Jun 29, 2011

மிக்ஸர் - 29.06.2011

                                           (என் செல்லங்களுடன் நான்)

சென்ற வாரம் முழுவதும் தாய்லாந்தில் இருந்தேன். சில வருடங்களாக போக நினைத்து இந்த வருடம்தான் போக முடிந்தது. குடும்பத்துடன் விடுமுறைக்காக சென்றிருந்தேன். தாய்லாந்து போகும் முன் நண்பர்களிடம் என் பயணத்தைப் பற்றி கூறியபோது அனைவரும் கேட்ட ஒரே கேள்வி, "பேங்காக்குக்கு குடும்பத்துடன் போகிறீர்களா" என்றுதான். அவர்கள் கேட்ட கேள்வியின் அர்த்தம் அங்கே சென்றவுடன் தான் எனக்கு தெரிந்தது. பேங்காக்கில் தங்கியிருந்தாலும் பட்டையாவுக்கும் சென்று வந்தோம். தாய்லாந்து பயணத்தைப் பற்றி விரிவாக ஒரு பயணக்கட்டுரை எழுதலாமா? என யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அதில் என்ன ஒரு பிரச்சனை என்றால், இரண்டுவிதமான பயணக்கட்டுரைகள் எழுத வேண்டி இருக்கும்:

01. தாய்லாந்து பயணக்கட்டுரை - பகல்
02. தாய்லாந்து பயணக்கட்டுரை - இரவு

இரவு பயணக்கட்டுரையைப் பற்றி எழுத ஆசை. ஏனென்றால் அந்த அசிங்கத்தைப்பற்றி அனைவரும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அதில் எனக்கு ஒரு ஆபத்து இருக்கிறது, என்னவென்றால் கட்டுரையை வீட்டில் படிக்க நேர்ந்தால், 

"அப்போ நீங்க அன்னைக்கு வாக்கிங் போறேன் சொல்லிட்டு போனது அங்கதானா?" என்று கேட்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. இருந்தாலும் நான் எந்த தப்பும் பண்ணவில்லை, பார்க்க மட்டும்தான் செய்தேன் என்று சொன்னால் யாரும் நம்பப் போவது இல்லை? 

அதனால் கட்டுரை 2 வர வாய்ப்புகள் குறைவு.

*****************************************************

தாய்லாந்தில் இப்போது தேர்தல் நேரம். ஆனால் நம் ஊர் போல அப்படி ஒன்றும் ஆராவாரம் இல்லை. அங்கங்கே போஸ்டர்கள் பார்க்க நேர்ந்தது. ஒரே ஒரு விசயத்தில் அவர்களும் நம்மவர்கள் போலயே இருக்கிறார்கள் என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். எல்லா போஸ்டர்களிலும் கண்ணையோ அல்லது முகத்தையோ கிழித்து ஓட்டையாகி வைத்திருக்கிறார்கள். முன்னால் பிரதமர் தக்சினுக்கு இன்னமும் மக்கள் செல்வாக்கு இருக்கிறது என்பதை அங்கே உள்ளவர்களிடம் பேசும்போது தெரிந்து கொண்டேன். ஆனால் அவர் நாட்டுக்குள் உள்ளே வர தடை உள்ளதால், அவரின் பெண் இந்த வருடம் பிரதம வேட்பாளராக நிற்கிறார்.

தாய்லாந்திலும் "No Vote"  campaign நடத்துகிறார்கள். நம்ம ஊர் 49 ஒ போல. கீழே உள்ள போஸ்டரை பாருங்கள். இந்த போஸ்டர் என்ன சொல்கிறது என்றால், "Don't Release the Animals into Parliament." யாருமே பார்லிமெண்ட் போக தகுதியானவர்கள் அல்ல. அதனால் ஓட்டு போட விரும்பாதவர்கள் உங்கள் வெறுப்பை இங்கே தெரிவிக்கலாம். அர்சாங்கம் இந்த மாதிரி போஸ்டர்களை அகற்றச் சொல்லியும் யாரும் கேட்டதாக தெரியவில்லை. 


*****************************************************

தாய்லாந்து மன்னருக்கு இப்போது வயது 84. நோய்வாய் பட்டு ஆஸ்பத்திரியில் உள்ளார். அவருக்கு பிறகுதான் அவர் மகன் மன்னராக முடியும். மன்னரின் மகனுக்கு இப்போது வயது 58 அல்லது 59 இருக்கும் என நினைக்கிறேன். இன்னும் எவ்வளவு நாட்கள், எததனை வருடங்கள் காத்திருக்க வேண்டுமோ தெரியவில்லை. ஏனோ இதை கேள்விப் பட்டவுடன் 'தளபதி' நினைவு வந்து போனதை என்னால் தடுக்க முடியவில்லை.

*****************************************************

தாய்லாந்து முழுக்க புத்தர் கோயில்கள்தான். நம் ஊரில் பிறந்த மகானை அவர்கள் அப்படி கொண்டாடுகிறார்கள். விதவிதமான புத்தர் சிலைகள் எல்லா கோவில்களிலும் இருக்கின்றது. ஒரு புத்தர் கோவிலில் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஒரு பெண் எங்கள் அருகில் வந்தார். என் பையனை பார்த்தார். பிறகு என்னிடம்,

"உன் பையன் மிகவும் புத்திசாலி. பெரிய ஆளாக வருவான். ஆனாலும் பிளே பாய் போல் இருப்பான். இப்போதிலிருந்தே கவனமாக இருங்கள்" என்று கூறினார்.

"ஏன் இப்படி சொல்கின்றீர்கள்?" என்றேன்.

"எனக்கு எதிர்காலத்தைப் பற்றி கணிக்கத் தெரியும்"

"சரி, எதை வைத்து இப்படி கணித்தீர்கள்?"

"உங்கள் பையனுக்கு இரட்டைச் சுழி. அதான்"

"அப்படியானால், எனக்குக் கூட தான் இரட்டை சுழி" என்றேன்.

"இருங்கள், நான் பார்க்கிறேன்" என்றவர் அருகில் வந்து பார்த்தாள். எனக்கு உண்மையிலேயே இரட்டைச் சுழிதான். இப்போது முடி எல்லாம் கொட்டி போய்விட்டதால், தலையே ஒரே சுழியாகத்தான் தெரியும். இருந்தாலும் அவர் எனக்கு இரட்டைச் சுழி என்பதை கண்டு பிடித்துவிட்டார்.

"ஆமாம். நீங்களும் ஒரு ப்ளே பாயாகத்தான் இருக்க முடியும்" என்றா.

நான், "இல்லவே இல்லை. நான் உத்தமன்" என்றேன்.

"அதை உங்கள் மனைவி சொல்லட்டும்" என்றார்.

ஏனோ என் மனைவி ஒரு பதிலும் சொல்லவில்லை.

*****************************************************

தாய்லாந்தில் அதுவும் பேங்காக்கில் எங்கு பார்த்தாலும் மேம்பாலங்கள் தான். அதுவும் சில இடங்களில் ஒரு மேம்பாலத்தின் மேல் இன்னொரு மேம்பாலம் என்று இருக்கிறது. பேங்காக் முழுவதுமே மேம்பாலங்களால் நிரம்பி உள்ளது. இத்தனை மேம்பாலங்கள் இருந்தும் டிராபிக் ஜாம் நம்ம சென்னை போல்தான் உள்ளது.

எல்லா ஹோட்டலிலும் என்ன இருக்கிறதோ இல்லையோ ரிசப்ஷனில் நிறைய ஆல்பம் வைத்திருக்கிறார்கள். அதில் விதவிதமாக பெண்கள் போட்டோக்கள்தான். எல்லா கார் டிரைவரும் கேட்கும் முதல் கேள்வி 'அது' வாகத்தான் இருக்கும். நல்ல வேளை நாங்கள் காரில் பயணிக்கவில்லை. கம்பனியே பெரிய டயோட்டா வேனும், கைடும் ஏற்பாடு செய்திருந்ததால் அந்த தொல்லை இல்லை. ஆனால், நம்ம ஊர் ஆட்டோ ரிக் ஷா போல் ஒரு வாகனம் உள்ளது. அதன் பெயர் டுக் டுக். அவர்களிடம் இருந்து தப்பிப்பதுதான் பெரிய விசயமாக உள்ளது.

எனக்கும் ஒரு 'டுக் டுக்' டிரைவருக்கும் நடந்த உரையாடல்:

"சார், ஏதாவது பார்க்கணுமா?"

"இல்லை ஒன்றும் வேண்டாம்"

"ஒண்ணும் வேணாம்னா இரவு 10 மணிக்கு இந்த பக்கம் எங்க போறீங்க?"

"சும்மா வாக்கிங் போறேன்"

"எதுக்கு?"

"சும்மா ஹெல்த் நல்லா இருக்கத்தான்"

"ஏற்கனவே பார்க்க ஹெல்தியா தானே இருக்கீங்க?"

"இருந்தாலும் சாப்பிட்டது செரிக்க வேணும்ல. அதுக்காகத்தான்"

"ஹோட்டல ஜிம் இருக்குல்ல அங்க போக வேண்டியதுதானே வாக்கிங்"

"என் இஷ்டம்"

"ஒண்ணும் பார்க்க புடிக்கலை. எங்கேயும் போக விருப்பம் இல்லை. டான்ஸ் பார்க்க வர பிடிக்கலை. ரூம் உள்ளேயே இருந்து தொலைய வேண்டியதுதானே? ஏன் வெளியே வந்து எங்க உயிர வாங்கறீங்க"

நான் எந்த விதத்தில் அவரின் உயிரை வாங்கினேன் என்பது இன்று வரை எனக்கு புரியவில்லை.

*****************************************************
                                                                                                                                                                                                                                                       

No comments: