Dec 14, 2012

சும்மா!


நிறைய எழுத ஆசை இருந்தும் முன்பு போல் எழுத முடியவில்லை. நேரம் இல்லை என்று பொய் சொல்ல விரும்பவில்லை. நேரம் இருந்தும் முன்பு போல் எழுத முடியாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் ஒரு வித வெறுப்பு என்றே நினைக்கிறேன். அந்த வெறுப்பு யார் மேலும் இல்லை. என் மேலேயே எனக்கு ஏற்பட்டுவிட்டது. யோசித்துப் பார்த்தால் சில சமயம் எரிச்சலும் கோபமும் வருகிறது. என்னால் நிறையக் கதைகளைப் படைக்க முடியும். ஆனால் தடுப்பது எது? தனிமை.. தனிமை என்பதைத் தவிர வேறு என்ன காரணம் இருக்க முடியும்? கிட்டத்தட்ட 15 வருடங்களாகச் சொர்க்கமாகத் தெரிந்த மலேசியா இப்போது வேறு மாதிரி தெரிகிறது. மலேசியா அப்படியேதான் உள்ளது. என் பார்வையில்தான் கோளாறு. எதிலும் நாட்டமில்லை. காரணம் தனிமை. 

குடும்பத்தை விட்டு, மனைவியைப் பிரிந்து, பிள்ளைகளைப் பிரிந்து இப்படித் தனியாகப் புலம்புவது தேவையா? என என்னையே பலமுறை கேட்டுக்கொள்கிறேன். இருந்தும் இந்தத் தனிமையில் இருந்து விடுபட முடியாமல் தவிக்கிறேன். காரணம் பணம், பதவி..? எல்லோரும் சொல்வது என்ன? இந்தியா போனால் இந்தச் சம்பளம் கிடைக்காது. இந்தப் பதவி கிடைக்காது...இத்யாதி இத்யாதி. இங்கே பணமும் பதவியும் முக்கியமா இல்லை நிம்மதி முக்கியமா? பணமும் பதவியும் முக்கியம் என்றால் புலம்பி பயன் இல்லை. நிம்மதிதான் முக்கியம் என்றால் எது நிம்மதி? குழப்பமே மிஞ்சுகிறது. 

இததனைக்கும் கடந்த 5 மாதங்களில் மூன்று முறை இந்தியா சென்று வந்துவிட்டேன். அடுத்த வாரம் அவர்கள் விடுமுறைக்காக இங்கே வருகிறார்கள். இருந்தும் ஒரு ஏக்கத்துடனேயே இருப்பது ஏன்? கல்யாணம் ஆன முதல் மூன்று மாதங்களில் கூட இப்படி இருந்ததில்லை நான். ஆனால் ஒரு நல்ல விசயம் நடந்திருக்கிறது. என்ன என்றால் என் மனைவியின் மேல் நான் வைத்திருக்கும் அன்பு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அந்த அன்பில் கட்டுண்டு மனம் வேறு எந்தக் கெட்ட செயலுக்கும் செல்லாமல் இருக்கிறது. 

ஆனால் இந்தப் புலம்பலுக்கும் எழுதாமல் இருப்பதற்கும் என்ன காரணம்? ஏதோ இருக்கிறது. ஆனால் என்ன என்று புரியவில்லை. நண்பர் கேபிள் என்னைத் தொடர்ந்து எழுத சொல்லி ஊக்கப்படுத்தி வருகிறார். ஒரு முறை யுவகிருஷ்ணா, "உலக்ஸ், எழுதுவது எல்லோராலும் முடியாது. சில பேரால்தான் முடியும். அதனால் தொடர்ந்து எழுதுங்கள்" எனக் கூறினார். 

நிறையப் படித்தால்தான் எழுத முடியும் என்று எல்லோரும் சொல்வதுண்டு. நிறையப் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். இப்போது அதிலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. என் நுலகத்தில் நான் படிக்காமல் வைத்திருக்கும் புத்தகங்கள் எண்ணிக்கை முப்பதுக்கு மேல் இருக்கும். முன்பு எல்லாம் அவ்வளவு வேகமாகப் படிக்கும் நான் இப்போது முடியாமல் தவிக்கிறேன். திரு எஸ் ராமகிருஷ்ணனின் "தேசாந்திரி" புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்து பத்து நாள் ஆகிறது. இன்னும் முடிக்க முடியவில்லை. அதே போல் பா ராகவனின் "9/11" பாதியில் நிற்கிறது. இரண்டு ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் பாதியில் நிற்கிறது. 

சரி நல்ல புத்தகங்கள்தான் படிக்க முடிவதில்லை. சரி அந்த மாதிரி கதைகளாவது படிக்கலாம் என்று இணையத்தில் தேடி படிக்க ஆரம்பித்தால், அதுவும் பிடிக்கவில்லை. உடனே எனக்கு ஒருவித சந்தேகமும் பயமும் வந்துவிட்டது. வேறு ஏதாவது கோளாறு ஆகிவிட்டதா எனக்கு! ஆனால் அந்த மாதிரி பிரச்சனைகள் எல்லாம் இல்லை என்பதை விடியற்காலையில் உணர்கிறேன். 

சரி வேறு என்ன பிரச்சனை? என்ன ஆச்சு எனக்கு? ஏன் என்னால் எதிலும் சரியாகக் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. நானும் தினமும் யோசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். குடும்பத்தைப் பிரிந்து இருக்கும் தனிமைதான் என உள்மனம் சொல்கிறது. இது தான் சரியான காரணமா? தெரியவில்லை. 

ஆனால் ஒரே ஒரு ஆறுதல் கல்கியில் என் கதைகள் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறன. ஆனந்த விகடனில் எவ்வளவோ முயன்றும் என்னால் ஒரு கதைக்கு மேல் கொண்டு வர முடியவில்லை. ஆனந்த விகடனின் தரத்திற்கு என்னால கதை எழுத முடியவில்லை என்பதுதான் காரணமாக இருக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன். வேறு பத்திரிகைகளுக்கு மெயிலில் கதைகளை அனுப்ப முடியுமா? என்று தெரியவில்லை. 

என்னால் நிறையக் கதைகளையும் படைப்புகளையும் படைக்க முடியும். ஆனால் படைப்பாளி சந்தோசமாக இருந்தால்தானே படைப்புகள் வர முடியும்? என்னால் எழுத முடியாமல் இருப்பதற்கு நான் சந்தோசம் இல்லாமல் இருப்பதுதான் காரணமா? சந்தோசம் என்றால் என்ன? பணமா? பதவியா? என்ன அது? 

தெரியாமல் தவிக்கிறேன். சரி, இதை எல்லாம் ஏன் இங்கு எழுதுகிறேன். இவைகள் எல்லாம் நான் தினமும் என்னையே நான் கேட்டுக்கொள்ளும் கேள்விகள். அந்தக் கேள்விகளை, சிந்தனைகளை உங்கள் முன் வைக்கிறேன். 

ஒரு தேர்ந்த மனநல டாக்டர் போல நினைத்து என்னுடைய பிரச்சனையை அலசி நான் ஒரு நல்ல எழுத்தாளராக உதவுங்களேன்! 

நானும் மிகப் பெரிய எழுத்தாளராகி, இப்பொழுதைவிடக் கோடி கோடியாகச் சம்பாரிக்க வேணாமா? 


16 comments:

Cable சங்கர் said...

keep moving.. thalaivare

மோகன் குமார் said...

எனக்கு தெரிந்த வரை உங்கள் மனநிலைக்கு குடும்பம் (குறிப்பாய் குழந்தைகள்) அருகில் இல்லாதது தான் காரணம். வேறு எந்த பிரச்சனையும் இல்லை.

யுவ கிருஷ்ணா said...

உங்க ஃபீலிங் எனக்குப் புரிகிறது உலகநாதன்.

16 வயதில் ஒரு பத்திரிகையில் பணிக்கு சேர்ந்தேன். பத்திரிகையுலகம்தான் வாழ்க்கை என்று முடிவெடுத்தேன். மனதுக்கு விருப்பமான பணி. ஆனால் காசு பேறாது. எனவே காசு எதில் கிடைக்குமென்று அறிந்து விளம்பரத்துறைக்கு போனேன்.

சகோதரி திருமணம், வீடு என்று நிறைய அடிப்படைத் தேவைகள் முடிந்தது. இனி சாப்பாட்டுக்குப் பிரச்சினையில்லை என்றால் போதுமென்ற நிலை வந்ததும், மீண்டும் பத்திரிகைத்துறைக்கே ‘யூ டர்ன்’ அடித்தேன்.

விளம்பரத்துறையிலேயே நீடித்திருந்தால் கடந்த சில ஆண்டுகளில் பல லட்சங்கள் சம்பாதித்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போதிருக்கும் மனநிறைவான வாழ்க்கை அமைந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

உங்களுக்கு ஆலோசனை எதுவும் சொல்லவில்லை. இது என்னுடைய தனிப்பட்ட பாயிண்ட் ஆஃப் வியூ.

sriram said...

உலக்ஸ்,
I never support the idea of splitting the family on a long term basis.

உங்க வாசிப்பையும், படைப்பையும் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைங்க முதலில் குடும்பத்தை கவனியுங்க.

குடும்பத்தை பிரிந்த உங்க தவிப்பு புரியுது, அதே தவிப்பு உங்க மனைவிக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இருக்குமல்லவா அதுக்கு நீங்க என்ன பண்ணீங்க / பண்ணப் போறீங்க? மூணு முறை சென்று வந்ததும் அவர்களை வரவழைப்பதும் போதாது உலக்ஸ், நீங்க அவர்களுடனே வாழ வேண்டும்.

1. நீங்க இந்தியாவுக்கு போய் செட்டில் ஆகுங்க, சென்னையில் உங்களுக்கு நல்ல வேலை கிடைக்கும்

2. நம் பிள்ளைகள் எங்கு வளர்ந்தாலும் நல்ல முறையில் வளர்வார்கள் என்று நம்பி மலேசியாவுக்கே திரும்ப அழையுங்கள்

3. பிள்ளைகள் மலேசியாவில் இருக்கவே முடியாது என்றும் சென்னைக்கு நீங்க போகவே முடியாது என்றும் நம்பினால், சிங்கைக்கு மாறி குடும்பத்தோடு அங்கு செட்டில் ஆகுங்க.

உலக்ஸ், ஒரு ஆறு மாதங்கள் நீங்க வாசிக்காமல் எழுதாமல் இருந்தாலும் உலகம் தொடர்ந்து இயங்கும். உங்க படைக்கும் ஆற்றல் மங்கி விடப் போவதில்லை, நீங்க எப்ப வேணாலும் மீண்டும் எழுத ஆரம்பிக்கலாம். மொதல்ல குடும்பத்தை கவனியுங்க.

என்றும் அன்புடன்
பாஸ்டன் ஸ்ரீராம்

Pandian Gee said...

நண்பர் உலகநாதனுக்கு
வாசிப்பினால் கதைக்கான கரு என்றும் கிடைப்பதிலை.தீவிர வாசிப்பு எப்போதும் திறனாய்வாளனுக்கு தேவை..வாசிப்பு உங்கள் நடையை மாற்றி அமைக்கும்.தனிமையும் உங்கள் எழுத்துக்கு உதவாது. இயல்பான அலுவல் தொடர்ந்த பயண்ம் அறிவார்ந்த உரையாடல் இவைதான் படைப்புக்குஅஸ்திவாரம்.
உறவு நட்பு சார்ந்த மனக்குழப்பங்கள் படைப்புக்கு பரம எதிரி.தேவைக்கிணையான செல்வம் கிடைத்திருக்கிறது.இருந்தும் எழுத வேண்டுமென்ற ஆசை நீடிக்கிறது.பணமும் தேவையே.
படைப்பு தரும் மனநிறவு பணம் தருவதில்லை.காலம் மட்டுமே கற்பிக்கும்.
கலைஞருக்கு கிடைக்கிற ஊக்கமும் உற்சாகமும் எதில் என்பது படைப்பாளர்களுக்குத் தெரியும்.
வில்வன்கோதை

BalHanuman said...

யுவகிருஷ்ணாவின் பாயிண்ட் ஆஃப் வியூவும், பாஸ்டன் ஸ்ரீராமின் ஆத்மார்த்தமான ஆலோசனையும் அருமை.

இனி ஒரு நல்ல முடிவெடுக்க வேண்டியது நண்பர் உலகநாதன்தான்...

ஆத்மா said...

நிங்க ஒன்னுமே செய்யவோணாம் சார்...
இது சிம்பிள் ஆன்மீகத்தில் சிறிது நேரம் செலவிடுங்கள் மிகப் பிரயோசனமாக இருக்கும். ஆன்மீகம் என்றவுடன் சாமியாராகிப் போகிவிட வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். ஒரு நாளின் 2.30 மணி நேரம் ஆன்மீகத்தில் செலவிடுங்கள் மன அமைதியைக் கடைப்பிடியுங்கள்..
இரைவனின் நாட்டத்தால் எல்லாம் சரியாக வரும்

இராஜராஜேஸ்வரி said...

மனதார குடும்பத்தை நேசிக்கும் தங்களுக்கு வாழ்த்துகள் !!

என். உலகநாதன் said...

//Cable சங்கர் said...
keep moving.. thalaivare//

நன்றி தலைவரே!

என். உலகநாதன் said...

//மோகன் குமார் said...
எனக்கு தெரிந்த வரை உங்கள் மனநிலைக்கு குடும்பம் (குறிப்பாய் குழந்தைகள்) அருகில் இல்லாதது தான் காரணம். வேறு எந்த பிரச்சனையும் இல்லை.//

உண்மைதான் மோகன். வருகைக்கு நன்றி!

என். உலகநாதன் said...

//யுவ கிருஷ்ணா said...
உங்க ஃபீலிங் எனக்குப் புரிகிறது உலகநாதன்.

16 வயதில் ஒரு பத்திரிகையில் பணிக்கு சேர்ந்தேன். பத்திரிகையுலகம்தான் வாழ்க்கை என்று முடிவெடுத்தேன். மனதுக்கு விருப்பமான பணி. ஆனால் காசு பேறாது. எனவே காசு எதில் கிடைக்குமென்று அறிந்து விளம்பரத்துறைக்கு போனேன்.

சகோதரி திருமணம், வீடு என்று நிறைய அடிப்படைத் தேவைகள் முடிந்தது. இனி சாப்பாட்டுக்குப் பிரச்சினையில்லை என்றால் போதுமென்ற நிலை வந்ததும், மீண்டும் பத்திரிகைத்துறைக்கே ‘யூ டர்ன்’ அடித்தேன்.

விளம்பரத்துறையிலேயே நீடித்திருந்தால் கடந்த சில ஆண்டுகளில் பல லட்சங்கள் சம்பாதித்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போதிருக்கும் மனநிறைவான வாழ்க்கை அமைந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

உங்களுக்கு ஆலோசனை எதுவும் சொல்லவில்லை. இது என்னுடைய தனிப்பட்ட பாயிண்ட் ஆஃப் வியூ.//

நன்றி யுவா. நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகின்றீர்கள் என்பதை புரிந்து கொண்டேன்.

என். உலகநாதன் said...

//உலக்ஸ், ஒரு ஆறு மாதங்கள் நீங்க வாசிக்காமல் எழுதாமல் இருந்தாலும் உலகம் தொடர்ந்து இயங்கும். உங்க படைக்கும் ஆற்றல் மங்கி விடப் போவதில்லை, நீங்க எப்ப வேணாலும் மீண்டும் எழுத ஆரம்பிக்கலாம். மொதல்ல குடும்பத்தை கவனியுங்க.

என்றும் அன்புடன்
பாஸ்டன் ஸ்ரீராம்//

ஆலோசனைகளுக்கு நன்றி ஸ்ரீராம்.

என். உலகநாதன் said...

//நண்பர் உலகநாதனுக்கு
வாசிப்பினால் கதைக்கான கரு என்றும் கிடைப்பதிலை.தீவிர வாசிப்பு எப்போதும் திறனாய்வாளனுக்கு தேவை..வாசிப்பு உங்கள் நடையை மாற்றி அமைக்கும்.தனிமையும் உங்கள் எழுத்துக்கு உதவாது. இயல்பான அலுவல் தொடர்ந்த பயண்ம் அறிவார்ந்த உரையாடல் இவைதான் படைப்புக்குஅஸ்திவாரம்.
உறவு நட்பு சார்ந்த மனக்குழப்பங்கள் படைப்புக்கு பரம எதிரி.தேவைக்கிணையான செல்வம் கிடைத்திருக்கிறது.இருந்தும் எழுத வேண்டுமென்ற ஆசை நீடிக்கிறது.பணமும் தேவையே.
படைப்பு தரும் மனநிறவு பணம் தருவதில்லை.காலம் மட்டுமே கற்பிக்கும்.
கலைஞருக்கு கிடைக்கிற ஊக்கமும் உற்சாகமும் எதில் என்பது படைப்பாளர்களுக்குத் தெரியும்.
வில்வன்கோதை//

நன்றி சார்.

என். உலகநாதன் said...

//BalHanuman said...
யுவகிருஷ்ணாவின் பாயிண்ட் ஆஃப் வியூவும், பாஸ்டன் ஸ்ரீராமின் ஆத்மார்த்தமான ஆலோசனையும் அருமை.

இனி ஒரு நல்ல முடிவெடுக்க வேண்டியது நண்பர் உலகநாதன்தான்..//

விரைவில் எடுக்கிறேன் நண்பா!.

என். உலகநாதன் said...

//ஆத்மா said...
நிங்க ஒன்னுமே செய்யவோணாம் சார்...
இது சிம்பிள் ஆன்மீகத்தில் சிறிது நேரம் செலவிடுங்கள் மிகப் பிரயோசனமாக இருக்கும். ஆன்மீகம் என்றவுடன் சாமியாராகிப் போகிவிட வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். ஒரு நாளின் 2.30 மணி நேரம் ஆன்மீகத்தில் செலவிடுங்கள் மன அமைதியைக் கடைப்பிடியுங்கள்..
இரைவனின் நாட்டத்தால் எல்லாம் சரியாக வரும்//

ஆலோசனைகளுக்கு நன்றி ஆத்மா.

என். உலகநாதன் said...

//இராஜராஜேஸ்வரி said...
மனதார குடும்பத்தை நேசிக்கும் தங்களுக்கு வாழ்த்துகள் !!//

நன்றி மேடம்