Jun 28, 2013

திருட்டு!

பத்து நாட்கள் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். யார் கண் பட்டதோ நான்கு நாட்களாக எழுதவில்லை. அந்த காரணத்தை பார்க்கும் முன் இன்னொரு விசயத்தையும் சொல்லிவிடுகிறேன்.

எங்கள் தாத்தா ஹோமியோபதி டாக்டராக மட்டும் இல்லாமல் நகைகள் செய்பவராகவும் இருந்திருக்கிறார். 1940களில் நகைகள் எல்லாம் இந்த விலை எல்லாம் விற்கவில்லையே? அதனால் அவரால் என்ன சம்பாதித்து இருந்திருக்க முடியும். ஏதாவது நகை செய்து கொடுத்தால், கொஞ்சம் அரிசியோ அல்லது பருப்போ தருவார்களாம். பண்ட மாற்றுமுறைதான் இருந்திருக்கிறது. வசித்ததோ மிகவும் சிறிய கிராமாம். இன்றும் எங்கள் ஊர் அதே கிராமமாகத்தான் இருக்கிறது. உலகமே வளர்ச்சியடைந்துவிட்டாலும் எங்கள் ஊர் அப்படியேத்தான் இருக்கிறது.

நான் இப்பொழுது சொல்லப் போகும் விசயம் உங்களால் நம்ப முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் நீங்கள் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். இந்த விசயத்தை ஏதாவது பதிவில் எழுதியிருக்கேனா என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் அந்த விசயத்தை இன்று உங்களுக்கு சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

ஒரு நாள் கிராமத்தில் எல்லோரும் தூங்கி கொண்டிருந்த வேளையில் நடு இரவில் ஒரு உருவம் என் தாத்தாவை எழுப்பியிருக்கிறது. இப்பொழுது போல் வீட்டை பூட்டிவிட்டு உள்ளே படுத்து தூங்கும் பழக்கம் அப்பொழுது எல்லாம் இல்லை. கதவுகள் திறந்துதான் இருக்கும். தெருவில், வாசலில், திண்ணையில் எல்லாம் பாயோ அல்லது கட்டிலோ போட்டுத்தான் படுப்பார்கள். எனக்கு இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது. அதிகாலையில் பார்த்தால், யாராவது, கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே, "என்னடா ராசு, வயலுக்கு இந்த நேரத்தில?" என்று கேட்பார்கள். நமக்கு தூக்க கலக்கத்தில் அரைகுறையாக காதில் விழும். நடந்து போகும் ஆள், "ஆமாம்ம்பா, ஒரு சோலி இருக்கு" இப்படி ஏதாவது பேச்சுகள் கேட்ட வண்ணம் இருக்கும். எந்த புது ஆள் வந்தாலும் ரொம்ப சுலபமாக அடையாளம் தெரிந்துவிடும்.

அப்படிப்பட்ட கிராமத்தில்தான், தாத்தாவை ஒரு உருவம் எழுப்பி இருக்கிறது. என்னவென்று பார்த்தால், யாரோ ஒரு ஆள் தாத்தாவிடம் ஒரு பையை கொடுத்து, "இதை ஒரு இரண்டு நாட்களுக்கு உங்கள் பாதுகாப்பில் வைத்து இருங்கள். நான் வந்து வாங்கி கொள்கிறேன்" என்று சொல்லி இருக்கிறார்.

"அதை ஏம்பா இந்த நேரத்துல வந்து குடுக்குற?"

"இல்லைங்க பங்காளி சண்டங்க. தொரத்திகிட்டு வராங்க. உதவி செய்யுங்க" என்று சொல்லிவிட்டு பையை கொடுத்து விட்டு ஓடிபோய்விட்டானாம். தாத்தாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன செய்வது என்றும் தெரியவில்லை. இப்பொழுது போன்ற மனிதர்கள் அப்போது இல்லை. யாரையும் யாரும் அநாவசியமாக சந்தேகப் படமாட்டார்கள். வெள்ளேந்தியான மக்கள். தாத்தாவும் நம்பிவிட்டார். அந்த பையை பிரித்து பார்க்க வேண்டும் என்று கூட அவருக்கு தோன்றவில்லை. அந்த பையை எடுத்து சாமி படத்துக்கு பின் வைத்துவிட்டார். தாத்தாவும் யாரிடமும் இந்த விசயத்தை சொல்லவில்லை.

இரண்டு நாட்கள் ஆன பின் அதே ஆள் தாத்தாவிடம் வந்து பையை கேட்டிருக்கிறான். தாத்தாவும் அந்த பையை அவனிடம் திருப்பி கொடுத்திருக்கிறார். அவன் தாத்தாவிடம், "இந்த பையில் என்ன இருக்கிறது?" என்று தெரியுமா?" என்று கேட்டிருக்கிறான்.

"தெரியாதுப்பா?" என்றிருக்கிறார்.

உடனே பையை பிரித்திருக்கிறான். பார்த்தால் அவ்வளவும் நகைகள். ரெண்டு கிலோவுக்கு மேல் இருக்குமாம். தாத்தா ஆச்சர்யத்தில் பார்த்து இருக்கிறார்.

உடனே அவன், "இவ்வளவு நகைகள் இருந்தும் நீங்கள் பிரித்து பார்க்கவில்லை. எதையும் எடுக்கவும் இல்லை. உங்களின் நல்ல குணத்திற்காக இதை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று கால்வாசி நகையை தாத்தாவிடம் கொடுத்து இருக்கிறான்.

தாத்தாவோ, "உனக்கு இவ்வளவு நகைகள் எப்படி வந்தது சொல்" என்று மிரட்டி இருக்கிறார்.

உடனே அவன், "ஐயா, நான் பரம்பரை திருடன். இது வேறு ஊரில் திருடிய நகை. அன்று மட்டும் நீங்கள் உதவி இருக்கவில்லை என்றால், நான் இன்று உயிருடன் இருந்திருக்க மாட்டேன். நன்றி" என்றிருக்கிறான்.

தாத்தா, "அட திருட்டு பயலே, திருடிய நகையா என்கிட்ட கொடுத்த?" என்று அவனை திட்ட ஆரம்பித்து இருக்கிறார். "இந்தா உன் நகையை நீயே வைத்துக்கொள்" என்று அவனிடம் வீசியிருக்கிறார்.

"ஐயா உங்கள் உதவிக்கு நன்றி. நீங்கள் நகை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டீர்கள். ஆனாலும் நான் வெறுமன போக விரும்பவில்லை. உங்களுக்கு ஏதாவது நல்லது செய்ய வேண்டும். அதனால் உலகில் உள்ள அனைத்து திருடர்களின் சார்பாக உங்களுக்கு ஒரு சத்தியம் செய்கிறேன். எந்த ஒரு காலத்திலும் எந்த ஒரு திருடனும் உங்கள் வீட்டில், எந்த தலைமுறையிலும் திருட மாட்டான்" என்று தரையில் அடித்து சத்தியம் செய்துவிட்டு ஓடிவிட்டானாம். இதை என் அப்பாயி எனக்கு சிறுவயதில் சொல்லி இருக்கிறார்.

இப்பொழுது விசயத்திற்கு வருகிறேன். நான்கு நாட்களாக எழுதாதற்கு காரணம், எங்கள் கம்பனி அமைந்துள்ள இடத்தில் பட்ட பகலில் அரை கிலோ மீட்டர் அளவிற்கு யாரோ டெலிபோன் கேபிளை திருடி சென்றுவிட்டார்கள். அவர்கள் கம்பத்தின் மேல் ஏறி கேபிளை அறுத்துக்கொண்டிருக்கையில் எல்லோரும், டெலிபோன் டிப்பார்ட்மெண்ட்டில் இருந்து ஏதோ ரிப்பர் செய்கிறார்கள் என்று நினைத்து விட்டார்கள்.  பல மணி நேரத்திற்கு பிறகுதான் விசயம் தெரிய வந்தது. அதனால் சுற்று வட்டாரம் முழுவதும் டெலிபோன், இண்டர்நெட் எதுவும் வேலை செய்யவில்லை. சரி எதையாவது எழுதியாவது வைக்கலாம் என்றால், ஆர்வம் இல்லாமல் போய்விட்டது. நாங்கள் எத்தனையோ கம்ப்ளையெண்ட் செய்தும் அவர்கள் உடனடியாக சரி செய்யவில்லை. போலிஸ் கம்பெளையிண்ட் அது இது என்று ஏகப்பட்ட பார்மாலிடிக்ஸ். எல்லாம் முடிந்து இப்போதுதான் கனக்ஷன் வந்தது. உடனே எழுதுகிறேன்.

இதில் விசயம் என்னவென்றால் அந்த திருடனின் சத்தியம் என் வீட்டிற்கு மட்டும்தான் பொருந்தும் போல, என் கம்பனிக்கு பொருந்தாது போல!!!


Jun 23, 2013

ஒண்ணுமில்லை!

நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டதால்தான் தினமும் எழுத ஆரம்பித்தேன். அது எவ்வளவு பெரிய கஷ்டம் என்பது இப்பொழுது அனுபவத்தில் உணர்கிறேன். அலுவலக வேலையையும் பார்த்துக்கொண்டு, வீட்டு வேலையையும் பார்த்துக்கொண்டு எழுதுவது கஷ்டமாக இருக்கிறது. அதிலும் நல்ல விசயங்களாக இருக்க வேண்டும். படிப்பவர்களுக்கு போர் அடிக்க கூடாது. நேற்று அவ்வளவு வேலைகளுக்கு நடுவிலும் எழுதினேன். ஆமாம் இதனால் யாருக்கு என்ன பயன்? தெரியவில்லை. ஒரு சந்தோசம்  அவ்வளவுதான். சரி விசயத்திற்கு வருகிறேன்.

நான் ஏற்கனவே எழுதி இருந்தது போல நான் காலையில் வாக்கிங் செல்லும் போதுதான் அன்று என்ன எழுதுவது என்று யோசிப்பேன். 45 நிமிடங்கள் வாக்கிங் முடிவதற்குள் ஏதேனும் விசயம் கிடைத்துவிடும். இன்று வாக்கிங் ஆரம்பித்ததும், இன்று என்ன எழுதுவதென்று யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒரு தொடர்கதை ஆரம்பிக்கலாமா? என்று நினைத்தேன். உடனே ஒரு சில விசயங்கள் தோன்றின. ஏற்கனவே ஒரு நண்பர் "ஓடாதே நில்" படித்துவிட்டு அந்த கதை ஒரு "B" கிரேட் படம் போல உள்ளது என்று கமெண்ட் அடித்தார். 'பஞ்சு' போன்ற நண்பர்கள் உண்மையில் உண்டா? என்றார். இருக்கிறார்கள், ஆனால் அது ஒருவரல்ல. பலர். அந்த கதையே உண்மையின் அடிப்படையில் எழுதியதுதான். நானும் நண்பர்களும் கோலாலம்பூரில் அந்த கிளப் வழியாக சென்ற போது அங்கே அழைத்து சென்ற டாக்ஸி டிரைவர், யாருக்கோ நடந்த அந்த கதையை சொல்லி, 'ஜாக்கிரதை பார்த்து நடந்து கொள்ளுங்கள்' என்றார். நான் அதையே கொஞ்சம் மசாலா தடவி ஒரு கதை போல் ஆக்கினேன். அவ்வளவுதான். நான் சாதாரணமாக எழுதினால் நண்பர்கள் நிறைய பேர் உங்கள் எழுத்துக்களில் 'நல்லவன்' என்ற விசயம் எப்பொழுதுமே இருக்கிறது. நீங்கள் கெட்ட விசயங்கள் எழுதவே முடியாது என்கின்றனர். அதற்காகத்தான் 'நான் கெட்டவன்' என்ற தொடர் எழுத வேண்டியதாகிவிட்டது. அப்படியும் நண்பர்களுக்கு திருப்தி இல்லை. இப்படி எழுதினால், என்ன இது? பழைய உலக்ஸ் எங்கே? என்று கேட்கிறார்கள். அதனால் தற்போது இன்னொரு தொடர்கதை எழுதும் முடிவை தள்ளி போட்டு விட்டேன்.

நான்கு அல்லது ஐந்து சிறுகதைகள் கைவசம் உள்ளன. ஆனால் ஒரு பத்திரிகைக்கு அனுப்பியுள்ளேன். இன்னும் அந்த பத்திரிக்கை அலுவலகத்தில் இருந்து எந்த  பதிலும் வராததால் அந்த கதைகளை இங்கே பிரசுரிக்க விரும்பவில்லை.

ஒரு இளவயது பெண் என் நட்பு வட்டாரத்தில் இருக்கிறார். அவருக்கு நான் ஏற்கனவே திருமணமானவன் என்றும் இரண்டு பிள்ளைகள் இருப்பதும் தெரியும். அப்படியும் அவர் என்னுடன் தொடர்பில் இருக்க விரும்புகிறார். அவருக்கு ஒரு அறிவுரை போல ஏதாவது எழுதலாமா? என்று நினைத்தேன். பின் வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

கோலாலம்பூரில் நடந்த ஒரு மோசமான பயங்கரமான அனுபவத்தை எழுத வேண்டும் என்று பல மாதங்களாக நினைத்து கொண்டிருக்கிறேன். அதை இன்று எழுதலாமா? என்று நினைத்தேன். பின் அதையும் தள்ளி வைத்துவிட்டேன்.

நடந்து கொண்டிருக்கையில் திடீரென கண்கள் எரிவது போல இருந்தது. நாக்கெல்லாம் கசக்க ஆரம்பித்தது. பின் தான் உணர்ந்தேன். இந்தோனேசியாவின் தயவால் வந்த புகை மூட்டம். Air Pollution Index பார்க்காமல் வாக்கிங் வந்துவிட்டேன். பின் இதை பற்றி எழுதலாம் என்று நினைத்து பின்...

உடனே என்னைப் பற்றியே நினைக்க ஆரம்பித்தேன். மலேசியா வந்து 16 வருடங்கள் முடிய போகிறது. எப்பொழுது சொந்த நாட்டில் வேலை செய்ய போகிறோம்? என்ன முடிவு? இப்படி தனியாக ஒரு வருடமாக இருக்கிறோமே இது தேவையா? 1997 முதல் சொர்க்கமாக தெரிந்த மலேசியா இப்போது வேறு மாதிரி தெரிவது ஏன்? என்னை போக விடாமல் ஏங்கி தவிக்க வைப்பது எது?

உடனே "வீட்டிற்கு சென்றவுடன், இட்லி ஊற்றி வைக்க வேண்டும், சாம்பார் சுட வைக்க வேண்டும். வேலையாள் வருவதற்குள் துணிகளை துவைக்க எடுத்து போட வேண்டும். பாத்திரங்களை கழுவ எடுத்து வைக்க வேண்டும்" என்ற எண்ணங்கள் தோன்ற ஆரம்பித்தது. 

உடனே பத்ரிநாத் வெள்ளம் நினைவுக்கு வந்தது. பல கிராமங்கள் அடித்து செல்லப்பட்டதும், 5000 பேரின் நிலமை என்ன? என்று தெரியாததும் நினைவுக்கு வந்து மனதை என்னவோ செய்தது.

திடிரென ஏதோ தோன்ற பார்த்தால், 45 நிமிட வாக்கிங் முடிந்து வீடு வந்து விட்டது. எத்தனையோ யோசித்தும் இன்று என்ன எழுதுவது என்று என்னால் சரியாக முடிவெடுக்க முடியவில்லை. சில நாட்கள் இப்படித்தான் ஆகிறது. என்ன செய்ய?

அதனால் இன்று நான் எதுவும் எழுதவில்லை. நன்றி!



Jun 22, 2013

வாஸ்து!

ஆரம்பகாலத்தில் அப்பா தந்தை பெரியாருடன் இருந்ததால் நானும் பகுத்தறிவு சார்ந்த விசயங்களில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அம்மாவால் கடவுள் மேல் உள்ள ஈடுபாடு, நம்பிக்கை அதிகமானது. ஆனால் அதன்பிறகு அப்பா தீவிர பக்திமானாகியது வேறு கதை. அப்பாவின் இளமைக்காலங்கள் முழுவதும் திராவிடர் கழகத்தின் போராட்டங்களில்தான் கழிந்திருக்கின்றன. எங்கள் ஊரில் அனைத்து போராட்டங்களுக்கும் அப்பாதான் மாஸ்டர் மைண்ட் ஆக இருந்துள்ளார். நான் சொல்வது 1960களில்.

நான் இந்த விசயத்தை ஏற்கனவே எங்காவது எழுதி இருக்கிறேனா தெரியவில்லை. அப்பாவின் பிற்கால கொள்கைகளால் எங்களின் வாழ்க்கை முறையும் கொஞ்சம் மாறிப்போயிருந்தது. என்னதான் கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தாலும் சில விசயங்களில் என்னால் உடன் பட முடியவில்லை. அப்பா அதிகம் செண்டிமெண்ட் பார்ப்பார். வீட்டை விட்டு கிளம்பும்போது அம்மா வெளியில் வந்து சகுனம் பார்த்து சொல்ல வேண்டும். பின் ஒரு சொம்பு தண்ணீர் குடித்துவிட்டுத்தான் செல்வார். இப்பொழுது அப்படி குடித்தால், வீட்டை விட்டு கிளம்பும்போது தண்ணி வாங்கி குடிக்க கூடாது என்கிறார்கள். எது உண்மை என்றே தெரியவில்லை. 

எனக்கு இந்த செண்டிமெண்டில் எல்லாம் அதிகம் நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருந்தது. அது போல்தான் இந்த வாஸ்து என்ற ஒன்று. 2003 வரை 'வாஸ்து' என்றால் என்னவென்றே எனக்குத் தெரியாது. அவ்வளவுதான் என் பொது அறிவு. என் படிப்பிற்காக கிராமத்தை விட்டு லால்குடிக்கு வந்ததும் வாடகை வீட்டில்தான் குடி இருந்தோம். கிட்டத்தட்ட 1997வரை. அத்தை வீடு கட்டியவுடன் அவர்கள் வீட்டில் தஞ்சம் புகுந்தோம். அந்த வீடு ஒரு இன்ஜியரின் மூலம் கட்டப்படவில்லை. யாரோ தெரிந்தவர் மூலம் கட்டினார்கள். அவருக்கு சிவில் இன்ஜியினிரிங் மூளை இல்லை என்பதை பின்னாளில்தான் கண்டு பிடித்தேன். வீட்டில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லைதான். சின்ன வீடுதான். இருந்தாலும் சந்தோசமாகத்தான் இருந்தோம். என் கல்யாணம் அந்த வீட்டில்தான் நடந்தது. அதனால் அந்த வீட்டின் மேல் எனக்கு ஒரு விருப்பம் எப்பொழுதுமே இருக்கும்.

2001ஆம் ஆண்டு அப்பா காலமானதை அடுத்து குடும்பமே கொஞ்சம் ஆட்டம் கண்டது. நானோ மலேசியாவில். அப்பா இறந்து சரியாக ஒரு வருடத்தில் அதே வீட்டில் 2002ல் எங்கள் சித்தி காலமானார். வந்தது வினை. வீட்டில் உள்ளவர்கள் கவலைப்பட  ஆரம்பித்தார்கள். வந்து போனவர்களும், வீடு சரியில்லை. ராசி இல்லை அதான் இரண்டு வருடங்களில் இரண்டு சாவு என்று பீதியை கிளப்பி விட்டு சென்றனர், அப்பொழுது என்னிடம் சொந்த வீடு இல்லை. வீடு கட்ட இடம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அம்மாவின் ஆலோசனை காரணமாக வேறு வாடகை வீட்டிற்கு குடும்பமே குடி பெயர்ந்தது. அந்த நேரத்தில் நான் நிலம் வாங்கி விட்டேன். நான் கட்டி முடிக்கும் அந்த வருடம் முழுவதும் குடும்பமே வாடகை வீட்டில்தான் இருந்தது.

இனிதான் கதையே. இப்பொழுது அத்தை வீட்டை என்ன செய்வது? யாரையாவது வாடகைக்கு அமர்த்த வேண்டும். தீவிரமாக தேடினோம். யாருக்கும் குடிவர ஆர்வமில்லை. பயம். மிகப் பெரிய தேடுதலுக்கு பிறகு ஒரு குடும்பம் குடி வந்தது. வந்த மூன்றே மாதத்தில்  அந்த குடும்பத்தில் ஒருவர் இறந்துவிட்டார். அந்த வீட்டை பற்றிய வதந்திகள் அதிகம் உலாவ ஆரம்பித்தன. பின் சில மாதங்களுக்கு பிறகு மீண்டும் ஒரு குடும்பம். மீண்டும் ஒரு மரணம். எங்களுக்கு ஒரே பயமாகிவிட்டது. பின் நீண்ட தேடலுக்கு பிறகு வேறு ஒரு குடும்பம் வந்தது. நன்றாகத்தான் இருந்தார்கள். கணவன் மனைவிக்குள் ஏதோ சாதாரண சண்டை. ஒரு நாள் இரவு. வீட்டில் அனைவரும் இருக்கும் போதே அந்த கணவன் அனைவரையும் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டே, "நான் சாகப்போகிறேன்" என்று சொல்லி அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே விஷம் அருந்தி காப்பாற்ற முடியாமல் இறந்து போனார்.

விசயம் தீவிரமானது. அத்தை வீட்டைப் பற்றி சொல்லி வருத்தப்படவே, ஏதாவது செய்ய முடிவெடுத்தேன். ஆனால் நிறைய பேர் அதற்கு முன்னே வீட்டைப் பார்த்து விட்டு வாஸ்து சரியில்லை என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். பின் நான் விடுமுறைக்கு சென்ற சமயத்தில் நானும் என் இன்ஜினியரும் சென்று பார்த்தோம். நண்பருக்கு வாஸ்துவை பற்றிய அறிவு உண்டு. அவரும் நிறைய மாற்றங்கள் செய்ய சொன்னார். மீண்டும் பல லட்சங்கள் செலவில் வீட்டையே மாற்றி அமைத்தோம். வாஸ்து ஒரு 80% சரி செய்துவிட்டோம். கிரஹப்பிரவேசத்திற்கு நாள் குறித்தார்கள். அவர்கள் சொன்ன நாளில் என்னால் போக முடியவில்லை. கிரஹபிரவேச நாள் வந்தது. எல்லா பொருட்களும் வாங்கி வைத்துவிட்டார்கள். அதிகாலை ஹோமம் ஆரம்பிக்கும் சமயத்தில் பக்கத்து வீட்டில் ஒரே அழுகை சத்தம். என்னவென்று பார்த்தால் பக்கத்து வீட்டில் ஒருவர் இறந்துவிட்டார். வீட்டில் அனைவரும் அப்சட். வாங்கிய பொருள்களிலிருந்து சாப்பாடுவரை அனைத்தும் வேஸ்ட். வாங்கிய பூக்களை மட்டும் கோயிலில் சேர்த்துவிட்டோம்.

நான் அத்தையிடம் வருத்தபடவேண்டாம் என்று சொல்லி இன்னொரு நாளில் கிரஹப்பிரவேசத்தை வைக்க சொன்னேன். இன்னொரு நாளில் மிகவும் சிமிபிளாக நடத்தினார்கள். நல்லபடியாக நடந்து முடிந்தது. இதோ எட்டு வருடங்களாக எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் இரண்டு குடும்பங்கள் இரண்டு வீட்டிலும் வசிக்கின்றன. மூன்றாவது மாடியிலும் வாடகைக்கு இருந்தார்கள். இப்போது இல்லை. அது அத்தை பையனுக்காக விட்டு வைத்திருக்கிறோம். அந்த வீட்டில் குடி வந்த பிறகு அங்கே இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு கல்யாணம் நடந்திருக்கிறது. ஒருவருக்கு நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறது. சந்தோசமாக இருக்கிறார்கள்.

இதில் எனக்கு புரியாத விசயம் என்னவென்றால் அப்பா அங்கே இருந்தவரை எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. பின் இத்தனை மரணங்கள் ஏன்? ஒரே குழப்பமாக இருக்கிறது.

இப்பொழுது எல்லாம் நான் வாஸ்து விசயத்தில் எந்த ரிஸ்கும் எடுப்பதில்லை. நான் கட்டிய அனைத்து வீடுகளிலும் அட்லீஸ்ட் 80% வாஸ்துவை சரிசெய்துதான் கட்டி இருக்கிறேன். என்ன செய்தாலும் வாஸ்து பார்க்காமல் செய்வதில்லை.

வாஸ்துவில் ஏதோ அறிவுப்பூர்வமான நமக்கு விளங்காத ஒரு உண்மை இருக்கிறது.



Jun 21, 2013

ஓடாதே நில்! - 3

"மாப்பிளை கிளப் கூட்டி போடா" என்றான்.

அவன் தொந்தரவு அதிகமாகவே, வேறு வழியில்லாமல் அவனை ஒரு நாள் கூட்டி சென்றேன்.

அங்கே....

அது கோலாலம்பூரில் உள்ள மிகப்பெரிய கிளப். பணக்காரர்கள் மட்டுமே வந்து போகும் இடம். பெரிய பெரிய ஆட்கள் எல்லாம் வருவார்கள். மிகவும் காஸ்ட்லி வேறு. அங்கே எல்லாவிதமான விசயங்களும் நடக்கும். நாம் எதிலும் கலந்து கொள்ளாமல் வெறுமன ஆரஞ்ச் ஜூஸ் மட்டும் குடித்துவிட்டு கூட வரலாம். யாரும் எதுவும் கேட்கமாட்டார்கள். என்ன ஒன்று, இரவு 9 மணிக்கு மேல் உள்ளே நுழைய வேண்டும் என்றால் பணம் கட்டிவிட்டுத்தான் செல்ல வேண்டும். ஆனால் பெண்களுக்கோ இலவசம். அது ஏறக்குறைய ஒரு விபச்சாரத்திற்கு அடிகோலும் இடம் என்று சொல்லலாம். ஏனென்றால் எல்லோரும் வருவார்கள். டிரிங்ஸ் சாப்பிடுவார்கள். அவர்களாகவும் எந்த பெண்ணையும் செலக்ட் செய்து கொள்ள முடியும். சும்மா அமர்ந்து இருந்தால் கூட சில பெண்கள் வந்து உங்கள் அருகில் அமர்வார்கள். அதன் பிறகு உங்கள் திறமை.

சில பேர் துணையை தேர்வு செய்தவுடன் டான்ஸ் ஆடுவார்கள். சில ஈரோப்பியர்களை பார்த்தால் சிரிப்பாக இருக்கும். 60 வயதுக்கு மேல் இருப்பார்கள். அருகில் இரண்டு சிறு பெண்களை வைத்துக்கொள்வார்கள். அந்த பெண்கள் அவர்களுக்கு மசாஜ் செய்துவிடுவார்கள். மிகவும் ஓப்பனாகவே முத்தம் கொடுப்பார்கள். இன்னும் நிறைய விசயங்களை பார்க்கலாம். அங்கே சில தமிழ் பெண்களையும் காண முடியும். எனக்கு அந்த கிளப்பில் பிடிக்காத ஒரே விசயம் சத்தம். காதை பிளக்கும் சத்தத்தில் பாட்டு பாடுவார்கள். டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடுபவர்களுக்கு அந்த சத்தம் பிரச்சனை இல்லை என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் ஜீஸ் சாப்பிடுபவர்களால் அந்த சத்தத்தில் உட்கார முடியாது. காது கிழியும்.

அப்படிப்பட்ட அந்த கிளப்பிற்குதான் ஆசை படுகிறானே என்று பஞ்சுவை கூட்டி சென்றேன். உள்ளே நுழையும் போதே எல்லா விசயங்களையும் சொல்லித்தான் கூட்டி சென்றேன். 'நன்றாக பார்க்க வேண்டியதை எல்லாம் பார்த்து கொள். டான்ஸ் வேண்டுமானாலும் ஆடிக்கொள். ஆனால் அதற்கு மீறிய எந்த விசயத்தையும் அனுமதிக்க மாட்டேன்' என்றேன். ஒத்துக்கொண்டுதான் வந்தான். உள்ளே சென்றதும் எனக்கு ஆரஞ்ச் ஜூஸும் அவனுக்கு பியரும் வாங்கினான். ஒரு டேபிளை தேர்ந்தெடுத்து அமர்ந்தோம். ஐந்து நிமிடம் கூட ஆகி இருக்காது. ஒரு பெண் அருகில் வந்தாள். பார்க்க மிக அழகாக இருந்தாள். மினி ஸ்கர்ட் அணிந்திருந்தாள். மேலே டி சர்ட் போல ஏதோ ஒன்று அணிந்திருந்தாள். அவளால் டி சர்ட்டை முழுவதுமாக மூட முடியலை போல. கஷ்டம்தான். அவ்வளவு தாரளமாக இருந்தாள். அவள் உட்கார்ந்தவுடன் ஸ்கர்ட் தொடைக்கு மேலே ஏறிவிட்டது. 

எனக்கு அவளை பார்க்க பிடித்தாலும் அவளுடன் டான்ஸ் ஆடவோ அல்லது பேசிக்கொண்டிருக்கவோ விருப்பம் இல்லை. ஆனால் பஞ்சுவோ மிகவும் ஆசைப்பட்டான்.

"நீங்க ரொம்ப அழகு" என்று அவளிடம் வழிந்தான். உடனே அவள் ஒரு பியர் வாங்கித்தரும்படி கேட்டாள். பின் குடித்துகொண்டே அருகில் அமர்ந்தாள். எனக்கும் பஞ்சுவுக்கும் அருகில் அமர்ந்தாள். மெல்ல பேசிக்கொண்டே இருவர் தொடைகளிலும் கையை வைத்தாள். நான் தட்டிவிட்டேன்.

"ஏன் பிடிக்கலையா?" என்றாள்.

"ஆம்" என்றேன்.

"என்னையா?" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.

"உன்னையல்ல. உன் செய்கைகளை எனக்கு பிடிக்கவில்லை" என்றேன்.

அதன் பிறகு அவள் என்னை தொந்தரவு செய்யவில்லை. அவர்கள் மட்டும் ஏதோ பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள். நான் கண்டும் காணாததும் போல இருந்தேன். பஞ்சு பியராக வாங்கி அடித்துக்கொண்டே இருந்தான். பின் இருவரும் டான்ஸ் ஆடினார்கள். பார்க்க மிகவும் அருவெருப்பாகவும், கேவலமாகவும் இருந்தது அவர்களின் டான்ஸ் மூவ்மெண்ட். மணி ஒன்றைத்தாண்டியது. எனக்கு தூக்கமாக வந்தது.

நான் பஞ்சுவிடம், "நான் ரூம் செல்கிறேன்" என்றேன்.

"இரு இரு போகலாம்"

"இதற்கு மேல் என்னால் இங்கே இருக்க முடியாது"

அப்போதுதான் அந்த கேள்வியை என்னிடம் கேட்டான், "நான் இவளையும் அங்கே கூட்டி வரவா?"

கடுப்பில் கன்னா பின்னா என்று சத்தம் போட ஆரம்பித்தேன். அவள் ஒரு மாதிரி என்னைப் பார்த்தாள். 

அவன் மிகவும் வற்புறுத்தவே, "எக்கேடு கெட்டு போ" என்றேன்.

ஏன் என்றால் அவன் ரூமுக்குத்தானே கூட்டி செல்கிறான், எனக்கு என்ன? நான் எப்பொழுதும் தனி அறையில்தான் தங்குவேன். அதனால் எனக்கு பிரச்சனையில்லை. சொல்லிப்பார்த்தும் திருந்தாததால் அவன் போக்கிற்கே விட்டுவிட்டேன்.

பின் ஹோட்டலுக்கு திரும்பினோம். பக்கத்து பக்கத்து அறைதான். நான் என் அறைக்கு சென்று கதவை பூட்டினேன். அவன் அவளை அழைத்துக்கொண்டு அவன் அறைக்கு சென்றான்.

ஒரு பத்து நிமிடம் கடந்திருக்கும். அப்பொழுதுதான் தூங்க ஆரம்பித்தேன். கதவு படபட என்று தட்டும் சத்தமும், காலிங் பெல் சத்தமும் ஒரு சேர கேட்டது. என்னவோ ஏதோ என்று கதவை திறந்தேன். பார்த்தால் தலை கலைந்த நிலையில் பஞ்சு.

"என்னடா?'' என்றேன் அதிர்ச்சியுடன்.

"மோசம் போயிட்டேண்டா?" என்றவன் ஓட ஆரம்பித்தான். 

"ஓடாத நில்டா" என்று நான் கத்த கத்த அவன் லிப்டை உபயோக்கிக்காமல் மாடிப்படியின் வழியே ஓட ஆரம்பித்தான்.

"ஏன் அப்படி ஓடினான்?" எனக்கு தெரியலை. 

உங்களுக்கு தெரிஞ்சா சொல்லுங்க. சரியா சொல்றவங்களுக்கு அந்த கிளப் செல்ல ஒரு டிக்கெட் அனுப்புகிறேன்.

-முற்றும்


Jun 20, 2013

400வது இடுகை...தூக்கமின்மை!!!

இது என்னுடைய 400வது இடுகை. நான் எழுத வந்த வேகத்தில் இந்த எண்ணிக்கையை 2010 அல்லது 2011 ஆண்டிலேயே கடந்திருக்க வேண்டும். இன்று 1000 இடுகைகள் தாண்டி இருக்க வேண்டும். தினமும் எழுதுவதால் தரமான எழுத்துக்கள் தர முடியாது என்று சிலர் சொன்னதை நான் தவறாக புரிந்து கொண்டேன் போல. எப்படி என்றால் 'எழுதாமல் இருந்தால்தான் எழுத்தின் தரம் கூடும்' என்று. எது எப்படியோ 400 வந்துவிட்டேன். இன்னும் நிறைய எழுத ஆசை. பார்ப்போம்.

தூக்கம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையிலும் மிக முக்கியம். என்னதான் உடம்பை கட்டு கோப்பாக வைத்திருந்தாலும் ஆழ்ந்த தூக்கம் இல்லை என்றால், உடல் நலம் கெட்டுவிடும். ஆறு மணி நேரம் தூங்கினாலும் ஆழ்ந்து உறங்க வேண்டும். அது போல இவ்வளவு நாட்கள் உறங்கினேனா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எப்பொழுது தூங்கினாலும் அதிகாலையில் எழுந்துவிடுவேன். இந்த பழக்கம் நான் எட்டாவது படிக்கையில் அரம்பித்தது. திருச்சியில் 9ஆம் வகுப்பு பிஷப் ஹீபர் பள்ளியில் சேர்ந்தேன். காலையில் 8.20க்கு டிரெயின். அதே போல மாலையில் வீட்டிற்கு வந்து சேர ஆறு மணிக்கு மேல் ஆகிவிடும். அதனால் பாடங்களை படிக்க அதிக நேரம் இரவில் கிடைக்காது. அதனால் அதிகாலை 4.30 மணிக்கு அப்பா எழுப்பிவிடுவார். அதே பழக்கமாகி போய் இன்றும் காலையில் 5.30 எழுந்துவிடுகிறேன். இரவு மணி 1 மணிக்கு படுத்தாலும் 5.30க்கு எழுந்துவிடுவேன். 

சிறுவயதிலேயே இந்த பாட்டை அடிக்கடி கேட்பேன், "நல்ல பொழுதை எல்லாம் தூங்கி கெடுப்பவர்கள் நாட்டை கெடுத்ததுடன் தானும் கெட்டார்" எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல் வரிகள் இவை. இன்று தூக்கத்தை பற்றி எழுதுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது. குறைந்தது ஆறு மணி நேரம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன். சமீபகாலமாக சரியாக தூங்க முடியவில்லை. காரணங்கள் பல இருந்தாலும், உண்மையான காரணம் தனிமைதான். இதனால் முன்பைவிட மிகவும் கடுமையாக ஜிம்மில் வொர்க் அவுட் செய்கிறேன், அசந்து தூங்கிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில். சிறு வயதில் பாட்டு கேட்டால் தூங்கிவிடுவேன். இப்போது பாட்டு கேட்க ஆரம்பித்தால் அதிலேயே ஒன்றிவிடுகிறேன். பாடவும் செய்கிறேன். ராகத்தில் ஒன்றிவிடுவதோடு மட்டும் இல்லாமல், அந்த பாட்டிற்கு ஆடும் நடிகைகளின் முகமும், அவர்களின் உடைகளும், அவயங்களும் நினைவிற்கு வந்து, என் தூக்கத்தை மேலும் சிக்கலாக்கிவிடுகின்றன. 

சில சமயம் எப்படி தூக்கம் வருகிறது என்று யோசித்து கண்டு பிடிக்க முயற்சி செய்வேன். பலன் அதானாலேயே தூக்கம் வராமல் அவதிப்படுவேன்.

என்னுடன் வேலை செய்யும் நண்பர் தினமும் 8 மணி நேரம் தூங்குகிறார். காலையில் வாக்கிங் முடிந்து நான் வரும்போது 6.45 ஆகும். அப்பொழுதும் அவர் வீட்டில் விளக்கு எரியாது. தூங்கிக்கொண்டு இருப்பார். மாலையில் நான் ஜிம் முடிந்து வர மணி 8 ஆகும். பார்த்தால் அதற்குள் அவர் வீட்டு விளக்குகள் அணைந்திருக்கும். அவர் என்னை பார்த்து அடிக்கடி கேட்பதுண்டு, "ஏன் இப்படி அதிகாலையில் ராக்கோழி போல் வாக்கிங் செல்கின்றீர்கள்? நான் அதெல்லாம் இல்லாமலேயே நன்றாகத்தானே இருக்கிறேன்?"

எனக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாது. அவர் வாக்கிங் செல்வதில்லை. ஜிம் செல்வதில்லை. படிப்பதில்லை. எழுதுவதில்லை. டிவி பார்ப்பதில்லை. பாட்டு கேட்பதில்லை. பாடுவதில்லை. அதிகம் விரும்பி எதையும் சாப்பிடுவதில்லை. சமைப்பதில்லை.

அவர் செய்யாத அனைத்து வேலைகளையும் நான் செய்கிறேன். நான் அவர் போல் 8 மணி நேரம் தூங்கினால் என்னால் எந்த ஒரு வேலையையும் செய்ய முடியாது. இங்கே பிரச்சனை என்னவென்றால், நான் செய்யும் எந்த வேலைகளையும் அவர் செய்யாமல், நன்றாக தூங்கி அவர் என்னைவிட சந்தோசமாக உள்ளார். என்னால் அந்த வேலைகள் எல்லாம் செய்வதால் மட்டுமே என்னால சந்தோசமாக இருக்க முடிகிறது? ஏன் இப்படி என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. 

ஆனால் யார் என்ன சொன்னாலும் அதிகாலையில் வாக்கிங் செல்லும் சுகம் இருக்கிறது பாருங்கள், அதை அனுபவித்து பார்த்தால் மட்டுமே உணர்ந்து கொள்ள முடியும். அதுவும் இல்லாமல், ஊரே உறங்கி கொண்டிருக்கும் போது நாம் மட்டும் நடந்து செல்கையில் நமக்கு ஒரு கர்வம் வரும் பாருங்கள், அதுதான் நம் ஹெல்த்திற்கான டானிக். முன்பு தினமும் எழுதிகொண்டிருந்த சமயத்தில், 45 நிமிட வாக்கிங் முடிவதற்குள், அலுவலகத்தில் அன்று என்ன வேலைகள் இருக்கிறது என்பதையும், அன்று என்ன எழுத வேண்டும் என்பதையும் மனதிற்குள்ளே முடிவு செய்துவிடுவேன். ஏறக்குறைய கட்டுரைகளை மனதிற்குள்ளே எழுதி முடித்துவிடுவேன்.

தூக்கத்தை பற்றி இங்கே எழுதுவற்கு காரணம் இருக்கிறது என்று சொன்னேன் இல்லையா? என்னவென்றால், சென்ற வெள்ளியன்று இரவு கொஞ்சம் படிக்கலாமே என்று முதலில் கம்ப்யூட்டரில் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். என்ன படித்தேன் என்று தயவு செய்து கேட்காதீர்கள். கம்ப்யூட்டர் போர் அடிக்கவே, பின் சுஜாதாவின் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தேன். காரணம், சனிக்கிழமை வார விடுமுறை. ஆர்வமாக படித்துக்கொண்டிருந்தவன் மணியை பார்த்தால் அதிகாலை 2. உடனே படுக்க முடிவு செய்து படுத்தால் தூக்கம் வரவில்லை. மனம் மிகவும் தெளிவாக இருந்தது. பின் 2.30 மணி அளவில் முடியாமல், இருமல் மருந்தை எடுத்து குடித்தேன். பின் மெல்ல தூங்கிப் போனேன்.

காலையில் எழுந்தால் மருந்தின் விளைவு ஒரே டிரவ்சினஸ். மதியம் வரையே அப்படியே ஓட்டிவிட்டு, படுத்தேன். நன்றாக தூங்கிவிட்டேன். அதனால் சனி இரவும் தூக்கமில்லை. அதன் தொடர்ச்சியாக ஞாயிறு, திங்கள், செவ்வாயும் தூக்கமில்லை. பயம் வந்துவிட்டது. ஏதாவது எனக்கு பிரச்சனையா? என்ன காரணம்? சரி இன்றாவது நன்றாக தூங்கி பார்க்கலாம் என்று, இரவு சூப்பர் சிங்கர்ஸ் பார்த்து விட்டு லைட் எல்லாவற்றையும் அணைத்துவிட்டு படுத்தேன். போன் அலறியது. பார்த்தால் என் நீண்ட நாள் மலேசிய நண்பர். பேசி நாட்கள் ஆகிவிட்டதே என்று எடுத்தேன்.

"உலக்ஸ், நல்லா இருக்கீங்களா?"

"ம்ம். நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?"

"நலம். போன் பண்ணதுக்கு காரணம்"

"சொல்லுங்க"

"கே எல்ல பத்து கேவ்ஸ் பக்கத்துல ஒரு இடம் இருக்கு. 30 வெள்ளிதான். அருமையான மசாஜ். கூட 20 வெள்ளி கொடுத்தீங்கன்னா...எல்லாம் உண்டு. தமிழ்தான்"

அதன் பிறகு நான் தூங்கி இருப்பேன் என்றா நினைக்கிறீர்கள்????


Jun 19, 2013

நாக்குல சனி!

நான் மிக ஓப்பனாக பேசக்கூடியவன். இதை என்னுடன் பழகியவர்கள் மட்டுமே அறிய முடியும். அதிலும் பயம் என்றால் என்னவென்று கேட்பவன். மிகவும் போல்டாக பேசுபவன். எதையும் யோசித்து பார்க்காமல் படார் என்று முகத்தில் அடித்தால் போல் சொல்லிவிடுவேன். இது அப்பாவிடம் இருந்து எனக்கு வந்த பழக்கம். இதனால் நிறைய நன்மைகள் என்றாலும், அதே அளவிற்கு பாதிப்பும் உள்ளது. இதனால்தான் நிறைய நண்பர்கள் முதலில் என்னிடம் நெருங்குவதற்கே யோசிக்கிறார்கள். ஆனால் பழகி பார்த்தவர்கள் நல்ல நட்புடன் இருக்கிறார்கள்.

மனைவியும் இதே கருத்தை பல முறை சொல்லி இருக்கிறார். "ஏதோ உங்கள் ஜாதகம் நன்றாக இருப்பதால் பிரச்சனை இல்லாமல் இருக்கின்றீர்கள். இல்லை என்றால் உங்கள் வாய்க்கு...."

சொல்வது என் காதலி என்பதால் ஒரு புன்முறுவலுடன் கடந்து சென்றுவிடுவேன்.

இதை நான் இங்கே சொல்வதற்கு காரணம், சமீபத்தில் நண்பர் ஒருவருடன் நடந்த வாக்குவாதம்தான். நண்பர் ஒருவர் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் பேசும் போது, "நீங்கள் அதிகம் பேசாமல் இருப்பது நல்லது. உங்கள் நல்லதுக்காத்தான் சொல்கிறேன்" என்றார்.

"திடீரென எதற்காக இப்படி சொல்கிறீர்கள்?" என்றேன்.

"சமீபகாலமாக நீங்கள் பேசுவதெல்லாம் அப்படித்தான் இருக்கிறது. யாருக்கும் நீங்கள் பயப்படுவதில்லை. அதனால் சொன்னேன்" என்றார்.

"அப்படியா?"

"இதை ஒரு நண்பனின் அறிவுரையாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் இன்னும் வளர வேண்டி இருக்கிறது" என்றார்.

"இதற்கு மேலும் வளர்ந்து நான் என்ன செய்ய போகிறேன்?" என்றேன் கிண்டலாக.

அவரும் "இன்னும் இருபது வருசம் நீங்கள் உழைக்கலாம். சிறுவயதிலேயே பெரிய பதவிக்கு நீங்கள் வந்துவிட்டதால்தான் இப்படி பேசுகின்றீர்கள்" என்றார்.

உடனே நான், "நானும் உங்களுக்கு ஒன்று சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்" என்றேன்.

"என்ன?"

"தயவு செய்து நீங்கள் யாருக்கும் அறிவுரை சொல்வதை நிறுத்துங்கள். முதலில் உங்கள் முதுகை நீங்கள் பார்த்துக்கொள்வது நல்லது" என்றேன்.

அவர் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. நல்ல வேளை அவர் எங்கள் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யவில்லை. அவர் ஒரு பொதுவான நண்பர்தான். நான் சொல்லியதை கூட நண்பர்கள் அவர் சொன்னதில் என்ன தவறு? நல்லதுக்குத்தானே சொன்னார் என்று யோசிக்கலாம். ஆனால் சொல்வது யார் என்பதில்தான் பிரச்சனை.

சொன்னவர் ஒன்றும் யோக்கியர் அல்ல. அவர் சரியான சொம்பு பார்ட்டி. தனக்கு காரியம் ஆக வேண்டும் என்றால் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்ய கூடியவர். சுயநலவாதி. 

சில பேர் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். தன்னை பற்றி அறிந்து கொள்ளாமல் உடனே அடுத்தவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்ல கிளம்பிவிடுகிறார்கள். யார் என்ன அறிவுரை சொன்னாலும் ஏற்றுக்கொள்ள கூடியவன் தான் நான். ஆனால் அதற்கும் ஒரு தகுதி வேண்டுமல்லவா? ஒருவன் கடைசி வரை அவனை பற்றிய எந்த புரிதலும் இல்லாமல், நம்மை பற்றியும் எந்த புரிதலும் இல்லாமல் நமக்கு அறிவுரை சொன்னால் அதை கேட்க வேண்டுமா என்ன?

ஆனால் என்ன சொன்னாலும், நான் என்ன எழுதினாலும் 'நான் கொஞ்சம் போல்டாகவும், அதிகமாகவும், யோசிக்காமலும், பின் விளைவுகள் பற்றி கவலைப்படாமலும், முகத்தில் அடித்தால் போல் பதில் சொல்கிறவன்தான்' என்ற உண்மையை ஒத்துக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும்.


Jun 18, 2013

பேனா!!!

பேனாவை 'பிடிக்காதவர்கள்' (இந்த வார்த்தைய இரண்டு அர்த்தங்களிலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்) இருக்க முடியாது. பேனாவை தொடாமல் ஒருவர் வாழ்ந்து மரித்துவிட முடியாது. என் முதல் பேனாவை அப்பாத்தான் வாங்கி கொடுத்தார். அப்பொழுது நான் ஆறாவது படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நாளின் சந்தோசத்தை வார்த்தைகளின் வர்ணிப்பது கஷ்டம். அந்த பேனாவை கையில் வைத்துக்கொண்டே நாள் முழுவதும் சுற்றினேன்.. இரவு முழுவதும் பேனாவை வைத்துக்கொண்டுதான் தூங்கினேன். அடுத்த நாள் காலையில் அம்மா கூப்பிட்ட போது வேகமாக ஓடி வர, கால் தவறி வழுக்கி விழுந்துவிட்டேன். அதனால் அந்த பேனா கீழே விழுந்து மூடி உடைந்துவிட்டது. அப்பாவிடம் சொன்னால் திட்டுவார் என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அழுது அழுது கண்கள் வீங்கிவிட்டது. அன்று பார்த்து அப்பா என் பேனாவை எடுத்து வரச்சொல்ல, நான் பயந்து போய் கொடுக்க, நல்ல வேளை அப்பா திட்டவில்லை. ஆனால், "ஏன் உடைஞ்சது என்று கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டார். அப்பொழுது என் தங்கை குழந்தை. அவள்தான் உடைத்துவிட்டாள் என்று பொய் சொன்னேன். அந்த தங்கை இப்போது உயிருடன் இல்லை.

அதன் பிறகு நிறைய பேனாக்கள் உபயோகப் படுத்தி இருக்கிறேன். ஆனால் பள்ளி படிப்பு முடியும் வரை வைத்திருந்தது என்னவோ இங்க் பேனாதான். பரிட்சைக்கு செல்லும் முன் பேனாவிற்கு இங்க் போடும் சம்பவம் எங்கள் வீட்டில் மிகப் பெரிய திருவிழா போல நடக்கும். ஏனென்றால், வீட்டில் ஏழு பேர் அல்லவா? அப்போழுது எல்லாம் என் கையெழுத்து முத்து முத்தாக மிக அழகாக இருக்கும். பின் கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு நண்பர்கள் போல நானும் ஸ்டைலாக பால்பாயிண்ட் பேனா உபயோகிக்க ஆரம்பித்தேன். அதுதான் நான் செய்த மிகப் பெரிய தவறு என்று இன்று நினைக்கிறேன். ஆனால் பால் பாயிண்ட் பேனாவை பற்றி ஒரு குறையும் சொல்வதிற்கில்லை. ஏனென்றால் நான் என்னுடைய Pressional Course பரிட்சை எல்லாமே பால்பாயிண்ட் பேனாவில்தான் எழுதினேன். அதுவும் ரெனால்ட். அந்த பேனாதான் என்னை மிக மிக வேகமாக பரிட்சைகள் எழுத வைத்தது. ரெனால்ட் பேனாவால் தியரி பேப்பர்கள் எல்லாம் மூன்று மணி நேரத்தில் நிறைய எழுத முடியும். மூன்று மணி நேரத்தில் 61 பக்கங்கள் எல்லாம் எழுதி இருக்கிறேன். அதனால் ரெனால்ட் பேனா மேல் எனக்கு ஒரு தீராத காதல் இருந்து கொண்டே இருந்தது.

நான் எங்கள் நிறுவனத்தில் சேர்ந்த பிறகு கூட ரெனால்ட் பேனா மேல் உள்ள என் காதல் தீரவில்லை. அந்த காதலினால், அந்த கம்பனிக்கு (GM Pens India Ltd) வேலைக்கு அப்ளை செய்ய அவர்களும் கூப்பிட நேர்காணலுக்கு சென்றேன். அங்கே சென்றால் ஒரே அதிர்ச்சி. காரணம் எந்த பெர்சனல் ஆபிசர் என்னை எங்கள் நிறுவனத்திற்கு முதல் நேர்காணல் செய்தாரோ அவர் அந்த கம்பனியில் வேலைக்கு சேர்ந்து என்னை நேர்காணல் செய்யும் குழுவில் அமர்ந்திருந்தார். அவர் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. 

"ஏம்பா, அங்கேயே அதிக வருஷங்கள் வேலை செய்வேன் என்று சொல்லிவிட்டுத்தானே வேலையில் சேர்ந்த? பின் ஏன் இங்கே இப்போது வேலைக்கு வரணும்னு நினைக்கிற?'

"நீங்க மட்டும்?"

"நான் ஏற்கனவே பல வருடங்கள் அங்கே வேலை செய்துவிட்டேன். அதுவும் இல்லாமல் நீ மூன்று வருட பாண்ட் கொடுத்து இருப்பதை மறந்துவிட்டாயா?"

அதன் பிறகு நான் எந்த கம்பனிக்கும் வேலைக்கு அப்ளை செய்ததில்லை. இதோ 21 வருடங்கள் ஓடிவிட்டது. 

கம்பனி ஆடிட்டிங் நடந்து கொண்டிருந்த சமயம். எங்கள் கம்பனியின் ஆடிட்டர் ஒரு பேனாவை வைத்து எழுதிக்கொண்டிருந்தார். பேசும் போது கூட அந்த பேனாவை இரண்டு விரல்களுக்கு இடையில் வைத்து ஒரு மாதிரி அழகாக ஆட்டுவார். இன்றும் அவர் எங்கள் நிறுவனத்தின் ஆடிட்டர்தான். அவரது எழுத்துகள் அவ்வளவு அருமையாக இருக்கும். அவரால் மட்டும் எப்படி இவ்வளவு அருமையாக எழுத முடிகிறது என்று நினைத்துக்கொள்வேன். ஒரு வேளை அந்த பேனாதான் காரணமோ? என்று நினைத்துருக்கிறேன். அவர் வைத்திருக்கும் பேனா மிக அழகாக இருக்கும். என்ன பேனா என்று கூட அப்பொழுது எனக்கு தெரியாது. ஆடிட்டிங் முடியும் தருவாயில் அவரிடம் கேட்டேன்.

"இது பார்க்கர் பேனா. வேண்டுமா?" என்றவர் என் பதிலுக்கு காத்திராமல் அந்த பேனாவையே எனக்கு அன்பளிப்பாக கொடுத்துவிட்டு சென்றார். ஆனால் வாங்கிய பிறகுதான் தெரிந்தது, அதன் ரீபில் மிகவும் காஸ்லியானது என்று. ஆனாலும் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தேன். ஆனால் என்ன ஒரு ஆச்சர்யம், அதே பேனாவில் அவருக்கு அழகாக வரும் எழுத்துக்கள் எனக்கு மட்டும் மிக கேவலமாக வந்தது. இருந்தாலும் இன்று வரை பார்க்கர் பேனாக்கள்தான் பயன்படுத்துகிறேன். பல நிறங்களில் வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். ஆனால் இப்பொழுது எல்லாம் எழுதுவதில்லை. நான் பேப்பர்களில் எழுதி 17 வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. இப்பொழுதான் எல்லாவற்றிற்கும் கம்ப்யூட்டர் வந்துவிட்டதே? எல்லாவற்றையும் அதில்தானே எழுதுகிறோம்?

பின் எதற்கு பேனா என்றால், கையெழுத்து போடுவதற்கு மட்டும் பயன்படுத்துகிறேன். ஒரு நாளைக்கு அத்தனை கையெழுத்துகள் போட வேண்டி உள்ளது. இவ்வளவு கையெழுத்து போட வேண்டிய நிலை வரும் என்று முன்பே தெரிந்திருந்தால், பெயரை சுருக்கி இருந்திருக்கலாம். இப்போது முழு பெயரையும் எழுதி எழுதி...கொடுமை..

சமீபத்தில் பேப்பரில் எழுதி பார்க்க நினைத்து, ஒரு நாள் எழுத ஆரம்பித்தேன். படித்து பார்த்த என் பெண் சொன்னாள்:

"டாடி தயவு செய்து இனி பேப்பர்ல எல்லாம் எழுதாதீங்க. கம்ப்யூட்டர்லயே எழுதுங்க"

"ஏம்பா"

"டாக்டர் கொடுக்குற ப்ரிஸ்கிப்ஷன் மாதிரி இருக்கு. ஒண்ணும் புரியலை"

இருந்தாலும் எனக்கு பேனாவில் எழுதுவது பிடித்தே இருக்கிறது.

ஐ லவ் மை பார்க்கர் பேனா!


Jun 17, 2013

ஓடாதே நில்! - 2

அதே போல் பஞ்சு ஒரு முக்கியமான சமயத்தில் ...... சம்பவமும் நடைப்பெற்றது.

இப்படி முடித்திருந்தேன். இதை படித்த நண்பர்கள் ரொம்பவும் ஆசையாக என்ன எதிர்ப்பார்க்கின்றீர்கள் என்று எனக்கு தெரியும். உங்கள் எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறியதா என்று தெரிந்து கொள்ளும் முன் பஞ்சுவை பற்றிய இன்னொரு சம்பவம் எனக்கு நினைவு வந்து தொலைப்பதால், அதையும் உங்களிடம் சொல்லாவிட்டால் என் தலை வெடித்துவிடும் அபாயம் இருப்பதால் முதலில் சொல்லிவிடுகிறேன்.

ஒரு முறை பஞ்சுவுடன் நண்பர்கள் அனைவரும் திருச்சி சென்றிருந்தோம். மேரிஸ் தியேட்டரில் நாங்கள் படம் பார்த்தோம். பஞ்சு வேறு எதையோ பார்த்துக்கொண்டு படம் பார்த்தான். அப்படி என்னதான் பார்க்கிறான் என்று திரும்பி பார்த்தால், அருகே புதிதாக கல்யாணம் ஆன ஒரு தம்பதி சிற்சில சேஷ்டைகளுடன் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். படம் முடிந்து வசந்தபவன் சென்று கொத்து புரோட்டா சாப்பிட்டு விட்டு ஊருக்கு செல்வதற்காக சத்திரம் பஸ் ஸ்டாண்டு வந்து சேர்ந்தோம். நல்ல கும்பல். எல்லோருடனும் நாங்களும் நின்று கொண்டிருந்தோம். அப்பொழுது ஒரு குடும்பம், வயதான அம்மா, ஒரு 22 வயது மதிக்கதக்க ஒரு பெண் மற்றும் ஒரு சிறு குழந்தை வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்களை பார்க்க ஏதோ கிராமத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் போல் இருந்தார்கள். ஆனால் அந்த பெண் மிக அழகாக இருந்தாள். நல்ல செழுமையாக, தாராளமாக இருந்தாள்.

நாங்கள் அவ்வளவாக அவளை பார்க்கவில்லை. ஆனால் பஞ்சுவோ அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சரி ஏதோ வில்லங்கம் நடக்க போகிறது என்று என் உள்மனது சொல்லியது. அந்த பெண் பார்க்க அழகாக இருந்தாலும், ஆடை விசயத்தில் அவ்வளவு சரியில்லை. புடவை அணிய தெரியவில்லை. புடவை நன்றாக கீழே படும் அளவிற்கு இறக்கி கட்டியிருந்தாள். அதில் இரண்டு அசவுரியங்கள் அவளுக்கு. ஒன்று அவளின் தொப்புள் மிக தாரளமாக அனைவருக்கும் தெரிந்தது. இன்னொன்று புடவையை தழைய தழைய கட்டியிருந்ததால் அவளால் குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு சரியாக நடக்க முடியவில்லை. குழந்தை வேறு நழுவி கீழே விழும் நிலையில் இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் அவர்கள் செல்லும் பஸ் வர, இவர்கள் வேகமாக செல்ல, அவளின் புடவை தடுக்க, குழந்தை கீழே விழும்போல் நழுவ, அவளின் அம்மா, "தூக்கு புடவைய தூக்கு புடவைய" என்று அலற, இதை சரியாக காதில் வாங்காத பஞ்சு நேராக அவளிடம் சென்று,

"நான் வேணா தூக்கட்டுமா?" என்றான்.

அவ்வளவுதான். அதன்பிறகு நடந்தவை, பாவம், அதை எப்படி சொல்வது? பஞ்சுவோ, "நான் குழந்தைய தூக்கட்டுமா என்றுதான் கேட்டேன்" என்று கதறியது யார் காதிலும் விழவில்லை. ஒருவாறு அனைவரும் சென்ற பிறகு, நான் அவனிடம், "ஏண்டா இதெல்லாம் தேவையா?" என்றேன்.

"போடா... நான் நல்லது செய்யத்தானேடா போனேன்" 

"இவ்வளவு பேருக்கு இல்லாத அக்கரை உனக்கு மட்டும் என்னடா?"

"இல்லடா, குழந்தைய தூக்குற சாக்குல அவ மேலேயும் கை படும்ல"

"உன்னையெல்லாம் திருத்த முடியாதுடா!"

பிறகு எங்கள் ஊர் பஸ் வர நாங்கள் ஏற முயல பஞ்சுவோ,

"டேய் இருங்கடா நான் பார்த்து வறேன்" என்றவன் கீழே இறங்கி, "எல்லோரும் அடுத்த பஸ்ல போலாண்டா?" என்றான்.

ஒன்றும் புரியாமல், "ஏண்டா?" என்று காரணம் கேட்டால் சொல்லாமால், ஒவ்வொரு பஸ்ஸாக ஏறி இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தான். மிகவும் கடுப்பான நான், 

"ஏண்டா, இப்படி படுத்தற?" என்றதற்கு,

"வெறும் ஆம்பளை பசங்களா இருக்காங்கடா! இதுல எப்படி போறது" என்றான். அதான் பஞ்சு!

அந்த முக்கியமான சம்பவத்தை பற்றி சொல்ல வேண்டிய நேரம் இப்போது வந்துவிட்டது. வாசகர்கள் ஓரளவு பஞ்சுவை பற்றி இன்னேரம் தெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும்.

பஞ்சுவுக்கு ஒரு நாள் 'அந்த' ஆசை வந்துவிட்டது. யார் யாரிடமோ பேசி எவ்வளவோ செலவு செய்து ஒருத்தர் மூலம் ஒரு பெண்ணை ரெடி செய்துவிட்டான். எல்லோருக்கும் ஆசை இருந்தாலும், யாருக்கும் செயல்படுத்த கூடிய தைரியம் வரவில்லை. ஆனால் பஞ்சு எல்லாவற்றிற்கும் துணிந்தவனாயிற்றே!

இன்னொரு நண்பனின் வீட்டில் ஆள் இல்லை. அவனிடம் சாவியை வாங்கி கொண்டு எப்படியோ அந்த பெண்ணை அந்த வீட்டில் சேர்த்து விட்டான். முக்கியாமாக மூன்று பேர்களை மட்டும் கூப்பிட்டான். நானும் என் இன்னொரு நண்பனும் தெருவில் யாராவது வருகிறார்களா? என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

பஞ்சுவோ, "மாப்பிள்ள நான் முதலில் போயிட்டு வரேண்டா?" என்று ஏதோ போருக்கு செல்லும் வீரன் போல் நெஞ்சை நிமித்திக்கொண்டு சென்றான். நாங்கள் நெஞ்சம் படபடக்க, வெளியில் காத்திருந்தோம். ஒரு பத்து நிமிடம் கூட ஆகி இருக்காது. அந்த பெண் கதவை திறந்து கொண்டு ஓடி வந்தாள். நாங்கள் பயந்துவிட்டோம்.

"என்ன என்ன?" பயத்துடன் ஏறக்குறைய கதறினோம்.

அவளோ மிக நிதானமாக, "வந்தவுடன என்னை கீழ தள்ளி மேல படுத்தாருங்க"

"அப்புறம்"

"பார்த்தா அப்படியே தூங்கிட்டாருங்க. எவ்வளவு எழுப்பியும் எழுந்திருக்க மாட்டேங்கறாருங்க" என்றவள் எங்கள் பதிலுக்கு கூட காத்திராமல் பணம் கூட வாங்காமல் ஓடிவிட்டாள்.

இந்த விசயத்தை சொல்லி சொல்லியே அவனை உண்டு இல்லை என்று ஆக்கிவிட்டோம்.

கல்யாணமாகி இத்தனை வருடங்கள் ஆகியும் அவன் இன்னும் திருந்தவில்லை என்பது அவன் சமீபத்தில் என்னை பார்க்க இங்கே வந்த போதுதான் தெரிந்தது.

"மாப்பிளை கிளப் கூட்டி போடா" என்றான்.

அவன் தொந்தரவு அதிகமாகவே, வேறு வழியில்லாமல் அவனை ஒரு நாள் கூட்டி சென்றேன்.

அங்கே....

-தொடரும்



Jun 16, 2013

ஞாயிற்றுக்கிழமை!

இன்று ஞாயிறு. இது தெரியாதா? என்று கேட்காதீர்கள்!

நிறைய எழுதுவது என்றாகிவிட்டது. அதனால் வானத்திற்கு கீழ், ஏன் வானத்திற்கு மேல் இருப்பதை பற்றியும் எழுதி பார்த்துவிட வேண்டியதுதான். 

இன்று காலை எழுந்து வாக்கிங் சென்று கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வுகளை உங்களுக்காக இங்கே எழுதுகிறேன்.

கல்லூரி படிக்கும் போது ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றால் ஒரே குதுகூலம்தான். அவ்வளவு சந்தோசமாக இருக்கும். சனி மற்றும் ஞாயிறு விடுமுறை இருந்தால் கூட ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கு என்று ஒரு தனி விசேசம்தான். காலையில் 6 மணிக்கு எல்லாம் எங்கள் வீட்டின் முன் சைக்கிள் ஒலி கேட்கும். அவ்வளவு காலையிலேயே கிரிக்கெட் நெட் பயிற்சிக்கு கூப்பிட மணி வந்துவிடுவான். அவன்தான் எங்கள் அணியின் கேப்டன். இப்பொழுது சொந்தமாக ஒரு கம்பனி வைத்துள்ளான். அவனுக்கு கீழே 200 பேர்களுக்கு மேல் வேலை செய்கிறார்கள். அவன் வந்து கூப்பிடும்போதுதான் எனக்கு எல்லாவிதமான பிரச்சனைகளும் வரும். அப்போழுதுதான் கிளம்பி இருப்பேன். ஆனால் அம்மா கொடுத்த காபி அப்பொழுதுதான் வேலை செய்ய ஆரம்பிக்கும்.

"வயித்த கலக்குதுடா மணி?"

"போய்த்தொலை" என்பவன் நான் வரும் வரை இருந்து என்னை கூட்டி செல்வான். ஆனால் என் மேல் இத்தனை அக்கரை உள்ள அவன் என்றுமே ப்ராக்டிஸில் கூட முதல் ஓவரை எனக்கு கொடுத்ததில்லை. அந்த வருத்தம் இன்று வரை இருக்கிறது. பின் அப்படியே ஒவ்வொருவராக அழைத்துக்கொண்டு லால்குடி ஆண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளி மைதானத்திற்கு செல்வோம். மிகவும் கடுமையாக வெயில் வரும் வரை பயிற்சி செய்வோம். பசி வயிற்றை கிள்ளும். பின் பள்ளிக்கு எதிரில் இருக்கும் கடையில் டீயும், சம்சா போன்ற எதையாவது சாப்பிடுவோம். அதிலே பாதி பசி போய்விடும். இப்படியாக வீட்டிற்கு செல்ல 9.30 மணி ஆகிவிடும். குளித்து முடித்து குறைந்தது ஒரு எட்டு இட்லியாவது சாப்பிடுவது வழக்கம். 10 மணி ஆகிவிட்டால் திரும்பவும் அழைப்பு வந்துவிடும். யாராவது கூப்பிட வந்துவிடுவார்கள்.

நான், மணி, நம்பி, பிஞ்சு (மணியின் அண்ணா), வைத்தி, ஸ்ரீதர், ஸ்ரீராம், கணேஷ் மற்றும் இன்னொரு நண்பன் சாமுண்டி அனைவரும் கணேஷ் வீட்டில் ஆஜராவோம். கணேஷ் 15 வருடங்கள் ஏர்போர்ஸில் இருந்துவிட்டு இப்பொழுது வெளிநாட்டில் இருக்கிறான். அவர்கள் வீட்டில் பெண் குழந்தைகள் கிடையாது. அதனால் அவன் வீட்டிலேயே எங்கள் அரட்டை கச்சேரி ஆரம்பமாகும். அப்பொழுது மகாபாரதம் டிவியில் வந்த சமயம். அதை பார்த்துவிட்டுதான் அரட்டை ஆரம்பமாகும். முதலில் அரட்டை  அன்று விளையாடிய கிரிக்கெட்டை பற்றித்தான் இருக்கும். யார் நன்றாக விளையாடினார்கள், யார் சொதப்பினார்கள் என்று ஒரு ஆராய்ச்சி நடக்கும். நன்றாக விளையாடாதவர்களை மணி காய்ச்சு காய்ச்சு என்று காச்சுவான்.

பின் அனைவரும் பாய் டீ கடைக்கோ அல்லது ரவி டீ கடைக்கோ செல்வோம். இப்பொழுது ரவி டீ கடை இல்லை. ஆனால் இன்னும் பாய் டீ கடை உள்ளது. ஒரு டீயை சாப்பிட்டுவிட்டு ஒரு பாக்கு போட்டுவிட்டு மீண்டும் அரட்டை கச்சேரி நடக்கும். 12 மணி போல் நைசாக எஸ்கேப் ஆகி வீட்டில் சென்று சூப் சாப்பிட்டுவிட்டு வருவேன். பின் மீண்டும் கச்சேரி. ஒரு மணிக்கு சாப்பிட செல்வோம். வாரம் முழுக்க டிபன் பாக்ஸில் மட்டும் சாப்பிடுவதால், ஞாயிறு புல் கட்டுகட்டுவேன். தயிர் சாதம் சாப்பிடும்போதே தூக்கம் சொக்கும். ரெண்டு மணிக்கு படுத்தால் 5.30 வரை தூக்கம். பின் மீண்டும் கணேஷ் வீடு. எல்லோர் வீட்டிலும் டிவி இருந்தாலும் அவன் வீட்டில்தான் அனைவரும் பார்ப்போம். இப்பொழுது போல இத்தனை சேனல்கள் அப்போது இல்லை. தூர்தர்ஷனில் என்ன படம் வருதோ அதான். நல்ல படமாக இருந்தால் முழுவதும் பார்ப்போம். இல்லையென்றால் வெளியே உட்கார்ந்து அரட்டைதான். என்ன பேசினோம்? தெரியவில்லை. ஆனால் பேசிக்கொண்டே இருப்போம். பின் சில நேரங்களில், நம்பி, "சிறுதையூர் போய் சாப்பிட்டு வரலாமா?" என்பான்.

நம்பி அப்படி கேட்டால் ஹோட்டலில் புரோட்டா சாப்பிட கூப்பிடுகிறான் என்று அர்த்தம். காசை பற்றிய கவலையே இல்லை. யாராவது கொடுப்போம். பின் வீட்டிற்கு சென்று வீட்டிலும் முடிந்தவரை சாப்பிட்டு, அதன் பின் வாக்கிங் செல்வோம். 10.30வரை பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு வீட்டுக்கு வருவோம். வந்தவுடன் அந்தவார ஆனந்தவிகடன் அல்லது குமுதம் படிக்காமல் தூங்குவது இல்லை. படுக்க போகும் அந்த நொடியில்தான் பரிட்சையை பற்றிய பயமும், அடுத்த நாள் காலேஜ் செல்ல வேண்டிய பயமும் வரும்.

ஆனால் அன்று முழுவதும் அடைந்த சந்தோசத்திற்கு அளவே இல்லை. அதை எத்தனை கோடி கொடுத்தாலும் திரும்ப வாங்க முடியாது. 

இன்று காலை இதை எல்லாம் நினைத்துக்கொண்டே வீட்டிற்கு வந்தேன். தேங்காய் சட்னி சாப்பிட ஆசை. சட்டினி ரெடியானவுடன், சாப்பிட்டு பார்த்தால் கொழ கொழ என்று இருந்தது. வீட்டிற்கு அந்த நேரத்தில் போன் செய்தேன். சொன்னேன்.

"எப்படி செஞ்சீங்க"

"தேங்காய், பொட்டுக்கடலை, பச்சைமிளகாய், கொஞ்சம் இஞ்சி மற்றும் உப்பு போட்டு மிக்ஸியில அரைச்சேன்"

"அப்புறம்?"

"கடுகு, உளுந்தம்பருப்பு, கறிவேப்பிலை போட்டு தாளிச்சேன். பின் கொஞ்சம் பெருங்காயப்பொடி போட்டேன்"

"அப்புறம் என்ன பண்ணீங்க?"

"அரைச்சதை எடுத்து தாளிச்ச இருப்புசட்டியில கொட்டி கிளறினேன்"

"இப்படி பண்ணினா குழ குழனு இல்லாம எப்படி இருக்கும்"

"ஏன்?"

"தாளிச்சத எடுத்து அரைச்சதுல கொட்டி கிளறணும். அரைச்ச எடுத்து சூடா இருக்க இருப்புச்சட்டியில போட்டு கிளறக்கூடாது"

"ங்"

இப்படி ஆரம்பித்த இன்றைய ஞாயிறு எப்படி போக போகிறது. இதோ இதை எழுதி முடித்தவுடன் ஆபிஸ் வேலை பார்க்க வேண்டும். ஆறு மணிக்கு மேல் ஜிம் சென்று வொர்க் அவுட் செய்துவிட்டு வந்தால், வீடே வெறிச்சோடி கிடக்கும். ஜாலியாக சினிமா சேர்ந்து பார்க்க என் நண்பர்களோ அல்லது என் குழந்தைகளோ அருகில் இல்லை. எத்தனை சம்பாரிச்சாலும் இழந்த அந்த ஞாயிறை திரும்ப பெற முடியுமா?

கோபிநாத்தை பார்த்து விட்டு தூங்க வேண்டியதுதான். வேறு என்ன செய்வது?


Jun 15, 2013

மிக்ஸர் - 15.06.13

சென்ற வாரம் கூகிள் + பகிர்ந்தவை:

என்னுடைய பிறந்த நாள் மார்ச் 2. ஆனால் SSLC ertificate மற்றும் பாஸ்போர்ட்டில் உள்ள பிறந்த தேதி ஜுன் 15. அப்பா இருக்கும் வரை இந்த விசயத்தைப் பற்றி கேட்க தோன்றவில்லை. ஆனால் சமீபகாலமாக "அப்பா ஏன் இப்படி பிறந்த நாளை மாற்றி பள்ளியில் சேர்த்தார்" என்று அடிக்கடி மனதில் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது. சமீபத்தில் வீட்டில் அனைவரும் பேசிக்கொண்டு இருந்த போது ஒரு ஆச்சர்யமான விசயம் தெரிய வந்தது. என்னவென்றால், சர்டிபிக்கட்டின் படி ஏறக்குறைய அக்காக்கள், தம்பிகள் அனைவரின் பிறந்த தேதியும் ஜூனில்தான் பதியப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அனைவரின் பிறந்த தினமும் வெவ்வேறு மாதங்களில் வருகிறது. மெதுவாக அம்மாவிடம் இதைப் பற்றி கேட்டோம். அவர்கள் சொன்ன பதில் இன்னும் ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது.

"அப்பாவிற்கு குழந்தைகள் எல்லோருமே டீச்சராக வேண்டும் என்று விருப்பமாம். பிறந்த தேதி ஜூனிற்கு பின் இருந்தால் (ஒரு நாள் இருந்தாலும்), மேலும் ஒரு வருடம் அதிகம் வேலை செய்யலாமாம். அதாவது ஒரு வருடம் அதிகம் வேலை செய்த பிறகுதான் ரிடையர்மெண்ட் வருமாம்"

இது எந்த அள்வு உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எப்படி எல்லாம் முன்பு சிந்தித்து இருக்கிறார்கள் பாருங்கள்!

**********************************************************

ஐந்து நாட்கள் குடும்பத்துடன் சிங்கப்பூரில் இருந்தேன். அடிக்கடி சென்றாலும் ஒவ்வொரு முறையும் சிங்கப்பூர் பார்க்க புதிதாக இருக்கிறது. விலைவாசி மிகவும் அதிகம். பணத்திற்கு ஏற்ப சந்தோசம். ப்ளாக், கூகிள் ப்ளஸ், பேஸ்புக் எதுவும் பார்க்கவில்லை. விடுமுறை முடிந்து வந்தவுடன் எல்லாவற்றையும் ஒன்று விடாமல் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். எத்தனை விசயங்கள்...அப்பா... படிக்க படிக்க ஆனந்தமாக இருக்கிறது. இனிமேல் தினமும் படிப்பதைவிட வாரம் ஒரு நாள் மட்டும் படிக்கலாம் போல!

**********************************************************

இந்த முறை என் ஊருக்கு சென்றிருந்த போது என் நண்பர் நந்தகுமாரை பார்க்க அவர் வீட்டுக்கு சென்றிருந்தேன். அப்பொழுது அவருடன் ஒரு நண்பர் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். என்னை பார்த்தவுடன் என் நண்பர் அவரிடம், "இவரும் ஒரு எழுத்தாளர்தான் தெரியுமா? மூன்று புத்தகங்கள் எழுதி உள்ளார். நிறைய கதைகள் பத்திரிகைகளில்....." நண்பர் முடிக்கவில்லை.

"என்னங்க இவரை தெரியாதுங்களா? எனக்கு? இவர் புத்தகத்தை படித்திருக்கிறேன்"

"அப்படியா?"

எனக்கு ஒரே சந்தோசம். ஆர்வமானேன்.

நண்பர் என்னைப்பார்த்து, "அது எப்படி சார் எல்லாத்தையும் ஞாபகம் வைத்திருக்கீங்க? அதுவும் உங்கள் ஊரை பற்றியும், அந்த வாலிபால் ஆட்டத்தை பற்றியும், அந்த ஆசிரையரைப் பற்றியும் எழுதி இருந்தீர்கள் பாருங்கள். சூப்பர்"

எனக்கு ஒரே குழப்பம். உடனே "நான் எதுவும் இது போல் எழுதவில்லையே?" என்றேன்.

"அப்போ நீங்க இல்லையா அது?"

"எது?"

"அந்த புத்தகம் எழுதியது? என்று ஏதோ ஒரு புத்தகத்தின் பெயரை கூறினார்.

"இல்லை" என்றேன். பின் அடுத்த ஒரு மணி நேரம் அவர் எதுவுமே பேசவில்லை. என் நண்பருக்கு ஒரே சங்கடம். அவரை சுட்டு எரிப்பது போல் பார்த்தார். 

(இதற்கும் ஜெமோ கட்டுரைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை)

**********************************************************

எனக்கு ஒரு ஆசை. சொந்த ஊரில் வேலை பார்க்க வேண்டும். சம்பளத்தை பற்றி கவலை இல்லை. ஆனால், காலையில் 9 மணிக்கு அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். மதிய சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வர வேண்டும். வேலை முடிந்து 5.45க்கு வீட்டுக்கு வரவேண்டும். சிறிது நேரம் பிள்ளைகளுடன் விளையாட வேண்டும். பின் டிவி பார்க்க வேண்டும். ஒரு மணி நேரம் புத்தகம் படிக்க வேண்டும். அலுவலகத்தில் இருந்து 5.45க்கு தொடர்பு கொள்ள கூடாது. பின் காலையில் 5.30க்கு எழுந்து வாக்கிங் போய்விட்டு, 9 மணிக்கு அலுவலகம்.......

இது எல்லாம் நடக்க வேண்டும் என்றால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

**********************************************************

சிங்கப்பூரில் சென்ற வாரம் இருந்த போது, 'திண்டுக்கல் தலைப்பாக்கட்டு பிரியாணி' கடைக்கு சாப்பிட சென்றோம். சிக்கன் பிரியாணி ஆர்டர் செய்தோம். சாப்பிட்டு பார்த்தால் அப்படி ஒன்றும் நன்றாக இல்லை. ஏண்டா? சாப்பிட்டோம் என்று ஆகிவிட்டது. பில் வந்தது. பார்த்தால் சிக்கன் பிரியாணிக்கு பதில் மட்டன் பிரியாணி என்று இருந்தது. எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. சர்வரை கூப்பிட்டு கேட்டேன். "நான் சிக்கன் பிரியாணி அல்லவா கேட்டேன்?"

"சாரி சார். தப்பு நடந்து போச்சு"

கோபம் வந்தாலும் அடக்கிக்கொண்டு பணத்தை கொடுத்தேன். வெளியே வரும்போது அங்கே இன்னொருவர் கேட்டார்,

"ஏங்க நல்லா இருந்துச்சா? நம்ம ஊர் திண்டுக்கல் தலப்பாக்கட்டு பிரியாணி போலவே இருந்துச்சா?"

பதில் சொல்லாமல் சிரிச்சிட்டே வெளியே வந்தேன்.

வீட்டில சொன்னாங்க, "ஆமாம். சிக்கன் பிரியாணியா இல்ல மட்டன் பிரியாணியானு கூட தெரியலை உங்களுக்கு? உங்க கிட்ட வந்து கேக்குறார் பாருங்க" (அவங்க பிரியாணி சாப்பிடல)

நான் பதில் சொல்லாததற்கு இது மட்டும் காரணம் இல்லை. இன்னொரு காரணமும் இருக்கு. என்னன்னா? ....நான் இதுவரை தலைப்பாக்கட்டு பிரியாணி'  சாப்பிட்டதே இல்லை.

**********************************************************

சூப்பர் சிங்கர்ஸில் சுஜாதா பார்வதியிடம்,

"சூப்பர் சிங்கர் நீ. ஏன் இந்த மாதிரி போட்டியில் கலந்துக்குற?"

"இல்லை இந்த மாதிரி போட்டியில கலந்துகிட்டா நிறைய பிரிவுகள்ல பாடி பழகலாம் அதான்"

சுஜாதா அந்த மாதிரி கேட்டதும் தப்பு. பார்வதி பதிலும்....

சும்மா பாடி பழகவா கலந்துக்குறாங்க. 65 லட்சம் பாஸ் 65 லட்சம்!!!

*****************************************************


Jun 14, 2013

ஓடாதே நில்! - 1

இது நண்பன் பஞ்சுவின் வாழ்வில் நடந்த கதை மட்டும் இல்லை. ஓடிய கதை. ஏன் இப்படி சொல்கிறேன் என்பதை அறிய நீங்கள் நான் கதை சொல்லி முடிக்கும் வரை காத்திருக்க வேண்டும். ஒருவேளை உங்களுக்கு புரியலாம். அப்படி புரியாமல் போனால் நான் ஒன்றும் சொல்வதற்கல்ல.

என் நெருங்கிய நண்பன் பஞ்சு. அவனுக்கு இந்த பெயருக்கு பதில் இதே பெயரை சற்று மாற்றி வைத்திருந்தால் பொறுத்தமாக இருந்திருக்கும். என் நண்பனுக்கு ஏன் "பஞ்சு" என்று பேர் வந்தது என்று நினைத்து பார்க்கிறேன். ஆனால் எவ்வளவு யோசித்தும்  நினைவுக்கு வரவில்லை. ஏதேனும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அதன் காரணம் நினைவிற்கு வரலாம். அப்படி ஒரு வேளை நினைவு வந்தால் நான் சொல்கிறேன். அதுவரை பொறுத்து இருங்கள். அவனை பஞ்சு பஞ்சு என்று கூப்பிட்டு பழகி அவனின் ஒரிஜினல் பெயர் எனக்கு மறந்து விட்டது.

பஞ்சு எங்கள் செட்டில் மிகவும் ஜாலியானவன். கலகலப்பானவன். ஆண்களைவிட பெண்களுக்கு அவனை ரொம்ப பிடிக்கும். காரணம் அவன் அழகு எல்லாம் அல்ல. அவனின் பேச்சு திறமையால். எந்த பெண்ணையும் மிக விரைவில் கவர் செய்துவிடுவான். அதன் பிறகு என்ன நடக்கும் என்று தெரியாது. அவனிடம் பேசும் பெண்கள் எல்லோருமே அடுத்த நாளே அவனுக்கு எதிரி ஆகிவிடுவார்கள். அதன் காரணத்தை அறிய எவ்வளவோ முயன்றும் என்னால் கண்டு பிடிக்க முடியாமலேயே இருந்து வந்தது. சமீபத்தில் அதன் காரணத்தை அறிந்து மிகவும் அதிர்ந்து போனேன்.

யாருக்குமே கிடைக்காத அற்புத வாய்ப்புகள் எல்லாமே அவனுக்கு கிடைத்திருந்தும் அவன் ஒரு நாளும் அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்த முடியாமலேயே போய்விட்டது. அப்படி என்ன காரணம் என கேட்கின்றீர்களா? சொல்கிறேன். அதற்கு முன் எனக்கே ஒரு மாதிரி இருக்கிறது. கதையின் போக்கே வேறு திசை நோக்கி செல்வது போல் இருக்கிறது. ஒரு காம கதை போல ஆகிவிடுமோ என்ற அச்சம் ஏற்பட்டாலும், நடந்ததை சொல்லித்தானே ஆக வேண்டும்.

ஒரு நாள் பஞ்சு போன் செய்தான். உடனே வீட்டிற்கு வரும்படி கூறினான். 

"என்னடா அவ்வளவு அவசரம்?" என்று கேட்டதற்கு, "மாப்பிள்ள ஒரு புது கம்ப்யூட்டர் வாங்கி இருக்ககேன். நெட் கனக்க்ஷன் கொடுத்துட்டேன். உடனே வா உனக்கு ஒரு விசயம் சொல்கிறேன்" என்றான்.

நானும் என்னவோ வில்லங்க விசயமாகத்தான் இருக்கும் என்று யூகித்துக்கொண்டே சென்றேன். அவன் அம்மாவிடம் நலம் விசாரித்துவிட்டு அவன் அறைக்கு சென்றேன்.

"வாடா வா" என்றான்.

"என்னடா அப்படி?"

"மாப்பிள்ளை ஒரு வெப் சைட் இருக்குடா. அங்க பொண்ணுங்க எல்லாம் ஜாலியா பேசுறாங்க. உனக்கு தெரியுமா?" என்றான்.

எனக்கு தெரிந்து இருந்தாலும் காமித்துக்கொள்ளாமல்,

"அப்படியா?" என்றேன்.

"ஆனா இந்த பொண்ணுக்கு ஏன் என் மேல் கோபம் தெரியலைடா?" என்றான்.

"ஏன்?" என்றதற்கு, "நீயே படி அப்படி என்ன கேட்டுவிட்டேன்" என்று அவனின் சேட் மெசேஜ்களை காண்பித்தான். இதோ உங்களுக்கு அப்படியே தருகிறேன். (பெண் வாசகர்கள் மன்னிக்கவும்)

பஞ்சு: "ஹேய்" 

லவ்லி கேர்ல்: "ஹேய்"

ப: "asl"

ல: "அப்படின்னா?"

ப: Age/Sex?location

ல: xxxxx

ப: என்ன தனியா இருக்கீங்களா?"

ல: ஆமாம் ஏன்?

ப: சும்மாதான். என்ன டிரஸ்ல இருக்கீங்க?

ல: ஸ்கர்ட் டாப்ஸ்

ப: உள்ள?

ல: மீன்ஸ்....

ப: என்ன கலர்? சைஸ் என்ன? இதுக்கு முன்ன நீங்க யாராடயாவது......

(அடுத்த கேள்விகள் அவளின் பதிகல்கள் எல்லாம் நாகரிகம் கருதி மறைக்கப்படுகிறது)

அந்த பெண் ஊரில் உள்ள எல்லா கெட்ட வார்த்தைகளையும் சொல்லி திட்டி பத்தாதற்கு எல்லாத்தையும் உங்க வீட்டு பொண்ணுங்க கிட்ட கேளுடான்னு முடித்திருந்தது.

பஞ்சு ஒண்ணுமே நடக்காதது போல, "அப்படி நான் என்ன தப்பா கேட்டுட்டேன்னு அவ திட்டறா" என்றான்.

கடுப்பான நான், "அந்த பொண்ண உனக்கு எத்தனை மாசமா தெரியும்?" என்றேன்.

ரொம்ப பெருமையா "கால் மணி நேரமா மாப்பிள்ள" என்றான்.

"ஏண்டா நாயே, ஒரு பொண்ணோட அறிமுகம் ஆகி பத்து நிமிஷத்துலயே இப்படி அந்தரங்கமான கேள்விகள் கேட்கலமாடா. இது தப்பு இல்லையா?"

"இப்படித்தான் இத்தனை வருசமா பொண்ணுங்க கூட பேசிட்டிருக்கியா"

"ஆமாம்னு" கொஞ்சம் கூட வெட்கமே இல்லாம பதில் சொன்னான். அப்புறம்தான் ஏன் பெண்கள் அடுத்த நாளே அவனுக்கு எதிரிகள் ஆகிறார்கள் என்ற உண்மை எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது.

அதே போல் பஞ்சு ஒரு முக்கியமான சமயத்தில் ...... சம்பவமும் நடைப்பெற்றது.

அவனின் லீலைகளை அறிய நீங்கள் நாளை வரை பொறுத்துதான் ஆக வேண்டும்.

-தொடரும்


Jun 13, 2013

"இனி எல்லாம் நலமே"

வலைப்பூ ஆரம்பித்த சமயத்தில் நிறைய எழுத வேண்டும் என்ற ஆசையில்தான் வந்தேன். அதன்படியே எழுதவும் ஆரம்பித்தேன். பின் பத்திரிகைகளில் கதை வர வேண்டும் என்பதற்காக அதில் முழு மூச்சாக இறங்கின. பல கதைகள் வந்தாலும், தொடர்ச்சியாக கதைகள் வருவதில்லை. அதற்காக அதிகம் உழைக்க வேண்டி இருக்கிறது. அப்படியே உழைத்து எழுதி அனுப்பினாலும் அதன் ரிசல்ட் தெரிய பல மாதங்கள் ஆகிறது. எதற்காக எழுதுகிறோம்? பலரும் படிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தானே? அப்பொழுதுதான் எனக்கே உறைத்தது. பத்திரிகைகளில் வர வேண்டும் என்பதற்காக பல கதைகளை நான் ப்ளாக்கில் வெளியிடவே இல்லை. இனி அப்படி இல்லை. ப்ளாக்கில்தான் உடனேயே ரிசல்ட் தெரிந்துவிடுகிறது. அதனால் எழுதும் கதைகளை இனி இங்கேதான் வெளியிட போகிறேன். ஒரு வேளை என் எழுத்துக்கள் பிடித்து இருந்தால் அவர்களாகவே தேடி வரட்டுமே?

பல நண்பர்கள் ஏன் நிறைய எழுதுவதில்லை என்று கேட்கிறார்கள். எனக்கும் நிறைய ஆசைதான். ஆனால் ஏன் முடியவில்லை? நான் முன்பு எழுதிய அனைத்தையும் படித்து பார்த்தேன். படிக்கும் போது ஒரு உண்மை தெரிந்தது. என்னவென்றால், ஒவ்வொன்றுமே என்னுடைய அந்தந்த நாட்களின் சோகத்தை, சந்தோசத்தை பிரதிபலிப்பதாகவே இருக்கிறது. சென்ற ஜீன் மாதத்தில் இருந்து நான் அதிகம் எழுதவில்லை. காரணம் நான் என் குடும்பத்தை விட்டு தனியே மலேசியாவில் இருப்பதுதான். தனிமை இந்த அளவிற்கு கொடுமையாக இருக்கும் என்று ஒரு நாள் கூட நினைத்ததில்லை. இத்தனைக்கும் நாப்பது நாட்களுக்கு ஒரு முறை நான் திருச்சி செல்கிறேன். வீட்டிலும் இரண்டு முறை வந்து சென்று விட்டார்கள். இருந்தும் ஒரு விதமான சோக நிலையிலேயே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன். 


                                                      (நானும் என் தம்பியும்)

நான் எப்பொழுதும் போல வாக்கிங், ஜிம் சென்று என் நேரத்தை கடத்தினாலும் அவ்வப்போது அந்த தனிமை எண்ணம் மனதில் குடிகொண்டு  ஆட்டிப்படைக்கிறது. அந்த சமயத்தில்தான் நண்பர் "பா ராஜாரம்" கூகிள் ப்ளஸில் எழுதியிருந்த ஒரு தகவலைப்பார்த்தேன். இன்னும் 75 நாட்களுக்கு பிறகு செல்லப்போகும் இந்தியா பயணத்தை பற்றி எழுதி இருந்தார். அதுவும் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு பிறகு! நான் 75 நாட்களுக்குள் இன்னும் இரு முறை ஊருக்கு சென்றுவிட்டு வந்துவிடுவேன். அப்பொழுதுதான் எனக்கு விளங்கியது. பல வருடங்கள் கழித்து ஊருக்கு செல்லும் நண்பர்கள் மத்தியில் என்னால் அடிக்கடி செல்ல முடிகிறதே? நான் எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தவன்? ஆனா நான் சந்தோசத்தை விட்டுவிட்டு புலம்பிக்கொண்டிருப்பதில் என்ன நியாயம்? எனக்கே என்னை பிடிக்காமல் போனது அந்த ப்ளஸை படித்த பின்தான்.

குடும்பத்தை பிரிந்து பல வருடங்கள் வெளிநாட்டில் வேலை செய்துவிட்டு இரண்டு ஆண்டுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது மூன்று ஆண்டுக்கு ஒருமுறையோ செல்லும் நண்பர்களை நினைத்தால், வருத்தமாக இருந்தாலும் அவர்களை நினைத்து பெருமையாக இருக்கிறது. அவர்கள் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்க வேண்டும் போல் உள்ளது. 

இப்பொழுது இதை எல்லாம் இங்கே நான் எழுத காரணம், எனக்கு அதிகம் சந்தோசம் கொடுப்பது எழுதுவதும் படிப்பதும்தான் என்ற உண்மையை நான் புரிந்து கொண்டதை பதிவு செய்வதற்காகவே! அதனால் நான் இனி நிறைய எழுத போகிறேன். அது என்னவாக வேண்டுமானலும் இருக்கலாம். அனுபவம், என்னை பாதித்த சம்பவங்கள், நான் அன்றாட வாழ்வில் சந்திக்கும், பார்க்கும் விசயங்கள்/ நிகழ்ச்சிகள், சிறுகதைகள், தொடர்கதைகள்...இப்படி. முழுக்க முழுக்க என் மன சந்தோசத்திற்க்காகவே எழுத போகிறேன். படிக்கும் படிக்க போகும் நண்பர்கள் நிறை குறை இருப்பின் தாராளமாக சொல்லலாம், குட்டலாம்.

******************************************************************

போன வருடம் மே மாதம் நடந்த ஒரு சம்பவம். எங்கள் நிறுவனத்திற்கு புதிதாக ஒரு CEO சேர்ந்தார். மலேசியா வந்த அவர் என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது,

"உலக்ஸ், கல்யாணம் ஆனதிலிருந்து மலேசியாவில் குடும்பத்துடன் இருக்கின்றீர்கள். இப்போது ஏன் அவர்களை இந்தியா அனுப்புகின்றீர்கள்?"

"சார், பிள்ளைகள் படிப்பிற்காகத்தான்"

"இன்னும் இரண்டு வருடங்கள் கழித்து அனுப்பலாமே?"

"இல்லை சார். நான் ஏற்கனவே நிறைய தாமதித்துவிட்டேன்"

"பிள்ளைகளை விட்டு எப்படி தனியா இருக்க போறீங்க?"

"கொஞ்சம் கஷ்டம்தான். ஆனால் மாதம் ஒரு முறை போய் வரலாம் என்று இருக்கிறேன்"

"என்னதான் மாதம் ஒரு முறை போய் வந்தாலும் Distance is the Distance" தானே?'' என்றார்.

மனது வலித்தது. ஏற்கனவே நான் புலம்பிக்கொண்டிருந்தேன். இவர் வேற?

பின் அன்று மாலை மெதுவாக அவரை/ அவர் குடும்பத்தைப் பற்றி விசாரித்தேன்.

"சார் உங்கள் பிள்ளைகள் என்ன பண்றாங்க. எங்க வேலை பாக்கறாங்க"

"எல்லோரும் அமெரிக்கால இருக்காங்க"

அவர் சொன்னதையே அவருக்கு சொல்ல நினைத்து பின் வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

So I am Back!!!!


Jun 3, 2013

மிக்ஸர் - 03.06.13

சென்ற வாரம் கூகிள் + பகிர்ந்தவை:

**************************************************************
வயது ஆகிக்கொண்டே இருக்கிறது. நான் அதை பொருட்படுத்துவதே இல்லை. எப்பொழுதும் இளமையாகவே மனதை வைத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால் அவ்வப்போது யாராவது 'நமக்கும் வயது ஏறிக்கொண்டு இருக்கிறது' என்று புரியவைத்துவிடுகிறார்கள். சிறு குழந்தைகளை எனக்கு பிடிக்காமல் இருந்தது எனக்கு குழந்தைகள் பிறக்கும் வரை. இப்போது அப்படி அல்ல. இந்த முறை விடுமுறையில் ஊரில் இருந்த போது நடந்த சம்பவம் இது. நான் கட்டிலில் படுத்திருந்தேன். அதிக அலைச்சலால் கொஞ்சம் தூங்கலாம் என்று நினைத்து யாரையும் அறைக்குள் அனுப்ப வேண்டாம் என்று சொல்லி இருந்தேன்.

ஒரு பத்து நிமிடம் ஆகி இருக்கும். கதவை திறந்து கொண்டு ஒரு குழந்தைகள் பட்டாளமே உள்ளே வந்தது. என் பிள்ளைகள், தம்பி பிள்ளைகள், அக்கா குழந்தைகள் என ஒரே சிறுவர் பட்டாளம். எல்லோரும் ஓடி குதித்துக்கொண்டு, என் மேல் விழுந்து, புரண்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு கோபமே வரவில்லை. நானும் குழந்தை ஆனேன். அதுவரை எல்லோரும் ஒற்றுமையாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். என் தம்பி பெண் அதிக சுட்டி. அவள் குதிக்கும் போது ஜன்னலின் உள்ளே கொசுக்காக போட்டிருந்த நெட் உள்ள கதவை சிறிது பிடித்து ஆட்டிவிட்டாள். 

உடனே என் மகன், "யேய் ஆட்டாதடி. அது உடைந்து விடும்" என்றான். அவள் உடனே, "நன்றாக உடையட்டும். எல்லாம் சுக்கு நூறாக ஆகட்டும். உங்கள் வீடுதானே?" என்றாள்.

உடனே என் மகன், "அப்படியா, அப்ப உங்க அப்பா காரை நான் உடைக்கவா?" என்று கோபமாக கேட்டான். இப்படியாக அவர்கள் உரையாடல் சென்றது.

எனக்கு புரியாத ஒரு விசயம் என்னவென்றால், அது வரை நன்றாக விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகள், ஒரே ஒரு தருணத்தில், "இது உன் வீடு, இது என் கார்" என்று மாறும்படியான சூழ்நிலை எப்படி ஏற்பட்டது? யாரும் சொல்லித்தராமல் எப்படி இந்த மாதிரி எண்ணங்கள் குழந்தைகளின் மனதில் ஏற்படுகிறது?

*****************************************************

நேற்று வீட்டில் நடந்த ஒரு உரையாடல்:

"அப்பா"

"என்னடா?"

"எனக்கு ஒரு பேஸ்புக் அக்கவுண்ட் ஓப்பன் பண்ணி குடுங்க"

"ஏன்? உனக்கு எதுக்கு?"

"அக்காவுக்கு மட்டும் இருக்கு"

"அக்காவுக்கு ஸ்கூல்ல ஓப்பன் பண்ணி குடுத்துருக்காங்கடா?"

"எனக்கு நீங்க பண்ணி குடுங்க"

"முடியாது"

"ஏம்பா?"

"உனக்கு என்ன இப்பத்தானே ஒன்பது வயசு ஆகுது"

"ப்ளீஸ்ப்பா. எனக்கு ஒண்ணு, அம்மாவுக்கு ஒண்ணு பண்ணிக்குடுங்கப்பா"

"அப்புறம்?"

"எல்லோரும் தினமும் பேஸ்புக் மூலமா பேசிக்கலாம். சேட் பண்ணலாம். கமெண்ட் பண்ணலாம்"

உள்ளே இருந்து ஒரு குரல்,

"அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம். எல்லோரும் வீட்லயே நேருக்கு நேராவே பேசிக்கலாம். ஒரே வீட்லதானே இருக்கோம்" 

*****************************************************

அம்மாவுக்கு 84 வயசு இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இரும்பு மனிஷி. இந்த 'அன்னையர் தினம்" என்றெல்லாம் இப்பொழுதுதான் கொண்டாடுகிறோம். நான் தினமுமே அம்மாவை தொழுபவன். இருந்தாலும் கடந்த சில வருடங்களாக அன்னையர் தினம் அன்று ஸ்பெஷலாக போன் செய்து வாழ்த்து தெரிவிப்பதுண்டு. நேற்று பிள்ளைகள் என்னுடன் அலுவகத்தில் இருந்தார்கள், அதனால் அம்மாவிற்கு வாழ்த்து சொல்ல மறந்து போனேன்.  மதியம் 3 மணி இருக்கும். என் மகன் அன்னையர் தினத்தை பற்றி நினைவூட்டினான். பின் அம்மாவுக்கு தொலை பேசினேன்.

"என்னப்பா காலையில் இருந்து உன் போனுக்காகத்தான் காத்திருந்தேன். இப்போத்தான் சாப்பிட போகிறேன். ரொம்ப சந்தோசம். நல்லா இருக்கியா?"

என்னதான் அவ்வப்போது பேசினாலும், நேற்றைய தினம் பேசிய போது இருந்த சந்தோசம் தனிதான். 

*****************************************************