Feb 14, 2011

எப்படியும் வாழலாம்?


1997 ஆம் வருடம். எங்கள் கம்பனிக்கு நிறைய ISO container கள் தேவைப்பட்டது. அப்போது ஒரு நண்பரின் மூலம் ஒரு மிகப்பெரிய கம்பனியின் அலுவலகத்துக்கு சென்றேன். அங்கு ஒருவரை சந்தித்தேன். அவர்தான் எங்கள் ஊருக்கான ஏஜென்ஸியை எடுத்து இருந்தார். பார்க்க நல்ல உயரம். டை எல்லாம் கட்டி ஒரு மிகப்பெரிய மேனஜருக்கான தகுதியுடன் இருந்தார். பிறகு அவர் மூலம் எங்கள் கம்பனிக்கு தேவையான கண்டெயினர்கள் தடையில்லாமல் கிடைத்தன. Frieght விலை ஏறும்போது எல்லாம் அவரிடம் என்று முறையிடுவேன். அவரும் அவரின் தலைமை அலுவலகத்துக்கு பேசி ஓரளவு விலையை எப்போது குறைத்து தருவார்.

இப்படியாக எங்களுடைய தொடர்பு ஒரு மூன்று நான்கு வருடங்கள் இருந்தது. அப்போது எல்லாம் அடிக்கடி நாங்கள் சந்தித்து உரையாடுவோம். அப்படியே ஒரு நல்ல நட்பும் உருவாகி இருந்தது. எங்கள் கம்பனியின் ஆண்டு விழா நிகழ்ச்சிக்கு எல்லாம் அவர் வந்ததுண்டு. காலப்போக்கில் எங்கள் கம்பனியின் தேவைகள் மாற, அவருடன் ஆன என்னுடைய தொடர்பு விட்டுப்போய் விட்டது.

அதற்கு பிறகு அவரை சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பு இல்லாமல் போய்விட்டது. நானும் அவரை சுத்தமாக மறந்துபோனேன்.

சென்ற வாரம், பிள்ளைகள் பீச் போகலாம் என்றார்கள். பீச் போய் பல மாதங்கள் ஆகி இருந்ததால், உடனே கிளம்பினோம். எனக்கு பீச் சென்றால் முதலில் மணலில் நடக்கத்தான் ஆசையாக இருக்கும். நான் மனைவியையும், குழந்தைகளையும் ஒரு இடத்தில் அமர செய்துவிட்டு நிறைய தூரம் நடக்க ஆரம்பித்தேன். பிள்ளைகள் மணலில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு இரண்டு மணி நேரம் கழித்து, பையன் 'ஏதேனும் சாப்பிடலாம்ப்பா' என்று சொன்னதால், அருகே இருக்கும் கடைக்கு சென்றோம்.

கடை என்றால் மிகப்பெரிய கடை இல்லை. அங்கு இருந்த எல்லா கடைகளுமே ஒரு டெண்ட் உள்ளே மிக சிறிய கடைகளாக இருந்தன. சிறிய கடைகளாக இருந்தாலும், அங்கே எல்லாவிதமான கூல் டிரிங்ஸ், பர்கர்,சில வகையான மலேசியின் உணவுவகைகள் மற்றும் பாஸ்ட் புட் உணவு வகைகள் கிடைத்தன.

ஒரு கடையில் சென்று எல்லோருக்கும் பர்கர் ஆர்டர், 100+ ஆர்டர் செய்தேன். அப்போது அந்த கடையின் ஓனர் போல இருந்தவர் என்னைப் பார்த்து மலாய் மொழியில்,

"உங்கள் பெயர் என்ன?" என்றார்.

நான் பொதுவாக தெரியாத நபர்களிடம் என் உண்மையான பெயரை சொல்வதில்லை.

"ரவி" என்றேன்.

"நீங்கள் எங்கு வேலை செய்கின்றீர்கள்?" என்றார்.

கம்பனியின் பெயரை சொன்னேன்.

உடனே அவர், "அப்படியா? அங்கு வேலை செய்த ஒரு நபரை எனக்கு நன்றாக தெரியுமே?" என்று ஒரு கணம் யோசித்தவர,

"நீங்கள் உலக்ஸ்தானே?" என்றார்.

"ஆமாம்" என்றவன் ஆச்சர்யத்துடன், "நீங்கள்?" என்றேன்.

"நான் தான்...." அவரின் உண்மையான பெயரை சொன்னார். நான் ஆடிப்போய் விட்டேன். அவர் வேறு யாரும் அல்ல. நான் முதல் பாராவில் குறிப்பிட்டிருந்த நபர்தான்.

நம்ப முடியாமல், "நீங்கள் எப்படி இங்கே?" என்றேன். ஏனென்றால் ஒரு மிகப்பெரிய நிறுவனத்தின் ஒரு கிளையில் மேனேஜராக வேலை பார்த்த ஒரு நபர், ஒரு பீச்சின் ஓரத்தில் ஒரு டெண்ட் கடையில் பர்கர் விற்றுக்கொண்டிருந்தால் எப்படி இருக்கும்!

"இல்லை உலக்ஸ். நான் சில காரணங்களால் அந்த கம்பனியை விட்டு விலக வேண்டியது ஆகிவிட்டது. என் மனைவியும் இறந்துவிட்டார். என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குழம்பி போய் தவிர்த்தேன். அப்போதுதான்" என்றவர் சற்று நிறுத்தி அவர் அருகில் நின்றவர்களை பார்த்தார்.

அருகில் ஒரு நடுத்தர வயது பெண், இரண்டு நன்கு வளர்ந்த பெண் பிள்ளைகள், 18, 20 இருக்கலாம், இரண்டு பெரிய பையன்கள்.

"அப்போதுதான் இவர்களை சந்தித்தேன். இந்த பெண்ணை மணந்து கொண்டேன். இப்போது இந்த தொழில் செய்கிறேன்"

"கடைக்கு வாடகை"

"இல்லை. வாடகை எதுவும் இல்லை"

"வீடு எங்கே?" என்றேன்.

பக்கத்தில் உள்ள ஒரு டெண்டை காண்பித்தார்.

"இதுவா?" என்றேன் அதிர்ச்சியுடன்.

"ஆமாம். நான்கு பேர் தாரளமாக படுக்கலாம். நாங்கள் ஆறு பேர் தங்குகிறோம்"

அந்த பெண்ணின் பிள்ளைகளையும் தன் பிள்ளைகளாகத்தான் என்னிடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்து விட்டு அவரிடம் இருந்து விடைப்பெற்றேன்.

பீச் இருப்பது ஊரை விட்டு விலகி சில கிலோ மீட்டர் தொலைவில். இரவில் ஆட்கள் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். என்னதான் டூர்ஸ்ட் பகுதியாக இருந்தாலும் இரவு 11 மணிக்கும் மேல் ஆட்கள் இருப்பது அரிது.

எப்படிப்பட்ட மனிதன் பாருங்கள்! என்ன மாதிரி வேலையில் இருந்தவர், வேலை போய், மனைவி போய், தாடி வைத்துக்கொண்டு அலையாமல், ஏதோ வருகையில் நல்ல படியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

அவரின் தற்போதைய நிலமையை நினைத்து நான் வருத்தப்பட்டாலும், 'என்ன தொழில் செய்தால் என்ன? யாரிடமும் கை ஏந்தாமல், சொந்தமாக தொழில் செய்கிறேன் பார்' என்ற அவரின் தன்னம்பிக்கை எனக்கு ரொம்பவே பிடித்துவிட்டது.

அன்று இரவு முழுவதும் நான் தூங்கவே இல்லை.


Feb 7, 2011

250 வது இடுகை - விவேகானந்தர்

250 வது இடுகை ஏதாவது ஒரு நல்ல விசயத்தைப் பற்றி எழுதலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில் இன்று நான் விவேகானந்தரைப் பற்றி கேட்ட சில நிகழ்வுகளை உங்களுடன் பகிரலாம் என நினைத்து இந்த இடுகையை எழுதுகிறேன். நான் சுவாமியைப் பற்றி எழுதுவது அனைவரும் ஏற்கனவே அறிந்த ஒன்றாக இருக்கலாம். இன்னொரு முறை ஒரு மகானைப் பற்றி படிப்பதில் தவறு ஒன்றும் இல்லையே!

நான் பல முறை யோசிப்பதுண்டு, மகாத்மா காந்திஜி, சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் ரமண மகரிஷி போல் ஏன் நம்மால் வாழ முடியவில்லை என்று. எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை அவர்கள் வாழ்ந்திருக்கின்றார்கள் என்று நினைக்கும் போது மிக ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. அவர்களைப் போல ஒரு சதவிகதம் வாழ்ந்தால் கூட என் வாழ்விற்கு ஒரு அர்த்தம் ஏற்படாதா என்று எண்ணுகிறேன்.

ஒரு முறை நான் சிங்கப்பூரில் தங்கி இருந்த போது மிக அழகான ஒரு பெண்ணை சந்தித்தேன். அப்போது நான் பிரம்மச்சாரி. ஒரு நாள் முழுவதும் அவளுடன் வேலை பார்க்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். அன்று இரவு 1 மணி வரை பேசிக்கொண்டு இருந்துவிட்டு, அவளை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வந்தேன். அப்போது ஒரு என் மனதில் ஒரு ஆசை இருந்தது. ஏன் ஏதும் நடக்கவில்லை? என ஏங்கினேன். பின் நண்பர்களிடம் அதைப்பற்றி குறிப்பிட்டபோது அவர்கள் சொன்னது:

"அப்போ வடை போச்சா?"

விவேகானந்தர் சிக்காகோவில் உலக புகழ் பெற்ற அவரின் உரையை முடித்து கீழே இறங்குகிறார், அப்போது ஒரு அழகிய பெண்மணி சுவாமியை நெருங்கி,

"சுவாமி, உங்களை திருமணம் செய்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்" என நேரடியாக கேட்கிறார். உடனே சுவாமி விவேகனந்தர் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து,

"ஏனம்மா, இந்த முடிவு? என்னைக் கேட்க என்ன காரணம்?"

"உங்களைப் போல அறிவும், தெளிவான சிந்தனையும் கொண்ட ஒரு ஆண்மகனை உங்கள் மூலமாக பெற விரும்புகிறேன்" என்கிறார். அதற்கு சுவாமிஜி சொன்னாராம்.

"அதற்கு எதற்கு அம்மா என்னை நீங்கள் திருமணம் செய்ய வேண்டும். என்னையே நீங்கள் உங்கள் பிள்ளையாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்களேன்"

அவர் எங்கே? நான் எங்கே?

ஒரு முறை எங்கள் ஊரில் ஒரு நண்பரின் வீட்டிற்கு சாப்பிடக்கூப்பிட்டார்கள். பொதுவாக அவரின் வீட்டிற்கு எங்கள் தெருவைச் சேர்ந்த யாரும் சாப்பிட செல்ல மாட்டார்கள். ஏன் என்று சொல்ல விரும்பவில்லை. நீங்களே புரிந்து கொள்ளுங்கள். ஆனால் நான் சாப்பிட போனேன். என்னதான் சாப்பிட போனாலும், என்னால் முழுமையாக சாப்பிட முடியவில்லை. பேருக்கு சாப்பிட்டுவிட்டு உடனே வீடு திரும்பினேன். நண்பரின் மனம் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கும் என பின்னாளில் என் ச்ய்கையை நினைத்து மிகவும் வருந்தினேன்.

ஒரு முறை சுவாமி விவேகானந்தர் தொடர்ந்து இரண்டு நாட்களுக்கு மக்களுக்கு சொற்பொழிவும், விளக்கங்களும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இரண்டாம் நாள் இரவு ஒரு மரத்தடியில் படுத்து உறங்க ஆரம்பித்தார். அப்போது யாரோ நிற்பது போல் தெரியவே, யார் என்று பார்த்தார்.

ஒரு வயதான பெரியவர் நின்றிருந்தார். சுவாமிஜி அவரை உற்று நோக்கினார்.

அந்த பெரியவர், "சுவாமி, நீங்க ரெண்டு நாட்களா மக்கள்கிட்ட நிறைய பேசினீங்க. அது எல்லாம் என்ன என்று எனக்குப்புரியவில்லை. ஆனால் ஒரு விசயம் மட்டும் எனக்கு புரிந்தது. நீங்கள் இரண்டு நாட்களா ஏதும் சாப்பிடலை. நான் சமைச்சு கொடுத்தா சாப்பிடுவீங்களானு எனக்குத்தெரியலை. அப்படியே சாப்பிட்டாலும், நான் சமைச்சதை சாப்பிட்டதற்காக இந்த மக்கள் உங்களைப் பற்றி தப்பா நினைப்பாங்களேன்னு கவலையா இருக்கு. ஆனா நீங்க பசியா இருக்கீங்கன்னு தெரியுது. அதனால, கோதுமை, அடுப்பு, மற்ற பொருட்கள் எல்லாம் தனித்தனியா கொண்டு வந்திருக்கேன். நீங்களே சமைச்சு சாப்பிடுங்க" என்று சொன்னாராம்.

அதற்கு சுவாமிகள், "பெரியவரே, என்னை பசிக்குதா சாப்பிடுறீயானு கேட்டது எங்க அம்மா மட்டும்தான். அதன் பிறகு நீங்கதான் கேட்டு இருக்கீங்க. அதனால் நீங்க என் தாய் மாதிரி. என் தாய் சமைச்சு கொடுப்பதை நான் வேண்டாம்னு சொல்வேனா? நீங்களே சமைச்சு கொடுங்க. நீங்கள் கொடுக்கப்போகும் உணவை காசி கோயிலின் பிரசாதத்தை விட உயர்வாக நினைக்கிறேன்" என்றாராம்.

ஒரு முறை கோலாலம்பூரில் ஒரு 5ஸ்டார் ஹோட்டலில் ரூம் எடுத்து இருந்தேன். ரூமில் நுழைந்த எனக்கு அங்கே இருந்த ஸ்மெல் பிடிக்கவில்லை. புகார் சொன்னதும் வேறு ரூம் மாற்றிக்கொடுத்தார்கள். புது ரூமில் கீழே உள்ள மேட்டில் ஏதோ சிந்தி அழுக்காக இருந்தது. மீண்டும் புகார் செய்யவே, மீண்டும் வேறு ரூம் கொடுத்தார்கள். "நாம் இவ்வளவு பணம் தருகிறோம். நல்ல ரூம் கொடுத்தால் என்ன என நினைத்தேன்"

ஒரு முறை சுவாமி அமெரிக்காவில் இருந்த போது, மெத்தையில் படுக்காமல், தரையில் துண்டு விரித்து படுத்தாராம். அங்கே இருந்தவர்கள்,

"சுவாமி, நீங்கள் ஏன் தரையில்?" என்று கேட்டார்களாம்.

சுவாமிஜி பதில் இப்படி சொன்னாராம்,

"எங்கள் இந்தியாவில் கோடிக்கான மக்கள் இருக்க இடம் இல்லாமல் தெருவோரத்திலும், பிளாட்பாரத்திலும் படுத்து தூங்குகையில், நான் எப்படி இங்கே மெத்தையில் தூங்க முடியும்"

இதுதான் மகான்களின் குணம். இது போல் பல விசயங்கள் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

இந்த மாதிரி விசயங்களை கேள்வி பட்டு, இப்போது நான் நினைப்பது, சிந்திப்பது எல்லாம் ஒரே ஒரு விசயம்தான்,

"என்னால் அவர்களைப்போல மகான்களாக வாழ முடியாவிட்டாலும், குறைந்த பட்சம் ஒரு நல்ல மனித நேயமிக்க மனிதனாகவாவது வாழ வேண்டும் என எண்ணுகிறேன். முயற்சிக்கிறேன்"

பார்ப்போம்!


Feb 4, 2011

பேய்கள்???

சிறு வயதில் நிறைய பேய்க் கதைகள் கேட்டிருக்கிறேன். கல்லூரிக் காலக்கட்டத்திலும் நண்பர்கள் மூலம் நிறைய கதைகள் கேட்டிருக்கிறேன். அப்போது எல்லாம் ஒரு சிறிதளவு பயம் மனதில் இருந்தாலும் அதிகம் பயந்தது இல்லை. பிறகு பயம் என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டது. நான் இப்போது இருக்கும் ஊரின் மக்கள் ஆவிகள், பேய்கள் உண்மை என்று நம்புகிறார்கள். எங்கள் ஊரைச்சுற்றி நிறைய பேய்க்கதைகள் சுற்றி வருகின்றன. எங்கள் அலுவலக்தில் பணிபுரிந்த ஒருவர் சொன்ன கதை இது:

அவரின் நண்பர் ஒருநாள் ஹைவேயில் போய்க்கொண்டிருந்தாராம். ஒரு அழகான பெண் லிப்ட் கேட்டாளாம். இவரும் காரில் ஏற்றிக்கொண்டாராம். மிகவும் செக்ஸியாக இருந்தாளாம். பேசிக்கொண்டே வந்தாளாம். திடீரெனெ திரும்பி பார்த்தாராம். அழகான பெண்ணுக்கு பதில் ஒரு எலும்புக்கூடுதான் இருந்ததாம். நண்பர் ஷாக்காகி அவரின் வண்டி இன்னொரு வண்டியின் மீது மோதி, ஸ்பாட்டிலேயே ஆள் காலியாம்.

நானும் ஒரு 500 தடவையாவது அந்த ஹைவேயில் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு முறை கூட அந்த அழகிய பேய் என்னிடம் லிப்ட் கேட்கவே இல்லை.

ஒரு நாள் அதிகாலை 4.15க்கு எங்கள் ஊரில் இருந்து கோலாலம்பூருக்கு அலுவலக வேலை விசயமாக காரில் கிளம்பினேன். நானும் அந்த நண்பரும், இன்னும் சில நண்பர்களும். 120 கிலோ மீட்டர் ஸீபிடில் காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன். நண்பர் ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் வந்ததும், "பொதுவாக இந்த இடத்தில்தான் பேய்கள் அமர்ந்திருக்கும். அவைகளின் இருப்பிடம் ஹைவேயும், ஆளில்லாத வீடும் தான்" என்றார். எனக்கு பேய்கள் பற்றிய பயம் சிறிதும் இல்லை என்றாலும், நண்பர் கூறியவுடன் என் காரின் ஸ்பீட் ஆட்டோமேட்டிக்காக 80க்கு வந்தது. பின்பு சுதாரித்து வேகமாக செல்ல அடுத்த அரைமணி நேரம் ஆனது.

திருச்சியில் ஒரு ஆஸ்பத்திரி. உறவினர் ஒருவர் ஆப்பரேஷன் ஆகி மரணப்படுக்கையில் இருந்தார். அவருக்கு துணையாக இருந்தவர், அவர் அருகே இருக்கும் கட்டிலில் படுத்து இருந்தார். அவரால் சரியாக தூங்க முடியவில்லை. யாரோ அவரை அமுக்குவது போல் இருந்திருக்கிறது. உடனே அங்கே இருந்த நர்ஸ்களை கூப்பிட்டு கேட்டுள்ளார். அவர்கள் சொன்னார்களாம்:

"இங்கே அப்படித்தான் இருக்கும். இந்த அறையில் அகால மரணமடைந்தவர்கள் நிறைய பேர். அவர்கள் ஆவி இங்குதான் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். அதான் இப்படி. நீங்கள் அங்கே படுக்காதீர்கள்"

அதன் பிறகு அவர் அங்கே படுத்திருப்பார் என்று நினைக்கின்றீர்களா?

எங்கள் கம்பனியிலும் ETP ஏரியாவில் பேய்கள் உலாவுவதாக நைட் ஷிப்ட்டில் வேலை பார்க்கும் நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். நானும் பல நாட்கள் இரவில் வேலை பார்த்ததுண்டு. ஆனால் நான் பேயை பார்த்தது இல்லை. அதற்கு இன்னொரு நண்பர் சொல்லும் காரணம்:

"எல்லோர் கண்களுக்கும் பேய்கள் தெரியாது. குறிப்பிட்ட சிலரால்தான் பார்க்க முடியும்"

என் அலுவலகத்தில் ஒருவரின் அண்ணன் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னே அகால மரணமடைந்தார். அவர் ஒரு பெரிய வீடு கட்டியிருந்தார். அந்த புதிய வீட்டிற்கு இதுவரை யாரும் குடி போகவில்லை. காரணம் கேட்டால், அந்த வீட்டில் பேய்கள் உலாவுகிறதாம். உண்மையா? என்று நண்பரிடம் கேட்டேன்.

"ஆமாம் சார், நானே கண்ணால் பார்த்தேன்"

"ஆண் பேயா? பெண் பேயா?" இது நான்.

"பெண் பேய் சார்"

"என்ன வயசு இருக்கும்?"

"20 வயசு இருக்கும்"

"அழகா இருக்குமா?"

"நல்ல அழகு"

"பேசாம ஒரு நாள் அந்த அழகிய பேயை என் வீட்டிற்கு வரச்சொல்லேன்"

"அது வீட்டுக்கு எல்லாம் வராது சார். இந்த வீட்டுலத்தான் இருக்கும்"

"ஏன் அந்த பேய்க்கு என் வீட்டிற்கு வர பயமா?"

கடுப்பான நண்பர்,

"இவ்வளவு பேசும் நீங்கள், தைரியமானவராய் இருந்தால் ஒரு இரவு அந்த வீட்டில் தங்கி இருங்கள். காலையில் உங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை என்றால், அந்த வீட்டை உங்கள் பெயருக்கு எழுதி தருகிறேன்"

பதில் சொல்லவில்லை நான்.

காரணம் எனக்கு இந்தியாவிலேயே வீடு இருப்பதால், மலேசியாவில் இன்னொரு வீடு தேவையா? என யோசிக்கிறேன்.


Feb 2, 2011

சில நம்பிக்கைகள்!

நான் கடவுள் நம்பிக்கை அதிகம் உள்ளவன். அப்பா அவரின் இளமை காலத்தில் தந்தை பெரியாருடன் மிக நெருக்கமாக இருந்தவர். ஏகப்பட்ட கடவுள் எதிர்ப்பு போராட்டங்களில் கலந்து கொண்டிருந்திருக்கிறார். தந்தை பெரியாரின் கொள்கைகளை தீவிரமாக கடைபிடித்தவர். அதனால், அப்பாவின் கல்யாண ஊர்வலத்தை பிராமணர்கள் வாழும் தெருவில் நுழையவிடாமல் தடுத்து இருக்கிறார்கள். அந்த அளவிற்கு அப்பா தீவிரமாக தி.க வில் இருந்துள்ளார். அதே அப்பாத்தான் தீவிர கடவுள் பக்தராக மாறிப்போனார். எதனால் இந்த மாற்றம்? தெரியவில்லை. ஆனால் நான் அப்படி இல்லை. ஆரம்பகாலத்திலிருந்தே கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவான வளர்க்கப்பட்டேன். அப்படியே வாழ்கிறேன். இதைச் சொல்ல பெருமைப்படுகிறேன். எங்கள் ஊர் முழுவதும் கோயில். அதனால் எங்கள் ஊர் இளைஞர்கள் தீவிர கடவுள் பக்தர்களாக இருப்பதில் ஆச்சர்யம் இல்லை. உருவம் படைத்த கடவுள் உண்மையா? ஏன் இத்தனை கடவுள்கள் என்கிற சர்ச்சைக்கெல்லாம் நான் போக விரும்பவில்லை.

கோயில் சென்று வழிப்பட்டால் மனதிற்கு நிம்மதி ஏற்படுகிறது. நிம்மதியைத் தவிர வேறு என்ன வேண்டும் நமக்கு!

கவிஞர் கண்ணதாசன் தீவிர கடவுள் எதிர்ப்பாளராக இருந்தவர். பின் கடவுள் மதிப்பாளராக மாறிப்போனார். அவர் எப்படி மாறிபோனார் என்பதை தெரிந்துகொள்ள அவரின் "வனவாசம்" படியுங்கள்.

************************************************************

என் அப்பா எங்கள் குல தெய்வம் கோயிலை கட்டினார். 150 வருடமாக ஒரு பானையில் இருந்த எங்கள் குல தெய்வம் என் அப்பாவின் முயற்சியால் கோயிலில் குடியேறியது. நான் ஒவ்வொரு முறை இந்தியா செல்லும்போதும் நான் செய்யும் முதல் வேலை எங்கள் குல தெயவம் குடியிருக்கும் சந்நிதிக்கு செல்வதுதான். பின்புதான் மற்ற வேலைகளை ஆரம்பிப்பேன். எங்கள் கோவிலுக்கு காம்பவுண்ட் சுவர் எழுப்பி, தளம் அமைத்து பாத்ரூம், ஒரு ரூம் மற்றும் வாட்டர் சப்ளை போன்ற வசதிகளை ஏற்படுத்த ஆசை. குலதெய்வம் கோவில்களைப் பொறுத்தவரை ஒருவரே செலவு செய்யக்கூடாது. அனைத்து பங்காளிகளும் சேர்ந்துதான் செய்ய வேண்டும். அதற்கான முதல் முயற்சியாக இந்த முறை எங்கள் குடும்பத்தை சேர்ந்த அனைவரையும் ஒரு பஸ் வைத்து அழைத்துச்சென்றேன். திருச்சி வழியாக சென்றால், ஒரு மணி நேரம் முப்பது நிமிடம் ஆகும். லால்குடியில் இருந்து செங்கரையூர் புதிய பாலம் வழியாக சென்றால் ஒரு மணி நேரம் ஆகும் என்பதால், டிரைவரிடம் புதிய பாலம் வழியாக போகச்சொன்னேன். ராகு காலம் கழித்து கிளம்பினோம். கோவிலுக்கு சென்று பொங்கல் வைத்து சாமி கும்பிடுவதாக ஏற்பாடு. ஒரு குறிப்பிட்ட தூரம் சென்றதும், டிரைவர்,

"சார், இந்த வழியாக சென்றால் ஒரே மேடு பள்ளமாக  இருக்கும். வேறு வழியாக செல்லவா?" என்றார்.

நானும் வயதானவர்கள் பஸ்ஸில் இருந்ததால் ஒப்புக்கொண்டேன். ஒரு மணி நேரம் ஆகியும் குறிப்பிட்ட சாலையை அடையாததால் குழப்பமானேன். எந்த இடம் என்று பார்த்தால் அவர் தஞ்சாவூர் தாண்டி வேளாங்கண்ணி ரோட்டில் போய்க்கொண்டிருந்தார். எங்கள் கோவில் இருப்பதோ திருச்சி செங்கிப்பட்டி தாண்டி தச்சங்குறிச்சி என்னும் கிராமத்தில். அவர் திருக்காட்டுப்பள்ளியில் நுழைந்திருக்க வேண்டும். டிரைவர் புதியவர் போல. எல்லோரும் கடுப்பாகிவிட்டார்கள். நான் கோபத்தில் இருந்தாலும், அவரிடம் காட்டிக்கொள்ளாமல், திரும்ப அவரிடம் விளக்கமாக எடுத்துச்சொல்லி, தஞ்சாவூர் வரவைத்து, பின்பு திருச்சி ரூட்டில் போய் கோவிலை அடைந்தோம். ஒரு மணி நேர பயணத்திற்கு பதில் இரண்டு அரை மணி நேரம் ஆனது. ஒண்ணரை மணி நேரம் லேட்.

கோவிலை அடைந்தோம். அங்கே இருந்தவர்களிடம் தாமதத்திற்கான காரணத்தை சொன்னேன். உடனே அவர்கள் என்னிடம் இப்படி சொன்னார்கள்:

"நல்ல வேளை இப்போ வந்தீர்கள். இல்லை என்றால் நீங்கள் எமகண்டத்தில் பொங்கல் வைப்பது போல் ஆகி இருக்கும். அம்பாளாக பார்த்து உங்களை எமகண்டம் தாண்டி இங்கே வர வழைத்து விட்டாள்"

அப்போதுதான் வாட்சைப் பார்த்தேன். அவர்கள் சொன்னது சரிதான்.

அதுதான் தெய்வ நம்பிக்கை என்பது. நம்பாதவர்களை குறை சொல்லவில்லை. நம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்கு நான் சொல்லும் விசயம் புரியும்.

************************************************************

1992லிருந்து ஏழுமலையானின் தீவிர பக்தனாக ஆனேன். ஏன் என்று சொல்ல ஒரு புத்தகமே எழுத வேண்டும். எந்த ஒரு கஷ்டமான சூழ்நிலையிலும் எங்கள் குலதெய்வத்தையும், ஏழுமலையானை மட்டுமே வேண்டுவேன். உடனே அந்த காரியம் நடக்கும். பையன் உருவாவதற்கு முன்பே பையன் பிறந்தால் அவன் பெயர் "வெங்கடேஷ்" என்று பெயர் வைக்க வேண்டும் என்று முடிவு எடுத்து அனைவரிடமும் சொன்னேன். அது போலவே, பிறந்தவுடன் அவனுக்கு அதே பெயர் வைத்தேன். ஏழுமலையானை நம்புபவர்களுக்குத்தான் அவரின் பவர் தெரியும்.

ஒருமுறை திருப்பதியில் வாங்கிய கயிர் ஒன்றை கையில் கட்டியிருந்தேன். 1998 ஆம் வருடம் என்று நினைக்கிறேன். அப்போது ஒரு தங்க பிரேஸ்லெட் வாங்கினேன். கையில் அணிந்தவுடன், திருப்பதி கயிர் இருந்ததால், இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்து கொண்டு பார்க்க ஒரு மாதிரி இருந்தது. நண்பர்கள் அனைவரும் ஒரு ஹாலில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது நண்பர்களிடம் சொன்னேன்,

"இந்த திருப்பதி கயிர் கையில் இல்லாமல் இருந்தால் பிரேஸ்லெட் அழகாக தெரியும் இல்ல"

நம்ப மாட்டீர்கள். அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் என் கையில் இருந்த பிரேஸ்லெட் மாயமாய் மறைந்து போனது. உடனே அதை நான் கவனிக்கவில்லை. ஒரு மணி நேர அரட்டைக்கு பின் கவனித்தேன். நண்பர்கள் அனைவரும் வீடு முழுக்கத்தேடினோம். கிடைக்கவில்லை. நான் சோபாவை விட்டு எங்கும் எழுந்து செல்லவில்லை. மனம் வேதனை ஆனது.

மனம் உருக ஏழுமலையானிடம் மன்னிப்பு கேட்டேன். அடுத்த நாள் நண்பர் ஒருவர் வாஷின் மெஷினில் கிடந்ததாக எடுத்துக்கொடுத்தார். அது எப்படி அங்கு போனது என்று எங்கள் யாருக்குமே தெரியவில்லை. அப்போதில் இருந்து கையில் கயிரை கட்டி இருக்கிறேன்.

அந்த சம்பவத்தில் இருந்து எங்கள் ஹஸ்ட் ஹவுஸில் இருந்த எல்லோருமே தீவிர ஏழுமலையான் பக்தர்களாக மாறிபோனார்கள்.

நண்பர்களுக்கு இந்த சம்பவங்களை நம்புவது கஷ்டமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

நம்பிக்கைத்தானே வாழ்க்கை!