Dec 30, 2011

ஒரு சுய அலசல்!


பொதுவாக நான் நிறைய படிப்பது போலவே நிறைய பேசுவேன். இந்தப் பழக்கம் எப்படி எங்கே இருந்து ஆரம்பித்தது என்று தெரியவில்லை. அதே சமயம் நான் ஒரு மேடைப் பேச்சாளன் கிடையாது. யார் என்னிடம் பழகினாலும் உடனே 'கலகல' என்று பேச ஆரம்பித்துவிடுவேன். இந்தப் பழக்கமே எனக்கு நிறைய நண்பர்களை கொடுத்திருக்கிறது. எதிரிகளை கொடுத்ததில்லை. ஏனென்றால் எனக்கு எதிரிகள் என்றே யாரும் கிடையாது. அனைவரும் நண்பர்களே. ஆனால், அதிகம் பேசுவதால் நிறைய பிரச்சனைகளை சந்திக்க வேண்டி இருக்கிறது. அது பல சமயங்களில் மன நிம்மதியை கெடுத்துவிடுகிறது.

இந்தப் பிரச்சனை என்னுடன் பிறந்தது முதல் இருக்கிறது என்றே நினைக்கிறேன். என்னிடம் பேசுபவர்கள் மற்றவர்களிடம் அப்படியே சொன்னால் பரவாயில்லை. சில சமயம் திரித்து சொல்லிவிடுகிறார்கள். அப்படி அவர்கள் ஏதாவது கேள்விபட்டால் நேராக நம்மிடம் வந்து விசாரித்தால் நல்லது. ஆனால் யாரும் அப்படிச் செய்யாமல் மனதிற்குள்ளாகவே வைத்து நம் மேல் வெறுப்பை வளர்த்துக்கொள்கிறார்கள். எங்கள் வீட்டில் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு, "உங்கள் ஜாதகம் நன்றாக இருப்பதால் உங்கள் பேச்சினால் எந்த பிரச்சனையும் அதிகமாக வருவதில்லை. இல்லை என்றால் நீங்கள் பேசும் பேச்சிற்கு...." உண்மைதான் என்று நினைக்கிறேன்.

ஒரு முறை எங்கள் பழைய முதலாளியிடம் ஒரு முறை சின்ன மனஸ்தாபம் வந்தபோது அவரிடமே சாவால் விட்டேன், 

"இதே கம்பனியில் நான் ஒரு பெரிய ஆளாக வந்து காண்பிக்கிறேன் பாருங்கள்" என்று. 

அவரோ, "நான் உன்னை அவ்வாறு வர விட மாட்டேன்" என்றார். 
"வந்து காண்பிக்கிறேன்" என்றேன்.

பிறகு யோசித்து பார்த்த போது அது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று தெரிகிறது. அவர் நினைத்திருந்தால் அன்றே என்னை நிறுவனத்திலிருந்து தூக்கி இருக்கலாம். ஏதோ நல்ல நேரம் என்றுதான் நினைக்கிறேன். அப்படி நடக்கவில்லை. 

ஒரு இரண்டு மணி நேரம் பேசாமல் இருப்பது என்று, ஒரே ஒரு நாள் முயற்சி செய்து பார்த்தேன், ஆகா, அருமை. அந்த இரண்டு மணி நேரமும் நான் அமைதியாக சந்தோசமாக இருந்தேன். பேசாமல் இருந்தால் எந்த பிரச்சனையும் வருவதில்லை. அதற்காக ஊமையாக இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. அளவோடு பேச வேண்டும். அப்படித்தான் முடிவு எடுத்து வைத்திருந்தேன். நேற்று ஒரு நண்பருக்கு போன் செய்தேன், அரை மணி நேரப் பேச்சிற்கு பிறகுதான் தெரிந்தது, 'நான் மட்டும்தான் பேசியிருக்கேன்' என்பது. நாய் வாலை நிமித்த முடியுமா?

திருவள்ளுவர் அன்றே சொல்லி இருக்கிறார்:

"யாகாவா ராயினும் நாகாக்க காவாக்காற்
சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு"

-ஒருவர் எதைக் காத்திட முடியாவிட்டாலும் நாவையாவது அடக்கிக் காத்திட வேண்டும். இல்லையேல் அவர் சொன்ன சொல்லே அவர் துன்பத்துக்கு காரணமாகிவிடும்.

*************************************************

இதே போல என்னிடம் இருக்கும் இன்னொரு குறை அடிக்கடி கோபப்படுவது. எத்தனையோ முயற்சிகள் செய்து கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தினாலும், சில சமயங்களில் கோபம் உச்சத்துக்கு சென்று விடுகிறது. திரும்ப சாதாரண நிலமைக்கு வர நீண்ட நேரம் பிடிக்கிறது. கடைசியில் யோசித்துப் பார்த்தோமானால் அந்த கோபத்தினால் அடைந்த பயன் எதுவும் இல்லை. உடல்நிலைதான் கெட்டுப்போகிறது. "கோபத்தைக் குறைத்துக்கொள்" என்று சொல்வது ரொம்ப சுலபம். ஆனால் அதை நடைமுறைப் படுத்துவது என்பது மிகக் கடினம்.

இதைப் பற்றியும் ஏற்கனவே எங்கேயோ எழுதியிருந்ததாக நினைவு. நமக்கு யார் மீது கோபம் வரும் என்றால், "யாரிடம் கோபம் செல்லுபடியாகுமோ அவர்களிடம்தான் நாம் கோபப்படுவோம்"  நம்மை விட பலசாலியிடமோ அல்லது நம்மை திருப்பித் தாக்குபவர்களிடமோ நாம் கோபம் கொள்வதில்லை. அப்படியானால் என்ன அர்த்தம்? நம் மனதிற்கு தெரிகிறது? யாரிடம் கோபம் கொள்ள வேண்டும் யாரிடம் கோபம் கொள்ளக்கூடாது என்று? 

"தன்னைத்தான் காக்கின் சினங்காக்க காவாக்கால்
தன்னையே கொல்லுஞ் சினம்"

ஒருவன் தன்னைத்தானே காத்துக்கொள்ள வேண்டுமானால், சினத்தை கைவிட வேண்டும். இல்லையேல் சினம், அவனை அழித்துவிடும்.

இப்படி அறிவுரை சொல்வது ரொம்ப சுலபம். ஆனால் நடைமுறை படுத்தும் போது ரொம்ப சிக்கல். சில சமயங்களில் நாம் கோபப்பட்டுத்தான் ஆக வேண்டும். சில சமயங்களில் கோபப்படுவது போல் நடிக்கவாவது செய்ய வேண்டும். இல்லையேல் பிரச்சனைதான். சில சந்தர்ப்பங்களில் கோபத்தைக் கட்டுபடுத்த வேண்டும்.

எங்கள் பகுதியில் மேம்பாலம் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால் 15 கிலோ மீட்டர் கடக்க 35 நிமிடங்கள் ஆகிறது. முன்பு 9 நிமிடங்களில் வீட்டிலிருந்து அலுவலகத்துக்கு வருவேன். இப்போது 35 நிமிடங்கள் பழகிப் போய்விட்டது. 

நேற்று முன் தினம் அதே 15 கிலோ மீட்ட்ரைக் கடக்க, நீங்கள் நம்ப மாட்டீர்கள் மூன்று மணி நேரம் ஆனது. இன்ச் இன்ச்சாக கார் நகர்ந்தது. நல்ல பசி. காரை விட்டு எங்கும் இறங்க முடியாது. காரில் வேறு எந்த வேலையும் பார்க்க முடியாது. பாடல்கள் ஒரு ஸ்டேஜிற்கு பிறகு போர் அடிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. மூன்று மணி நேரம் கழித்து வீட்டை அடைந்தவுடன், மனசு கடந்து அலைகிறது. யாரிடம் சண்டைப் போடலாம் என்று.  

எவ்வளவோ கட்டுப்படுத்த முயன்றாலும், அந்த மூன்று மணி நேர டிராபிக் ஜாம் பிரச்சனை மனதில் கோபமாக மாறி சண்டைப் போட ஆள் தேடுகிறது.

இந்த இரண்டு பிரச்சனைகளிலிருந்தும் அடுத்த ஆண்டிலாவது முழுமையாக வெளிவர முடியுமா என்று பார்க்க வேண்டும்.



Dec 28, 2011

மிக்ஸர் – 28.12.2011


சச்சின் 100வது சதம் எடுப்பார் என மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்ப்பார்த்த பல பேரில் நானும் ஒருவன். சச்சின் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு நண்பர் என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்தார். அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதுதான் சச்சின் அவுட் ஆனார். நான் என்னையறியாமல், “ஐய்யோ சச்சின் அவுட் ஆகிவிட்டாரே” என கத்திவிட்டேன். உடனே நண்பர் கடுப்பாகி என்னைத் திட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார், “நான் எவ்வளவு முக்கியமான விசயம் உங்களுடன் பேசிக்கோண்டிருக்கிறேன். சச்சின் அவுட்டானது உங்களுக்கு முக்கியமாய் போய்விட்டதா?” என்றார். “என்னை பொருத்தவரை முக்கியம் தான்” என்றேன். உடனே அவர், “இதனால்தான் நம் நாடு உருப்பிடாமல் போகிறது. சச்சின் சொத்து எவ்வளவு தெரியுமா?” என்று பேச ஆரம்பித்துவிட்டார். ஒரு கிரிக்கெட் விளையாட்டு ரசிகன், ஒரு கிரிக்கெட் ப்ளேயர் அவனுக்குப் பிடித்த வீரனின் விளையாட்டை ரசிப்பது தவறா? அவரது சொத்து எவ்வளவாக இருந்தால் எனக்கு என்ன? அதற்கும் அவர் விளையாட்டை ரசிப்பதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

*****************************************************************
அதே போல் தனுஷின் “கொலை வெறிடி” பாடலை, இதெல்லாம் ஒரு பாடலா? மொக்கைப் பாடல். இதற்கு எதற்கு இவ்வளவு அலப்பறை?. இதற்கு போய் மன்மோகன் சிங் தனுஷை விருந்துக்கு கூப்பிட்டுகிறார்? எல்லாம் லக்கு, என்று வாயில் வந்ததை சொல்கிறார்கள். லக்கோ இல்லை மொக்கையோ அந்த பாடலில் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது. அதனால்தானே அந்தப் பாடல் இவ்வளவு மக்களின் கவனத்தைப் பெற்றிருக்கிறது. நம்மால் ஏன் ஒருவரின் வெற்றியை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை. ஏன் நம் மனம் மறுக்கிறது? என்ன காரணம்? நம்மால் முடியாத ஒன்றை ஒரு செயலை மற்றொருவர் செய்து பெயர் வாங்கும் போது ஏன் நம்மால் மனம் வந்து அந்த செயலை பாராட்ட முடியவில்லை? தடுப்பது எது? புரியவில்லை.

*****************************************************************
“உ” பதிப்பகம் ஆரம்பித்தவுடன் சில நண்பர்கள் (பதிவுலக நண்பர்கள் அல்ல), “ஏன் உனக்கு இந்த வேலை? இதெல்லாம் உனக்குத் தேவையா? உன்னால் தொடர்ந்து நடத்த முடியுமா? நிச்சயம் நஷ்டத்தில் வெகு விரைவில் மூடிவிடப் போகிறாய்?” என்று சொல்கிறார்கள். யாருமே எந்த ஒரு தொழிலையும் நம்மால் நடத்த முடியாது, விரைவில் மூடிவிடுவோம் என்று நினைத்து ஆரம்பிப்பது இல்லை. அதே போல் நல்ல எண்ணத்துடன் லாப நோக்கின்றித்தான் ஆரம்பித்திருக்கிறோம். முடிந்தவரை வரை நன்றாக கொண்டு வர முயற்சி செய்வோம். பார்ப்போம்!

*****************************************************************
“சென்ற வருடத்தில் நான்” என்று ஒரு இடுகை எழுதலாமா? என யோசித்து எழுத ஆரம்பித்தேன். நிறைய நல்ல விசயங்கள் நடந்திருக்கின்றன. சில விசயங்களுக்காக பொருளாதார நஷ்டம் எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் விரிவாக எழுத நினைத்த நான், ஒரே ஒரு காரணத்தினால் எழுத வேண்டாம் என நிறுத்திக் கொண்டேன். என்ன காரணம் என்பதை கடைசியில் சொல்கிறேன்.

*****************************************************************
“ “ழ” பதிப்பகம் வெளியிட்ட என் புத்தகங்களான “வீணையடி நீ எனக்கு” மற்றும் “சாமான்யனின் கதை” நிறைய விற்றிருக்கிறது. மக்களிடையே நன்றாக போய் சேர்ந்திருக்கிறது. அதனால் எனக்கு ரொம்ப நல்ல பெயர் கிடைத்திருக்கிறது. பார்க்கும் நண்பர்கள் எல்லாம் என் புத்தகங்கள் பற்றித்தான் பேசுகிறார்கள்” என்றெல்லாம் பொய் சொல்ல விரும்பவில்லை. பாதிப் புத்தகங்கள் அப்படியே விற்காமல் இருக்கின்றன என்ற உண்மையை ஒப்புக்கொள்வதில் எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. அப்புறம் ஏன் புதுசா “நான் கெட்டவன்” புத்தகம்னு கேக்கறீங்களா? புலி வாலை புடிச்ச கதை உங்களுக்குத் தெரியும்னு நினைக்கிறேன். ஒரு வேளை உங்களுக்கு என் புத்தகங்கள் வாங்க வேண்டும் என்று தோன்றினால், டிஸ்கவரி புக் பேலஸை தொடர்பு கொள்ளவும்.

*****************************************************************
“நான் கெட்டவன்” புத்தகம் இன்னும் வெளியீடு காணவில்லை. ஆனால் ஆன் லைனில் கிடைக்கிறது. எப்படி போன பாராவில் புத்தகம் அதிகம் விற்கவில்லை என்ற உண்மையை ஒப்புக்கொண்டேனோ, அதே போல் நீங்களும் ஒரு உண்மையை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். புத்தகம் வெளிவராத நிலையில் எப்போடியோ என் புத்தகத்தை படித்த ஒரு பெண் வாசகி, சென்னையிலிருந்து தொலை பேசியில் தொடர்பு கொண்டு, “புத்தகம் வாசிக்க அருமையாக இருக்கிறது. ரொம்ப நன்றாக வந்துள்ளது. எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு” என்று பாராட்டினார். இது பொய் இல்லை என்பதை நிரூபிக்க அந்தப் பெண் பேசிய போது ஒரு பிரபல பதிவர் உடன் இருந்தார் என்பதையும் இங்கே சொல்லிக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். புத்தகம் விற்கப்போகிறதோ இல்லையோ, அந்த குறிப்பிட்ட வாசகியின் பாராட்டையே நான் என் புத்தகத்தின் வெற்றியாக கருதுகிறேன். புத்தகத்தை வாங்க மேலே உள்ள படத்தை கிளிக் செய்யவும்.

*****************************************************************
முன்பு போல் என்னால் புதுப் பட பாடல்களை தரவிறக்கம் செய்ய முடியவில்லை. நான் எப்போதும் செல்லும் தளங்களுக்குச் சென்று டவுண்ட் லோட் என்று போட்டால், “ப்ளே” ஆகிறதே ஒழிய என்னால் தரவிறக்கம் செய்ய முடியவில்லை. எனக்கு “மூணு, நண்பன், கழுகு, வேட்டை” படப் பாடல்களும் மற்ரும் சில பழைய பாடல்களும் தரவிறக்கம் செய்ய வேண்டும். நண்பர்கள் யாராவது எந்த வலைத்தளத்தின் மூலம் இந்த பாடல்களை தரவிறக்கம் செய்யலாம் என்று சொல்ல முடியுமா?

*****************************************************************

நான்காவது பாராவிற்கான விடை. எழுதியதை நிறுத்தியதற்கு காரணம், சென்ற வருடத்தில் எனக்கு ஒரு வயது அதிகமாகி விட்டது என்ற உண்மை தோன்றியதால். மனதளவில் 16 ஆக நினைத்தாலும், வயது அதிகாமாகிக்கொண்டிருக்கிற கசப்பான உண்மையையும் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டி இருக்கிறது.

*****************************************************************

Dec 26, 2011

அழிக்கப் பிறந்தவன்!


என்னைப் போல ஆரம்ப நிலையில் இருக்கும் எழுத்தாளர்கள் புத்தகம் போட வேண்டும் என்று நினைக்கையில் ஏற்படும் சங்கடங்கள் ஏராளம். நாம்தான் பதிப்பகங்களை அணுக வேண்டும். அவ்வளவு சுலபமாக யாரும் புத்தகம் போட அனுமதிக்க மாட்டார்கள். அதற்கு நாம் நன்கு பிரபலமானவராக இருக்க வேண்டும், நண்பர் யுவகிருஷ்ணாவைப் போல அல்லது கேபிள் சங்கரை போல. ஓரளவு நன்றாக எழுதவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். 

"உ" பதிப்பகம் ஆரம்பித்தவுடன் நான் இரண்டு புத்தகங்களுக்கான கட்டுரைகளை/ கதைகளை கேபிள் சங்கரிடம் கொடுத்தேன். என்னதான் நான் பதிப்பாளராக அவதாரம் எடுத்திருந்தாலும் என்னுடைய ஒரு புத்தகத்தை சரியில்லை என்று கேபிள் நிராகரித்துவிட்டார். 

வருத்தம் இருந்தாலும், நல்ல படைப்புகள் மட்டும்தான் வெளிவர வேண்டும் என்ற அவரின் எண்ணம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அந்த சூழ்நிலையில் இன்னொரு புத்தகம் யாருடையதைப் போடலாம் என்று நினைக்கையில் நண்பர் யுவ கிருஷ்ணா தொடராக எழுதிக் கொண்டிருந்த "அழிக்கப் பிறந்தவன்" கண்களில் பட்டது. நான் அவரிடம் கேட்கலாமா என நினைத்துக்கொண்டிருக்கையில், கேபிள் சங்கரே போன் செய்து, "யுவாவின் நாவலை நாம் புத்தகமாக கொண்டு வரலாமா?" என்றார்.




நான் உடனே யுவாவிடம் கேட்டுப்பார்க்கச் சொன்னேன். யுவாவும் உடனே ஒப்புதல் வழங்கிவிட்டார். பின் நாவலை படிப்பதற்காக அவரிடம் அனுமதி வாங்கி எனக்கு அனுப்பி வைக்கச் சொன்னேன். உடனே படித்து என் கருத்தினை சொல்லுமாறு கேட்டார். ஏனென்றால் அடுத்த நாள் அட்டைப்படம் டிஸைன் செய்து, உடனே லே அவுட்டுக்கு அனுப்ப வேண்டும். அதனால் சென்ற வாரத்தில் ஒரு நாள் இரவு 9 மணிக்கு படிக்க ஆரம்பித்தேன். அவ்வளவுதான் தெரியும் எனக்கு. பின் என்ன நடந்தது என்றே தெரியவில்லை.

கிளைமாக்ஸ் நெருங்க நெருங்க ஒரே படபடப்பு. ஹார்ட் பீட் பயங்கரமாக அடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. உடனே கிளைமாக்ஸை படிக்காமல் ஒரு அரை மணி நேரம் தள்ளிப்போட்டேன். பின் ஒரு குறுஞ்செய்தி கேபிளுக்கும், யுவாவிற்கும் அனுப்பினேன்:

"I am in 16th Chapter. Reading with full tension. I just want to have a break and read after half an hour to enjoy the climax and the story. Congrats Yuva and thanks Cable"

பின் 30 நிமிடங்கள் கழித்து தொடர்ந்து படிக்க ஆரம்பித்தேன். அற்புதமான நடையில் விறுவிறுப்பாக எழுதப்பட்ட நாவல். இரவு 11.35க்கு நாவலை படித்து முடித்தேன். உடனே தொலை பேசியில் நண்பர் யுவகிருஷ்ணாவை தொடர்பு கொண்டு பாராட்டினேன். நண்பர் கேபிளுக்கும் நன்றி தெரிவித்தேன். அன்று இரவு முழுவதும் என்னால் சரியாக தூங்க முடியவில்லை. நாவலுக்குள் சென்றுவிட்டதால், மாரியும், நெடுஞ்செழியனும், வாப்பாவும், கொசுவும் என் தூக்கத்தை கெடுத்துவிட்டார்கள்.

சுஜாதா நாவலின் போதுதான் இந்த அவஸ்தைகளை அனுபவித்திருக்கிறேன். அதன் பிறகு யுவகிருஷ்ணாவின் நாவலைப் படித்த பிறகுதான் அந்த அவஸ்தையை மீண்டும் அனுபவித்தேன். இந்த நாவலை திரைக்கதையாக அமைத்தால், "மங்காத்தா" போல் நல்ல வெற்றி படமாக அமையும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

யுவகிருஷ்ணாவின் "அழிக்கப் பிறந்தவன்" மிகப் பெரிய வெற்றி அடைவது உறுதி. யுவாவின் எழுத்துக்களை எப்பொழுதுமே விரும்பி படிப்பவன் நான். நிச்சயம் அவருக்கு தமிழ் எழுத்துலகத்தில் நல்ல ஒரு இடம் காத்திருக்கிறது.

"உ" பதிப்பகம் மூலமாக யுவகிருஷ்ணாவின் நாவலை வெளியிடுவதை பெருமையாக கருதுகிறேன். விரைவில் நாவல் வெளியீடு தொடர்பாக உங்களைத் தொடர்பு கொள்கிறேன். பதிவுலக நண்பர்களின் மேலான ஆதரவினை எதிர்பார்க்கிறேன்.


Dec 22, 2011

தமிழ் மணம் - உ பதிப்பகம்

என் நேற்றைய இடுகையை தமிழ்மணத்தில் இணைக்க முடியாமல் போய்விட்டதால் வேறு ஒரு இடுகை மூலம் அந்த லிங்கை இணைக்கிறேன்:


உ பதிப்பகம்


Dec 21, 2011

"உ" பதிப்பகம்



சிறு வயதில் எல்லோரும் ஏகப்பட்ட கனவுகளுடன் வாழ்ந்திருப்போம். நானும் அப்படித்தான். அதில் ஒரு கனவு நிறைய கதைகள் எழுதி பெரிய எழுத்தாளராக வரவேண்டும் என்பது. அந்த உந்துதலில்தான் 'சலங்கை" என்ற ஒரு பத்திரிகையை ஆரம்பித்து நடத்தினோம். ஆனால் பல காரணங்களால் எங்களால் தொடர்ந்து நடத்த முடியாமல் போய்விட்டது.

அதன் பிறகு வாழ்க்கைத் திசை மாறி போய்விட்டாலும், அந்தக் கனவு மட்டும் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்து கொண்டே இருந்தது. எனக்குப் பிடித்தது படிப்பதும், பேசுவதும் மற்றும் எழுதுவதும்தான். ஆனால் பார்ப்பதோ வேறு தொழில். இருந்தாலும் பிடித்தத் தொழிலையும் செய்து பார்க்க வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாக ஆசைப்பட்டேன்.

ஆனால் அதை செயல்படுத்துவது மிகவும் கஷ்டம் என்று புரிந்து கொண்டேன். பத்திரிகைகள் நிறைய இருந்தாலும், முன்புபோல் நிறைய சிறுகதைகள் வெளி வருவதில்லை. அப்படியே வந்தாலும் மிகப் பெரிய எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் மட்டுமே வெளி வருகின்றன. நம் கதைகளும் பத்திரிகைகளில் வர வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு கடுமையாக உழைத்தேன். ஆனால் அதுவும் அவ்வளவு சுலபம் இல்லை என போகப் போக புரிந்தது. அந்த சமயத்தில்தான் வலைப்பூ என்னை சுவீகரித்துக்கொண்டது. நிறைய எழுத ஆரம்பித்தேன்.

என் ஆசை "ழ" பதிப்பகத்தின் மூலம் கடந்த மார்ச் மாதம் நிறைவேறியது. "சாமன்யனின் கதை" மற்றும் "வீணையடி நீ எனக்கு" என்ற என்னுடைய இரண்டு புத்தகங்களும் வெளியானது. ஓரளவிற்கு விற்கவும் செய்தது. சிலர் என்னிடம் 'இன்னும் நன்றாக எழுத வேண்டும், இவர் போல் இல்லை அவர் போல் இல்லை" என்றெல்லாம் சொன்னார்கள்.

ஒரு வகுப்பில் ஒருவர்தான் முதல் ரேங்க் எடுக்க முடியும். 50 மாணவர்கள் இருக்கும் வகுப்பில் எல்லோருமே முதல் ரேங்க் வாங்க முடியுமா என்ன? அதனால் மற்ற ரேங்க் எடுக்கும் மாணவர்கள் எதற்கும் லாயக்கு இல்லை என முடிவு கட்ட முடியுமா?

எல்லோருமே எடுத்தவுடன் பெரிய எழுத்தாளர் போல எழுத முடியுமா? கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத்தான் முயற்சி செய்ய வேண்டும். அந்த முயற்சியின் விளைவாகத்தான் முதல் இரண்டு புத்தகங்கள் வெளியானது.

பின் இரண்டு குறுநாவல்களும், 11 சிறுகதைகளும் எழுதி முடித்தவுடன் என் நண்பர் L.C நந்தகுமார் படித்துவிட்டு "இதையும் ஏன் புத்தகமாக போடக்கூடாது" என்றார். மிகப்பெரிய பதிப்பகங்களை அணுகினேன். ஆனால் சரியான பதில் கிடைக்காத சமயத்தில், என் பதிவுலக குரு, கேபிள் சங்கர், "ஏன் நீங்களே ஒரு பதிப்பகம் ஆரம்பிக்க கூடாது?" என்றார்.

"நான் இருப்பது மலேசியாவில். எப்படித் தலைவரே இது சரி வரும்?" என்றேன்.

" நீங்கள் ஆரம்பியுங்கள். நான் உதவுகிறேன்" என்றார். உடனே என் நண்பரை L.C நந்தகுமாரை அணுகினேன்,

"நான் முதலீடு செய்கிறேன். நீங்கள் ஆரம்பிங்கள்" என்றார்.

இப்படி ஒரு மணி நேரத்தில் ஆரம்பித்ததுதான் "உ" பதிப்பகம்.

நண்பர்கள் யாரும் என் புத்தகங்களுக்காக மட்டும் ஆரம்பித்தது "உ" பதிப்பகம் என்று எண்ண வேண்டாம். முதலில் நண்பர் கேபிள் சங்கரின் "தெர்மோக்கோல் தேவதைகளும்" என்னுடைய "நான் கெட்டவன்" புத்தகங்களும் வெளி வருகிறது. புத்தக கண்காட்சிக்குள் வெளியிட முடிவு செய்துள்ளோம்.






போகப் போக மற்றவர்களின் படைப்புகளும் புத்தகமாக வெளி கொணர நினைத்திருக்கிறோம். பதிவுலகில் நன்றாக எழுதும் நண்பர்களுக்கே முன்னுரிமை கொடுக்க முடிவு செய்துள்ளோம்.

நண்பர்கள் அவர்களுடைய படைப்புகள் வெளிவர வேண்டும் என்று விரும்பினால், நண்பர் கேபிள் சங்கரையோ அல்லது என்னையோ தொடர்பு கொள்ளலாம்.

விரைவில் புத்தகங்கள் வெளியீடு பற்றிய செய்திகளோடு உங்களைத் தொடர்பு கொள்கிறோம்.

 "உ"  என்று பிள்ளையார் சுழி போட்டு பதிப்பகத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறோம். இது மென்மேலும் வளர பதிவுலக நண்பர்களின் மேலான ஆதரவை வேண்டுகிறோம்.

Dec 19, 2011

அஞ்சனா!


நான் இப்படி ஒரு சிக்கலில் மாட்டுவேன் என்று கனவிலும் நினைக்கவில்லை. காரணம் அஞ்சனா என்பதா? இல்லை காதல் என்பதா?

அஞ்சனா என் அழகிய காதலி. அஞ்சனாவை நான் காதலிக்க ஆரம்பித்தது அவளின் அழகைப் பார்த்து அல்ல! அவளுக்கும் கிரிக்கெட் பிடிக்கும் என்பதால்தான். ஆம். நான் ஒரு கிரிக்கெட் ப்ளேயர். திருச்சி மாவட்டத்தின் இரண்டாவது டிவிஷன் லீகில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன். எங்கள் அணியின் கேப்டன் நான். போன வருட கடைசி மேட்சில் ஜெயித்தவுடன் எங்கள் அணி முதல் டிவிஷனில் நுழைந்துவிட்டது. எங்கள் அணியில் அனைவருமே நன்றாக ஆடினோம் என்றாலும், என்னுடைய பங்கு அந்த மேட்சில் மகத்தானது. 5 விக்கெட்களும் 65 ரன்னும் எடுத்திருந்தேன்.

எனக்கு ஏகப்பட்ட பாராட்டுகள். அன்றைய மேட்சின் முடிவில்தான் நான் அஞ்சனாவைச் சந்தித்தேன். என்னுடைய ஹீரோ ஹோண்டாவை எடுக்க நகர்கையில் ஒரு குரல்,

"கன்கிராட்ஸ். அருமையான ஆடினீங்க" குரல் வந்த திசையை நோக்கினேன். ஒரு அழகானப் பெண் சுடிதாரில். 

"நன்றிங்க" என்றேன் நாணத்துடன். அவளும் அதற்கு மேல் ஒன்றும் பேசவில்லை. நானும் பேசவில்லை. உடனே வீட்டிற்கு கிளம்பிவிட்டேன். அன்று முழுவதும் அவளது அழகு என் மனக்கண் முன் வந்து சென்றது. அடுத்தவாரம் ஒரு லீக் மேட்ச் இருந்தது. மேட்சில் விளையாடுவதற்காக என் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன். போகும் வழியில் ஒரு காபி குடிக்க நினைத்து வசந்தபவனில் வண்டியை நிறுத்தினேன்.

ஆர்டர் செய்துவிட்டு காபிக்காக காத்திருக்கும் போது மீண்டும் அஞ்சனா. வந்தவள் என் எதிரில் உட்கார்ந்து என்னையே பார்த்தாள்.

"ஹாய்" என்றேன்.

"ஹாய்" என்றவள், "இன்னைக்கும் மேட்ச் இருக்கா?" என்றாள்.

"இருக்கு" என்றவன், அவளைப் பார்த்து "நான் ராஜ்" என்றேன்.

"தெரியும்" என்றாள்.

"நீங்கள்?"

"அஞ்சனா"

"நான் ஒண்ணு உங்களைப் பத்தி சொல்லலாமா?" என்று கேட்டு முடிப்பதற்குள்,

"நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்கன்னு ஜொள்ளு விடாம, நானும் உங்க கூட மேட்சுக்கு வரலாமானு சொல்லுங்க?" என்றாள்.

அதற்கு மேல் அவளிடம் நான் சொல்ல வந்ததை சொல்லாமல், "ம். போகலாமே" என்றேன்.

அவளுக்கும் ஒரு காபி ஆர்டர் செய்தேன். என் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு காபி குடித்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளின் காபி குடிக்கும் அழகையே வெறித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

"ஹலோ! இன்னொரு நாளைக்கு உங்களுக்காக இரண்டு காபி குடிக்கிறேன். அப்போ உத்து பாத்துக்கங்க. இப்போ மேட்சுக்கு டைம் ஆச்சு போலாம் வாங்க"

கொஞ்சம் வெட்கத்துடன் பணத்தை கவுண்ட்டரில் கொடுத்துவிட்டு வண்டியைக் கிளப்பினேன். ரொம்ப நாள் பழகியவள் போல வண்டியில் இரண்டு பக்கமும் கால்களைப் போட்டு உட்கார்ந்து கொண்டாள். 

பிரேக் பிடிக்காமல் ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக ஓட்டிக்கொண்டு அண்ணா ஸ்டேடியத்தை அடைந்தேன். அன்று என்னவோ என்னால் சரியாக விளையாட முடியவில்லை. அவள் நினைவிலே பந்துகளை எதிர்கொண்டேன். எப்படியோ அந்த மேட்சில் ஜெயித்துவிட்டோம். இருந்தாலும் எனக்கு திருப்தி இல்லை.

ஒவ்வொரு ஞாயிறும் நண்பர்கள் அனைவரும் சினிமா செல்வோம். சினிமா முடிந்து பீர் அடித்துவிட்டு சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டிற்கு இரவு 11 மணிக்கு வருவோம். அந்த ஞாயிறு சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினி படம் போகலாம் என்று கலையரங்கம் தியேட்டருக்குச் சென்றோம். நிறைய கும்பல், தியேட்டர் மேனேஜர் தெரிந்தவராக இருந்ததால் மிகவும் ஈசியாக டிக்கெட் வாங்கிவிட்டோம்.

உள்ளே செல்லலாம் என நினைக்கையில், "ஹாய் ராஜ்" என்று ஒரு குரல். திரும்பி பார்த்தால் அஞ்சனா அவளின் தோழிகளுடன்.

"ராஜ், டிக்கெட் கிடைக்கல. கொஞ்சம் வாங்கித் தரமுடியுமா?"

அதைவிட வேறு என்ன வேலை? நண்பர்கள் எப்படியோ மேனேஜரிடம் சொல்லி அவர்களுக்கும் டிக்கெட் வாங்கிவிட்டார்கள். உள்ளே சென்று அமர்ந்தோம். ஆச்சர்யமாக அஞ்சனா என் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். எனக்கு படபடப்பானது. படம் ஆரம்பித்த ஒரு பத்து நிமிடங்கள் கழித்து என் வலது கையில் அவள் கையை வைத்து இருக்கிப் பிடித்துக்கொண்டாள். எனக்கு அவள் கைகளை விலக்க வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. 

மெல்ல என் காதருகில் வந்து, "ஐ லவ் யூ ராஜ்" என்றாள். என் காதலை அவளுக்கு எப்படி சொல்வது என்று தெரியவில்லை. மெல்ல அவள் கன்னத்தை என் பக்கம் திருப்பி ஒரு முத்தம் கொடுத்தேன். அவள் கண்கள் கிறங்கிய நிலையில் என்னைப் பார்த்தாள்.

அதன் பிறகு தினமும் சந்தித்தோம். நிறைய பேசினோம். நிறைய படங்கள் பார்த்தோம். நிறைய முத்தங்கள் கொடுத்துக்கொண்டோம். ஒரு முறை திருச்சி மலைக் கோட்டையில் மேலே உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது திடீரென்று, "என்னை எப்போ கல்யாணம் பண்ணிப்ப ராஜ்?" என்றாள்.

"அஞ்சனா, என்னோட ஒரே குறிக்கோள் குறைந்த பட்சம் ரஞ்சிலயாவது ஆடணும். அடுத்த மாதம் நடக்கும் லீக்ல நான் நல்லா விளையாண்டா, எங்கள் டீம் ஜெயித்தால் நிச்சயம் எனக்கு சென்னை டீம்ல இடம் கிடைச்சுடும். பின் நம் கல்யாணம்தான்" என்றேன்.

சிரித்தாளே ஒழிய ஒரு பதிலும் சொல்லவில்லை.

அஞ்சனா மிகப் பெரிய தொழிலதிபரின் மகள். அவளுக்கு ஒரு அண்ணன் ஒரு தம்பி. அவள் அப்பா, அம்மா, தம்பி பெங்களுரில் இருக்கிறார்கள். இவளும் அண்ணனும் திருச்சியில் அத்தை வீட்டில் தங்கிப் படிக்கிறார்கள். ஒரே பெண் என்பதால் ஏகப்பட்ட செல்லம். ஆனால் அவள் அண்ணன் சொல்வதைத்தான் அவர் அப்பா கேட்பதாக அடிக்கடி கூறுவாள். எனக்கும் அவள் அண்ணனை சந்திக்க ஆசை. ஆனால் யார் என்று கூற மறுத்துவிட்டாள். 'சமயம் கிடைக்கும் போது சொல்கிறேன்' என்றாள்.

நானும் அந்த விசயத்தை அத்தோடு விட்டுவிட்டேன். கடுமையான வலைப் பயிற்சினை மேற்கொண்டேன். நல்ல பார்மில் நான். இதோ நாளை காலை பைனல் மேட்ச். என் தலை எழுத்தை மாற்றியமைக்கப் போகும் மேட்ச்.

மாலை அஞ்சனா போன் செய்தாள். உடனே வீட்டிற்கு வரச்சொன்னாள். சென்றேன்.

******************************

இதோ மேட்ச் முடியும் தருவாயில் இருக்கிறது. எதிர் டீம் 175 ஆல் அவுட். எங்கள் டீம் மிக நன்றாக ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள். 150 ரன்னுக்கு 3 விக்கெட். அப்போதுதான் நான் இறங்கினேன். என்ன நடந்தது என் டீமிற்கு என்றுத் தெரியவில்லை. ஒரு பக்கம் நான் அடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். மறுபக்கம் மள மளவென விக்கெட் விழுகிறது. 169 ரன்னுக்குள் 8 விக்கெட் விழுந்துவிட்டது. ஜெயித்துவிடலாம் என்று நினைக்கையில் 170 ரன் எடுக்கும் போது ரன் அவுட்டில் இன்னொரு விக்கெட் காலி.

இருப்பது ஒரு ஓவர். எடுக்க வேண்டியது 6 ரன். நல்ல வேளை நான் பேட் செய்ய ஓடி வந்துவிட்டேன். இத்தனை விக்கெட்டுகளும் எடுத்தது ஆனந்த். எதிர் அணி கேப்டன். நான் எதிர்பார்த்தது போலவே கடைசி ஓவர் அவன் தான் போட வருகிறான்.

முதல் பாலில் மிடானில் ஒரு ஷாட் அடித்தேன். 2 ரன்கள். எதிரில் இருப்பவனிடம் சிங்கிள்ஸ் வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டேன்.  2வது மற்றும் மூன்றாவது பால்களில் ரன்கள் ஏதும் எடுக்க முடியவில்லை. நாலாவது பாலில் ஸ்கெயர்கட்டில் இரண்டு ரன்கள். 174க்கு 9 விக்கெட். இருப்பது இரண்டு பால்கள். 5 வது பால். ரன் எடுக்க முடியவில்லை. ஒரு பால் எடுக்க வேண்டிய ரன் 2.

**********************************

அஞ்சனா போன் செய்தவுடன் அவளைச் சந்திக்க சென்றேன். ஒரே டென்ஷனாய் இருந்தாள்.

"என்ன? ஏன் ஒரு மாதிரி டல்லா இருக்க?"

"ராஜ், அப்பாட்ட பேசினேன். அவர் நம்ம காதலை ஒத்துக்கலை. அடம் பிடிக்கிறார். பெரிய தொழிலதிபர் மகன் ஒருத்தனை சொல்லி, அவனை கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொல்றார்"

"நீ என்ன சொன்ன?"

"முடியாதுனுட்டேன். இருந்தாலும் அவர் பிடிவாதமா இருக்கார். ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கு"

"என்ன அது?"

"எங்க அண்ணா சொன்னா அப்பா கேப்பார்"

"அப்போ பேசிப் பார்க்க வேண்டியதுதானே"

"அவன் ஒரு கண்டிஷன் போடறான்"

"என்ன கண்டிஷன்?"

"உனக்கு ஆனந்த் தெரியுமில்லை"

"தெரியுமே! நாளைக்கு அவன் டீம் கூடத்தானே பைனல் விளையாடப்போறோம்"

"ஆனந்த் தான் என் அண்ணன். அவனும் உன்னை மாதிரியே கிரிக்கெட் வெறியன். நம்ம காதலை அப்பாட்ட சொல்லி சம்மதம் வாங்கணும்னா நாளைக்கு நடக்கபோற மேட்ச்ல உங்க டீம் தோக்கணும்னு சொல்றான். அதனால.........................."

விறுவிறுவென்று வீட்டிற்கு வந்துவிட்டேன்.

**********************************

இன்னும் ஒரு பால்தான் இருக்கிறது. எடுக்க வேண்டிய ரன்கள் 2. ஜெயித்தால் நிச்சயம் ரஞ்சி ஆடலாம். தோற்றால் இடம் கிடைப்பது கஷ்டம். இதோ ஆனந்த் ஓடி வருகிறான்.

இப்போ நான் என்ன செய்வது? கல்யாணமா அல்லது லட்சியமா?

அந்த பாலை அடிப்பதா? வேண்டாமா?


Dec 9, 2011

விரைவில்....


Dec 5, 2011

ஹலோ...


"ஹலோ"

"ம் சொல்லுடா"

"டேய் இந்த வார கல்கி வந்துடுச்சா?"

"ம்ம் அதான் பார்த்துட்டு இருக்கேன்"

"என்னோட கதை ஒண்ணு வந்துருக்கா பாரு?"

"இரு பாக்குறேன்"

சில நிமிட நிசப்தம்.

"ஆமா வந்துருக்கு"

"படிச்சிட்டு சொல்றியா?"

"இப்போ வேலையா இருக்கேன். அப்புறம் பேசறேன்"

டக்.

************************************************

"உலக்ஸ் பேசறேன். இந்த வாரம் கல்கி படிச்சியா?"

"ம்ம் படிச்சேன்"

"அதுல என் கதை ஒண்ணு"

"ம் படிச்சேனே"

சில நிமிடங்கள் காத்திருந்தேன். ஏதாவது பேசுவான் என்று.

பதில் கடைசி வரை வரவே இல்லை.

************************************************

இன்னொருவர் நெருங்கிய உறவினர். 

நண்பர்களுக்கு மெயிலின் மூலம் சந்தோசத்தைப் பகிர்கையில் அவருக்கும் அனுப்பிவிட்டேன் போல. அவரின் பதில் இதோ.....

"Don't send me any more mails. I don't read your blog or your stories"

************************************************

"நண்பா, கல்கில..."

"இங்க கல்கி கிடைக்கறதே கஷ்டம். தேடிப் பார்க்கணும். முடிஞ்சா வாங்கி படிச்சிட்டு சொல்றேன்"

"நான் வேணும்னா கதையின் லிங்க் அனுப்பவா?"

"இல்லை. நான் வாங்கி படிச்சிட்டு உனக்கு சொல்றேன்"

அவர் இன்னும் எனக்கு போன் செய்து சொல்கிறார்.

******************************************************

இது போல பல உதாரணங்களை சொல்லலாம். 


என்னைப் பொருத்தவரை எழுதுவதிலேயே மிகவும் சிரமமான காரியம் சிறுகதை எழுதுவதுதான். சிறுகதைக்கான கரு எப்போது தோன்றும்? எப்படித் தோன்றும் என்று சொல்ல முடியாது. எந்த நேரத்திலும் சடாரென ஒர் மின்னல் போல் வந்து போகும். அந்தக் கருவை உள்வாங்கி ஒரு சிறுகதையாக எழுதி முடிப்பதற்குள் மனம் ஒரு நிம்மதி இல்லாமல்  தவித்துக்கொண்டிருக்கும். அந்த அனுபவமே ஒரு பிரசவ வேதனைதான். 


சில கதைகள் கரு தோன்றிய சில மணி நேரங்களில் கதையாக உருமாறிவிடும். சில கருக்கள் கதைகளாக மாற பல நாட்கள் ஆகும். அதுவரை மனதின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்து கொண்டு, கதையாக மாறும் வரை ஒரு மாதிரி இம்சித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

அப்படி கஷ்டப்பட்டு நாம் எழுதும் ஒரு சிறுகதை ஏதேனும் ஒரு பத்திரிகையில் வெளியாகும் போது இருக்கும் சந்தோசம் அலாதியானது. அப்போது நம் கதையை யாராவது படித்து பாராட்ட மாட்டார்களா? என்ற ஏக்கம் எல்லோருக்கும் இருக்கும். இது தவிர்க்க முடியாதது.

நான் எழுத வந்தவுடன் என் அனுபவத்தில் தெரிந்து கொண்டது என்னவென்றால், 'நம் கூட இருக்கும் நண்பர்களோ அல்லது உறவினர்களோ அல்லது உடன்பிறந்தவர்களோ நம்மைப் பாராட்டுவது என்பது மிகவும் அரிதான விசயம்'. என்பதுதான். ஏன் அவர்களால் தம் கூட இருக்கும் ஒரு நண்பனையோ அல்லது உறவினரையோ அவர்களின் திறமையான ஒரு செயலுக்கு பாராட்ட வேண்டும் என்று தோன்ற மாட்டேன் என்கிறது என்று தெரியவில்லை? எது அவர்களைத் தடுக்கிறது?

ஆனால் இதையெல்லாம் மீறி நிறைய முகம் தெரியாத நண்பர்கள் மெயிலின் மூலமும் தொலைப் பேசியின் மூலமும் கதையைப் பற்றி பேசி அவர்களின் பாராட்டைத் தெரிவிக்கும் போது மற்றவர்கள் மேல் இருக்கும் வெறுப்பு தானாக மறைந்து போய்விடுகிறது.

நான் எழுதிய அந்தக் கதையை இந்த தளத்தில் விவாதித்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள்:

அமுதா



Dec 1, 2011

கோமதி


வர வர என்னுடைய மனதில் அடிக்கடி எதிர்மறையான எண்ணங்களும், சில சமயம் வக்ர எண்ணங்களும் தோன்றுகிறன. அதை எல்லாம் என்னால் வெளியே சொல்ல முடியாது. யாருக்காவது தெரிந்தால் என்னை மிகவும் கேவலமாகப் பார்ப்பார்கள். ஏன் எனக்கே கேவலமாகத்தான் தெரிகிறது. எனக்கு அவ்வாறு எண்ணங்கள் தோன்றுவது தவறு என்று தெரிந்தாலும், அப்படித் தோன்றுவதை என்னால் தவிர்க்க முடிவதில்லை. ஏனென்றால் என்னை மீறி அந்த செயல் நடக்கிறது.

கோமதியை நான் மணம் முடிக்கும் போதே அவளுக்கு வயது 28. மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பம். கையில் ஒரு பைசா வாங்காமல் திருமணம் செய்து கொண்டேன். மிகவும் கஷ்டமான வாழ்க்கைச் சூழல். இருந்தும் சந்தோசமாகத்தான் இருக்கிறோம். சந்தோசத்திற்கான சாட்சியாக மூன்று பெண் குழந்தைகள்.

கஷ்டப்பட்டு ஓரளவுக்கு அவர்களைப் படிக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். என் இப்போதைய கவலை எல்லாம் "நான் எப்படி இவர்களை கரை சேர்க்கப் போகிறேன்" என்பதுதான். அவர்கள் திருமணத்திற்கு வேறு பணம் சேர்க்க வேண்டும். வரும் வருமானம் வாயிக்கும் வயிற்றுக்குமே போய்விடுகிறது. இந்த நிலையில் எங்கிருந்து நான் பணம் சேமிக்க? எனக்கும் இன்னும் ஆறு வரும் சர்வீஸ்தான் இருக்கிறது. அதற்குள் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த வேளையில்தான், என் நண்பன் சேகர் அந்த யோசனையைச் சொன்னான்.

LICயில் ஏதோ புதிதாக ஒரு ஸ்கீம் வந்திருப்பதாகவும், அதில் சேர்ந்தால். பாலிஸிக்கு பாலிஸியும் ஆச்சு, பெண்கள் கல்யாணத்துக்கு சேமித்தார் போலும் ஆகிவிட்டது என்று கூறினான். எனக்கு ஆரம்பத்திலிருந்து LIC என்றாலே ஒரு பயம் உண்டு. யாராவது அதைப் பற்றி பேசினால் காத தூரம் ஓடுவேன். LIC என்றாலே எனக்கு சாவுதான் நினைவுக்கு வரும். அலுவலகத்தில் எல்லோரும் இன்கம்டாக்ஸை குறைப்பதற்காக பாலிஸி எடுத்திருக்கிறார்கள்.

எவ்வளவோ நண்பர்கள் வற்புறுத்தியும் நான் எந்த பாலிஸியும் எடுக்கவில்லை. சாவு பயம் மட்டும் காரணமில்லை. இன்கம்டேக்ஸ் கட்டும் அளவிற்கு என் சம்பளம் இல்லை என்பதும் ஒரு காரணம். ஆனால், நண்பர்களோ "இன்கம் டேக்ஸுக்காக என்று ஏன் நினைக்கிறாய்? ஒரு சேமிப்பாக கூட பாலிஸி எடுக்கலாம் இல்லையா?" என்று எவ்வளவோ கேட்டும் மறுத்து விட்டேன்.

ஆனால் சமீபகாலமாக ஒருவித பயம் என்னை ஆட்கொண்டு என்னை நிம்மதி இல்லாமல் செய்கிறது. வேறு ஒன்றும் இல்லை? "எனக்கு ஏதாவது ஆகிவிடுமோ?" என்று அதிகம் பயப்படுகிறேன். அப்படி ஒரு வேளை எனக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால், மூன்றுப் பெண் குழந்தைகளை வைத்துக் கொண்டு கோமதி கஷ்டப்படுவாளே? என்று கவலையாக இருக்கிறது.

இரவில் படுக்கும் போது கடவுளிடம் "நான் காலையில் எழுந்துவிட வேண்டும்" என்று வேண்டிக்கொண்டே படுக்கச் செல்கிறேன். இதனால் அடிக்கடி முழிப்பு வந்து என்னைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொள்கிறேன். உயிரோடிருப்பதை உறுதி செய்துக் கொள்கிறேன். தினமும் இப்படித்தான் நடக்கிறது.

சமீபகாலமாக இந்த பயம் மிகவும் அதிகரித்துவிட்டது. காரணம் என் சம வயதைக் கொண்ட இரு நண்பர்களின் மரணம். அவர்களைப் போல் எனக்கும் ஏதேனும் ஆகிவிட்டால்? இதில் என்னக் கொடுமை என்றால் அனைத்தையும் என்னால் என் மனைவியிடம் பகிர்ந்து கொள்ள முடிவதில்லை. நான் என் கவலைகளைச் சொல்லி அவளை பயமுறுத்த விரும்புவதில்லை. இருக்கும் கஷ்டங்களில் இந்தக் கஷ்டத்தை வேறு அவளுக்கு கொடுக்க விரும்பவில்லை.

அதனால் சேகர் சொன்ன யோசனையின்படி பாலிஸி எடுக்க முடிவு செய்து அவனிடம் சொன்னேன். அன்று மாலையே சேகர் ஒரு LIC ஏஜெண்டை வீட்டிற்கு கூட்டி வந்தான். ஏகப்பட்ட ஸ்கீமை என்னிடம் விவரித்தார் அந்த ஏஜெண்ட்.

முடிவில் நான்,

 "சார், அநாவசியமா எதுக்கு எல்லாத்தையும் என்னிடம் விளக்குறீங்க. என்னோட பட்ஜெட்டுக்கு ஏத்த பாலிஸிய சொல்லுங்கன்னு" ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா சொன்னேன்.

முடிவில ஒரு 1,50,000 ரூபாய்க்கு ஒரு பாலிஸியை ஒப்புக்கொண்டேன்.

"'என்னால் மாதா மாதம் பிரிமியம் கட்ட முடியாது. வருடத்திற்கு ஒரு முறைதான் கட்ட முடியும்" என்றேன்.

ஒரு வழியாக ஒப்புக்கொண்டு "வருடத்திற்கு ரூபாய் 15,000 பிரிமியம் கட்ட வேண்டும்" என்றார்.

"சரி" என்று சொல்லி கையெழுத்து போடப் போகும் போது, என்னைப் பார்த்து அவர்,

"சார், அப்படியே உங்க மனைவி பேர்லயும் ஒரு பாலிஸி போடுங்க" என்றார்.

எனக்கு கோபம் வந்து, "அதெல்லாம் வேணாம்" என்றேன்.

அவர் என்னை விடவில்லை. தொடர்ந்து வற்புறுத்தினார். அதனால் ஏற்படும் நன்மைகளை விளக்கிச் சொன்னார். நான் கேட்பதாக இல்லை. 

மீண்டும் அவர், "வேண்டுமானால், உங்கள் பாலிஸி தொகையை குறைத்துக்கொண்டு, உங்கள் பெயரில் ஒரு லட்சத்திற்கும், உங்கள் மனைவி பெயரில் ஒரு லட்சத்திற்கும் பாலிஸி எடுங்களேன். பிரிமியம் ஆளுக்கு 10,000 ரூபாய்தான் வரும். கூட ஒரு 5,000 ரூபாய்தான் நீங்கள் கட்ட வேண்டி இருக்கும்" என்று எடுத்துக் கூறினார்.

சேகரும், "ஆமாம் சார், அவர் சொல்வது சரிதான். அப்படியே செய்யலாமே" என்றார். எனக்கு மிகுந்த கோபம் வந்துவிட்டது. கடுப்பில்,

"அப்படி என்றால் நான் எந்த பாலிஸியும் போட விரும்பவில்லை" என எழுந்தேன்.

"கோபித்துக்கொள்ளாதீர்கள் சார். உங்கள் நல்லதுக்குச் சொன்னேன். பிடிக்கவில்லை என்றால் வேண்டாம். உங்களுக்கு மட்டும் போடுங்கள்"

பின் சமாதானமாகி பாலிஸியில் கையெழுத்திட்டேன். சேகர்தான் என்னை மிகவும் கடிந்து கொண்டான்,

 "கோமதி பெயரிலும் பாலிஸி எடுத்திருக்க வேண்டும். ஏன் இப்படி இருக்கின்றீர்கள்?. என்னால் உன்னை புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை" என்றான்.

"அதுக்கு இல்லை சேகர். ஏனோ என்னால் ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை. பிடிக்கவில்லை"

"என்னக்காரணம்?"

"காரணம் என்னவென்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை"

"ஓரளவுக்கு என்னால் உங்களை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. நீங்கள் அதிகம் பயப்படுகிறீர்கள், நெருப்பு என்று சொன்னால் சுடாது சார்"

"இருந்தாலும் வேண்டாம் சேகர்"

அதன் பிறகு சேகர் என்னைத் தொந்தரவு செய்வதே இல்லை.

இருந்தாலும் அவ்வப்போது மரண பயம் வந்து போய்க்கொண்டுதான் இருந்தது. பாலிஸி எடுத்ததால் கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது.

இது நடந்து ஒரு ஆறு மாதம் ஆகி இருக்கும். அதிகாலை 4 மணி. கோமதி என்னை எழுப்பினாள்,

"என்னம்மா இப்ப?" தூக்கக் கலக்கத்தில் நான்.

"கொஞ்சம் எழுந்துருங்களேன்"

"ஏன், என்ன? ஆறு மணி ஆயிடுச்சா என்ன?"

"இல்லை நெஞ்செல்லாம் ஏதோ பிசையறா மாதிரி இருக்கு. இடது தோள் பட்டைல வலிக்கிறா மாதிரி இருக்கு"

பதறி அடித்து எழுந்தேன். என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அதிகாலை என்ன செய்வது? ஏதாவது முதலுதவி செய்ய வேண்டுமா? என்று கூட யோசிக்கவில்லை. உடனே அவளைப் அப்படியே படுக்க வைத்துவிட்டு பெரிய பெண்ணை எழுப்பி பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு, ஆட்டோ பிடிக்க ஓடினேன். எப்படியாவது ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிப் போய்விடலாம். ஒன்றும் ஆகாது. மனதை திடப்படுத்திக்கொண்டு ஓடினேன்.

ஆட்டோ கிடைக்க இருபது நிமிடத்துக்கும் மேல் ஆகிவிட்டது. ஒரு வழியாக ஆட்டோ பிடித்து வீட்டுக்கு வருவதற்குள், என் ஆசை மனைவியின் உயிர் என்னை விட்டு பிரிந்து போய்விட்டிருந்தது.

பிள்ளைகள் ஓடி வந்து என்னைக் கட்டிப் பிடித்து அழ ஆரம்பித்தார்கள். என் கண்களில் தாரத்தாரையாக கண்ணிர்.

அப்போதுதான் அந்த எண்ணம் மனதில் தொன்றியது:

"கோமதிக்கும் பாலிஸி எடுத்துருக்க வேண்டுமோ"