Sep 24, 2012

அவசியம் வீட்டுக்கு வாங்கண்ணே!


இந்த முறை திருச்சி செல்லும் போது எங்கள் ஊரில் இருந்து கோலாலம்பூருக்குப் பஸ்ஸில் சென்றேன். நடு இரவு கோலாலம்பூரை அடைந்தேன். அங்கிருந்து கே எல் சென்ட்ரல் சென்று பின் பஸ்ஸில் விமான நிலையம் செல்வதாக ஏற்பாடு. சென்ட்ரலில் இருந்து விமான நிலையத்திற்குப் பஸ்ஸில் செல்ல ஏற்கனவே பதிவு செய்து விட்டதால் வேறு வழியில்லை. நடு இரவானாலும் முதல் பஸ்ஸிற்காகக் காத்திருக்க வேண்டிய சூழல். நான் சொல்ல சொல்ல டாக்ஸி டிரைவர் கேட்காமல் ஏதோ ஒரு இடத்தில் இறக்கிவிட்டு விட்டார். கேட்டால், "இப்போது எல்லாம் மாறிவிட்டது. பஸ் இங்குதான் வரும்" என்று கூறிச் சென்றுவிட்டார். அங்கே இருந்த ஒரு ஹோட்டல் நண்பரிடம் கேட்டால், "இல்லை சார். அவர் சொன்னது தவறு. நீங்கள் கொஞ்ச தூரம் நடந்து உள்ளே செல்லுங்கள்" என்றார். ரோட்டிலோ யாரும் இல்லை. தனியாக நடந்து உள்ளே சென்றேன். அங்கு யாரும் இல்லை. பின் இன்னும் கொஞ்ச தூரம் நடந்ததில் ஒரு இடத்தில் ஒரு பெண் அமர்ந்து இருந்தார். அந்த நேரத்தில் தனியாக.... அவரிடம் கேட்டதில், "பஸ் இங்கே நிறகாது. நீங்கள் வெளியே சென்று நில்லுங்கள்" என்றார். ஒரே குழப்பத்தில் இருக்கையில், இரண்டு நபர்கள் வந்தார்கள். அவர்களிடம் பேசியதில் ஒருவர் திருச்சிக்கும் மற்றவர் சென்னைக்கும் செல்வது தெரிந்தது. அங்கே ஒரு பஸ் நின்று கொண்டிருக்க மீண்டும் அலைய விருப்பம் இல்லாததாலும், முதல் பஸ் மூன்று மணிக்கு என்பதாலும் அங்கேயே இருக்க முடிவு செய்தோம்.

அப்போது மணி நள்ளிரவு 1. இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இருக்கிறது. என்ன செய்ய? அப்போது மெதுவாக அவர்களிடம் பேச்சுக்கொடுத்தேன். திருச்சி செல்லும் நபர் ஒரு தனியார் சூப்பர் மார்க்கெட்டில் வேலை பார்த்ததாகக் கூறினார். பின் பேச்சு மெல்ல நீண்டது.

"எத்தனை வருசமா மலேசியால இருக்கீங்க?"

"ஆறு வருசமா"

"எவ்வளவு சம்பளம்?"

"1200 வெள்ளி"

"இந்த அளவு சம்பளம் இந்தியால வாங்க முடியாது?"

"வாங்கலாம்தான். ஆனா நிறைய சம்பாதிக்கலாம் என்று நினைத்து இங்கு வந்தேன்"

"ஒரு நாளைக்கு எத்தனை மணி நேர வேலை?"

"12 மணி நேரம்"

கேட்க வேதனையாகிவிட்டது.

"திருமணம் ஆகிவிட்டதா?"

"ஆயிடுச்சு சார்"

"கல்யாணம் ஆகி எத்தனை வருடங்கள் தனியாக வசிக்கின்றீர்கள்"

"ஆறு வருடமாக"

"இது வரை எத்தனை முறை திருச்சி சென்றிருக்கின்றீர்கள்?"

"ஒரே ஒரு முறை இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு"

"குழந்தை?"

"ஒரே ஒரு குழந்தை. பிறந்து ஒண்ணரை வருடமாகிறது. இன்னும் பார்க்கவில்லை"

அவர் இதை என்னிடம் சொல்லும் போதே அவர்கள் கண்கள் கலங்குவதைப் பார்த்தேன். என்ன மாதிரி மனிதர்கள் இவர்கள்? திருமணமாகி மனைவியை ஒரே மாதத்தில் தனியே விட்டு விட்டு வந்து..பின் போய், கர்ப்பமாக்கிவிட்டு வந்து, பிள்ளையைக்கூடப் போய் பார்க்காத வாழ்க்கை. இது தேவையா? பின் அவருக்குப் பலவிதமான அறிவுரைகள் சொல்ல ஆரம்பித்தேன். அவர் அப்போது தலையாட்டினாலும், பின் என் அறிவுரைப்படி நடப்பாரா? என்பது சந்தேகமே!

இன்னொரு நண்பர் மெட்ராஸை சேர்ந்தவர். அவரும் இவரின் ரகமே. ஒன்பது வருடங்களாக ஒரு சீனரிடம் ஆட்டோமொபைல் வொர்க்ஷாப்பில் வேலை செய்கிறார். இரண்டு வருடங்களுக்கு ஒரு முறை சென்னை செல்கிறாராம். அவரிடமும் அதே கேள்விகளைக் கேட்டேன். அவரோ ஒரே வரியில்...

"நம்ம நாட்டுல எவண்ணே நல்ல வேலை தரான்"

பின் எனக்குப் பேச பிடிக்கவில்லை. பின் அவரே ஆரம்பித்தார், "அப்பா படி படின்னு அடிச்சுக்கிட்டார். அப்போ அவர் சொன்னதைக் கேட்டிருந்தால் இந்த நிலமை எனக்கு வந்திருக்காது"

கண்கெட்ட பின் சூர்ய நமஸ்காரம்.

மிகவும் பரிதாபம். இவர்கள் போல் நிறைய நண்பர்களை இங்கே சந்திக்கிறேன். யாரும் அதிகம் யோசிக்காமல் மலேசியா என்றால் நிறையப் பணம் சம்பாதிக்கலாம் என்று நினைத்துக் கடனை வாங்கி இங்கே வந்துவிடுகிறார்கள். இங்கே இருக்கும் முதலாளிகளோ அவர்கள் வந்தவுடனே பாஸ்போர்ட்டை வாங்கி வைத்துக்கொள்கிறார்கள். பின் அவர்கள் எங்கும் செல்ல முடியாது. ஏறக்குறைய கொத்தடிமை நிலைதான். முதலாளியுடன் எந்த வம்பும் செய்யச் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் பாஸ்போர்ட் அவர் கையில். அவ்வாறு தவித்த பலரை நாங்கள் கைக்காசு செலவு செய்து இந்தியா அனுப்பி வைத்திருக்கிறோம். வொர்க் பர்மிட் முடிந்து வேலை செய்து மாட்டினால் ஜெயில்தான். வொர்க் பர்மிட் புதுப்பிக்கக் கூட முதலாளிகள் இவர்களிடமே பணத்தை வசூலிக்கிறார்கள். ஆனால் இத்தனை பிரச்சனைகள் இருந்தும் இன்னும் தமிழ் நாட்டில் இருந்து மக்கள் வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

நண்பர்கள் இருவரும் அதிகம் படித்தவர்கள் இல்லை. அதனால் பஸ் ஸ்டாண்டில் ஆரம்பித்து விமானத்தில் ஏறும் வரை அனைத்து உதவிகளையும் செய்தேன். எத்தனை கிலோ லக்கேஜ் புக் செய்திருந்தாலும், அனைத்துலக விமான நிறுவனங்களின் விதிப்படி ஒரு சூட் கேஸில் 32 கிலோவுக்கு மேல் எடுத்துச் செல்லக்கூடாது. மெட்ராஸ் செல்லும் நண்பரின் சூட்கேஸில் 36 கிலோ. பின் அனைத்தையும் பிரித்து, வெவ்வேறு பைகளில் வைத்து, வெயிட் சரிபார்த்து, அவர் லக்கேஜ் செல்லும்வரை அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்தேன். நன்றி சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். அந்த நேரத்தில் திருச்சி செல்லும் நண்பருக்கு இமிகிரேஷனில் பிரச்சனை. அந்த ஆபிஸருக்கு விளக்கி சொல்லிவிட்டு, கீழ் தளத்திற்கு வந்தோம். மெட்ராஸ் விமானம் காலை 6.30க்கு. அதனால் அவரும் நானும் கீழ் தளத்திற்கு சென்றோம். பின் அவருக்கு வேண்டிய மற்ற உதவிகளைச் செய்தேன்.

என்னுடைய விசிட்டிங் கார்ட் கேட்டார். கொடுத்தேன். பார்க்க பாவமாக இருந்ததால், அவரை அழைத்துச் சென்று காலை டிபன் காபி வாங்கிக் கொடுத்தேன். மீண்டும் சில அறிவுரைகள் கூறினேன். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நன்றி தெரிவித்தார். பின் அவருக்குச் செல்ல வேண்டிய கேட் நம்பரை சொல்லி நானே அவரை அழைத்துச் சென்று இடத்தைக் காண்பித்தேன். மீண்டும் நன்றி சொன்னவர்,

"மெட்ராஸ் வந்தா வீட்டுக்கு வாங்கண்ணே" என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே விறுவிறுவென்று சென்றுவிட்டார்.

கடைசிவரை அவர் வீட்டு முகவரியோ அல்லது போன் நம்பரோ கொடுக்கவே இல்லை!



Sep 8, 2012

மிக்ஸர் -08.09.12


நான் பள்ளியில் படிக்கும் போது ஒரு முறை அப்பா சென்னை சென்றிருந்தார். வர சில நாட்கள் ஆகிவிட்டது. அப்பாவைப் பார்க்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை. அம்மாவிடம் தினமும் நச்சரித்துக்கொண்டே இருந்தேன். அப்போது தொலைபேசி கிடையாது. அவர் அலுவல் முடிந்து வீட்டுக்கு வரும் வரை சரியாக சாப்பிடாமல், தூங்காமல் அடம் பிடித்தேன்.

நேற்று மனைவிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது அவர்கள் சொன்ன விசயம் என்னை ரொம்பவே சிந்திக்க வைத்துவிட்டது. இதோ அவருக்கும் என் பிள்ளைகளுக்கும் நடந்த உரையாடல்:

"டேய், அப்பா வரப்போறாங்க. அதனால அடுத்த வாரம் அவங்க வர அன்னைக்கு ஸ்கூல் போக வேண்டாம்"

பையனும், பெண்ணும், "ஏன்?"

"அப்பா, வந்தவுடனே உங்களைப் பார்க்கணும்னு ஆசைப்படுவாங்க இல்லை"

"லீவெல்லாம் போட முடியாது"

"அப்பா பாக்கணும்னு சொல்லுவாங்கடா"

"அதான் சாயந்தரம் வருவோம்ல. அப்ப பாத்துக்குறோம்"

என் அப்பாவை நினைத்துக்கொண்டேன். ஜெனரேஷன் கேப். வேறு என்ன சொல்ல?

*****************************************************

என்னுடைய புத்தகங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இப்பொழுதுதான் விற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன என நினைக்கிறேன். நான் பொதுவாக எனக்கு வரும் கடிதங்களை நான் பிரசுரிப்பதில்லை. இந்த ஒரு முறை மட்டும். இந்த நண்பர் எழுதிய மெயில் சந்தோசம் அளித்தாலும், கடைசி வரிக்கு முதல் வரி கொஞ்சம் என்ன மிகவே அதிகம்தான். இருந்தாலும் சந்தோசம்! 

இனிய உலகநாதன்,

வணக்கம். நலம். நலம் நாடுகிறேன்.  

உங்களது "வீணையடி நீ எனக்கு" சிறுகதைத் தொகுப்பு தலைப்பு பிடித்து வாங்கினேன்.

 காட்சிகளை விவரமாக சொல்லியுள்ளீர்கள். நன்றாக உள்ளது..

சுஜாதா-வின் சீரங்கத்து தேவதை நடை போல இருந்தது.

தொடர்ந்து எழுதி வாருங்கள்.


சிநேகமாய்

முருகன் சுப்பராயன்

சென்னை

*****************************************************

நேற்றைய என் பதிவை படித்துவிட்டு அவ்வளவு கேவலமாக ஆகிவிட்டாயா? என்று கேட்ட நண்பர்களுக்காக இந்த படம். எப்படி என்று நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள். ப்ளேக்பெரி போனில் எடுத்தது. அதனால் கொஞ்சம் சின்னதாகத்தான் இருக்கும். 





*****************************************************

என் நண்பன் ஒருவன் சவுதி அரேபியாவில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். பல வருடங்களுக்கு முன் அவன் விடுமுறையில் வந்த போது ஐய்வா டேப் ரெக்கார்டர் வாங்கி வந்தான். அப்போதிலிருந்து நானும் வாங்க ஆசைப்பட்டேன். ஆனால் பல காரணங்களால் தள்ளிப்போய்க்கொண்டே இருந்தது. சென்றவாரம் ஒரு வழியாக ஒரு ஹோம் தியேட்டர் வாங்கினேன். என் மனதை எப்போதும் சந்தோசமாக வைத்திருக்கும் என் ஹோம் தியேட்டர் இதோ!. இந்த படங்கள் ஏற்கனவே கூகிள் +லும், பேஸ்புக்கிலும் பகிர்ந்ததுதான் என்றாலும், இங்கேயும் பதிக்கிறேன்:



*****************************************************

பல மாதங்களாக ஒரு பாடலும் பாடாமல் இருந்தேன். நேற்று திடீரென மூட் வரவே ஒரு பாடலை பாடிப்பார்க்க முயற்சித்தேன். இந்த பாடலின் கரோக்கி என்னிடம் இருந்தாலும், ஒரு முறை மியூஸிக் இல்லாமல் என் குரல் வளத்தை செக் செய்து கொள்ள ஆசைப்பட்டேன். பாடி முடித்து உடனே அப்லோட் செய்ய மனமில்லை. என் நண்பர் ரவி சங்கர் ஆனந்த். மிகுந்த இசை ஞானம் உள்ளவர். எப்பொழுதும் பாடலைக்கேட்டுவிட்டு சில கருத்துகள், திருத்தங்கள் சொல்வார். அவரிடம் பாடலை அனுப்பி அவரின் கருத்தைக்கேட்டேன். நன்றாகவே இருக்கிறது என்றார். அதனால் இங்கே அந்த பாடலை பதிக்கிறேன். உங்களின் மேலான கருத்துக்களை எதிர்பார்க்கிறேன்.

இதோ உங்களுக்காக "நினைத்து நினைத்து பார்த்தேன்"


*****************************************************

எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு பழைய பாடல் "இது மாலை நேரத்து மயக்கம். பூமாலை போல் உடல் எனக்கும்". இந்த பாடலைப் பற்றி ஏற்கனவே சில வருடங்களுக்கு முன் MP3 யோடு எழுதியிருக்கிறேன். அதற்கான வீடியோ கிடைக்காமல் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். இப்போதுதான யாரோ ஒரு புண்ணியவான் யூடுபில் அப்லோட் செய்திருக்கிறார். என்னால் அதை தரவிறக்கம் செய்ய முடியவில்லை. அதனால் அதன் லிங்கை கீழே தருகிறேன். எல் ஆர் ஈஸ்வரியின் குரலின் உள்ள வசீகரத்தைப் பாருங்கள். இந்த பாடலை அமைதியான மூடில் இரவில் கேட்டுப் பாருங்கள். சொர்க்கம்.

https://www.youtube.com/watch?v=8d_xbq3xFtE


*****************************************************



Sep 7, 2012

நிஜ முகம்!





இந்தக் கட்டுரை ஒரு ஜாலியான கட்டுரையா இல்லை சீரியஸான கட்டுரையா எனக்குத் தெரியலை!

எப்போதும் சந்தோசமாக இருக்க விரும்புவதும், மனதை எப்பவுமே இளமையாக வைத்துக்கொள்வதும் மிகவும் நல்ல விசயம்தான். நான் அப்படித்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் அந்த எண்ணம் அதிகமாகப் போய்விடக்கூடாது! சில சமயம் சில உண்மைகள் நம்மைச் சுடும். ஆனால் அந்தச் சூட்டை நாம் ஏற்றுக்கொள்வதிலை. நண்பன் ஒருவன் மிக அழகான ஒரு பெண்ணைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டான். ஊரே அந்தப் பெண்ணின் அழகைப் பார்த்துப் பொறாமை பட்டது. ஆனால் சில வருடங்களுக்குப் பின்தான் தெரிந்தது, அந்தப் பெண்ணுக்கு ஏற்கனவே இன்னொரு பையனுடன் தொடர்பு இருப்பது! திருமணத்திற்கு முன்னே அந்தப் பெண் வேறு ஒருவனைக் காதலித்து இருக்கிறாள். ஆனால் திருமணம் செய்து கொண்டதோ இன்னொருவனை! எப்படிச் சாத்தியமாயிற்று? நண்பன் அழகானவன் அல்ல. ஆனால் மிகப்பெரிய பணக்காரன். காதலன் அழகானவன், ஆனால் ஏழை. பணத்திற்காக நண்பனை திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கிறாள். அவள் அத்துடன் நிறுத்தி இருந்தால் பரவாயில்லை. திருமணத்திற்குப் பிறகு காதலனுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக்கொண்டாள்.

மிகவும் பயந்து பயந்துதான் உறவு வைத்திருக்கிறாள். ஒரு நாள் விசயம் கணவனுக்குத் தெரிந்துவிட்டது. அதன் பிறகு திருந்தினாளா? என்றால் அதுதான் இல்லை. கணவனால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. சினிமா போல் அவளைக் கொலை செய்யத் துடிக்கவில்லை. டைவர்ஸ் செய்ய முயற்சிக்கவில்லை. காரணம் நண்பனின் காதல் மிக உண்மையானது. அவன் இன்னும் அவளைக் காதலிக்கிறான். ஆனால் அவளோ காதலுடன் உறவை வைத்திருக்கிறாள். முன்பு பயந்து பயந்து! இப்போது தைரியமாக. காரணம் கணவனுக்குத் தெரிந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்று அப்போது பயந்து இருந்தாள். இப்போது, "அதான் அவனுக்குத் தெரிந்துவிட்டதே, இனி என்ன பயம்?" என்ற தைரியம் அவளுக்கு வந்துவிட்டது. இதில் தவறு எங்கே நிகழ்ந்தது? நண்பன் அழகை மட்டுமே பார்த்து மயங்கிவிட்டான். அழகு நிரந்தரமானது இல்லை என்ற உண்மை அவனுக்குப் புரியும் முன் எல்லாம் நிகழ்ந்துவிட்டது.

இந்த விசயத்தை இங்கே நான் கூற ஒரு காரணம் இருக்கிறது. எப்போதுமே என்னைப் பற்றி மிக உயர்வாக நினைத்து கொள்வேன். அதிகத் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்வேன். சிறு வயதில் இருந்தே நிறையத் தோழிகள் இருப்பதால் என்னைப் பற்றி நான் ஹீரோ அளவுக்கு நினைத்துக்கொள்வது வழக்கம். அதற்குக் காரணம் நான் உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளாததுதான்? என் பெண் ஒரு முறை கேட்டாள்,

"ஏன் டாடி நீங்க மட்டும் கருப்பா இருக்கீங்க? அம்மா மாதிரி இல்லை"

"கருப்பு நம்ம தேசிய நிறம்டா"

அப்போதுதான் படையப்பா பாடல் ஒலித்தது இப்படி:

"முகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும், நிறத்தை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை நம்மிடத்தில் இல்லை"

அவள் மீண்டும் ஒரு கேள்வி கேட்டாள்,

"ஏம்பா வயித்த கொஞ்சம் குறைக்கலாம் இல்லை"

பதினைந்து வருடங்களாகத் தினமும் ஜிம் சென்றாலும் அவள் கேட்ட பின் தான் அதிகமாக வொர்க் அவுட் செய்ய ஆரம்பித்தேன். உடம்பை சரியாக வைத்துக்கொள்ள, அதிக எண்ணெய் சேர்ப்பதில்லை, அதிக உப்பு, இனிப்பு மற்றும் காரம் சேர்ப்பதில்லை. வீட்டிற்கு வந்த ஒரு நார்த் இந்தியன் நண்பர் எங்கள் வீட்டுச் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு பாராட்டிவிட்டு, நான் சாப்பிடுவதைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்டார்,

"ஏன் உங்களுக்கு ஏதாவது உடல் நலக் கோளாறா?"

எத்தனையோ முறை மனைவி சொல்லி கேட்காதவன் பின் உணவு முறையில் சில மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தேன். இந்த மாதிரி மற்ற விசயங்களில் என்னை மாற்றிக்கொண்டாலும், மனதளவில் நான் இன்னும் ஒரு இளைஞன் என்றுதான் இன்னமும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். அதிலிருந்து மட்டும் மாறவே முடியவில்லை. பாடல்கள் கேட்பதிலும், பார்ப்பதிலும் அதிக ஆர்வம் இருப்பதால், ஒவ்வொரு பாடல்கள் பார்க்கும் போதும் அந்தந்த பாடல்களின் ஹீரோவாக நான் மாறிவிடுவதுண்டு. ஐஸ்வர்யாவிலிருந்து இப்போது வந்திருக்கும் ஹீரோயின் வரை என்னோடு, கனவிலோ, மனதிலோ டூயட் பாடி ஆடாத நடிகைகளே இல்லை. அது சரியா தவறா எனக்குத் தெரியவில்லை. சிலர் உண்மையைச் சொல்லாமல் இருக்கலாம். நான் சொல்கிறேன் அவ்வளவுதான்.

குடும்பத்தைப் பிரிந்து கடந்த மூன்று மாதமாக முதல் முறையாகத் தனியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். நானே சமைத்துச் சாப்பிடுகிறேன். நண்பர்கள் எல்லோரும் நான் அதிகம் இளைத்துவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். அது உண்மையா? என்று நேற்று ஜிம்மில் உடற்பயிற்சி முடிந்தவுடன் வெயிட் பார்த்தேன். ஆமாம் நான்கு கிலோ குறைந்து விட்டது. மனைவின் அருமை இப்போது தெரிகிறது. இதைப்பற்றி ஏற்கனவே நிறைய எழுதிவிட்டேன். பதினைந்து வருடங்களாகப் பலவிதமான உடற்பயிற்சி செய்து, கார்டியோ செய்து, சாப்பாட்டைக் குறைத்து, என்னவெல்லாமோ செய்து குறையாத என் வயிற்றின் அளவு மூன்றே மாதத்தில் 35 இன்ச்லிருந்து 32.5 ஆகக் குறைந்து விட்டது. உடனே என் பெண்ணிடம் சொல்ல வேண்டும். மனம் மிகவும் சந்தோசமாக ஆகிவிட்டது.

அத்துடன் நிறுத்திவிட்டு வீட்டிற்கு வந்திருக்கலாம். நானும் இந்தப் பதிவை எழுதி இருக்க மாட்டேன். என்ன செய்வது? விதி!. நேற்று ஜிம்மில் புது டி சர்ட் கொடுத்து அளவு பார்க்க சொன்னார்கள். அப்போது என்னை அறியாமல் என் முகத்தைக் கண்ணாடியில் பார்க்க நேர்ந்துவிட்டது. ஆறடி உயரம். உடம்பு நன்றாகச் சிலிம்மாக உள்ளது. ஆனால் முகம்? என் அப்பா கொடுத்த அந்த முகம்? எங்கே? கன்னம் எல்லாம் ஒட்டிப் போய், முடி எல்லாம் அதிகம் கொட்டி.... என்னையே எனக்கு ஒரு கணம் பிடிக்கவில்லை? இந்த மூஞ்சியை வைத்துக்கொண்டா தினமும் எல்லோருடனும் டூயட் பாடிக்கொண்டிருக்கிறேன். அய்யே? உண்மை தீயாய் சுட்டது? என் மனதில் நான் கட்டி வைத்திருந்த பிம்பம் சுக்கு நூறாய் உடைந்து விட்டது. இனி அப்படி யாரையும் நினைத்து நாம் பாடி ஆடக் கூடாது? நாம் ஹீரோ இல்லை. நிஜத்தில் ஒரு சாதாரண மனிதன் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

வீட்டிற்கு வந்து சமைத்து சாப்பிட்டுவிட்டு அதே நினைவுடனே தூங்கி விட்டேன். ஆனால், கனவில்,

"காதல் அணுக்கள் உடம்பில் எததனை" என்ற எந்திரன் பாடல். ஐஸ்வர்யாராய் மிக அழகாகக் கவர்ச்சியாக நடந்து வருகிறார். எங்க நம்ம தலைவர் ரஜினி? தேடினால் காணவில்லை? அப்ப யார் கூடக் கித்தாருடன் பாடிட்டே வரது? ஓஒ நான்தானா? அது!

என்ன தீர்மானம் போட்டு என்ன பிரயோசனம்?

இந்த ஐஸ்வர்யாராயை திருத்தவே முடியாது?