Jun 30, 2010

அன்பான வார்த்தைகள்!

பத்து நாட்களுக்கு முன் கடுமையான வேலைப்பளு. கோலாலம்பூரில் தங்கி இருந்தேன். என் கூடவே என் சேர்மனும் தங்கி இருந்தார். ஓரளவு வேலை முடிந்ததும் இரண்டு நாட்களில் இந்தியா திரும்பி விட்டார். நான் மட்டும் இன்னும் இரண்டு நாட்கள் தங்கும்படி ஆகிவிட்டது. இரண்டு வருட கடின உழைப்பிற்கு பிறகு சில அக்ரிமெண்ட்கள் கையெழுத்தாகும் நாள். மூன்றாம் நாள் இரவிலிருந்தே பயங்கர டென்ஷன். சரியாக தூங்கவில்லை. காரணம் பல பேர் சம்பந்தப்பட்ட வேலை. திடீர் திடீரென சில பிரச்சனைகள் வரும். அதை உடனே சரி செய்ய வேண்டி இருக்கும். அதை சரி செய்ய பல இடங்களில் பேச வேண்டி இருக்கும். மில்லியன் கணக்கில் பணம் அரேஞ் செய்ய வேண்டி இருக்கும். எல்லாம் சரி செய்து விட்டு அன்று இரவு நான் தூங்க போன போது இரவு மணி 12.30. காலை 5.30க்கு எழுந்து அனைத்தையும் சரி பார்த்து ஹோட்டலைவிட்டு காலை மணி 8.30க்கு கிளம்புவதாக ஏற்பாடு. முக்கியமான டாக்குமெண்டுகள் உடனே வேண்டி இருந்ததாலும், அவைகள் என்னிடம் இல்லாததாலும் உடனே அலுவலகத்துக்கு போன் செய்து டிரைவரிடம் எடுத்து வரச்சொன்னேன்.

ஏனென்றால் நான் கோலாலம்பூர் செல்லும் அன்று அந்த டாக்குமெண்டுகள் தேவை இருக்கும் என தோன்றவில்லை. டிரைவரிடம் அதிகாலையே கிளம்பி வரச்சொன்னேன். அவர் காலை 4.00 மணிக்கு கிளம்பிவிட்டார். ஒரே டென்ஷன். நீங்கள் கேட்கலாம், அப்படி என்ன அவசரம்? அந்த வேலையை தள்ளிப்போடக்கூடாதா? முடியவே முடியாத சூழல். தள்ளியே போட முடியது. நான் ஒருவன் மட்டுமே அதை முடிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அன்று உதவிக்கு யாரும் இல்லை. டிரைவர் வந்து சேர 9.00 மணி. முதலில் ஒரு அலுவலக்த்துக்கு செல்ல வேண்டும். அங்கு ரெடியாக உள்ள அக்ரிமெண்டுகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பின்பு அங்கே இருந்து வேறு ஒரு அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். அங்கே உள்ள இயக்குனர்களிடம் கையெழுத்து வாங்க வேண்டும். பின்பு அங்கு இருந்து வேறு ஒரு லாயர் ஆபிஸ் சென்று எல்லாவற்றிலும் கையெழுத்து வாங்க வேண்டும். பின்பு முதலில் காலையில் சென்ற அலுவலக்த்துக்கு சென்று, கையெழுத்து வாங்கிய அனைத்து அக்ரிமெண்டுகளையும் ஸ்டாம்பிங்குக்கு அனுப்ப வேண்டும்.

ஒவ்வொரு அலுவலகமும் இருப்பது ஒவ்வொரு இடத்தில். அன்றுதான் கடைசி நாள். அதைவிட்டால், சனி, ஞாயிறு விடுமுறை. பிறகு எதுவுமே செய்ய முடியாது. ஆண்டவன்மேல் பாரத்தை போட்டுவிட்டு ஒவ்வொரு இடமாக செல்ல ஆரம்பித்தேன். முதல் அலுவலகத்தில் ஒரு மணி நேரத்தில் முடிய வேண்டிய வேலை, இரண்டு மணி நேரம் ஆனது. இதற்கு நடுவில் வரும் அனைத்து போன்கால்களையும் அட்டண்ட் செய்ய வேண்டும். தினசரி வேலை சம்பந்தமாக அலுவலகத்தையும் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும். முதல் அலுவலகத்தில் வேலையை முடித்து அடுத்து இயக்குனர் உள்ள இடத்திற்கு செல்ல மதியம் ஆகிவிட்டது. அவருக்கு அக்ரிமெண்டுகளை பற்றி விளக்கிச்சொல்ல ஒரு மணி நேரம் ஆனது. இதற்கு நடுவில் லாயர் ஆபிஸிலிருந்து தொடர்ந்து போன். "எவ்வளவு நேரமாக உங்களுக்காக காத்திருப்பது? சீக்கிரம் வாருங்கள்" சைனிஷ் லாயர்கள். இந்தியர்கள் போல கடுமையான உழைப்பாளிகள். அவர்களுக்கு பதில் சொல்லி முடிப்பதற்குள் இந்தியாவிலிருந்து தொடர்ந்து போன்காலகள், "என்ன ஆயிற்று?' பணத்தை போட்டவர்கள் அல்லவா? அவர்கள் கேட்பதிலும் நியாயம் உள்ளது.

ஒரு டைரக்டர் கையெழுத்து போடு முடித்ததும், அடுத்த டைரக்டர் கையெழுத்து வாங்கலாம் என நினைத்தால், இரண்டாமவர், முதல் டைரக்டரின் மனைவி. அவரிடம் கையெழுத்து வாங்க அவர் வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டும். ஒரு நிமிடம் பைத்தியம் பிடிப்பது போல் ஆனது. ஒரு வழியாக என்னை ஆசுவாச படுத்திக்கொண்டு, அந்த கையெழுத்தையும் வாங்கிக்கொண்டு லாயர் ஆபிஸ் வந்து சேர மணி 4. கையெழுத்து போட ஆரம்பிக்கும்போது சேர்மனிடம் இருந்து ஒரு போன், " உலக்ஸ், இந்த clauseஐ எல்லாம் சரி பார்த்தாயா?" ஒரு வழியாக அதையும் சரி பண்ணி முடிக்கும் போது மீண்டும் ஒரு போன், மீண்டும் ஒரு மாற்றம். ஆனால், அதை யாரும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் சேர்மனோ, அந்த மாற்றம் இல்லை என்றால் அக்ரிமெண்ட் கையெழுத்து ஆவதில் அர்த்தம் இல்லை என்கிறார். என்ன செயவது என்று தெரியவில்லை. நாங்கள் இரண்டு வருடம் உழைத்த உழைப்பு, பட்ட கனவு எல்லாம் தரைமட்டமாகும் போல உள்ளது.

அவர்கள் கையெழுத்து போட முடியாது என்று எழுந்துவிட்டார்கள். என்னை வெளியே தள்ளாத குறை. முதல் முறையாக என் உடலில் ஒரு நடுக்கத்தை உணர்ந்தேன். யாருக்காக, எதற்காக இப்படி டென்ஷனை அனுபவிக்க வேண்டும் என தோன்றியது. பிறகு ஒரு நிமிடம் யோசித்தேன். நான் யாருக்காகவும் வேலை செய்யவில்லை. எனக்காக, என் கம்பனிக்காக, என் self satisfaction க்காகத்தான் இவ்வளவையும் செய்கிறேன் என நினைத்தேன். முதலில் இப்படிப்பட்ட வேலை தேவையா? பணத்திற்காக இவ்வளவு டென்ஷ்னை ஏற்க வேண்டுமா? டென்ஷன் இல்லாத வேலை நமக்கு கிடைக்காதா? என்று ஏங்க ஆரம்பித்தேன். கடுப்பாக இருந்தது. என்ன செய்வது எனத்தெரியாமல் நின்று கொண்டு இருந்தேன். யாராவது ஏதாவது கேட்டால் அழுதுவிடுவேனோ என பயமாக இருந்தது.

மனதை திடப்படுத்திக்கொண்டு சேர்மனிடம், என் தரப்பு வாதத்தை உரிய முறையில் எடுத்து வைத்தேன். அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் ஒத்துக்கொண்டார். ஒரு வழியாக அனைத்து அக்ரிமெண்டுகளும் கையெழுத்தாகி, நான் கோலாலம்பூரைவிட்டு கிளம்பும்போது இரவு மணி ஏழு. நான் அன்றும் தங்கி செல்லலாம்தான். ஏற்கனவே மூன்று நாட்கள் கோலாலம்பூரில் தங்கிவிட்டதால் அன்று எப்படியாவது வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டும் என நினைத்து கிளம்பினேன்.

சரியாக 7.05க்கு சேர்மனிடம் இருந்து போன்.

என் சேர்மன் ஒரு மிகப்பெரிய அறிவாளி. பண்பாளர். 24 மணி நேரமும் கம்பனியை பற்றியே சிந்த்தித்துக்கொண்டு இருப்பவர். இந்தியாவில் அவரை அவர் ரூமில் பார்க்க வேண்டும் என்றால் க்யூவில் நிற்க வேண்டும். ஆனால் இங்கு வந்தால் ஒரு நண்பனை போல பழகுபவர். ஆனால் வேலையில் கறார். கோபம் வந்தால் அவ்வளவுதான். நான் 18 வருடமாக இந்த கம்பனியில் இருக்கிறேன். ஆனால் அவரும், என் இன்னொரு MDயும் என்னிடம் காட்டும் அன்பு மிகவும் உயர்வானது. என்னால் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாது. இவ்வளவு இருந்தும், அன்று கொஞ்சம் டல்லாகவும், எரிச்சலாகவும் இருந்தேன். அந்த சமய்த்தில்தான் அவரிடம் இருந்து போன்.

தயக்கத்துடன் போனை எடுத்தேன்.

" Congrats Ulaks. Good Show. You have done a great Job. Keep it up"

அடுத்த நொடி நான் சந்தித்த டென்ஷன் எல்லாம் காற்றில் பறந்து போனது. மனம் லேசாகி போனது.

அன்பான வார்த்தைகளுக்கு ஏங்காதவர்கள் இந்த உலகத்தில் உண்டா என்ன?

2 comments:

அன்புடன் அருணா said...

நிறைய் பேர் பணத்துக்காக அல்ல இந்த அங்கீகாரத்துக்காகத்தான் ஓடி ஓடி உழைப்பது!அதிலும் ஓர் ஆனந்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

என். உலகநாதன் said...

//நிறைய் பேர் பணத்துக்காக அல்ல இந்த அங்கீகாரத்துக்காகத்தான் ஓடி ஓடி உழைப்பது!அதிலும் ஓர் ஆனந்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.//

சரியா சொன்னீங்க. வருகைக்கு நன்றி மேடம்.