Sep 21, 2011

மிக்ஸர் - 21.09.2011


மங்காத்தா படம் பார்க்க வேண்டும் என்று இரண்டு மாதமாக ஆசைப்பட்டேன். படம் ரிலீஸான அடுத்த நாள் திருச்சியை விட்டு கிளம்பியதால், உடனே பார்க்க முடியவில்லை. சரி, மலேசியாவில் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என வந்துவிட்டேன். அதற்குள் எல்லோரும் படம் சூப்பர் என்று புகழ்ந்து தள்ளவே, போன சனிக்கிழமை படம் பார்க்க முடிவு செய்து, வியாழக்கிழமை ஆன் லைனில் பார்த்தால் படம் இல்லை. சரி 15 நாளில் எடுத்துவிட்டார்கள் போல என நினைத்து விட்டுவிட்டேன். வெள்ளிக்கிழமை இன்னொருமுறை செக் செய்து பார்க்கலாம் என்று பார்த்தால் படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. உடனே டிக்கட் புக் செய்து கிரெடிட் கார்ட் மூலம் பணமும் செலுத்தும்போதுதான் என் பெண் கூறினாள், "டாடி படம் 18+னு போட்டுருக்கு"  நல்ல வேளை பணம் செலுத்தவில்லை. 18+ படம் என்றால் கண்டிப்பாக குழந்தைகளுக்கு அனுமதி கிடையாது. அதனால் என்னால் படத்தை இன்னும் பார்க்க முடியவில்லை. 18+ போடும் அளவிற்கு அவ்வளவு வயலண்டாகவா படம் இருக்கிறது?

*******************************************************

கோலாலம்பூரில் ஒரு டாக்ஸியில் வந்துகொண்டிருந்தேன். அப்போது ஒரு விநாயகர் கோயில் வழியாக டாக்ஸி சென்றது. காரை ஓட்டி வந்தவர் ஒரு சைனிஷ் டிரைவர். நான்,

"இந்த கோவிலுக்கு வரவேண்டும் என்று நானும் ஒவ்வொரு முறையும் நினைக்கிறேன். ஆனால், நேரம் இல்லாததால் என்னால் வர முடியவில்லை' என்றேன். 

உடனே அவர், "தயவு செய்து நேரம் இல்லை என்ற காரணத்தை சொல்லாதீர்கள். நேரத்தை நீங்கள்தான் உருவாக்கி கொள்ள வேண்டும். என்ன ஒரு 30 நிமிடம் பிடிக்குமா நீங்கள் உங்கள் ஹோட்டலில் இருந்து இங்கு வர" என்றார். அவர் சொல்வது உண்மை என்பதால் நான் வாயை திறக்கவில்லை. 

அன்று சரியான டிராபிக். டாக்ஸி அந்த கோவில் அருகே கிட்டத்தட்ட 1 மணி நேரம் நிற்கும் சூழல் ஏற்பட்டது. ஆனால் இறங்கி வெளியே போய் சாமி கும்பிட முடியாது. காரணம் எங்கும் கார்கள். உடனே அந்த டிரைவர், "பார்த்தீர்களா! நீங்கள் உங்கள் இறைவனை கும்பிட நேரம் இல்லை என்று சொன்னீர்கள். அவனோ உங்களை 1 மணி நேரம் நிற்க வைத்து அவனையும் வழிபடவிடாமல் உங்களை தண்டித்துவிட்டான்" என்றார்.

உடனே நான், "நாந்தான் தப்பு செய்தேன், எனக்கு தண்டனை ஒப்புக்கொள்கிறேன். நீங்கள் என்ன தவறு செய்தீர்கள்? நீங்களும்தானே டிராபிக்கில் இருக்கின்றீர்கள்" என்றேன்.

"அப்படி ஒன்றும் இல்லையே! எனக்கு உங்கள் இறைவன் நல்லதுதான் செய்கிறான். எப்போதும் 7 வெள்ளி வாங்கும் தூரத்துக்கு இப்போது நீங்கள் 25 வெள்ளிகள் தரப்போகிறீர்கள்" என்றார்.

உண்மைதான். 10 நிமிடத்தில் ஹோட்டலை அடைய வேண்டிய இடத்தை 2 மணி நேரம் கழித்து அடைந்து 25 வெள்ளி அவருக்கு கொடுத்தேன்.

*******************************************************

கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் தொடர்பாக மக்கள் உண்ணாவிரதம் இருப்பதை ஆதரிக்கிறேன். ஆனால் இதே போராட்டத்தை அவர்கள் அந்த திட்டம் ஆரம்பிக்கும் முன்பே செய்திருக்க வேண்டும். இப்போது இத்தனை கோடிகள் செலவழித்த பின் அணுமின் நிலையத்தை மூடுவார்களா என்பது சந்தேகம்தான். எல்லா நாடுகளும் இப்போது அணுமின் நிலையங்களை மூடி வருகின்றன. அமெரிக்கா 1970களிலேயே மூடிவிட்டது. நண்பர் ஒருவர் நம் இந்தியாவில் உள்ள அணுமின்நிலையங்களைப் பற்றியும், அதன் விளைவுகளைப் பற்றியும், ஒரு வேளை ஜப்பானில் ஏற்பட்ட விபத்து போல் இந்தியாவில் ஏற்பட்டால் என்ன ஆகும் என்பதை படங்களுடன் அனுப்பி இருந்தார். அதை படித்த அன்று தூக்கமே வரவில்லை. அப்படி என்றால் என்ன ஆகும்? என்று புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

*******************************************************

எமிலி என்ற ஒரு சிறுமி ஒரு உலகசாதனை செய்திருக்கிறாள். என்ன தெரியுமா? ஒரு மாதத்தில் அதிக பட்ச குறிஞ்செய்தி அனுப்பி உலக சாதனை செய்திருக்கிறாளாம். எவ்வளவு தெரியுமா? 35,460தாம். ஏற்கனவே இருந்த உலகசாதனை பதினாலாயிரத்து சொச்சமாம். அவள் தூங்கும் நேரம் போக கணக்கு போட்டு பார்த்ததில் ஒரு மணி நேரத்துக்கு 74 குறுஞ்செய்தி வீதம் அனுப்பியுள்ளாராம். நாமாக இருந்தால் என்ன செய்வோம்? மகளின் போனை பிடுங்கி குப்பையில் எறிவோம், ஆனால், அவர் அப்பா என்ன பண்ணிரார் தெரியுமா? எதோ ஒரு உலக சாதனை புரிந்தால் போதும் என்று புது கைபேசி வாங்கி கொடுத்தாராம். எப்படிப் பட்ட அப்பா பாருங்க!

*******************************************************

நண்பர்கள் அதிகமாக பேஸ்புக், டிவிட்டர், பஸ் என்று போய்விட்டதால், நாமும் போய்தான் பார்க்கலாமே என்று முதலில் பேஸ்புக், டிவிட்டர் அக்கவுண்ட்களை துவக்கினேன். ஒரு மாதம் அதில் ஒரு பார்வையாளராக இருந்து கவனித்து வந்தேன். நேற்று இரவுதான் ஒரு முடிவுக்கு வர முடிந்தது. உள்ளே போனால் அதற்கு அடிமையாகிவிடுவோம் என்ற உண்மை எனக்குத் தெரிய ஒரு மாதம் ஆகியிருக்கிறது. நல்ல வேளை ஆரம்பத்திலேயே சுதாரித்துக்கொண்டேன். நமக்கு வலைப்பூ ஒன்று போதுங்க, நிறைய படிக்கலாம். நினைக்கும் போது எழுதலாம். என்ன சொல்றீங்க? நான் சொல்வது சரிதானே?

*******************************************************

ஏற்கனவே இரண்டு குறுநாவல்கள் எழுதி இருந்தாலும், ஒரு பெரிய நாவல் எழுதலாம் என்று நினைத்து இரண்டு பாகம் எழுதினேன். ஒரு பாகம் எழுதி முடிக்க குறைந்தது 2 மணி நேரம் ஆகிறது. ஆனால், மக்கள் அந்த அளவுக்கு ஆதரவு தரவில்லை என நினைக்கிறேன். அதனால் அந்த நாவலை டிராப் செய்துவிடலாமா? என நினைக்கிறேன். கீழே அதன் லிங்கை தருகிறேன். படிக்காதவர்கள் படித்துவிட்டு, தொடரலாமா? வேண்டாமா? என்று பின்னூட்டதில் சொல்லுங்கள்:

முற்பகல் செய்யின்.. அத்தியாயம் 1

முற்பகல் செய்யின்.. அத்தியாயம் 2

*******************************************************

Sep 15, 2011

ஏன் இப்படி?


எங்கள் நிறுவனத்தின் லோன் விசயமாக ஒரு வங்கிக்கு சென்றிருந்தேன். இது நடந்து ஒரு நான்கு மாதங்கள் இருக்கும். அங்கே ஒரு மேனஜரை சந்தித்தேன். அவர் ஒரு மலேசியன். சிலரை பார்த்த உடனே பிடித்துவிடும் அல்லவா? அப்படிப்பட்ட முகம் அவருடையது. முகம் மட்டும் அல்ல. அவர் பேசும் விதம் மற்றும் அவரின் அணுகுமுறை எல்லாம் எங்களுக்கு பிடித்துவிட்டது. அது மட்டுமல்லாமல் இந்தியாவைப் பற்றி நிறைய தெரிந்தவர். திடீரேன ஒரு ஹிந்தி பாடலை பிரமாதமாக பாடினார். வீடு முழுவதும் ஹிந்தி பாடல்கள் சிடி நிறைய வைத்திருப்பதாக கூறினார். அந்த அளவுக்கு ஹிந்தி பாட்லகள் மேல் அவருக்கு வெறி. வேலையிலும் கில்லாடியானவர். அவருடன் ஒரு மூன்று நான்கு முறை சாப்பிட சென்றிருப்பேன்.

எப்போதும் ஒரு புன்னகையுடனே பேசுவார். எல்லாவிதமான சப்ஜக்ட்டும் பேசுவார். திடீரென ஒரு நாள் ஒரு போட்டாவை காண்பித்து இது யார் தெரியுமா? என்று கேட்டார். "உங்கள் பையனா?" என்றேன். "இல்லை" என்றார்.

"பின் யார் இது?" என்றேன்.

"என்னுடைய சிறு வயது போட்டோ" என்றார்.

நம்ப முடியவில்லை. ஒரு சினிமா ஹீரோ போல் இருந்தார். அப்போது அவர், "நான் காலேஜ் படிக்கும் போது எனக்கு நிறைய தோழிகள் உண்டு. எப்போதும் என்னைச் சுற்றி பெண்கள்தான்" என்று சொல்லி அவரின் மலரும் நினைவுகளை அவிழ்த்துவிட்டார். 

பொறுமையாக கேட்ட நான், "இப்போதும் அப்படித்தானா?" என்றேன்.

"இப்போது அப்படி இல்லை. என் மனைவிக்கு கட்டுப்பட்டவன். எனக்கு இரண்டு பையன்கள், ஒரு பெண். அதனால் இப்போது அதெல்லாம் தோன்றுவதில்லை. சந்தோசமாக இருக்கிறேன். எனக்கு எல்லாம் இருக்கிறது. ஆனாலும் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு குறை இருக்கிறது" என்று முதல் மரியாதை சிவாஜி ஸ்டைலில் சொன்னார்.

நான், "அப்படி என்ன குறை?" என்றேன்.

"தினமும் கார்டனில் நிறைய நேரம் செலவு செய்கிறேன். இரவு பப்புக்கு சென்று கரோக்கியில் பாட்டு பாடுகிறேன். நிறைய பணம் இருக்கிறது. மனைவி வீட்டை கவனித்துக்கொள்கிறார். பிள்ளைகள் நன்றாக படிக்கிறார்கள். பையனுக்கு விரைவில் கல்யாணம்"

"அப்புறம் என்னதான் சார் பிரச்சனை?"

"அதான் தெரியவில்லை"

"சார், எதுவும் இல்லை என்றால் அதை நோக்கி நம் வாழ்க்கை செல்லும். எல்லாம் இருப்பதால் உங்களை தனிமை வாட்டுகிறது என்று நினைக்கிறேன். மனைவியோடு அதிகம் வெளியே செல்லுங்கள். தனியாக இருக்காதீர்கள். நான் உங்களுக்கு யோகா சொல்லித் தருகிறேன்" என்றேன்.

"நிச்சயம் ஒரு நாள் கற்றுக்கொள்கிறேன்" என்றார்.

பிறகு சில நாட்கள் கழித்து அவர்கள் தலைமை அலுவலகம் எங்கள் லோன் பேப்பரை ரிஜெக்ட் செய்துவிட்டது. அதற்காக போன் செய்தவர் மிகவும் சோகமாக, "சார், நான் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தேன். ஆனால் ஏதோ ஒரு காரணத்தினால் கிடைக்காமல் போய்விட்டது" என்று சொல்லி மிகவும் வருத்தப்பட்டார்.

அடுத்த வாரம் அவர் பேங்கை கடந்து செல்கையில் அவரை தொலைபேசியில் அழைத்தேன். நலம் விசாரித்துவிட்டு மதியம் சாப்பாட்டிற்கு அழைத்தேன். ரொம்பவும் தயங்கி பின் வர ஒப்புக்கொண்டார். 

"சாப்பிட வர அப்படி என்ன தயக்கம்?" என்றேன்.

"இல்லை, என்னால் உங்கள் கம்பனிக்கு லோன் வாங்கி தர முடியவில்லை. அதனால் உங்களுடன் சாப்பிட வர வெட்கமாக இருக்கிறது" என்றார்.

"சார், இப்போது உங்களை நான் அழைத்திருப்பது நண்பர் என்பதன் அடிப்படையில்" என்று சொல்லி அழைத்து சென்றேன்.

அதன் பிறகு ஒரு மாதம் கழித்து அவரை தொலைபேசியில் அழைத்தேன். சில விபரங்களை கேட்டேன். அப்போது அவரே சில வழிமுறைகளை சொல்லி, "மீண்டும் நீங்கள் எங்கள் வங்கிக்கே லோன் அப்ளை செய்யுங்களேன்" என்றார்.

"சரி" என்று சொல்லி அதற்கான வேலைகளில் இறங்கினேன். ஆகஸ்ட் மாதம் கடைசி வாரத்தில் அவசர பயணமாக திருச்சி சென்றேன். செல்லும் முன் அவரை அழைத்து பேசினேன். "நீங்கள் இந்தியாவிலிருந்து வந்ததும் சந்திக்கலாம்" என்றார்.

ரம்ஜான் முடிந்து மலேசியா வந்ததும் அவரை தொலை பேசியில் அழைத்தேன். எடுக்கவில்லை. உடனே ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன்.
பதில் வந்தது இப்படி, 

"My Father has passed away last week"

படித்தவுடன் மனசு சங்கடப்பட, அவரைப் பார்த்து ஆறுதல் சொல்ல பேங்கிற்கு செல்ல முயன்றேன். நண்பருக்கு 54 வயது. எப்படியும் அவர் அப்பாவுக்கு 75 வயதிற்கு மேல் இருக்கும். இருந்தாலும் அப்பா அப்பாத்தானே, அதனால் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்று மீண்டும் அவருக்கு 'எப்போது அவர் ஃபிரியாக இருப்பார்' என்று தெரிந்து கொள்ள போன் செய்தேன்.

எடுத்தது அவரின் பெண். அவரை கூப்பிட சொன்னேன். 

அந்த பெண் உடனே இப்படி பதில் சொன்னார்,

"My Father has passed away last week"

என் இதயம் சுக்கு நூறாகி போனது. அடுத்த வாரம் அவர் பையனுக்கு கல்யாணம்.

ஆண்டவா ஏன் இப்படி?





Sep 9, 2011

கண் ஆஸ்பத்திரி!


அம்மா ரொம்ப நாளா அவங்களோட கண்ணாடியை மாத்தணும்னு சொல்லிட்டு இருந்தாங்க. இந்த தடவை ஒரு நல்ல கண் டாக்டர்கிட்ட கூட்டிப் போய் காண்பித்து முறையாக கண்ணாடியை மாற்றிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அப்பா காலத்தில் திருச்சியில் உள்ள ஜோசப் கண் ஆஸ்பத்திரிக்கு செல்வது வழக்கம். அங்கே டாக்டர் ராஜசேகரன் மிகவும் நன்றாக பார்ப்பார். நான் கல்லூரி முடித்திருந்த நிலையில் ஒரு நாள் என் கண்களில் பூச்சி பறப்பது போல் இருந்தது. அவரிடம்தான் சென்றேன். நன்றாக பரிசோதித்துவிட்டு ஒரு கண்ணாடியை போட்டுக்கொள்ளச் சொன்னார். -.05 சிலிண்ட்ரிக்கல் கண்ணாடி என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் கண்ணாடி அணியாமலே வேதாத்திரி மகரிஷி கண் பயிற்சி மூலம் சரியாகிவிட்டது. பல வருடங்களாக அந்த கண்ணாடி அப்படியே என்னிடம் உபயோகப்படுத்த படாமல் இருக்கிறது. அவரிடமே அம்மாவைக் கூட்டிச் செல்லலாம் என நினைத்தேன். 

நண்பர் ஒருவர், "இப்போது திருச்சியில் மிகப்பெரிய ஐ கேர் ஆஸ்பத்திரி வந்துள்ளது. அங்கே போயேன்" என்றார். நானும் நேரமின்மை காரணத்தால் வேறு யாரிடமும் விசாரிக்காமல் அடுத்த நாளே அங்கே செல்ல முடிவெடுத்தேன். ரொம்ப கூட்டம் இருக்கும் என்று சொன்னதால் காலை 8 மணிக்கு கிளம்பி அங்கே செல்லும்போது 8.30 ஆகிவிட்டது. மிகப் பெரிய ஆஸ்பிட்டல். சுத்தமாக இருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் சீருடை அணிந்த அழகு பெண்கள். சரி, இன்று நன்றாக பொழுது போகும் என்று நினைத்து உள்ளே சென்றோம். அம்மா என்னிடம் மிகத்தெளிவாக, "கண்ணாடியை மாற்ற வேண்டி இருக்குமா என்பதை மட்டும் சரிபார்த்தால் போதும்" என்றார்கள். 

நான் வரவேற்பறையை நெருங்கும் வேலையில் மனைவி, "ஏங்க, நீங்களும் ஒரு தடவை உங்கள் கண்களை செக் செய்து கொண்டால் என்ன" என்றார்கள்.

"எனக்கென்ன?"

"இல்லை, அதிகமா படிக்கறீங்க. பொழுதுக்கும் கம்ப்யூட்டர் பார்க்கறீங்க அதான்"

"வேண்டாம்பா"

"இல்லைங்க, ரீடிங் கிளாஸ்தான் குடுப்பாங்க"

மனைவி வற்புறுத்தவே நானும் என் பெயரை பதிவு செய்தேன். இருவருக்கும் பணம் கட்டினேன். முதலில் அம்மாவை கூப்பிடாமல் என்னைக் கூப்பிட்டார்கள். அம்மாவையும், பிள்ளைகளையும் மனைவியை பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு நான் உள்ளே சென்றேன். எனக்கு பொதுவாக ஆஸ்பத்திரி, டாக்டர் என்றாலே ஒருவித அலர்ஜி. பிபி தாறுமாறாக ஏறும். என்னால் அதை சரிசெய்து கொள்ளவே முடியவில்லை. நான் சென்ற அறையில் அழகான இரண்டு பெண்கள் வரவேற்றார்கள். முதலில் ஒரு சாதனத்தில் (?) என் கண்களை பரிசோதித்தார்கள். பின் இன்னொரு எக்யூப்மெண்ட் மூலமாக...இப்படியே அங்கே ஒரு 20 நிமிடம் ஆனது. நான் எழுத்துக்களை படிக்கச் சொல்வார்கள் அவ்வளவுதான் என நினைத்தேன்.

பின் எழுத்துக்களை படிக்கச் சொன்னார்கள். குறித்துக் கொண்ட அந்த பெண், "உங்களுக்கு பிபி இருக்கிறதா? சுகர் இருக்கிறதா?" என்று கேட்டார். "எனக்கு ஏதும் இல்லை, ஆனால் உங்களைப் பார்த்தால் பிபி வரும்போல் உள்ளது" என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே கொஞ்ச நேரம் வெளியில் காத்திருக்கச்சொன்னார்.

பின் அடுத்த அறைக்கு அழைத்து சென்றாகள். அங்கு சில பரிசோதனை செய்தார்கள். முடிந்தவுடன் பிபி செக் செய்ய சொன்னார்கள். அவர்கள் செக் செய்ய ஆரம்பிக்கும் போதே சொன்னேன், "எனக்கு ஒரு ஃபோபியா உள்ளது. பிபி ஏறும். பயந்துவிடாதீர்கள்" என்றேன். செக் செய்த அந்த பெண், "சார், உண்மையாகவே உங்களுக்கு பிபி இல்லையா" என்றார். "ஆம்" என்ற என்னை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்து வெளியே காத்திருக்கச்சொன்னார்.

15 நிமிடங்களுக்கு பிறகு டாக்டர் அழைப்பதாக ஒரு பெண் சொன்னார். உள்ளே சென்றேன். ஒரு லேடி டாக்டர். எல்லா ரிப்போர்ட்களையும் பார்த்தார். 

"நீங்கள் கண்ணாடி உபயோக்கிறீர்களா?"

"இல்லை, டாக்டர்"

"எல்லாம் நார்மலாகத்தான் இருக்கிறது. இப்போது நீங்கள் கண்ணாடி உபயோகிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இன்னும் 10 வருடங்கள் கழித்துக்கூட கண்ணாடி அணியலாம்"

"நன்றி டாக்டர்"

"ஆனால், இன்னொரு பரிசோதனை செய்ய வேண்டும்" என்றார். 

"சரி" என்றவுடன், பக்கத்தில் இருந்த இன்னொரு எக்யூப்மெண்டில் பரிசோதனை செய்தார்.

"நீங்கள் நைட் ஷிப்ட் பார்ப்பீர்களா?"

"இல்லை"

கொஞ்ச நேரம் பரிசோத்துவிட்டு, "எல்லாம் நார்மலாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் கண்களில் பிரஷர் இருப்பது போல் தெரிகிறது. அதனால் ஒரு ஸ்கேன் செய்ய வேண்டும்"

"டாக்டர், நீங்கள் பிபியை சொல்கின்றீர்களா?"

"இல்லை அது வேறு இது வேறு"

"அவசியம் ஸ்கேன் செய்ய வேண்டுமா?"

"ஆம்"

"எங்கே?"

"இவர் கூட்டிச்செல்வார்"

அடுத்து ஒரு பெண் வந்தார். என்னை கூட்டிச்சென்றார்.

"எங்கே செல்ல வேண்டும்?" என்றேன்.

"முதலில் ரிசப்ஷன் சென்று நீங்கள் 500 ரூபாய் பணம் கட்ட வேண்டும்" என்றார்.

நொந்து போய் 500 ரூபாய் பணம் கட்டினேன். பின் ஸ்கேன் ரூமிற்கு கூட்டிச் சென்றார். நிறைய வயர்களாக இருந்தது. கண்களில் ஒரு லோஷனை ஊற்றினார். "சார், கொஞ்ச நேரத்துல மரத்து போகும்" என்றார். பின் ஒரு ஒயர் போன்ற ஒன்றை எடுத்து கண்களின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் குத்தி குத்தி ரீடிங் பார்த்தார். அப்படியே இரண்டு கண்களிலும். எல்லாம் முடிந்தவுடன் பிரிண்ட் எடுக்க பட்டனை அழுத்தினார். பிரிண்டர் வேலை செய்யவில்லை. பின் என்னென்னவோ செய்து பார்த்தார். முடியவில்லை. பின் யாரையோ அந்த பெண் தொலைபேசியில் அழைத்தார். 10 நிமிடத்தில் வந்த பெண் சரி செய்தார். ஆனால், எல்லா ரீடிங்கும் அழிந்து போய்விட்டது. பின் மீண்டும் அந்த பரிசோதனையை ஆரம்பித்தார். எனக்கு வந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்லாமல் போனது. மீண்டும் குத்தல் குத்தல்......

15 நிமிடம் கழித்து டாக்டர் கூப்பிட்டார். பயத்துடன் அவரை நோக்கினேன்.

"எல்லாம் நார்மலா இருக்கு. பிரஷர் எல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை"

"தேங்க்ஸ் டாக்டர்"

"ஆனா நீங்க கண்ணாடி போட்டுக்கறது நல்லது"

"வேணாம்னு சொன்னீங்களே"

"ஆமாம். இருந்தாலும், இந்த கிளாஸ்ல படிச்சு பாருங்க. எப்படி இருக்கு"

"நல்லா இருக்கு"

"கண்ணாடி இல்லாம படிங்க, எப்படி இருக்கு"

"கண்ணாடி இல்லாமையும் நல்லாத்தான் இருக்கு"

"இருந்தாலும் போட்டுக்கங்க. நம்ம ஆப்டிக்கல்ஸ்லேயே கண்ணாடி வாங்க்கிக்கங்க"

ரீடிங் கிளாஸ் 100 ரூபாய்தானே என்று நானும் நினைத்து சரி என்றேன். 

கிளம்புமுன் கூப்பிட்டு, "வருடம் ஒரு முறை இது போல் செக் செய்து கொள்ளுங்கள்"

"டாக்டர், நான் வந்தது எங்க அம்மாவிற்காக, தெரியாமல் என் பெயரை கொடுத்து தொலைத்துவிட்டேன்" என்று கோபத்துடன் வெளியே வந்தேன்.

கண்ணாடி ஆர்டர் கொடுத்தேன். கண்ணாடி ரெடியாக மூன்று நாட்கள் ஆகும் என்றார்.

"நான் நாளை மறுநாள் மலேசியா போகிறேன் அதனால் உடனே வேண்டும்" என்றேன்.

மாலை வரச் சொன்னார்கள். மாலை சென்றேன். கண்ணாடியின் விலையை பார்த்து அதிர்ந்து போனேன். 4000 ரூபாய்.

அம்மாவிற்காக போனேன். கடைசியில் அம்மாவிற்கு கண்ணாடியை மாற்ற வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார்களாம். வேறு ஏதேதோ டெஸ்ட்கள் செய்ய சொல்லி இருக்கிறார்கள். அம்மா மிகவும் தீர்மானமாக, "நான் வந்தது கண்ணாடியை மாற்றத்தான். அது தேவையில்லை என்று சொல்லிவிட்டீர்கள். அதனால் வேறு டெஸ்ட்கள் வேண்டாம்" என்று சொல்லி தப்பித்துவிட்டார்கள்.

அம்மாவுக்கு ஆன செலவு வெறும் 60 ரூபாய். எனக்கு ஆன செலவு 4,560 ரூபாய். நண்பர்களிடம் வந்து விசயத்தை சொன்னேன். எல்லோரும் என்னை திட்டினார்கள். பின் தெரிந்து கொண்டேன், "போகும் எல்லோருக்கும் அனைத்து டெஸ்ட்களையும் செய்ய சொல்லி பயமுறுத்துகிறார்கள்" என்று.

சந்தக்கடை போல் அங்கே வேலை பார்க்கும் அத்தனை பேருக்கும் எப்படி சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள் என்று இப்போது நன்றாக புரிந்து கொண்டேன். சரி, வாங்கிய கண்ணாடியாவது நன்றாக இருக்கிறதா? என்று பார்த்தால், என்னால் ஒரு நிமிடம் போட்டு படிக்க முடியவில்லை. கண்ணாடியை போட்டுக்கொண்டு நடந்தால் நடை தடுமாறுகிறது.

என் பழைய கண்ணாடிக்கும் ஒரு புது நண்பர் கிடைத்துவிட்டது. ஆம், நான் இப்போது வாங்கிய புதுக்கண்ணாடியும் பழைய கண்ணாடி இருக்கும் இடத்துக்கே சென்று விட்டது.

புத்தி கொள்முதல்! என்னத்த சொல்ல?




Sep 5, 2011

கொஞ்சம் அதிகப்படியான அன்பு!



கடந்த மாதத்தின் ஒரு நாள் மாலை தொலைப்பேசி அழைப்பு ஒன்று வந்தது. "Unknown Number" என்று இருந்தது. இருந்தாலும் அழைப்பை எடுத்தேன். பார்த்தால் ஒரே ஆச்சர்யம். என்னுடன் ஒன்பதாம் வகுப்பிலிருந்து கல்லூரி வரை ஒன்றாக படித்த நண்பர் ஒருவர் எப்படியோ என் நம்பரை கண்டு பிடித்து அழைத்திருக்கிறார். அதிக நேரம் பேசினோம். அவரும் எங்கள் கல்லூரி விழாவிற்கு வருவதாக இருந்தது. 25 வருடங்கள் கழித்து நிறைய பேசினோம். பின் தினமும் போனில் அழைக்க ஆரம்பித்தார். அவர் ஒரு இன்சுரன்ஸ் கம்பனியில் வேலை பார்ப்பதாக கூறினார். இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு ஊருக்கு வரும்போது என்னை ஒரு பாலிஸி போடும்படி கூறினார். என்னுடைய பாலிஸி ஒன்று முடிந்திருந்தது. அதைப் பற்றி சொன்னேன். பாலிஸி நம்பரைக் கேட்டார். குறுஞ்செய்தியில் அனுப்பினேன். அடுத்த நாளே, 'எவ்வளவு பணம் வரும்' என்று இன்னொரு நண்பர் மூலம் மெயில் அனுப்பினார். ஊருக்கு வந்ததும் பாலிஸியை கொடுக்கச்சொன்னார். சில காரணங்களால் என்னால் குறிப்பிட்ட தேதியில் திருச்சி செல்ல முடியவில்லை. பின் வருத்தப்பட்டு ஒரு மெயில் அனுப்பினார்.

சென்ற மாதத்தின் கடைசி வாரம் திடீரென முடிவு எடுத்து ஒரு வார பயணமாக திருச்சி சென்றேன். ஒரு வாரத்தில் ஏகப்பட்ட வேலைகள். நண்பர் எங்கள் வீட்டிற்கு தொடர்பு கொண்டு நான் இந்தியா வருகிறேனா? என்று கேட்டுள்ளார். என் அம்மாவும் நான் வரும் தேதியை சொல்லி இருக்கின்றார். இந்த விசயம் எனக்குத் தெரியாது. நான் வீட்டிற்கு சென்ற உடனேயே நண்பர் போன் செய்ததாக அம்மா கூறினார். நான் இரவு முழுவதும் தூங்காத காரணத்தால் அம்மாவிடம், நான் பிறகு அவரிடம் பேசுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு தூங்க சென்றுவிட்டேன். இரவு நான் வெளியே சென்றுவிட்டேன். வீட்டிற்கு வந்ததும் நண்பர் இரண்டு முறை போன் செய்ததாக கூறினார்கள். எனக்கு ஒருவித வெறுப்பு வந்தது. அவருடைய நம்பர் வேறு என்னிடம் இல்லை. கம்ப்யூட்டரில்தான் இருக்கும். சரி, காலையில் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று இருந்துவிட்டேன்.

அடுத்த நாள் அதிகாலை 3 மணியிலிருந்து வேலை. காலை 8 மணிக்கு புது வீட்டில் காண்கிரீட் போட ஆரம்பித்தார்கள். நான் மொட்டை மாடியில் கம்பியின் மேல் நின்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் மலேசிய செல்போனுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. பொதுவாக இந்தியா வந்துவிட்டால் மலேசிய மொபைலை பயன்படுத்துவதில்லை. மெயில்கள் மட்டுமே பார்ப்பேன். காரணம், ரோமிங் சார்ஜ் மிக அதிகம். ஏதோ நினைவில் எடுத்துவிட்டேன். பார்த்தால், அந்த நண்பர் அழைக்கிறார். திருச்சியிலிருந்து மலேசிய நம்பரின் மூலம் லால்குடியில் இருக்கும் என்னிடம் பேச அழைத்திருக்கிறார். எனக்கு கடும் கோபம் வந்துவிட்டது. பிறகு பேசுகிறேன் என்று சொல்லி வைத்துவிட்டேன்.

மதியம் வீட்டிற்கு வந்தேன். அம்மா என்னிடம், "ராணிப்பேட்டை இன்சுரன்ஸ் ஆபிஸிலிருந்து அழைத்தார்கள். உன்னுடைய பாலிஸியை வாங்குவதற்காக திருச்சி ஆபிஸிலிருந்து பிரசாத் என்பவரை வீட்டிற்கு அனுப்புகிறார்களாம்" எனக்கு ஒரே குழப்பம். நான், "ஏன் எல்லோரிடமும் நான் வந்ததை சொல்கின்றீர்கள். நான் இல்லை என்று சொல்ல வேண்டியதுதானே?" என்று சத்தம் போட்டேன்.

பிறகு மதியம் இரண்டு மணிக்கு ஒரு போன் வந்தது. எடுத்தால், "சார், நான் ராணிப்பேட்டையில் இருந்து இன்சுரன்ஸ் கம்பனி பிராஞ்ச் மேனேஜர் சீனிவாச ராகவன் பேசறேன். உங்க பாலிஸி ஒண்ணு மெச்சூர் ஆகி நான்கு மாசம் ஆயிடுச்சு. உடனே பணத்தை வாங்கிக்கங்க. இல்லைன்னா எங்க ஆடிட்டிங்ல பிரச்சனை வரும். நான் எங்க திருச்சி ஆபிஸிலிருந்து பிரசாத்னு ஒருத்தர அனுப்புறேன். அவர்கிட்ட ஒரிஜினல் பாலிஸியையும், டிஸ்சார்ஜ் பார்மையும் கையெழுத்து போட்டு கொடுங்க. இரண்டு நாள்ல செக் வந்துடும்"

" எங்க வேணா பணம் வாங்க்கிக்கலாம் இல்லையா? ஏன் ராணிப்பேட்டைக்கு அனுப்ப வேண்டும்" என்றேன்.

"இல்லை சார். நீங்க ராணிப்பேட்டையில பாலிஸி எடுத்துருக்கீங்க. உங்க பைல் இங்கதான் இருக்கு. அதனால நீங்க இங்கதான் அனுப்பனும்"

"சார், யாரைப் பார்த்தாலும் பாலிஸி போடுங்கன்னு தொந்தரவு செய்யறாங்க. அதனால திருச்சி ஆபிஸிலிருந்து வரவர்கிட்ட சொல்லி அனுப்புங்க. அவர் வேற பாலிஸி போடுங்கன்னு தொந்தரவுப்பண்ணப் போறாரு"

"இல்லை சார், யாரும் அப்படி கேட்க மாட்டாங்க"

"சரி, அப்படின்னா வரச்சொல்லுங்க"

பிறகு ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஒருவர் மாருதி காரில் வந்தார்.

"சார் நீங்க?"

"என் பெயர் பிரசாத். திருச்சிலே இருந்து வரேன்"

"அப்படியா. உள்ள வாங்க"

"ராணிப்பேட்டையில் இருந்து போன் பண்ணாங்களா"

"ம்ம் பண்ணாங்க"

"ரெவன்யூ ஸ்டாம்ப் ஒட்ட கோந்து இருக்குங்களா"

"இருங்க பார்க்கறேன்"

எடுத்து கொடுத்தேன். ஸ்டாம்பை ஒட்டியவர்,

"சார், இந்த பார்ம்ல ஒரு கையெழுத்து போடுங்க"

"சரி..."

"இருங்க, ஸ்டாம்ப் காயட்டும். அதுக்குள்ள உங்க ஒரிஜினல் பாலிஸியை எடுத்து வாங்க"

பாலிஸியை எடுக்க போனவனுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. நான் மலேசியாவில் இருந்து லால்குடிக்கு வந்து இருப்பது எப்படி ராணிப்பேட்டையில் உள்ள இன்ஸ்யூரன்ஸ் கம்பனி பிரான்ச் மேனஜருக்குத் தெரியும்? யோசித்துக்கொண்டே, அவரிடம் பாலிஸியை கொடுக்கும் போது,

"சார், யாரோ ராணிப்பேடையில் இருந்து போன் பண்ணறாங்க. நீங்க திருச்சியில் இருந்து வந்துருக்கீங்க. நீங்க யாருன்னு எனக்குத் தெரியாது. நான் எப்படி உங்களை நம்பி ஒரிஜினல் பாலிஸியைத் தருவது?" என்று கேட்டேன்.

அதுவரை கூலிங் கிளாஸ் அணிந்திருந்தவர், கண்ணாடியை கழட்டி விட்டு, "நான் யாரென்று இப்போது பாருங்கள்" என்றார்.

என்னால் அடையாளம் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. பிறகு அவரே தன் பெயரை கூறினார். என்னுடைய ரத்தக்கொதிப்பு எகிற ஆரம்பித்தது.

அவர் வேறு யாரும் இல்லை. நான் மலேசியாவில் இருக்கும் போது போன் பண்ணியவரும் அவர்தான். லால்குடியில் இருக்கும்போது சீனிவாச ராகவன் என்று பெயர் சொல்லி ராணிப்பேட்டையில் இருந்து பேசுவதாக சொன்னதும் அவர்தான். பிரசாத் என்று வந்தவரும் அவர்தான். 25 வருடம் ஆகிவிட்டதால் அடையாளம் தெரியவில்லை.

"ஏன் இப்படி நாடகம் ஆடினாய்?" என்று கோபத்தை கட்டுபடுத்திக்கொண்டு கேட்டேன்.

"இல்லை உன்னை எப்படியாவது பார்க்க வேண்டும் என்று தோணுச்சு. அதான். நீயோ போனை எடுக்கலை. அதான் ஒரு டிராமா போட்டேன்"

"25 வருடம் கழித்து பார்க்கும் முறை இதுதானா? ஒவ்வொருவரையும் பார்க்க ஒரு முறை இருக்கிறது. நானே உன்னை பார்க்கலாம் என்று இருந்தேன். ஆனால் இப்படி அல்ல. தூக்க கலக்கத்தில் லுங்கியுடன் நான் யாரையுமே பார்க்க விரும்பியதில்லை. நான் யாரைப் பார்க்க போனாலும் முறைப்படி அனுமதி வாங்கிகொண்டுதான் போவேன். இப்படி அல்ல"

"நான் பாலிஸி போட சொல்லுவேன் என்று நீ ஒதுங்குகிறாய்"

"உண்மையாக இருக்கலாம். நான் இந்தியா வரும்போது எல்லாம் எனக்கு இரண்டுவிதமான நபர்களால் தொல்லை ஏற்படுகிறது.  ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர்கள் மற்றும் LIC, SBI Unit Plan Insurance officerகள். இவர்கள் என் விடுமுறையின் பல நாட்களை சாப்பிட்டு விடுகிறார்கள். புரோக்கர்களாவது பரவாயில்லை. இந்த இன்ஸ்யூரன்ஸ் மக்கள் தரும் தொல்லை கொஞ்ச நஞ்சம் அல்ல" என்றேன்.

பிறகு மூன்று மணி நேரம் பல கதைகளை பேசிக்கொண்டு இருந்தோம். கோபம் சிறிது குறைந்தது. சரி, நம்மை அன்போடு பார்க்க வந்திருக்கிறார் என்று மனதில் உள்ள கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டேன்.

நண்பர் விடை பெறும்போது, "இந்த முறை முடியாவிட்டாலும் அடுத்த முறையாவது ஒரு பாலிஸி என்னிடம் போட்டுவிடு. நல்ல நல்ல இன்வெஸ்ட்மெண்ட் ஸ்கீம் எல்லாம் எங்களிடம் உள்ளது. அவசியம் என்னிடம் பேசு" என்றார்.

"அவசியம் அடுத்த முறை பாலிஸி போடுகிறேன்" என்றேன்.

நான் ஏற்கனவே சனியன் பிடிச்ச SBI Unit Linked  Insurance Plan போட்டு நிறைய பணம் இழந்துவிட்டேன். இனி யாரிடமும் ஏமாறுவதாய் இல்லை. அதிலும் நண்பரின் நாடகத்திற்கு பிறகு இனி எந்த இன்ஸ்யூரன்ஸிலும் பணம் போடுவதாய் இல்லை.

அவர் என்னதான் என்னைப் பார்க்க மட்டுமே அப்படி நாடகமாடியதாய் சொன்னாலும், என்னையும் என் அம்மாவையும் ஏமாற்றி அவர் என்னை சந்திக்க வந்ததை என்னால் இன்னும் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவர் 25 வருடங்களுக்கு முன் என் நெருங்கிய நண்பர்தான். இல்லை என்று சொல்லவில்லை. அதற்காக இப்படி என்னை ஏமாற்றலாமா?

அவரும் இந்த கட்டுரையை படிப்பார் என நினைக்கிறேன். படிக்கட்டும் அப்போதுதான் என் வேதனை அவருக்குத்தெரியும். இதனால் அவரைப் பற்றி என் மனதில் கட்டி வைத்திருந்த பிம்பம் சுக்கு நூறாக உடைந்துவிட்டது.

நண்பர்களே, நீங்களே சொல்லுங்கள் அவர் என்னை சந்தித்த முறை சரியா?