தலைமுறையிலும் திருட மாட்டான்" என்று தரையில் அடித்து சத்தியம் செய்துவிட்டு ஓடிவிட்டானாம். இதை என் அப்பாயி எனக்கு சிறுவயதில் சொல்லி இருக்கிறார்.

இப்பொழுது விசயத்திற்கு வருகிறேன். நான்கு நாட்களாக எழுதாதற்கு காரணம், எங்கள் கம்பனி அமைந்துள்ள இடத்தில் பட்ட பகலில் அரை கிலோ மீட்டர் அளவிற்கு யாரோ டெலிபோன் கேபிளை திருடி சென்றுவிட்டார்கள். அவர்கள் கம்பத்தின் மேல் ஏறி கேபிளை அறுத்துக்கொண்டிருக்கையில் எல்லோரும், டெலிபோன் டிப்பார்ட்மெண்ட்டில் இருந்து ஏதோ ரிப்பர் செய்கிறார்கள் என்று நினைத்து விட்டார்கள்.  பல மணி நேரத்திற்கு பிறகுதான் விசயம் தெரிய வந்தது. அதனால் சுற்று வட்டாரம் முழுவதும் டெலிபோன், இண்டர்நெட் எதுவும் வேலை செய்யவில்லை. சரி எதையாவது எழுதியாவது வைக்கலாம் என்றால், ஆர்வம் இல்லாமல் போய்விட்டது. நாங்கள் எத்தனையோ கம்ப்ளையெண்ட் செய்தும் அவர்கள் உடனடியாக சரி செய்யவில்லை. போலிஸ் கம்பெளையிண்ட் அது இது என்று ஏகப்பட்ட பார்மாலிடிக்ஸ். எல்லாம் முடிந்து இப்போதுதான் கனக்ஷன் வந்தது. உடனே எழுதுகிறேன்.

இதில் விசயம் என்னவென்றால் அந்த திருடனின் சத்தியம் என் வீட்டிற்கு மட்டும்தான் பொருந்தும் போல, என் கம்பனிக்கு பொருந்தாது போல!!!


2 comments:

இராஜராஜேஸ்வரி said...

திருட்டைப் பற்றி சுவாரஷ்யமான பகிர்வுகள்.!

s suresh said...

கேபிளை வயர்மேன்களே கூட திருடி விற்பார்கள்! உங்க தாத்தா காலத்தில் நடந்த கதை சுவாரஸ்யம்!நன்றி!