Nov 26, 2012

இப்படியும்.....



இந்த முறை தீபாவளி விடுமுறை முடிந்து அதிகாலை வீட்டை விட்டு கொஞ்சம் கவலை கொஞ்சம் சந்தோசத்துடன் கிளம்பினேன். எப்படியாவது இன்னும் ஆறு மாதத்தில் தமிழ்நாட்டிற்கு வந்துவிடமாட்டோமா? என்ற ஆசை ஒவ்வொரு முறையும் வரும். இந்த முறை கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. வீட்டை விட்டு கிளம்பும் அந்த நொடி மிகவும் வேதனையானது. யார் முகத்தையும் பார்க்க விரும்புவதில்லை. ஏனென்றால் லேசாக என்  விழிகளின் ஓரத்தில் ஒரு துளி நீர் வர ஆரம்பித்தால் பின் பிரச்சனைதான். நல்ல வேளை அந்த நேரத்தில் திருச்சிக்குச் செல்லும் நண்பன் வந்து சேர்ந்தான். அவனுடன் காரில் செல்கையில் ஓரளவு மனம் லேசாக ஆரம்பித்தது. காலை 6.40க்கு எல்லாம் ஏர்போர்ட்டை அடைந்துவிட்டோம். அங்கே டோக்கன் வாங்கும் நபரிடம் என் டிரைவர், "வெறும் டிராப் தாம்பா" என்றார். "சரி, சரி மூன்று நிமிசத்திற்குள் சென்றுவிட வேண்டும்" என்ற நிபந்தனையில் காரை அனுமதித்தான். 

அதற்குள் லக்கேஜை எடுத்துவிட்டு, நண்பனுக்குப் 'பை' சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றேன். அங்கே இருந்தவர்கள் "கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க சார்" என்று கூறவே அருகில் உள்ள சேரில் அமர்ந்தேன். பக்கத்தில் பார்த்தேன். மூன்று அழகான இளம் பெண்கள். மிக அழகாக... பார்த்துக்கொண்டே இருக்க ஆசை. ஆனால் மனைவியின் முகம் நினைவில் வரவே கஷ்டப்பட்டுப் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டேன். பின் எல்லோரையும் அனுமதிக்கவே வரிசைக்குச் சென்றேன். அதிர்ஷ்டமா? அருகிலேயே அந்தப் பெண்களும். மூவருமே காலையில் பூத்த மலர்கள் போல. அவர்களைப் பார்த்தால் தவறான எண்ணம் வராது. ஆனால் பார்க்கத்தூண்டும் அழகு. பின் டிக்கெட் செக்கிங்,லக்கேஜ் ஸ்கேனிங் முடிந்து போர்டிங் பாஸ் வாங்கி, இமிக்ரேஷன், கஸ்டம்ஸ் முடிந்து மெட்டர் டிடெக்டர் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, ஸ்கேனிங் முடிந்து லேப்டாப், பர்ஸ் மற்றும் டிபன் வரும் வரை வெயிட் செய்து பின் அனைத்தையும் சரி பார்த்து அங்கே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்த பின் மணியைப் பார்த்தேன். காலை 7.25. விமானம் கிளம்ப இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இருக்கிறது. 

சரி சாப்பிட்டு விடலாம் என்று நினைத்து வீட்டில் கட்டிக்கொடுத்த இட்லி, மிளகாய் பொடி, தக்காளி சட்னியை சாப்பிட்டு முடித்தேன். இது போல மறுபடியும் சாப்பிட இன்னும் இரண்டு மாதம் ஆகலாம் என்ற நினைப்பு வேறு வந்து தொல்லைப் படுத்தியதால், நான்கு இட்லியை மலேசியா சென்று சாப்பிடலாம் என்று தனியே எடுத்து வைத்தேன். பின் அனைவருக்கும் போன் செய்ய ஆரம்பித்தேன், அம்மாவில் ஆரம்பித்து, மனைவி, மாமியார், மாமனார், அக்காக்கள், அத்தை, நண்பர்கள் அனைவருக்கும் போன் செய்து முடித்து மணியைப் பார்த்தேன். மணி 8.45. பின் சிறிது நேரம் தனியாக மிகத்தனியாக அமர்ந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். பலவிதமான சிந்தனைகள். "சே, என்ன வாழ்க்கை இது? பணத்திற்காக இப்படி அலைந்து கொண்டு..இன்னும் எவ்வளவு பணம் வேண்டும்...?" யோசனையை தடுத்து நிறுத்தியது அப்போது வந்த அறிவிபு. ஆம், சரியாக 8.55க்கு மலேசியாவில் இருந்து வந்த விமானம், நான் மலேசியா செல்ல இருக்கும் விமானம் தரை இறங்கியது. உடனே மனைவிக்குப் போன் செய்து "விமானம் வந்துவிட்டது. நான் மலேசியா சென்ற பின் போன் செய்கிறேன்" என்று சொல்லி முடிக்கும் முன், 

"உட்கார்ந்து பேசுங்க. ஏன் நடந்துகிட்டே பேசறீங்க" என்ற குரல் கேட்டு திரும்பினேன். மலேசியாவில் நான் தங்கி இருக்கும் இடத்தில் உள்ள கோவிலின் குருக்கள் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தார். மனைவியையும், குழந்தையும் அழைத்துச் செல்ல வந்ததாகவும் கூறினார். நல்ல பழக்கம் என்பதால் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது எங்கள் அருகே ஒருவர் வந்தார். நாலு முழ வேட்டி கட்டி இருந்தார், வேட்டியின் உள்ளே போட்டிருந்த பட்டாப்பட்டி டிரவுசர் தெரிந்தது. கதர் சட்டை அணிந்திருந்தார், நெற்றியில் நாமம் அணிந்திருந்தார். தோளில் பை மாட்டி இருந்தார். அந்த இடத்திற்குச் சற்றும் பொருத்தமில்லாத உடை. ஆனால் மிகத் தெளிவான முகம். முகத்தில் ஒரு பிரகாசம் தெரிந்தது. 

என்னைப் பார்த்து, "மலேசியா போறீங்களா?" என்றார். அவர் அப்படிக் கேட்டதும் எனக்குக் கோபம் வரவில்லை. இந்த நேரத்தில் சிறு வயதில் நடந்த ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. தியேட்டரில் ஒரு படத்தின் இடைவேளை தருணத்தில் என்னைப் பார்த்த நண்பன் ஒருவன், "என்ன உலக்ஸ் சினிமாவுக்கு வந்தியா?" என்றான். நான் உடனே, "இல்லை முடிவெட்ட வந்தேன்" எனப் பதில் கூறினேன். ஏனோ அப்படி அவரிடம் பதில் சொல்ல என் மனதிற்குத் தோன்றவில்லை. 

"ஆமாம் சார்" என்றேன். அவ்வளவுதான் அடுத்தப் பத்து நிமிடங்கள் தொடர்ந்து அவர்தான் பேசினார். 

"நான் பெரிய சர்ஜன். MD, FRCS - எல்லாத்துலயும் Rank Holder. மலேசியால முதல் முதல் தமிழ் பள்ளி ஆரம்பிச்சதே என் அண்ணாதான். எனக்குப் பல மொழிகள் தெரியும். சமஸ்கிரிதத்துல நான் பெரிய ஆள். நல்ல பாடகன் நான். அதுமட்டும் இல்லை, நான் ஒரு பெரிய எழுத்தாளர். நிறையப் புத்தகங்கள் எழுதி இருக்கேன். இப்போ கூட அம்மாவைப் பத்தி ஒரு புத்தகம் எழுதி இருக்கேன். ஆமாம் ஏன் சார் அந்தப் புத்தகத்தைக் கஸ்டம்ஸ் அதிகாரி காமிக்கச் சொல்றான்" 

"நான் கூட ஒரு எழுத்......." சொல்ல நினைத்து வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன். அவரே தொடர்ந்தார், "நான் நிறையப் படித்தவன். இன்னும் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அண்ணாமலை யுனிவர்சிட்டில....." 

நான் உடனே இடை மறித்து, "உங்க கிளினிக் எங்க இருக்கு சார்?" 

"கிளினிக்கா? எனக்கா? அதெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது" 

"ஏன்" 

"இப்பவெல்லாம் எவன் சார் நல்ல மெடிசன் தயாரிக்கிறான். நல்ல மாத்திரை ஆறு டாலர். அதே மாத்திரைய மதுரைல அறுபது பைசாக்குத் தயாரிக்கிறான் சார். எல்லாம் ப்ராடு. எவனும் இந்த நாட்டுல உண்மையாயில்லை" 

"சார், நீங்க மலேசியன் இந்தியனா அல்லது இந்தியன் இந்தியனா?" 

மிகவும் கோபமாகிவிட்ட அவர், "Be Indian, Buy Indian and Behave like a Indian" என்றார்.

அதற்குள் விமானத்தில் ஏறுவதற்கான அழைப்பு வந்தது. நான் விமானத்தின் முன் பகுதியில் சீட் வாங்கி இருந்தாலும், முதலில் கடைசி இருக்கை பயணிகளை ஏற்றிவிட்டுத்தான் மற்றவர்களை அனுப்புவார்கள். அந்த சமயத்தில் என் கையைப் பிடித்து இழுத்த குருக்கள், 

"வாங்க போகலாம். அந்த ஆள பார்த்தா ஏதோ டுபாக்கூர் போலத் தெரியுது" 

"இல்லைங்க. பார்க்க தெளிவா இருக்காரு" 

"அப்ப தெளிவான டுபாக்கூரா இருப்பாரு" 

அவரை விட்டு விலகி வேறு வரிசைக்குச் சென்றோம். விமானத்தில் ஏறி என் இருக்கையில் அமர்ந்த பின் அவரைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். இரவு முழுவதும் சரியாகத் தூங்காத காரணத்தால் அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் தூங்கிவிட்டேன். சரியாக இந்திய நேரம் 1.20க்கு கோலாலம்பூர் வந்து சேர்ந்தது விமானம். இமிகிரேஷன் முடிந்து, லக்கேஜ் எடுத்துக்கொண்டு கிரீன் சேனல் வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தேன். 

அங்கே ஸ்கேனிங் செக்ஷனில் உள்ள ஆபிசர் ஒருவரிடம், 

" "நான் பெரிய சர்ஜன். MD, FRCS - Rank Holder. மலேசியால முதல் முதல் தமிழ் பள்ளி ஆரம்பிச்சதே என் அண்ணாதான். எனக்குப் பல மொழிகள் தெரியும். சமஸ்கிரிதத்துல நான் பெரிய ஆள். நல்ல பாடகன் நான். அதுமட்டும் இல்லை, நான் ஒரு பெரிய எழுத்தாளர். நிறையப் புத்தகங்கள் எழுதி இருக்கேன்........" 

பேச்சுக்குரல் காதில் விழுந்தது. 

அவரைப் பற்றி நினைத்து நினைத்து இன்னும் குழம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன். 


Nov 23, 2012

மிக்ஸர் - 23.11.2012


இந்த வருட தீபாவளி பல வருடங்களுக்குப் பிறகு நண்பர்களுடன் உறவினர்களுடன் கொண்டாடினேன். சந்தோசமாகக் கழிந்தது. இந்த வருடம் தீபாவளி நிகழ்ச்சி எதையுமே டிவியில் பார்க்கவில்லை. நண்பர்களுடன் சீட்டு விளையாண்டது மறக்க முடியாத அனுபவம். இதை எல்லாம் விட அதிகச் சந்தோசப்படும் ஒரு விசயமும் நடந்தது. தீபாவளி கல்கி சிறப்பிதழில் என்னுடைய கதை "விமானத்தில் ஒரு இரவு" பிரசுரமாகி இருந்தது. கதையைப் பிரசுரித்த கல்கி நிறுவனத்திற்கும், தேர்வு செய்த நண்பர் அமிர்தம் சூர்யாவிற்கும் நன்றி! 



//அந்த தொலைபேசி அழைப்பு வந்தபோது நான் ஒரு முக்கியமான மீட்டிங்கில் இருந்தேன். காலையில்தான் எங்கள் ஊரிலிருந்து 5 மணிக்குக் காரில் கிளம்பி அறு மணிக்கு அடுத்த டவுணில் உள்ள ஏர்போர்ட்டை அடைந்து அவசர அவசரமாக முதல் விமானத்தைப் பிடித்துக் கோலாலம்பூர் வந்து, டாக்ஸியில் சென்றால் நேரம் ஆகும் என்று அங்கிருந்து KLIA Express Train பிடித்துக் காலை 9 மணிக்கு அந்த மீட்டிங் ஹாலை அடைந்து, காலை உணவு சாப்பிடாமல், பசியுடன் அமர்ந்து இருந்தபோதுதான் அந்த அழைப்பு வந்தது........// 


மேலும் படிக்க: http://www.kalkionline.com/kalki/2012/nov/18112012/kalki_home.php



******************************************************************************** 

சூப்பர் சிங்கர் ஜூனியரில் முன்பு ஜெயித்த அல்கா அஜித்தின் தீவிரமான ரசிகன் நான். அவர் பாடிய அனைத்து பாடல்களையும் தேடிப்பிடித்துக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன். என்ன ஒரு குரல் வளம். அதுவும் சத்ய பிரகாசுடன் அவர் பாடிய "உதயா உதயா" பாடலை தினமும் யுடியூபில் பார்க்கிறேன். கேட்கிறேன். எனக்கு என்னமோ ஒரிஜினல் பாடலை விட இவர்கள் பாடியிருப்பது மிகவும் நன்றாக இருப்பது போல் தெரிகிறது. முடிந்தால் நீங்களும் கேட்டுப்பாருங்களேன்:

அல்கா அஜித்


******************************************************************************** 

"செருப்பால அடிப்பேன்" அப்படினு சொல்லி நீங்க கேள்வி பட்டுருப்பீங்க. ஆனா நேர்ல பார்த்துருக்க மாட்டீங்க இல்லையா? ஏன்னா எல்லோரும் கோபத்தில் சொல்லும் வார்த்தைகள் இவை. அவ்வளவு சாதாரணமாகச் செருப்பால் அடிக்க வேண்டும் என்று யாருக்கும் தோன்றாது. ஆனால், நேற்று நடந்த இந்த சம்பவம் என் எண்ணத்தை மாற்றிவிட்டது.

எங்கள் வீட்டுக்கு பக்கத்து வீட்டில ஒரு வயதான கிழவி இருக்கிறது. பார்த்தால் வயதான தோற்றம் தெரியாது. ஏன் என்றால் எப்போதும் வயதுக்கு ஏற்ற உடை அணியாமல் நைட்டியில்தான் இருக்கும். தீடிரென நேற்று இரவு பக்கத்து வீட்டில் ஒரே சத்தம். "என்ன நாம் தமிழ் நாட்டிலா இருக்கிறோம்?" என்று ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டு எங்கள் வீட்டு கதவை திறந்து பார்த்தால் அந்தக் கிழவி அவருடைய பேரனை செருப்பால் ஓங்கி ஓங்கி அடித்துக்கொண்டு இருந்தது. அதுவும் வீட்டின் வெளியே கார் பார்க்கிங் ஏரியாவில்.  எனக்கு ஒரே கோபம். என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. நல்ல வளர்ந்த பையன் அவன். அவனோ அடியை வாங்கிக்கொண்டு அப்படியே அவனின் பைக்கில் அமர்ந்திருக்கிறான். ஒரு பத்து நிமிடம் தொடர்ந்து அவனை அடித்தது. என் கண்கள் எல்லாம் கலங்கிவிட்டது. ஏன் அவ்வளவு அரக்கத்தனம் அந்த கிழவிக்கு என்று எனக்கு புரியவில்லை.

செருப்பால் அடிக்கும் அளவிற்கு அவன் அப்படி என்ன தப்புச் செய்தான் என இன்னும் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். 


******************************************************************************** 

சென்ற திங்கள் இரவு கோலாலம்பூர் புக்கிட் பிண்டாங் பகுதியில் வாக்கிங் சென்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது ஒரு வயதான தம்பதியர் என்னை நிறுத்தி, அவர்கள் பர்ஸை யாரோ தொலைத்துவிட்டதாகவும், சாப்பிட பணம் இல்லை என்றும் கொடுத்து உதவுமாறும் கெஞ்சி கேட்டனர். உடனே மனமிறங்கிய நான் அவர்கள் சாப்பிடுவதற்கும், வீடு செல்வதற்கும் பணம் கொடுத்து விட்டு என் வாக்கிங்கை தொடர்ந்தேன். ஒரு 40 நிமிட நடைப் பயிற்சிக்குப் பின் ஹோட்டலை நோக்கி திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது யாரோ, "கால் இருக்கா இல்லையா உங்களுக்கு?" என்று சத்தமாகக் கேட்பது காதில் விழுந்தது. யாரென்று திரும்பி பார்த்தால் அதே தம்பதியினர் இன்னொருவரிடம் பணம் கேட்டு, அவர்கள் திட்டிக்கொண்டிருந்தனர். கடுப்புடன் அவர்களைப் பார்க்க, அவர்களோ என்னைத் தெரியாதது போல் நடந்து சென்றனர். இந்த மாதிரி ஆட்களை என்ன செய்வது? 

******************************************************************************** 




செஃப் ஜேக்கப்பை எங்கள் குடும்பத்தில் அனைவருக்கும் பிடிக்கும். அவருடைய மறைவு என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. அவ்வளவு ஹேண்ட்சம்மான பர்சனாலிட்டி கொண்டவர் அவர். எனக்கு என்ன வருத்தம் என்றால், அவரின் சமையல் நிகழ்ச்சியை "ஆஹா என்ன ருசியில்" பார்க்கும் போது நான் இப்படிக் கமெண்ட் அடிப்பதுண்டு: 

"என்னப்பா இது இவ்வளவு எண்ணையை ஊத்துறார். இவர் சொல்றா மாதிரி சமைச்சா ஹார்ட் அட்டாக் வந்து போக வேண்டியதுதான்"

ஆனால் அவரே ஹார்ட் அட்டாக்கில் போவார் என நான் நினைக்கவில்லை.

அவர் திருமணம் ஆகாதவர் என்பதுதான் ஓரளவு ஆறுதலான விசயம்!!! 

******************************************************************************** 

இவ்வளவு நாட்கள் எழுதாமல் இருந்துவிட்டு இப்போது ஏன் எழுதுகிறேன் என்கின்றீர்களா? ப்ளாக் வைத்துக்கொண்டு எழுதாமலும் இருக்கக் கூடாதாமே? 

********************************************************************************