Jan 29, 2013

மிக்ஸர் - 29.01.13



சென்ற வாரம் கூகிள் + பகிர்ந்தவை:

ஒரு நண்பர். பால்ய சிநேகிதர். மிகவும் நெருக்கமான நண்பர். பார்த்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. அவர் தினமும் ஃபெமிலி போட்டாவாக முகநூலில் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார். எனக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. ரொம்ப நாட்களாக சொல்லலாமா? வேண்டாமா? என்று தவித்துக்கொண்டிருந்தேன். இரண்டு நாட்களுக்கு முன் ஒரு போட்டோ பகிர்ந்தார். மிகவும் யோசித்து, "குடும்ப போட்டோவை முகநூலில் பகிர்ந்து கொள்ள ஏன் இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுகிறாய்?" என்று கேட்டு ஒரு கமெண்ட் எழுதினேன். 

அடுத்த நிமிடமே என்னை நண்பர்கள் லிஸ்டில் இருந்து நீக்கிவிட்டார். என்ன உலகம் இது? ஒரு நல்ல விசயத்தை சொன்னால் தவறா? நண்பர் ஒருவர் தவறு செய்யும் போது அதை "தவறு" என்று உணர்த்துவதுதானே ஒரு உண்மையான நண்பனின் கடமை. 

எது எப்படியோ? அவர் என்னை நீக்கியதால் எனக்கு ஒன்றும் நஷ்டம் இல்லை. லாபம்தான். அவர் படங்களை பகிரும்போது எல்லாம் வரும் சங்கடம் இனி வராது அல்லவா?

********************************************************

எனக்கு விபரம் ஓரளவு தெரிய ஆரம்பித்த நாட்களில் ஆனந்த விகடனில் வந்த தொடர்கதை சுஜாதாவின் "கனவுத் தொழிற்சாலை". ஓரளவு செக்ஸ் அங்கங்கே தெளிக்கப்பட்ட அந்த தொடர்கதையை பாத்ரூமில் யாருக்கும் தெரியாமல் படித்த நினைவு. பல வருடங்களுக்கு பிறகு மீண்டும் "கனவுத் தொழிற்சாலை" நாவலை கடந்த இரண்டு நாட்களாக படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இப்போது படிக்கையில் மிகவும் சந்தோசமாகவும் கொண்டாட்டமாகவும் உற்சாகமாகவும் இருக்கிறது. முன்பு ரசசியமாக வாழ்வில் தெரியாமல் இருந்த பல விசயங்கள் இப்போது புரிந்தபின், தெரிந்தபின், தெளிந்த பின், தற்சமயம் நாவலை படிக்க கொண்டாட்டமாக இருக்கிறது. மொத்தத்தில் சொல்வது என்றால், சரோஜாதேவியின் "இருட்டரையில் இச் இச்" முதல் முறை பள்ளி படிக்கையில் படித்தபோது இருந்த ஆனந்தத்தைவிட பல மடங்கு ஆனந்தம் இப்போது இந்த நாவலை படிக்கையில் ஏற்படுகிறது.

********************************************************

நான் இதுவரை "சாமன்யனின் கதை, வீணையடி நீ எனக்கு மற்றும் "நான் கெட்டவன்" ஆக மூன்று புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறேன். இணையம் முழுவதும் புத்தக கண்காட்சி பற்றிய செய்திதான் இருக்கிறது. யாரை பார்த்தாலும் இத்தனை புத்தகங்கள் வாங்கினேன் அத்தனை புத்தகங்கள் வாங்கினேன் என்று ஒரு லிஸ்ட் போட்டு இருக்கிறார்கள். நானும் இணையம் முழுவதும் எல்லா லிஸ்ட்டிலும் தேடி பார்த்துவிட்டேன். யாருமே என் புத்தகங்களை வாங்கியதாக தெரியவில்லை. 

இதில் நான் வருத்தப்பட ஏதும் இல்லை. தெரிந்தே நான் ஏற்படுத்தி கொண்ட தற்கொலை முயற்சி அது.  ஆனால் எனக்கு புரியாத ஒரு விசயம் இருக்கிறது. அது என்னவென்றால் நான் இணையத்தில் எழுதியபோது நிறைய நண்பர்கள் விரும்பி படித்தார்கள். ஆனால் புத்தகம் என்று வரும் போது ஏன் யாரும் வாங்க விரும்பவில்லை என்று மட்டும் தெரியவில்லை.

நானும் என் நண்பர்கள் எவரையும் வாங்க சொல்லவில்லை. வாங்கியவர்களையும் விமர்சனம் எழுத சொல்லியதில்லை. அந்த அளவிற்கு தலைக்கனம் பிடித்தவன் நான் என்பதும் எனக்கு தெரிந்தே இருக்கிறது. எனக்கு மற்ற நண்பர்கள் போல மார்கெட்டிங் செய்யும் திறமையும் இல்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

நான் லாப நோக்குடன் எந்த புத்தகங்களையும் வெளியிடவில்லை என்பதை இங்கே சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன். எல்லாமே ஒரு ஆத்ம திருப்திக்காக செய்தவைகள்தான்.

பரபரப்பாக எல்லோரும் என் புத்தகங்களை வாங்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

"நன்றாக எழுத வேண்டும்" என்று சொல்ல மாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன்.

********************************************************

நெருங்கிய நண்பர்கள் பலர். அவர்களில் இவரும் ஒருவர். எனக்காக எதையும் செய்வார். நான் முதல் முதலில் புத்தகங்கள் வெளியிட்டபோது இரண்டு புத்தகங்களிலும் 15 பிரதிகள் வாங்கினார். பணம் வேண்டாம் என்ற போது, 'இல்லை இல்லை இது வியாபாரம். பணம் கொடுத்துதான் வாங்குவேன். அதுவும் இல்லாமல் உன் எழுத்தை எல்லோரிடமும் கொண்டு சேர்ப்பேன்' என்றார்.

என் முதல் புத்தகத்தில் நிறைய உண்மைகளை எழுதி சில பல நண்பர்களையும், உறவினர்களையும் பகைத்துக்கொண்டேன். அதில் அவரும் ஒரு கதாபாத்திரமாகவோ அல்லது அவரை பற்றிய சம்பவமோ ஏதேனும் வந்திருக்கலாம். படித்து கடுப்பாகி இருந்திருக்கலாம். தெரியவில்லை.

சமீபத்தில் அவர் வீட்டிற்கு சென்றிருந்தேன். எதேச்சையாக அலமாரியை பார்க்க நேர்ந்தது. அதில் என்னுடைய புத்தகங்கள் அனைத்தும் இருந்ததை பார்த்தேன். அதிர்ச்சி அடைந்தேன்.

என்னைப் பார்த்த நண்பர், "இல்லை...வந்து..." 

"இதற்கு என்னை நீ நடு ரோட்டில் நிற்க வைத்து செருப்பால் அடித்திருக்கலாம்" என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென்று வந்துவிட்டேன்.

********************************************************

விஸ்வரூபம் படம் பட பார்க்க மிக ஆவலுடன் காத்திருந்தேன். காலை வேலைகளை முடித்துவிட்டு மதியம் தியேட்டர் செல்லலாம் என திட்டமிட்டிருந்தேன். சரியாக காலை 10 மணிக்கு அவசர வேலை. போக முடியாத சூழல். மதியம் ஒரு மணிக்கு நண்பர் போன் செய்தார். டிக்கெட் எடுத்துவிட்டதாகவும், எப்பொழுது நான் தியேட்டர் வருவேன் என்று கேட்டார். நான் என்னால் வர முடியாது என்று காரணங்களை சொன்னேன்.

"நாங்கள் பார்க்க போகிறோமே என்று என்னிடம் சந்தோசமாக கூறினார்"

எனக்கு செம கடுப்பு. ஆடிட்டர் ஒரு  முக்கியமான ரிப்போர்ட் தர வேண்டி இருந்தது. அவரும் ஒரு தமிழர்தான். அவரிடம் தொலைபேசினேன். அவரோ, "நான் தியேட்டரில் இருக்கிறேன்" என்று வெறுப்பேற்றினார்.

விதியை நொந்து கொண்டு வேலை செய்து கொண்டு இருந்தேன். சரியாக 2.40க்கு நண்பர் போன் செய்தார், படம் தடை செய்யப்பட்டுவிட்டது என்று. ஆடிட்டர் குறுஞ்செய்தி அனுப்பினார்,

"Vishvarupam banned in Malaysia at the 11th Hour"

மற்ற நேரமாக இருந்திருந்தால், "என்னை விட்டு படம் பார்க்கின்றீர்களா? நல்லா வேண்டும்?" என்று சந்தோசப்பட்டிருப்பேன். 

ஆனால், அன்று அப்படி நினைக்க முடியவில்லை.

*******************************************************


5 comments:

kavitha said...

I like your writings in the net; but i didn't read your book.....you seems to be a good person but also a angry one....reduce your anger and be a positive and happy person :-)

bandhu said...

//"இதற்கு என்னை நீ நடு ரோட்டில் நிற்க வைத்து செருப்பால் அடித்திருக்கலாம்" என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென்று வந்துவிட்டேன்.//
கொஞ்சம் யோசித்துப்பாருங்கள். அப்போது ஒன்றும் சொல்லாமல் அமைதியாக வந்திருந்தால் நண்பருக்கு பாதித்திருக்கும் அல்லவா. Then again, உங்கள் நிலையில் என்னாலும் அப்படி பண்ணியிருக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. கொஞ்சம் அதிகமாகவே கோபப்படுகிறீர்கள் என நினைக்கிறேன்.

Karthi V said...

நான் உங்கள் பதிவுகளை படிப்பது வழக்கம். உங்களின் "நான் சாமானியன்" வாங்கி படித்துள்ளேன்.

Karthi V said...

உங்களின் "நான் சாமானியன்" புத்தகத்தை வாங்கி படித்துள்ளேன். நல்ல புத்தகம். மிக்க நன்றி.

Karthi V said...

நான் உங்கள் பதிவுகளை படிப்பது வழக்கம். உங்களின் "நான் சாமானியன்" வாங்கி படித்துள்ளேன்.