Jun 15, 2011

இப்படிக்கூட மனிதர்கள் இருக்கின்றார்களே!


ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் பிறக்கும் ஒருவன் கல்லூரி வரை எந்த கவலையும் இல்லாமல் படிக்கிறான். பிறகு வேலைக்கு கஷ்டப்படுகிறான். ஒரு வேலை கிடைத்ததும் திருமணம் செய்து கொள்கிறான். அவன் திருமணம் காதல் திருமணமா இல்லை பெற்றோர்கள் பார்த்து செய்து வைத்த திருமணமா என்ற விவாதத்திற்கு இப்போது செல்ல வேண்டாம். 

அழகான குடும்ப வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கிறான். சந்தோசமாக இருக்கிறான். மனதில் ஒரு சின்ன சந்தேகம் அவனுக்கு வருகிறது. தனக்கு குழந்தை பிறக்குமா? பிறக்காதா? அந்த பயம் அவனுக்கு அதிக நாள் நீடிக்காமல் அவள் மனைவி கர்ப்பமாகிறாள். துள்ளிக்குதிக்கிறான். அவளை அப்படி தாங்குகிறான். அவள் கேட்டதெல்லாம் வாங்கித் தருகிறான். பத்து மாதத்தில் அழகான பெண் பிள்ளையை பெற்றுத் தருகிறாள் மனைவி. அவன் ஆண் குழந்தை வேண்டும் என்று மனதில் நினைத்திருந்தும், அதை மறந்து விட்டு தன்னை ஒரு ஆண் என்று இந்த உலகத்திற்கு நிரூபித்த தன் மகளை கொஞ்சுகிறான்.

அதன் பிறகு அவன் வாழ்க்கை முறையே மாறிப்போகிறது. மனைவிடமிருந்து சிறிது விலகுகிறான். அதிக நேரம் மகளுடன் செலவழிக்கிறான். அவளின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசிக்கிறான். பெயர் வைக்கும் நிகழ்ச்சியில் ஆரம்பித்து மொட்டை அடித்து காது குத்தும் நிகழ்ச்சி வரை அவ்வளவு செலவு செய்கிறான். ஊரையே கூட்டுகிறான். எல்லோருக்கும் செலவு செய்கிறான்.

பின் அவளுக்கு 3 வயது ஆகும் போது பாலர் பள்ளியில் சேர்க்கிறான். அவள் டாக்டர் ஆக வேண்டும் அல்லது ஐ ஏ எஸ் அதிகாரி ஆக வேண்டும் என்று அப்போதே ஆசைப்படுகிறான். பின் அவளின் ஒவ்வொரு பேச்சையும் ரசிக்கிறான். அவள் பள்ளி விட்டு வந்ததும் அவள் பேசுவதை ஆசைத் தீர கேட்கிறான். பின் அவள் மேல் நிலைப் பள்ளியில் சேர்கிறாள். அவளின் ஒவ்வொரு வளர்ச்சியும் பார்த்து சந்தோசம் அடைகிறான். அவளுக்கு ஓரளவு விவரம் தெரிந்து அவள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லத் தெரியாமல் திணருகிறான். மெல்ல கவலை அடைகிறான்.

சீக்கிரமே பருவம் அடைந்து விடுவாளோ? மனைவியிடம் கேட்கிறான். +2 படிக்கையில் அவள் பருவம் அடைகிறாள். சந்தோசம் அடைகிறான். அந்த நேரத்தில் மகள் அப்பாவிடம் இருந்து சிறிது விலகுகிறாள். அம்மாவிடம் ஒட்டுதல் அதிகமாகிறது. அப்பாவிடம் மரியாதை மட்டுமே இருக்கிறது. இவன் கவலைப்படுகிறான்.

கல்லூரி செல்கிறாள். 18 வயதில் அழகான பெண் ஆகிவிடுகிறாள். அந்த வயதில் ஏற்படும் ஒரு உணர்வில் ஒரு பையனுடன் பழக்கமாகிறது. கொஞ்ச காலத்துக்குபிறகு இவனுக்கு விசயம் தெரிகிறது. மகளுடன் பேசுகிறான். அவள் அவன் மேல் உயிரை வைத்திருக்கிறாள் என்று புரிந்து கொள்கிறான். முதலில் படிப்பில் கவனம் செலுத்து என்று அறிவுரை சொல்கிறான்.

ஆனால் படித்து முடிக்கும் தருவாயில், அவர்கள் காதல் எல்லை மீறுகிறது.

மேலே நான் குறிப்பிட்ட சம்பவம் எல்லோர் வாழ்விலும் வந்து போவதுதான். நான் குறிப்பிட்ட அந்த கதை போன்ற சம்பவத்தில் வரும் அப்பாவாக உங்களை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

உங்கள் பெண் ஒரு பையன் மீது தீராத காதல் கொண்டால் என்ன செய்வீர்கள்? ஜாதி, மதம், அந்தஸ்து பார்ப்பீர்களா? அல்லது திருமணம் செய்து வைப்பீர்களா? அல்லது உண்மையான காதல் இல்லை என்று உணர வைத்து மகளை திருத்துவீர்களா? 

ஒரு வேளை உங்கள் பேச்சை மீறி அவள் ஓடி போய் திருமணம் செய்து கொண்டால், 'போய்த்தொலை' என்று விட்டுவிடுவீர்களா? அல்லது என்னதான் இருந்தாலும் நம் பெண்தானே என்று சேர்த்துக்கொள்வீர்களா?

அல்லது ஒரு வருடம் வரை முறுக்கிக்கொண்டு இருந்து விட்டு, பேரக்குழந்தை பிறந்தவுடன், 'எங்க அப்பாவே வந்து பிறந்து இருக்கார்' என்றோ 'என் அம்மாவே வந்து பிறந்து இருக்காள்' என்றோ ஏற்றுக்கொள்வீர்களா? 

நன்றாக யோசித்துப்பாருங்கள். இதில் ஏதாவது ஒன்றைத்தான் செய்வீர்கள். ஏனென்றால் அந்த மகள் பிறந்ததிலிருந்து ஒவ்வொரு நிமிடமும் சந்தோசப்பட்டு இருப்பீர்கள். என்ன கோபம் இருந்தாலும் அவள் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் நினைப்பீர்கள். அதுதான் நியதி. காலம் காலமாய் அப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

பின் ஏன் இதை எழுதுகிறேன் என்று கேட்கின்றீர்களா? விசயம் இருக்கிறது.

சென்னையைச் சேர்ந்த எம் பி எஸ் படிக்கும் மாணவியான சரண்யா, ஒரு ஏழைக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பார்த்தசாரதியை காதலித்து, பெற்றோர்கள் மறுக்கவே, பதிவு திருமணம் செய்து கொண்டார். 

அவர் அப்பா என்ன செய்து இருக்க வேண்டும்? மேலே நான் குறிப்பிட்டது போல் தானே நடந்து இருக்க வேண்டும்? ஆனால் என்ன செய்திருக்கிறார் பாருங்கள். கூலிப்படையை வைத்து, 5 லட்ச ரூபாய் செலவு செய்து மருமகனை எரித்து கொலை செய்திருக்கிறார். படிக்கவே மனசு வேதனையாக இருக்கிறது.

ஒரு அப்பாவால் இப்படி நடந்து கொள்ள முடியுமா? அப்படியானால் சிறு வயதில் இருந்து அவள் மகள் மேல் நான் குறிப்பிட்டது போல் பாசமே வைக்கவில்லையா?

தன் மகள் நன்றாக வாழ வேண்டும் என்று ஏன் அவர் நினைக்கவில்லை. தப்பு எங்கே நேர்ந்து இருக்கும்? 

பணத்தை திருமணம் செய்து கொண்டு பணத்தை சாப்பிட்டு வாழ்வது வாழ்வா? இல்லை மனதை திருமணம் செய்து கொண்டு சந்தோசமாக வாழ்வது வாழ்வா?

ஏன் அப்படி அவர் செய்தார்? இப்போது அவருடைய வாழ்க்கையும் அல்லவா ஜெயிலில் போகப் போகிறது. இத்தனைக்கும் படித்து ஒரு வேலையில் இருப்பவர் அவர். 

இரண்டு குடும்பங்களின் வாழ்க்கையும் சீரழிந்து போய்விட்டது. 

ஏழையாய் பிறந்ததைத் தவிர வேறு என்ன பாவம் செய்தார் அந்த பார்த்தசாரதி?


4 comments:

ஆர்.கே.சதீஷ்குமார் said...

அந்த அப்பாவி இளைஞனுக்கு ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்

அனாமிகா துவாரகன் said...

Damn. :@ (angry)

அனாமிகா துவாரகன் said...

Posting this in your blog might not make a difference to you. But, it does make a different to those who lost their beloved ones in the genocide. So please spread the news. We want the world to know what happened.

http://reap-and-quip.blogspot.com/2011/06/act-now-this-is-last-chance-to-show.html

Thank you.

Anamika

சி.கருணாகரசு said...

படைப்பை நகர்த்திய விதம் சிறப்பு. சில உணர்வின் உந்துதலால் கட்டுபாடிழக்கின்றார்கள்.... பாவம் அந்த இளைஞனும்... அந்த பெண்ணும்.