Sep 5, 2011

கொஞ்சம் அதிகப்படியான அன்பு!



கடந்த மாதத்தின் ஒரு நாள் மாலை தொலைப்பேசி அழைப்பு ஒன்று வந்தது. "Unknown Number" என்று இருந்தது. இருந்தாலும் அழைப்பை எடுத்தேன். பார்த்தால் ஒரே ஆச்சர்யம். என்னுடன் ஒன்பதாம் வகுப்பிலிருந்து கல்லூரி வரை ஒன்றாக படித்த நண்பர் ஒருவர் எப்படியோ என் நம்பரை கண்டு பிடித்து அழைத்திருக்கிறார். அதிக நேரம் பேசினோம். அவரும் எங்கள் கல்லூரி விழாவிற்கு வருவதாக இருந்தது. 25 வருடங்கள் கழித்து நிறைய பேசினோம். பின் தினமும் போனில் அழைக்க ஆரம்பித்தார். அவர் ஒரு இன்சுரன்ஸ் கம்பனியில் வேலை பார்ப்பதாக கூறினார். இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு ஊருக்கு வரும்போது என்னை ஒரு பாலிஸி போடும்படி கூறினார். என்னுடைய பாலிஸி ஒன்று முடிந்திருந்தது. அதைப் பற்றி சொன்னேன். பாலிஸி நம்பரைக் கேட்டார். குறுஞ்செய்தியில் அனுப்பினேன். அடுத்த நாளே, 'எவ்வளவு பணம் வரும்' என்று இன்னொரு நண்பர் மூலம் மெயில் அனுப்பினார். ஊருக்கு வந்ததும் பாலிஸியை கொடுக்கச்சொன்னார். சில காரணங்களால் என்னால் குறிப்பிட்ட தேதியில் திருச்சி செல்ல முடியவில்லை. பின் வருத்தப்பட்டு ஒரு மெயில் அனுப்பினார்.

சென்ற மாதத்தின் கடைசி வாரம் திடீரென முடிவு எடுத்து ஒரு வார பயணமாக திருச்சி சென்றேன். ஒரு வாரத்தில் ஏகப்பட்ட வேலைகள். நண்பர் எங்கள் வீட்டிற்கு தொடர்பு கொண்டு நான் இந்தியா வருகிறேனா? என்று கேட்டுள்ளார். என் அம்மாவும் நான் வரும் தேதியை சொல்லி இருக்கின்றார். இந்த விசயம் எனக்குத் தெரியாது. நான் வீட்டிற்கு சென்ற உடனேயே நண்பர் போன் செய்ததாக அம்மா கூறினார். நான் இரவு முழுவதும் தூங்காத காரணத்தால் அம்மாவிடம், நான் பிறகு அவரிடம் பேசுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு தூங்க சென்றுவிட்டேன். இரவு நான் வெளியே சென்றுவிட்டேன். வீட்டிற்கு வந்ததும் நண்பர் இரண்டு முறை போன் செய்ததாக கூறினார்கள். எனக்கு ஒருவித வெறுப்பு வந்தது. அவருடைய நம்பர் வேறு என்னிடம் இல்லை. கம்ப்யூட்டரில்தான் இருக்கும். சரி, காலையில் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று இருந்துவிட்டேன்.

அடுத்த நாள் அதிகாலை 3 மணியிலிருந்து வேலை. காலை 8 மணிக்கு புது வீட்டில் காண்கிரீட் போட ஆரம்பித்தார்கள். நான் மொட்டை மாடியில் கம்பியின் மேல் நின்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் மலேசிய செல்போனுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. பொதுவாக இந்தியா வந்துவிட்டால் மலேசிய மொபைலை பயன்படுத்துவதில்லை. மெயில்கள் மட்டுமே பார்ப்பேன். காரணம், ரோமிங் சார்ஜ் மிக அதிகம். ஏதோ நினைவில் எடுத்துவிட்டேன். பார்த்தால், அந்த நண்பர் அழைக்கிறார். திருச்சியிலிருந்து மலேசிய நம்பரின் மூலம் லால்குடியில் இருக்கும் என்னிடம் பேச அழைத்திருக்கிறார். எனக்கு கடும் கோபம் வந்துவிட்டது. பிறகு பேசுகிறேன் என்று சொல்லி வைத்துவிட்டேன்.

மதியம் வீட்டிற்கு வந்தேன். அம்மா என்னிடம், "ராணிப்பேட்டை இன்சுரன்ஸ் ஆபிஸிலிருந்து அழைத்தார்கள். உன்னுடைய பாலிஸியை வாங்குவதற்காக திருச்சி ஆபிஸிலிருந்து பிரசாத் என்பவரை வீட்டிற்கு அனுப்புகிறார்களாம்" எனக்கு ஒரே குழப்பம். நான், "ஏன் எல்லோரிடமும் நான் வந்ததை சொல்கின்றீர்கள். நான் இல்லை என்று சொல்ல வேண்டியதுதானே?" என்று சத்தம் போட்டேன்.

பிறகு மதியம் இரண்டு மணிக்கு ஒரு போன் வந்தது. எடுத்தால், "சார், நான் ராணிப்பேட்டையில் இருந்து இன்சுரன்ஸ் கம்பனி பிராஞ்ச் மேனேஜர் சீனிவாச ராகவன் பேசறேன். உங்க பாலிஸி ஒண்ணு மெச்சூர் ஆகி நான்கு மாசம் ஆயிடுச்சு. உடனே பணத்தை வாங்கிக்கங்க. இல்லைன்னா எங்க ஆடிட்டிங்ல பிரச்சனை வரும். நான் எங்க திருச்சி ஆபிஸிலிருந்து பிரசாத்னு ஒருத்தர அனுப்புறேன். அவர்கிட்ட ஒரிஜினல் பாலிஸியையும், டிஸ்சார்ஜ் பார்மையும் கையெழுத்து போட்டு கொடுங்க. இரண்டு நாள்ல செக் வந்துடும்"

" எங்க வேணா பணம் வாங்க்கிக்கலாம் இல்லையா? ஏன் ராணிப்பேட்டைக்கு அனுப்ப வேண்டும்" என்றேன்.

"இல்லை சார். நீங்க ராணிப்பேட்டையில பாலிஸி எடுத்துருக்கீங்க. உங்க பைல் இங்கதான் இருக்கு. அதனால நீங்க இங்கதான் அனுப்பனும்"

"சார், யாரைப் பார்த்தாலும் பாலிஸி போடுங்கன்னு தொந்தரவு செய்யறாங்க. அதனால திருச்சி ஆபிஸிலிருந்து வரவர்கிட்ட சொல்லி அனுப்புங்க. அவர் வேற பாலிஸி போடுங்கன்னு தொந்தரவுப்பண்ணப் போறாரு"

"இல்லை சார், யாரும் அப்படி கேட்க மாட்டாங்க"

"சரி, அப்படின்னா வரச்சொல்லுங்க"

பிறகு ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஒருவர் மாருதி காரில் வந்தார்.

"சார் நீங்க?"

"என் பெயர் பிரசாத். திருச்சிலே இருந்து வரேன்"

"அப்படியா. உள்ள வாங்க"

"ராணிப்பேட்டையில் இருந்து போன் பண்ணாங்களா"

"ம்ம் பண்ணாங்க"

"ரெவன்யூ ஸ்டாம்ப் ஒட்ட கோந்து இருக்குங்களா"

"இருங்க பார்க்கறேன்"

எடுத்து கொடுத்தேன். ஸ்டாம்பை ஒட்டியவர்,

"சார், இந்த பார்ம்ல ஒரு கையெழுத்து போடுங்க"

"சரி..."

"இருங்க, ஸ்டாம்ப் காயட்டும். அதுக்குள்ள உங்க ஒரிஜினல் பாலிஸியை எடுத்து வாங்க"

பாலிஸியை எடுக்க போனவனுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. நான் மலேசியாவில் இருந்து லால்குடிக்கு வந்து இருப்பது எப்படி ராணிப்பேட்டையில் உள்ள இன்ஸ்யூரன்ஸ் கம்பனி பிரான்ச் மேனஜருக்குத் தெரியும்? யோசித்துக்கொண்டே, அவரிடம் பாலிஸியை கொடுக்கும் போது,

"சார், யாரோ ராணிப்பேடையில் இருந்து போன் பண்ணறாங்க. நீங்க திருச்சியில் இருந்து வந்துருக்கீங்க. நீங்க யாருன்னு எனக்குத் தெரியாது. நான் எப்படி உங்களை நம்பி ஒரிஜினல் பாலிஸியைத் தருவது?" என்று கேட்டேன்.

அதுவரை கூலிங் கிளாஸ் அணிந்திருந்தவர், கண்ணாடியை கழட்டி விட்டு, "நான் யாரென்று இப்போது பாருங்கள்" என்றார்.

என்னால் அடையாளம் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. பிறகு அவரே தன் பெயரை கூறினார். என்னுடைய ரத்தக்கொதிப்பு எகிற ஆரம்பித்தது.

அவர் வேறு யாரும் இல்லை. நான் மலேசியாவில் இருக்கும் போது போன் பண்ணியவரும் அவர்தான். லால்குடியில் இருக்கும்போது சீனிவாச ராகவன் என்று பெயர் சொல்லி ராணிப்பேட்டையில் இருந்து பேசுவதாக சொன்னதும் அவர்தான். பிரசாத் என்று வந்தவரும் அவர்தான். 25 வருடம் ஆகிவிட்டதால் அடையாளம் தெரியவில்லை.

"ஏன் இப்படி நாடகம் ஆடினாய்?" என்று கோபத்தை கட்டுபடுத்திக்கொண்டு கேட்டேன்.

"இல்லை உன்னை எப்படியாவது பார்க்க வேண்டும் என்று தோணுச்சு. அதான். நீயோ போனை எடுக்கலை. அதான் ஒரு டிராமா போட்டேன்"

"25 வருடம் கழித்து பார்க்கும் முறை இதுதானா? ஒவ்வொருவரையும் பார்க்க ஒரு முறை இருக்கிறது. நானே உன்னை பார்க்கலாம் என்று இருந்தேன். ஆனால் இப்படி அல்ல. தூக்க கலக்கத்தில் லுங்கியுடன் நான் யாரையுமே பார்க்க விரும்பியதில்லை. நான் யாரைப் பார்க்க போனாலும் முறைப்படி அனுமதி வாங்கிகொண்டுதான் போவேன். இப்படி அல்ல"

"நான் பாலிஸி போட சொல்லுவேன் என்று நீ ஒதுங்குகிறாய்"

"உண்மையாக இருக்கலாம். நான் இந்தியா வரும்போது எல்லாம் எனக்கு இரண்டுவிதமான நபர்களால் தொல்லை ஏற்படுகிறது.  ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர்கள் மற்றும் LIC, SBI Unit Plan Insurance officerகள். இவர்கள் என் விடுமுறையின் பல நாட்களை சாப்பிட்டு விடுகிறார்கள். புரோக்கர்களாவது பரவாயில்லை. இந்த இன்ஸ்யூரன்ஸ் மக்கள் தரும் தொல்லை கொஞ்ச நஞ்சம் அல்ல" என்றேன்.

பிறகு மூன்று மணி நேரம் பல கதைகளை பேசிக்கொண்டு இருந்தோம். கோபம் சிறிது குறைந்தது. சரி, நம்மை அன்போடு பார்க்க வந்திருக்கிறார் என்று மனதில் உள்ள கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டேன்.

நண்பர் விடை பெறும்போது, "இந்த முறை முடியாவிட்டாலும் அடுத்த முறையாவது ஒரு பாலிஸி என்னிடம் போட்டுவிடு. நல்ல நல்ல இன்வெஸ்ட்மெண்ட் ஸ்கீம் எல்லாம் எங்களிடம் உள்ளது. அவசியம் என்னிடம் பேசு" என்றார்.

"அவசியம் அடுத்த முறை பாலிஸி போடுகிறேன்" என்றேன்.

நான் ஏற்கனவே சனியன் பிடிச்ச SBI Unit Linked  Insurance Plan போட்டு நிறைய பணம் இழந்துவிட்டேன். இனி யாரிடமும் ஏமாறுவதாய் இல்லை. அதிலும் நண்பரின் நாடகத்திற்கு பிறகு இனி எந்த இன்ஸ்யூரன்ஸிலும் பணம் போடுவதாய் இல்லை.

அவர் என்னதான் என்னைப் பார்க்க மட்டுமே அப்படி நாடகமாடியதாய் சொன்னாலும், என்னையும் என் அம்மாவையும் ஏமாற்றி அவர் என்னை சந்திக்க வந்ததை என்னால் இன்னும் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவர் 25 வருடங்களுக்கு முன் என் நெருங்கிய நண்பர்தான். இல்லை என்று சொல்லவில்லை. அதற்காக இப்படி என்னை ஏமாற்றலாமா?

அவரும் இந்த கட்டுரையை படிப்பார் என நினைக்கிறேன். படிக்கட்டும் அப்போதுதான் என் வேதனை அவருக்குத்தெரியும். இதனால் அவரைப் பற்றி என் மனதில் கட்டி வைத்திருந்த பிம்பம் சுக்கு நூறாக உடைந்துவிட்டது.

நண்பர்களே, நீங்களே சொல்லுங்கள் அவர் என்னை சந்தித்த முறை சரியா?


1 comment:

என். உலகநாதன் said...

Hi N Ulaga,
Ganesh Ramani commented on your link.
Ganesh wrote "s intresting narrations..This is not only for u ..every one stay aybroad stucks in the same way..every year i never fail to attend my father's death anniverssary..im skipping it due to official /leave constraints..i never wish to skip my mother's death cere..(reason) ..money."