Sep 9, 2011

கண் ஆஸ்பத்திரி!


அம்மா ரொம்ப நாளா அவங்களோட கண்ணாடியை மாத்தணும்னு சொல்லிட்டு இருந்தாங்க. இந்த தடவை ஒரு நல்ல கண் டாக்டர்கிட்ட கூட்டிப் போய் காண்பித்து முறையாக கண்ணாடியை மாற்றிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அப்பா காலத்தில் திருச்சியில் உள்ள ஜோசப் கண் ஆஸ்பத்திரிக்கு செல்வது வழக்கம். அங்கே டாக்டர் ராஜசேகரன் மிகவும் நன்றாக பார்ப்பார். நான் கல்லூரி முடித்திருந்த நிலையில் ஒரு நாள் என் கண்களில் பூச்சி பறப்பது போல் இருந்தது. அவரிடம்தான் சென்றேன். நன்றாக பரிசோதித்துவிட்டு ஒரு கண்ணாடியை போட்டுக்கொள்ளச் சொன்னார். -.05 சிலிண்ட்ரிக்கல் கண்ணாடி என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் கண்ணாடி அணியாமலே வேதாத்திரி மகரிஷி கண் பயிற்சி மூலம் சரியாகிவிட்டது. பல வருடங்களாக அந்த கண்ணாடி அப்படியே என்னிடம் உபயோகப்படுத்த படாமல் இருக்கிறது. அவரிடமே அம்மாவைக் கூட்டிச் செல்லலாம் என நினைத்தேன். 

நண்பர் ஒருவர், "இப்போது திருச்சியில் மிகப்பெரிய ஐ கேர் ஆஸ்பத்திரி வந்துள்ளது. அங்கே போயேன்" என்றார். நானும் நேரமின்மை காரணத்தால் வேறு யாரிடமும் விசாரிக்காமல் அடுத்த நாளே அங்கே செல்ல முடிவெடுத்தேன். ரொம்ப கூட்டம் இருக்கும் என்று சொன்னதால் காலை 8 மணிக்கு கிளம்பி அங்கே செல்லும்போது 8.30 ஆகிவிட்டது. மிகப் பெரிய ஆஸ்பிட்டல். சுத்தமாக இருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் சீருடை அணிந்த அழகு பெண்கள். சரி, இன்று நன்றாக பொழுது போகும் என்று நினைத்து உள்ளே சென்றோம். அம்மா என்னிடம் மிகத்தெளிவாக, "கண்ணாடியை மாற்ற வேண்டி இருக்குமா என்பதை மட்டும் சரிபார்த்தால் போதும்" என்றார்கள். 

நான் வரவேற்பறையை நெருங்கும் வேலையில் மனைவி, "ஏங்க, நீங்களும் ஒரு தடவை உங்கள் கண்களை செக் செய்து கொண்டால் என்ன" என்றார்கள்.

"எனக்கென்ன?"

"இல்லை, அதிகமா படிக்கறீங்க. பொழுதுக்கும் கம்ப்யூட்டர் பார்க்கறீங்க அதான்"

"வேண்டாம்பா"

"இல்லைங்க, ரீடிங் கிளாஸ்தான் குடுப்பாங்க"

மனைவி வற்புறுத்தவே நானும் என் பெயரை பதிவு செய்தேன். இருவருக்கும் பணம் கட்டினேன். முதலில் அம்மாவை கூப்பிடாமல் என்னைக் கூப்பிட்டார்கள். அம்மாவையும், பிள்ளைகளையும் மனைவியை பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு நான் உள்ளே சென்றேன். எனக்கு பொதுவாக ஆஸ்பத்திரி, டாக்டர் என்றாலே ஒருவித அலர்ஜி. பிபி தாறுமாறாக ஏறும். என்னால் அதை சரிசெய்து கொள்ளவே முடியவில்லை. நான் சென்ற அறையில் அழகான இரண்டு பெண்கள் வரவேற்றார்கள். முதலில் ஒரு சாதனத்தில் (?) என் கண்களை பரிசோதித்தார்கள். பின் இன்னொரு எக்யூப்மெண்ட் மூலமாக...இப்படியே அங்கே ஒரு 20 நிமிடம் ஆனது. நான் எழுத்துக்களை படிக்கச் சொல்வார்கள் அவ்வளவுதான் என நினைத்தேன்.

பின் எழுத்துக்களை படிக்கச் சொன்னார்கள். குறித்துக் கொண்ட அந்த பெண், "உங்களுக்கு பிபி இருக்கிறதா? சுகர் இருக்கிறதா?" என்று கேட்டார். "எனக்கு ஏதும் இல்லை, ஆனால் உங்களைப் பார்த்தால் பிபி வரும்போல் உள்ளது" என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே கொஞ்ச நேரம் வெளியில் காத்திருக்கச்சொன்னார்.

பின் அடுத்த அறைக்கு அழைத்து சென்றாகள். அங்கு சில பரிசோதனை செய்தார்கள். முடிந்தவுடன் பிபி செக் செய்ய சொன்னார்கள். அவர்கள் செக் செய்ய ஆரம்பிக்கும் போதே சொன்னேன், "எனக்கு ஒரு ஃபோபியா உள்ளது. பிபி ஏறும். பயந்துவிடாதீர்கள்" என்றேன். செக் செய்த அந்த பெண், "சார், உண்மையாகவே உங்களுக்கு பிபி இல்லையா" என்றார். "ஆம்" என்ற என்னை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்து வெளியே காத்திருக்கச்சொன்னார்.

15 நிமிடங்களுக்கு பிறகு டாக்டர் அழைப்பதாக ஒரு பெண் சொன்னார். உள்ளே சென்றேன். ஒரு லேடி டாக்டர். எல்லா ரிப்போர்ட்களையும் பார்த்தார். 

"நீங்கள் கண்ணாடி உபயோக்கிறீர்களா?"

"இல்லை, டாக்டர்"

"எல்லாம் நார்மலாகத்தான் இருக்கிறது. இப்போது நீங்கள் கண்ணாடி உபயோகிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இன்னும் 10 வருடங்கள் கழித்துக்கூட கண்ணாடி அணியலாம்"

"நன்றி டாக்டர்"

"ஆனால், இன்னொரு பரிசோதனை செய்ய வேண்டும்" என்றார். 

"சரி" என்றவுடன், பக்கத்தில் இருந்த இன்னொரு எக்யூப்மெண்டில் பரிசோதனை செய்தார்.

"நீங்கள் நைட் ஷிப்ட் பார்ப்பீர்களா?"

"இல்லை"

கொஞ்ச நேரம் பரிசோத்துவிட்டு, "எல்லாம் நார்மலாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் கண்களில் பிரஷர் இருப்பது போல் தெரிகிறது. அதனால் ஒரு ஸ்கேன் செய்ய வேண்டும்"

"டாக்டர், நீங்கள் பிபியை சொல்கின்றீர்களா?"

"இல்லை அது வேறு இது வேறு"

"அவசியம் ஸ்கேன் செய்ய வேண்டுமா?"

"ஆம்"

"எங்கே?"

"இவர் கூட்டிச்செல்வார்"

அடுத்து ஒரு பெண் வந்தார். என்னை கூட்டிச்சென்றார்.

"எங்கே செல்ல வேண்டும்?" என்றேன்.

"முதலில் ரிசப்ஷன் சென்று நீங்கள் 500 ரூபாய் பணம் கட்ட வேண்டும்" என்றார்.

நொந்து போய் 500 ரூபாய் பணம் கட்டினேன். பின் ஸ்கேன் ரூமிற்கு கூட்டிச் சென்றார். நிறைய வயர்களாக இருந்தது. கண்களில் ஒரு லோஷனை ஊற்றினார். "சார், கொஞ்ச நேரத்துல மரத்து போகும்" என்றார். பின் ஒரு ஒயர் போன்ற ஒன்றை எடுத்து கண்களின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் குத்தி குத்தி ரீடிங் பார்த்தார். அப்படியே இரண்டு கண்களிலும். எல்லாம் முடிந்தவுடன் பிரிண்ட் எடுக்க பட்டனை அழுத்தினார். பிரிண்டர் வேலை செய்யவில்லை. பின் என்னென்னவோ செய்து பார்த்தார். முடியவில்லை. பின் யாரையோ அந்த பெண் தொலைபேசியில் அழைத்தார். 10 நிமிடத்தில் வந்த பெண் சரி செய்தார். ஆனால், எல்லா ரீடிங்கும் அழிந்து போய்விட்டது. பின் மீண்டும் அந்த பரிசோதனையை ஆரம்பித்தார். எனக்கு வந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்லாமல் போனது. மீண்டும் குத்தல் குத்தல்......

15 நிமிடம் கழித்து டாக்டர் கூப்பிட்டார். பயத்துடன் அவரை நோக்கினேன்.

"எல்லாம் நார்மலா இருக்கு. பிரஷர் எல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை"

"தேங்க்ஸ் டாக்டர்"

"ஆனா நீங்க கண்ணாடி போட்டுக்கறது நல்லது"

"வேணாம்னு சொன்னீங்களே"

"ஆமாம். இருந்தாலும், இந்த கிளாஸ்ல படிச்சு பாருங்க. எப்படி இருக்கு"

"நல்லா இருக்கு"

"கண்ணாடி இல்லாம படிங்க, எப்படி இருக்கு"

"கண்ணாடி இல்லாமையும் நல்லாத்தான் இருக்கு"

"இருந்தாலும் போட்டுக்கங்க. நம்ம ஆப்டிக்கல்ஸ்லேயே கண்ணாடி வாங்க்கிக்கங்க"

ரீடிங் கிளாஸ் 100 ரூபாய்தானே என்று நானும் நினைத்து சரி என்றேன். 

கிளம்புமுன் கூப்பிட்டு, "வருடம் ஒரு முறை இது போல் செக் செய்து கொள்ளுங்கள்"

"டாக்டர், நான் வந்தது எங்க அம்மாவிற்காக, தெரியாமல் என் பெயரை கொடுத்து தொலைத்துவிட்டேன்" என்று கோபத்துடன் வெளியே வந்தேன்.

கண்ணாடி ஆர்டர் கொடுத்தேன். கண்ணாடி ரெடியாக மூன்று நாட்கள் ஆகும் என்றார்.

"நான் நாளை மறுநாள் மலேசியா போகிறேன் அதனால் உடனே வேண்டும்" என்றேன்.

மாலை வரச் சொன்னார்கள். மாலை சென்றேன். கண்ணாடியின் விலையை பார்த்து அதிர்ந்து போனேன். 4000 ரூபாய்.

அம்மாவிற்காக போனேன். கடைசியில் அம்மாவிற்கு கண்ணாடியை மாற்ற வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார்களாம். வேறு ஏதேதோ டெஸ்ட்கள் செய்ய சொல்லி இருக்கிறார்கள். அம்மா மிகவும் தீர்மானமாக, "நான் வந்தது கண்ணாடியை மாற்றத்தான். அது தேவையில்லை என்று சொல்லிவிட்டீர்கள். அதனால் வேறு டெஸ்ட்கள் வேண்டாம்" என்று சொல்லி தப்பித்துவிட்டார்கள்.

அம்மாவுக்கு ஆன செலவு வெறும் 60 ரூபாய். எனக்கு ஆன செலவு 4,560 ரூபாய். நண்பர்களிடம் வந்து விசயத்தை சொன்னேன். எல்லோரும் என்னை திட்டினார்கள். பின் தெரிந்து கொண்டேன், "போகும் எல்லோருக்கும் அனைத்து டெஸ்ட்களையும் செய்ய சொல்லி பயமுறுத்துகிறார்கள்" என்று.

சந்தக்கடை போல் அங்கே வேலை பார்க்கும் அத்தனை பேருக்கும் எப்படி சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள் என்று இப்போது நன்றாக புரிந்து கொண்டேன். சரி, வாங்கிய கண்ணாடியாவது நன்றாக இருக்கிறதா? என்று பார்த்தால், என்னால் ஒரு நிமிடம் போட்டு படிக்க முடியவில்லை. கண்ணாடியை போட்டுக்கொண்டு நடந்தால் நடை தடுமாறுகிறது.

என் பழைய கண்ணாடிக்கும் ஒரு புது நண்பர் கிடைத்துவிட்டது. ஆம், நான் இப்போது வாங்கிய புதுக்கண்ணாடியும் பழைய கண்ணாடி இருக்கும் இடத்துக்கே சென்று விட்டது.

புத்தி கொள்முதல்! என்னத்த சொல்ல?




5 comments:

Chandramouli said...

I have gone through such experience. And that is the main reason that I try not to consult a doctor for any ailment. I'm afriad they will make you pay for a scan or for some expensive tests. Otherwise, how could they recover the costs for expensive machines they have installed. If it is a corporate hospital, the damage to us is more. In addition, they will prescribe some medicines which we may perhaps not require at all. So, I, by and large, wait out for some weeks for any illness to go away naturally, unless it is life-threatening.

Rathnavel said...

நல்ல பதிவு.
அரவிந்த் கண் மருத்துவமனை மதுரையில் பார்க்கலாம். அவர்கள் அருமையாக சேவை செய்கிறார்கள். இது எனது நேரடி அனுபவம்.
வாழ்த்துக்கள்.

என். உலகநாதன் said...

//Chandramouli said...
I have gone through such experience. And that is the main reason that I try not to consult a doctor for any ailment. I'm afriad they will make you pay for a scan or for some expensive tests. Otherwise, how could they recover the costs for expensive machines they have installed. If it is a corporate hospital, the damage to us is more. In addition, they will prescribe some medicines which we may perhaps not require at all. So, I, by and large, wait out for some weeks for any illness to go away naturally, unless it is life-threatening.//

வருகைக்கும் கருத்திற்கும் நன்றி சார்.

என். உலகநாதன் said...

//Rathnavel said...
நல்ல பதிவு.
அரவிந்த் கண் மருத்துவமனை மதுரையில் பார்க்கலாம். அவர்கள் அருமையாக சேவை செய்கிறார்கள். இது எனது நேரடி அனுபவம்.
வாழ்த்துக்கள்.// வருகைக்கு நன்றி ரத்னவேல் சார்.

இராஜராஜேஸ்வரி said...

புத்தி கொள்முதல்!

vili athikamthaan!!