Jun 30, 2010

அன்பான வார்த்தைகள்!

பத்து நாட்களுக்கு முன் கடுமையான வேலைப்பளு. கோலாலம்பூரில் தங்கி இருந்தேன். என் கூடவே என் சேர்மனும் தங்கி இருந்தார். ஓரளவு வேலை முடிந்ததும் இரண்டு நாட்களில் இந்தியா திரும்பி விட்டார். நான் மட்டும் இன்னும் இரண்டு நாட்கள் தங்கும்படி ஆகிவிட்டது. இரண்டு வருட கடின உழைப்பிற்கு பிறகு சில அக்ரிமெண்ட்கள் கையெழுத்தாகும் நாள். மூன்றாம் நாள் இரவிலிருந்தே பயங்கர டென்ஷன். சரியாக தூங்கவில்லை. காரணம் பல பேர் சம்பந்தப்பட்ட வேலை. திடீர் திடீரென சில பிரச்சனைகள் வரும். அதை உடனே சரி செய்ய வேண்டி இருக்கும். அதை சரி செய்ய பல இடங்களில் பேச வேண்டி இருக்கும். மில்லியன் கணக்கில் பணம் அரேஞ் செய்ய வேண்டி இருக்கும். எல்லாம் சரி செய்து விட்டு அன்று இரவு நான் தூங்க போன போது இரவு மணி 12.30. காலை 5.30க்கு எழுந்து அனைத்தையும் சரி பார்த்து ஹோட்டலைவிட்டு காலை மணி 8.30க்கு கிளம்புவதாக ஏற்பாடு. முக்கியமான டாக்குமெண்டுகள் உடனே வேண்டி இருந்ததாலும், அவைகள் என்னிடம் இல்லாததாலும் உடனே அலுவலகத்துக்கு போன் செய்து டிரைவரிடம் எடுத்து வரச்சொன்னேன்.

ஏனென்றால் நான் கோலாலம்பூர் செல்லும் அன்று அந்த டாக்குமெண்டுகள் தேவை இருக்கும் என தோன்றவில்லை. டிரைவரிடம் அதிகாலையே கிளம்பி வரச்சொன்னேன். அவர் காலை 4.00 மணிக்கு கிளம்பிவிட்டார். ஒரே டென்ஷன். நீங்கள் கேட்கலாம், அப்படி என்ன அவசரம்? அந்த வேலையை தள்ளிப்போடக்கூடாதா? முடியவே முடியாத சூழல். தள்ளியே போட முடியது. நான் ஒருவன் மட்டுமே அதை முடிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அன்று உதவிக்கு யாரும் இல்லை. டிரைவர் வந்து சேர 9.00 மணி. முதலில் ஒரு அலுவலக்த்துக்கு செல்ல வேண்டும். அங்கு ரெடியாக உள்ள அக்ரிமெண்டுகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பின்பு அங்கே இருந்து வேறு ஒரு அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். அங்கே உள்ள இயக்குனர்களிடம் கையெழுத்து வாங்க வேண்டும். பின்பு அங்கு இருந்து வேறு ஒரு லாயர் ஆபிஸ் சென்று எல்லாவற்றிலும் கையெழுத்து வாங்க வேண்டும். பின்பு முதலில் காலையில் சென்ற அலுவலக்த்துக்கு சென்று, கையெழுத்து வாங்கிய அனைத்து அக்ரிமெண்டுகளையும் ஸ்டாம்பிங்குக்கு அனுப்ப வேண்டும்.

ஒவ்வொரு அலுவலகமும் இருப்பது ஒவ்வொரு இடத்தில். அன்றுதான் கடைசி நாள். அதைவிட்டால், சனி, ஞாயிறு விடுமுறை. பிறகு எதுவுமே செய்ய முடியாது. ஆண்டவன்மேல் பாரத்தை போட்டுவிட்டு ஒவ்வொரு இடமாக செல்ல ஆரம்பித்தேன். முதல் அலுவலகத்தில் ஒரு மணி நேரத்தில் முடிய வேண்டிய வேலை, இரண்டு மணி நேரம் ஆனது. இதற்கு நடுவில் வரும் அனைத்து போன்கால்களையும் அட்டண்ட் செய்ய வேண்டும். தினசரி வேலை சம்பந்தமாக அலுவலகத்தையும் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும். முதல் அலுவலகத்தில் வேலையை முடித்து அடுத்து இயக்குனர் உள்ள இடத்திற்கு செல்ல மதியம் ஆகிவிட்டது. அவருக்கு அக்ரிமெண்டுகளை பற்றி விளக்கிச்சொல்ல ஒரு மணி நேரம் ஆனது. இதற்கு நடுவில் லாயர் ஆபிஸிலிருந்து தொடர்ந்து போன். "எவ்வளவு நேரமாக உங்களுக்காக காத்திருப்பது? சீக்கிரம் வாருங்கள்" சைனிஷ் லாயர்கள். இந்தியர்கள் போல கடுமையான உழைப்பாளிகள். அவர்களுக்கு பதில் சொல்லி முடிப்பதற்குள் இந்தியாவிலிருந்து தொடர்ந்து போன்காலகள், "என்ன ஆயிற்று?' பணத்தை போட்டவர்கள் அல்லவா? அவர்கள் கேட்பதிலும் நியாயம் உள்ளது.

ஒரு டைரக்டர் கையெழுத்து போடு முடித்ததும், அடுத்த டைரக்டர் கையெழுத்து வாங்கலாம் என நினைத்தால், இரண்டாமவர், முதல் டைரக்டரின் மனைவி. அவரிடம் கையெழுத்து வாங்க அவர் வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டும். ஒரு நிமிடம் பைத்தியம் பிடிப்பது போல் ஆனது. ஒரு வழியாக என்னை ஆசுவாச படுத்திக்கொண்டு, அந்த கையெழுத்தையும் வாங்கிக்கொண்டு லாயர் ஆபிஸ் வந்து சேர மணி 4. கையெழுத்து போட ஆரம்பிக்கும்போது சேர்மனிடம் இருந்து ஒரு போன், " உலக்ஸ், இந்த clauseஐ எல்லாம் சரி பார்த்தாயா?" ஒரு வழியாக அதையும் சரி பண்ணி முடிக்கும் போது மீண்டும் ஒரு போன், மீண்டும் ஒரு மாற்றம். ஆனால், அதை யாரும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் சேர்மனோ, அந்த மாற்றம் இல்லை என்றால் அக்ரிமெண்ட் கையெழுத்து ஆவதில் அர்த்தம் இல்லை என்கிறார். என்ன செயவது என்று தெரியவில்லை. நாங்கள் இரண்டு வருடம் உழைத்த உழைப்பு, பட்ட கனவு எல்லாம் தரைமட்டமாகும் போல உள்ளது.

அவர்கள் கையெழுத்து போட முடியாது என்று எழுந்துவிட்டார்கள். என்னை வெளியே தள்ளாத குறை. முதல் முறையாக என் உடலில் ஒரு நடுக்கத்தை உணர்ந்தேன். யாருக்காக, எதற்காக இப்படி டென்ஷனை அனுபவிக்க வேண்டும் என தோன்றியது. பிறகு ஒரு நிமிடம் யோசித்தேன். நான் யாருக்காகவும் வேலை செய்யவில்லை. எனக்காக, என் கம்பனிக்காக, என் self satisfaction க்காகத்தான் இவ்வளவையும் செய்கிறேன் என நினைத்தேன். முதலில் இப்படிப்பட்ட வேலை தேவையா? பணத்திற்காக இவ்வளவு டென்ஷ்னை ஏற்க வேண்டுமா? டென்ஷன் இல்லாத வேலை நமக்கு கிடைக்காதா? என்று ஏங்க ஆரம்பித்தேன். கடுப்பாக இருந்தது. என்ன செய்வது எனத்தெரியாமல் நின்று கொண்டு இருந்தேன். யாராவது ஏதாவது கேட்டால் அழுதுவிடுவேனோ என பயமாக இருந்தது.

மனதை திடப்படுத்திக்கொண்டு சேர்மனிடம், என் தரப்பு வாதத்தை உரிய முறையில் எடுத்து வைத்தேன். அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் ஒத்துக்கொண்டார். ஒரு வழியாக அனைத்து அக்ரிமெண்டுகளும் கையெழுத்தாகி, நான் கோலாலம்பூரைவிட்டு கிளம்பும்போது இரவு மணி ஏழு. நான் அன்றும் தங்கி செல்லலாம்தான். ஏற்கனவே மூன்று நாட்கள் கோலாலம்பூரில் தங்கிவிட்டதால் அன்று எப்படியாவது வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டும் என நினைத்து கிளம்பினேன்.

சரியாக 7.05க்கு சேர்மனிடம் இருந்து போன்.

என் சேர்மன் ஒரு மிகப்பெரிய அறிவாளி. பண்பாளர். 24 மணி நேரமும் கம்பனியை பற்றியே சிந்த்தித்துக்கொண்டு இருப்பவர். இந்தியாவில் அவரை அவர் ரூமில் பார்க்க வேண்டும் என்றால் க்யூவில் நிற்க வேண்டும். ஆனால் இங்கு வந்தால் ஒரு நண்பனை போல பழகுபவர். ஆனால் வேலையில் கறார். கோபம் வந்தால் அவ்வளவுதான். நான் 18 வருடமாக இந்த கம்பனியில் இருக்கிறேன். ஆனால் அவரும், என் இன்னொரு MDயும் என்னிடம் காட்டும் அன்பு மிகவும் உயர்வானது. என்னால் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாது. இவ்வளவு இருந்தும், அன்று கொஞ்சம் டல்லாகவும், எரிச்சலாகவும் இருந்தேன். அந்த சமய்த்தில்தான் அவரிடம் இருந்து போன்.

தயக்கத்துடன் போனை எடுத்தேன்.

" Congrats Ulaks. Good Show. You have done a great Job. Keep it up"

அடுத்த நொடி நான் சந்தித்த டென்ஷன் எல்லாம் காற்றில் பறந்து போனது. மனம் லேசாகி போனது.

அன்பான வார்த்தைகளுக்கு ஏங்காதவர்கள் இந்த உலகத்தில் உண்டா என்ன?

மிக்ஸர் - 30.06.2010

ஒரு காலத்தில் நிறைய புத்தகங்கள் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். கையில் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு புத்தகம் இருக்கும். பாத்ரூமில் கூட புத்தகங்கள் உண்டு. ஓரளவு பெரிய பதவி வந்தவுடன் புத்தகங்கள் படிப்பது கொஞ்சம் குறைந்தது. நிறைய நேரம் அலுவலகத்திற்கு செலவிட வேண்டியதாகிவிட்டது. காலையில் வாக்கிங்கிலும், மாலையில் ஜிம்மிலும் நேரம் கழிவதால் ஓய்வு நேரம் என்பதே இல்லாமல் போனது. மீண்டும் படிக்க ஆரம்பிக்கலாம் என நினைத்த சமயத்தில் வலைப்பூ அறிமுகமானது. அதற்காக டிவி பார்க்கும் நேரங்களை எல்லாம் வலைப்பூவில் எழுதுவதற்கும், படிப்பதற்கும் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தேன். எப்போவாவது சன் மியூஸிக்கில் பாடல்கள் பார்ப்பதுண்டு. ஆனால், புத்தகம் படிக்கும் பழக்கம் மட்டும் இல்லாமலே போனது. வலைப்பூ ஆரம்பித்த பொழுதில் நிறைய கதைகள் எழுத ஆரம்பித்தேன். ஒரு கதை ஆவியிலும் வந்தது. அடுத்த வருடத்திற்குள் நிறைய கதைகள் எழுத வேண்டும் என முடிவு எடுத்தேன். நிறைய கருக்கள் கைவசம் இருந்தும் எழுத முடியாமலே இருக்கிறது. காரணம் எப்போதும் அலுவலக வேலையிலேயே மனம் ஈடுபடுகிறது. நிறைய புத்தகங்கள் வரவழைத்து படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால், என்னால் தொடர்ந்து 30 நிமிடம் படிக்க முடிவதில்லை. ஆனால், நிறைய படிக்க வேண்டும், எழுத வேண்டும் என்ற ஆவல் அதிகமாக உள்ளது. ஆனால் என்னால் செயல்படுத்த முடியவில்லை. வீட்டிலும் அலுவலக வேலை சம்பந்தமான சிந்தனைகளே வருகிறது. எனக்கு மட்டும்தான் இப்படியா? இல்லை மற்றவர்களும் இதே போல் உணர்ந்திருக்கின்றீர்களா? படிப்பவர்கள் உங்கள் கருத்தினை தெரிவிக்கவும்.

********************************************************

இன்று காலை வாக்கிங் சென்றபோது நடந்த சம்பவம் இது. அதிகாலையில் செல்வதால் நான் எப்போதும் கையில் குடை எடுத்துக்கொண்டு செல்வதுண்டு. அதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, மலேசியாவில் எப்போது வேண்டுமானாலும் மழை பெய்யும். இன்னொன்று ஒரு பாதுகாப்பிற்காக. இங்கே கார் வைத்திருப்பவர்கள் எல்லோரும் ஏதாவது ஒரு கட்டையோ அல்லது ஏதாவது ஒரு பொருளோ பாதுகாப்பிற்காக காரில் வைத்திருப்பார்கள். சில சமயங்களில் மோட்டார் சைக்கிளில் போகும் இளவட்டங்கள் வம்புக்கு இழுப்பதுண்டு. பத்து அல்லது பதினைந்து பைக்குகளில் வேகமாக போவார்கள். ஏதேனும் வம்பு இழுத்தால் அவ்வளவுதான் ஆளை அடி பின்னி எடுத்து விடுவார்கள். கோலாலம்பூர் பக்கத்து ஊரில் ஒருவர் காரில் சென்று கொண்டிருந்த போது, பைக் ரேஸ்காரர்கள் வேகமாக உரசி செல்ல, காரில் உள்ளவர் ஏதோ அவர்களை திட்ட, உடனே அடுத்த 20 நிமிடத்தில் காரை வழிமறித்து அவரை அடித்தே கொன்றுவிட்டார்கள். அதனால் எப்போதும் ஒருவித ஜாக்கிரதையுடனே எங்கும் செலவதுண்டு. அதற்காக நாடே இப்படி என்று யாரும் நினைத்துவிட வேண்டாம். மலேசியா போல அமைதியான நாடு வேறு எங்கும் இல்லை. நான் குறிபிட்டது போன்ற சம்பவங்கள் அங்கு ஒன்று இங்கு ஒன்று நடப்பதுண்டு. அதனால் நாம் ஜாக்கிரதையாக இருப்பது நல்லதுதானே? அதற்காகத்தான் குடையுடன் வாக்கிங் செல்வேன். இன்று காலை ஒரு 5.40 க்கு நான் சென்று கொண்டிருந்த போது பைக்கில் அமர்ந்திருந்த ஒரு ஆள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஆள் பார்ப்பதற்கே பயங்கரமாக தெரிந்தார். தலை முழுவதும் முடி. முரட்டுத்தோற்றம். பைக் அருகே செல்ல செல்ல பயமாக இருந்தது. இன்று ஏதோ நடக்கப் போகின்றது என்று உள்ளுணர்வு சொல்லியது. குடைக்கும் இன்று வேலை இருக்கும் போல என்று நினைத்துக்கொண்டே, அவரை பார்த்துக்கொண்டே அருகில் சென்றேன்.

நான் அருகில் சென்றதுதான் தாமதம், பைக்கிலிருந்து இறங்கியவர் வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தார். எனக்கு ஒரு நிமிடம் பயங்கர அதிர்ச்சி. பின்னங்கால பிடறியில் அடிபட அவர் ஓடியதைக்கண்டு எனக்கு உள்ள பயம் போய் சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். நான் அவரை பார்த்து பயந்து கொண்டு நடந்தால், அவர் என்னை பார்த்து பயந்து ஓடியதைக்கண்டு நான் என்ன சொல்ல?

********************************************************

குடும்பத்துடன் ராவணன் படம் சென்றேன். முதல்நாள் நெட்டில் டிக்கட் செய்யலாம் என்று பார்த்தால் படமே இல்லை. சரி, ஒரு வாரத்தில் படத்தை எடுத்து விட்டார்கள் போல என நினைத்து படம் பார்க்கும் எண்ணத்தை விட்டு விட்டேன். அடுத்த நாள் எதேச்சையாக ஒரு நாள் லீவு கிடைக்கவே, ஒரு இரண்டரை மணி நேர பயணத்தில் உள்ள மாரன் முருகன் கோவில் சென்றோம். வரும் வழியில் தியேட்டரில் பார்த்தால் படம் இருந்தது. மாலை நேரக்காட்சிக்கு டிக்கட் புக் செய்துவிட்டு, ஷாப்பிங் முடித்துவிட்டு சென்றால், எப்போதும் போல் பத்து பேர் தான் தியேட்டரில் இருந்தார்கள். படம் பற்றிய விமர்சனத்துக்கோ, ராவணன் கதை பற்றிய விவாதத்துக்கோ செல்ல விரும்பவில்லை. ஆனால் நான் படத்தை ரசித்து பார்த்தேன். காரணம் படத்தை எடுத்த விதம். அழகான ஒளிப்பதிவு. அம்சமான காட்சி அமைப்பு. எது ஒரிஜினல் எது செட் என்றே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இந்த படம் எனக்கு ரொம்பவே பிடித்துப்போனதற்கு இன்னொரு காரணம், கொஞ்சம் கூட வெட்கம் இல்லாமல் இங்கே நான் சொல்லிக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன், ஐஸ்வர்யா.

********************************************************

வெளிநாட்டில் இருப்பதால் கொஞ்சம் நான் முட்டாளாகிப்போன சம்பவம் போன வாரம் நடந்தது. அத்ற்கு முன்னே கொஞ்சம் பிளாஷ்பேக். கோயில் இல்லாத ஊரில் இருப்பது பாவம் என்பார்கள். நான் சிறு வயதில் இருந்து வளர்ந்தது எல்லாம் லால்குடியில். ஊரைச்சுற்றி கோயில். எல்லா தெருக்களிலும் கோவில்கள் உண்டு. பக்கத்திலேயே சமயபுரம் மாரியம்மன் கோவில், திருவானைக்காவல் கோவில், சீரங்கம், மலைக்கோட்டை என்று திரும்பிய பக்கம் எல்லாம் கோவில்கள். அதனால் எப்போதும் கோவில்களுக்கு செல்வதுண்டு. ஒவ்வொரு நாளும் என்ன என்ன விசேசங்கள் என்று நன்றாகத் தெரியும். ஆனால், இன்று? விசயத்திற்கு வருகிறேன்.

இந்தியாவில் இருந்த வரை, அப்பா இருந்தவரை, என் பிறந்த நாள் அன்று அர்ச்சனை செய்வதை விட, நான் பிறந்த மாதத்தில் என் நட்சத்திரம் என்று வருகிறது என்று பார்த்து, அன்று புது டிரஸ் எல்லாம் வாங்கி கொடுத்து கோவிலுக்கு சென்று அர்ச்சனை செய்வதையே விரும்புவார். மலேசியா வந்த பிறகு பிறந்த நாள் அன்றே கோவிலுக்கு சென்று அர்ச்சனை செய்வது வழக்கம். போன சனிக்கிழமை என் பெண்ணின் பிறந்த நாள். இந்த வருடம் வீட்டிலேயே கொண்டாடினோம். மாலையில் கோவில் சென்று அர்ச்சனை செய்யலாம் என்று நினைத்து, மதியம் வெளியே சென்று சாப்பிட்டு விட்டு, வீட்டிற்கு வந்து கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்தோம். மாலையில் கோவில் சென்றோம். பார்த்தால் கோவில் பூட்டி இருந்தது. கோவில் பூட்டி நான் என்றுமே பார்த்தது இல்லை. இரவில் பூட்டுவார்கள் அது தெரியும். ஆனால், மாலை வேலைகளில்? நல்ல வேலை, குருக்கள் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தார்?

" என்ன சாமி, கோவில் பூட்டி இருக்கு?"

" தெரியாதா உங்களுக்கு. இன்றைக்கு சந்திர கிரகணம். அதனால சாத்தி இருக்கோம். நீங்க வேணா வெளியில் இருந்தே கும்பிடுங்க"

வெட்கமாக போய் விட்டது எனக்கு. அத்தனை கோவில்கள் இருக்கும் ஊரில் வாழ்ந்த எனக்கு இந்த விசயம் கூட தெரியவில்லையே என மனம் நொந்து போனேன். நல்ல வேளை அவளின் நட்சத்திரம் இன்னும் போகவில்லை. நட்சத்திரம் அன்று அர்ச்சனை செய்ய வேண்டியதுதான்.

வெளிநாட்டில் இருப்பதால் இழக்கும் நிறைய விசயங்களில் இதுவும் ஒன்று. ஒரு நாளின் முக்கியத்துவம் கூட தெரியாமல் வாழ்வது எல்லாம் ஒரு வாழ்க்கையா?

********************************************************

காலையில் சன் மியூசிக்கில், " கருப்புத்தான் எனக்கு பிடிச்ச கலரு" என்ற பாட்டுக்கு மாளவிகா ஆடிக்கொண்டிருந்தார். அதில் கடைசி வரியில், " நம்ம ஊரு சூப்பர் ஸ்டாரு ரஜினிகாந்தும் கருப்புத்தான்" ஒரு வரி வரும். அதைக் கேட்ட என் பையன், " அப்பா கூட கருப்புதான்"ன்னான்.

உடனே என் பெண் கூறினாள், " டாடி, சிகப்புன்னா ஒரு கலர்தான். பல கலர்கள் சேர்ந்ததுதான் கருப்பு. அதனால உங்க கலர்தான் பெஸ்ட்"

இது எப்படி இருக்கு?

********************************************************

Jun 28, 2010

சபாஷ் தாத்தா!

என் நண்பர்களில் ஒருவன் மிகுந்த செலவாளி. அவன் அப்படி ஒன்றும் பெரிய படிப்பாளி இல்லை. ஆனால் ஒரு வழியாக எம் காம் வரை படித்து முடித்தான். அவன் எப்படி படித்து முடித்தான் என்பது இந்த கட்டுரைக்கு தேவை இல்லாத ஒன்று.பந்தாவுக்கு என்றே காலேஜ் போய் வருவான். அவன் அப்பா மிகுந்த கஷ்டமான தொழிலில் இருந்தவர். அவ்வளவு கஷ்டப்படுவார். அவரின் சொத்துக்களை எல்லாம் படிக்கிறேன் பேர்வழி என்று தண்ணியாய் கரைத்தான். தினமும் தண்ணி அடிப்பான். நிறைய பெண்கள் பழக்கம். பெண்களுக்காக அவ்வளவு செலவு செய்வான். அவ்வளவும் அப்பாவின் காசு. அவனுக்கு ஒரு தம்பியும், தங்கையும் உண்டு. இவன் செய்த செலவுகளினால் அவன் குடும்பம் தெருவுக்கு வந்தது. அவன் அப்பாவிற்கும் வயதானது. அவரால் அந்த அளவிற்கு உழைக்க முடியவில்லை. இவனுக்கும் நல்ல வேலை கிடைக்கவில்லை. அப்பாவை ஒதுக்கிவிட்டு அவர் தொழிலை எடுத்துக்கொண்டான். அதுமட்டும் இல்லாமல், அதே கடையில் அப்பாவை ஒரு வேலை ஆள் போல் நடத்தினான்.

நாங்கள் எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தும் அவன் திருந்தவே இல்லை. ஒரு முறை நாங்கள் எல்லாம் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, அவன் அப்பா செலவுக்கு பணம் கேட்டார் என்பதற்காக, எங்கள் முன்பே அவன் அப்பாவை ஓங்கி அறைந்து விட்டான். என்னால் அங்கே இருக்கமுடியவில்லை. உடனே வீட்டிற்கு சென்று விட்டேன். அன்று இரவு அவனுக்கு எடுத்து சொன்னேன். அவன் என்னதான் முரட்டு சுபாவம் உள்ளவனாக இருந்தாலும் எனக்கு கொஞ்சம் மரியாதை கொடுப்பவன். என் பேச்சை கொஞ்சம் காது கொடுத்து கேட்பவன். அதனால் அவனுக்கு சில அறிவுரைகள் கூறினேன்,

"அம்மா அப்பாவை கவனிக்காமல் இருப்பது தவறு. அவர்கள் கண்ணீர் சிந்துவது நல்லதல்ல. அது உன் பரம்பரையே பாதிக்கும். அம்மா அப்பாவை கண்ணீர் சிந்த வைத்து விட்டு, எந்த மகனும் நன்றாக வாழ்ந்ததாக சரித்திரம் இல்லை. அதனால் அவர்களுக்கு வேண்டிய உதவிகளை செய். அப்பாவிடம் கை நீட்டும் வேலை வைத்துக்கொள்ளாதே. அவருக்கு வயதாகிவிட்டது. அவரால் திருப்பி அடிக்க முடியாது என்பதானால் நீ கை நீட்டுவது சரியல்ல " என்று எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தேன். ஆனால், அவன் திருந்தவில்லை. அதனால் நான் அவனிடம் இருந்து மெல்ல விலகிக்கொண்டேன்.

பின்னாளில் அவனுக்கும் திருமணம் நடந்தது. இப்போது குழந்தை குட்டிகளுடன் இருக்கிறான். மிக சாதாரண நிலையில்தான் உள்ளான். நல்ல வேளை அவனுக்கும் ஒரு ஆண் குழந்தை உள்ளது. அந்த குழந்தை வளர்ந்து, பெரியவனாகி, என் நண்பனை ஓங்கி அறையப் போகும் அந்த நல்ல நாளை எதிர்நோக்கி நான் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இதை நான் இங்கே எழுதுவதற்கு ஒரு காரணம் உள்ளது.

சென்ற வாரத்தில் ஒரு நாள் சன் டிவி செய்தியில் ஒரு காட்சி. நீங்களும் அதனை பார்த்து இருக்கலாம்.ஒரு வயதான தாத்தா. அவருக்கு மூன்று மகன்கள். ஒரு மகன் இவரின் மாத வாடகைக்காக 200 ரூபாய் தருகிறாராம். இன்னொருவர் கொஞ்சம் அவ்வப்போது சாப்பாடுக்காக பணம் கொடுப்பாராம். ஒரு மகன் எதுவும் தருவதில்லை. அவரிடம் போய் கேட்டால் "ஒன்றும் தர முடியாது" என்றிருக்கிறார். பொறுத்து பொறுத்து பார்த்த தாத்தா போலிஸில் தன் மகன் மேல் புகார் ஒன்றை கொடுத்து விட்டார். போலிஸ் அவர் மகனை பிடித்து வந்து விசாரித்தும் கூட, பணம் தர முடியாது என்று சொல்லி இருக்கிறார். கடுப்பான போலிஸ் அவரை கைது பண்ணி விட்டது. முதியோர் நல சட்டத்தின் படி (என்ன சட்டம் என்று சரியாக நினைவில்லை) குற்றம் நிரூபிக்க பட்டால் அவரின் மகனுக்கு ஒரு வருடம் சிறை தண்டனை கிடைக்குமாம். அந்த தாத்தாவின் பேச்சை கேட்க நேர்ந்தது. மனம் சங்கடமாகிப்போனது. " நான் இன்னும் ஒரு ஆறுமாதம் இருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். அதன் பிறகு இறந்துவிடுவேன். ஒரு ஆறு மாதத்திற்கு எனக்கு கஞ்சி ஊத்த சொல்லுங்க சார்" என நிறுபரிடம் அவர் கூறியது என் மனதை பிசைந்து விட்டது.

என்ன கொடுமை இது? பொறுக்காமல் ஒரு தந்தை, தன் சொந்த மகன் மேலேயே போலிஸில் புகார் தர முன் வந்திருக்கிறார் என்றால் அவர் எந்த அளவிற்கு மனத்தால் பாதிக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும்? சொந்த அப்பா அம்மாவை வைத்து காப்பாற்ற முடியாதவர்கள் இந்த உலகத்தில் இருந்து என்ன பயன்? இதே நிலை தனக்கும் பின் ஒரு நாளில் வரலாம் என ஏன் இவர்களுக்கு எல்லாம் புரிவதில்லை. என்னதான் வாழ்க்கையில் கஷ்டப்பட்டாலும், தன் சொந்த அப்பா அம்மா பட்டினியால் வாடும் போது எப்படி இவர்களால் நன்றாக சாப்பிட முடிகிறது?

இந்த செய்தியை பார்த்ததும் நான் மேலே குறிப்பிட்ட என் நண்பனின் அப்பாவிடம் பேசி அவனுக்கும் இதே போல் தண்டனை வாங்கித்தரலாம் என நினைத்து என்னுடைய இன்னொரு நண்பனை தொடர்பு கொண்டேன். அவனின் நல்ல நேரம், "என் நண்பனின் அப்பா ஏற்கனவே இறந்து விட்டாராம்" . அவர் மட்டும் உயிரோடு இருந்து இருந்தால் அவனையும் நான் உள்ளே தள்ள ஏற்பாடு செய்து இருப்பேன். அவன் நல்ல நேரம், அவர் இறந்துவிட்டார். பிழைத்தான் என் நண்பன்!

Jun 24, 2010

சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு விசயம்!

ஒரு 15 வருடங்களுக்கு முன்பு நான் ராணிப்பேட்டையில் இருந்த போது அப்பாவுக்கு ஏதாவது செய்தி தெரிவிக்க வேண்டும் என்றால் கடிதம் எழுதுவேன். அந்த கடிதம் லால்குடி சென்று சேர்ந்து, பிறகு அவரின் பதில் கடிதம் வருவதற்கு ஒரு வாரம் ஆகும். பதில் கடிதம் வரும் வரை ஒரே தவிப்பாக இருக்கும். அப்போது இமெயில் வசதிகள் இல்லை. எங்கள் வீட்டிலும் அப்போது கம்ப்யூட்டர் இல்லை. கைப்பேசியும் கிடையாது. எப்போதாவது ஆபிஸ் போனில் பேசுவதுண்டு. ஆனால் இன்று, எல்லா வசதிகளும் இருக்கிறது. 24 மணி நேரம் தொடர்புகொள்ள கைப்பேசி வசதி உள்ளது. அதிக செலவு இல்லாமல் நிறைய விசயங்களை பகிர்ந்து கொள்ள மெயில் வசதி உள்ளது. அதுவும் கையில் BlackBerry Phone இருந்தால் இன்னும் வசதி. இமெயில்களை போனிலே பார்த்துக்கொள்ளலாம். அப்படிப்பட்ட இமெயில் வசதியை நாம் சரியான முறையில் பயன்படுத்துகிறோமா?

எனக்கு ஏற்பட்ட இந்த அனுபவங்களை பாருங்கள்:

அனுபவம் 1: பொதுவாக நான் எந்த ஒரு குழும மெயில் ஐடியிலும் மெம்பர் ஆக விரும்புவதில்லை. எங்கள் காலேஜ் நண்பர்களிடம் மட்டும் ஒரு குழும ஐடி மூலம் இன்னும் தொடர்பில் இருக்கிறேன். நான் தற்போது வசிக்கும் பகுதியின் அருகே ஒரு சின்ன டவுண் உள்ளது. அங்கே ஒரு Expatriate Association உள்ளது. எப்படியோ என் மெயில் ஐடி அறிந்து என்னையும் அந்த குழுமத்தில் இணைத்துவிட்டார்கள். சில நல்ல விசயங்களை பகிர்ந்து கொள்வதில் எந்த தவறும் இல்லை. ஆனால் சில தனிப்பட்ட பிரச்சனைகளுக்கு எல்லோருக்கும் மெயில் அனுப்புவதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. அங்கே உள்ள ஒரு கம்பனியில் ஒரு இந்தியர் அவருக்கு ஒரு புரோமோசன் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக இன்னொரு இந்திய நண்பரை பற்றி நிர்வாகத்தில் ஏதோ போட்டு கொடுத்துவிட்டார் போல. அதனால் அந்த நபரின் வேலைக்கான ஒப்பந்தத்தை நிர்வாகம் கேன்சல் செய்துவிட்டது. போட்டு கொடுத்த நபருக்கு புரோமோசன் கிடைத்து விட்டது.

பாதிக்கப்பட்ட நபர், முதல் நபரிடம் நியாயம் கேட்டு ஒரு மெயில் அனுப்புகிறார். அவருக்கு மட்டும் அனுப்பினால் பரவாயில்லை. அவர் குழும மெயில் ஐடியில் அனுப்புகிறார். உடனே அவர் இவருக்கு பதில் எழுதுகிறார். அப்படியே ஆரம்பித்து சண்டை பெரிய அளவில் முற்றி விட்டது. எனக்கு ஏன் கோபம் என்கின்றீர்களா? அவர்கள் இருவரையும் யார் என்றே எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவர்கள் பப்ளிக்காக சண்டை போட்டுக்கொண்டார்கள். ஒருவருக்கு ஒருவர் மெயில் அனுப்பிக்கொள்ளாமல், Reply to All போடுவதால் அவர்களின் சண்டை அனைவருக்கும் தெரிந்தது. இதில் என்ன கொடுமை என்றால், அவர்களின் மனைவிகளை பற்றி பொதுவில் திட்டிக்கொண்டார்கள். பொறுத்து பார்த்து, நன்றாக திட்டி ஒரு மெயில் அனுப்பினேன். பிறகு ஒரு வழியாக நிறுத்திக்கொண்டார்கள்.

அனுபவம் 2: மலேசியாவை விட்டு நார்த் இந்தியாவிற்கு வேலைக்கு சென்றார் ஒரு நபர். அங்கே சென்றவர் அவருடைய நண்பர்களுக்கு அவர் வேலையை பற்றியும், குடும்பத்தை பற்றியும் ஒரு மெயில் எழுதுகிறார். எப்படித்தெரியுமா?

" நாங்கள் இங்கே நலம். பெரிய பெண் இங்கு வந்த கொஞ்ச நாளில் வயதுக்கு வந்து விட்டாள். சின்னவள் இப்போதோ அப்போதோ என்று இருக்கிறாள். சுஜா இப்போது கம்பூட்டர் கிளாஸ் செல்கிறாள். உங்களை எல்லாம் நிறைய மிஸ் செய்துவிட்டதாக புலம்புகிறாள் (சுஜா யார் தெரியுமா? அவரின் மனைவி)....."

இப்படி போகிறது அந்த மெயில். அவர் இந்த மெயிலை அனைவருக்கும் அனுப்புகிறார். அதை படிக்கும் நண்பர்கள் அப்படியே விட்டால் பரவாயில்லை. இவர்கள், "சுஜாவை கேட்டதாக சொல்லவும். நாங்களும் நிறைய மிஸ் செய்திவிட்டோம்" என்று எழுதுகிறார்கள். இந்த மெயிலும் அனைவருக்கும் வருகிறது.

பொறுத்து பொறுத்து பார்த்து நான் இப்படி எழுதினேன்:

" நண்பரே,

நீங்கள் யாரென்றே எனக்குத்தெரியாது. உங்கள் பெரிய மகள் வயதுக்கு வந்தால் எனக்கு என்ன? உங்கள் சின்ன மகள் எப்போது வேண்டுமானலும் வயதுக்கு வந்துவிட்டு போகட்டும். அதனால் எனக்கு என்ன? சுஜா கம்ப்யூட்டர் கிளாஸ் போனால் எனக்கு என்ன? போகாவிட்டால் எனக்கு என்ன? இதை எல்லாம் ஏன் எனக்கு தெரிவிக்கின்றீர்கள்"

இந்த மெயிலுக்கு பிறகு அவரிடமிருந்து மெயில் வருவது நின்று போனது.

அனுபவம் 3: என் நண்பர் ஒருவர் மிடில் ஈஸ்டில் வேலை பார்க்கிறார். சமீபத்தில் அவரின் அப்பா இறந்த செய்தி அவருக்கு கிடைக்கிறது. உடனே ஒரு 100 பேருக்கு அவர் இப்படி ஒரு மெயில் அனுப்புகிறார்:

" என்னுடைய அப்பா இன்று காலை இந்தியாவில் இறந்து விட்டார். நான் இன்று இரவு இந்தியா செல்கிறேன். என் செல்போன் நம்பர் 9........"

அவர் அனைவருக்கும் தெரிவித்தவரை சரி. எதற்காக செல்போன் நம்பரை தருகிறார். அனைவரும் அவரிடம் போன் பண்ணி வெளி நாட்டிலிருந்து விசாரிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாரா? மிக முக்கிய நண்பர்கள் விசாரிப்பார்கள். எல்லோருமா போன் பண்ணி விசாரிப்பார்கள்? சரி, முக்கியமான நபருக்காக அவர் போன் நம்பரை போட்டார் என்றால் சரி, அதை ஏன் எல்லோருக்கும் அனுப்புகிறார். சரி, அவர் மெயில் அனுப்பினார். நண்பர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? Reply என்று போட்டு அவருக்கு மட்டும் கண்டோலன்ஸ் மெஸெஜ் அனுப்ப வேண்டும். ஆனால், எல்லோருமே, Reply All போட்டு கண்டோலன்ஸ் மெஸெஜ் அனுப்பினார்கள். எப்போது மெயிலை ஓப்பன் செய்தாலும், இந்த மெயில்களே இன்பாக்ஸ் முழுவதும் நிரம்பி இருந்தன.

பிறகு நான் அனைவருக்கும் ஒரு மெயில் அனுப்பினேன், " நண்பர்களே, தயவு செய்து கண்டோலன்ஸ் மெஸெஜை அவருக்கு மட்டும் அனுப்புங்கள். எல்லோருக்கும் அனுப்பாதீர்கள்"

ஆனாலும் நின்றபாடில்லை. பிறகும் ஒரு மெயில் வந்தது இப்படி,

" உங்கள் அப்பா நேற்று இறந்ததற்காக மிகுந்த வருத்தமடைகிறேன். அவரின் ஆத்மா சாந்தி அடைய ஆண்டவனை பிரார்த்திக்கிறேன்"

நான் உடனே இப்படி பதில் எழுதினேன்,

" நண்பரே, என் அப்பா இறந்து 9 வருடம் ஆகிறது. அவரின் ஆன்மா என்றோ சாந்தி அடைந்து விட்டது"

பின்புதான் மெயில்கள் நின்றது.

ஏன் இப்படி நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஒரு மெயிலை சம்பந்தபட்ட நபருக்கு மட்டும் அனுப்பினால் போதும் என்ற Basic Disicipline கூட எப்படி இல்லாமல் போகிறது.

அதனால்தான் கேட்டேன், "இமெயில் வசதியை நாம் சரியான முறையில் பயன்படுத்துகிறோமா? " என்று.

Jun 12, 2010

என்னாச்சு உனக்கு?

பறந்து கொண்டிருக்கிறேன் தினமும். இலக்கை நோக்கி. எடுத்த ப்ராஜக்ட் முடியும் தருவாயில் உள்ளது. நண்பன் போன் செய்யும்போதெல்லாம் ஒவ்வொரு ஏர்போர்ட்டில் இருந்தேன். என்னால் சரிவர பேச முடியவில்லை. கடுப்பான அவன், " லால்குடியில், மெயின்கார்ட் கேட் போக 58 டவுண்ட் பஸ்ஸுக்கு நின்னு ஓடி போய் ஏறியதெல்லாம் நினைவில்லையா?'' என்றான். உண்மைதான். அதற்காக அப்படியேவா இருக்கும் வாழ்க்கை. அதற்காக பழசை மறந்துவிட்டேன் என்று அர்த்தம் இல்லை. அவ்வப்போது அசைப்போட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். கடந்து வந்த பாதையை மறக்க கூடாது அல்லவா?

எழுத வந்த புதிதில் தினமும் மூன்று பதிவுகள், பின்பு இரண்டானது, பின்பு ஒன்றானது, பின்பு ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் ஆனது. இப்போது வாரத்திற்கு மூன்றே கஷ்டம்போல் உள்ளது. ஏனென்றால் அந்த அளவிற்கு மற்ற வேலைகள். நான் பதிவு எழுதுவதை சொன்னேன். நீங்கள் வேறு எதையாவதை நினைத்துக்கொண்டால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல. அதிகம் எழுதாமல் இருப்பதற்கு வேலைப்பளு மட்டும் காரணம் அல்ல. பல காரணங்கள். எல்லோருக்கும் தெரிந்த காரணங்கள்தான். சரி அதை விட்டுவிடுவோம்.

நிழலின் அருமை வெயிலில் தெரியும் என்பார்கள். உண்மைதான். வீட்டில், உணவினை சில சமயம் குறை சொல்லிக்கொண்டே சாப்பிடுவதுண்டு. ஆனால், வீணாக்குவதில்லை. ஆனால், இப்போது பயணங்களில் இருக்கும்போது அதன் அருமை தெரிகிறது. என்னதான் 5 ஸ்டார் ஹோட்டல் சாப்பாடு என்றாலும், எனக்கு பிடிப்பதில்லை. வீட்டிற்கு வந்து மனைவி கையால் ஒரு ரசம் சாதமோ அல்லது தயிர் சாதமோ சாப்பிடுவதில் இருக்கும் இன்பமே தனி. அந்த நேரத்தில் அது அத்தனை ருசியாக இருக்கும். அதற்காகவே நிறைய டூர் செல்லலாம் போல் இருக்கிறது.

சிங்கப்பூர் சென்றிருந்தேன். இரண்டு நாட்களும் காலை முதல் இரவு வரை மீட்டிங். எப்படியாவது கோவிக்கண்ணன் சாரை பார்த்துவிட வேண்டும் என எண்ணினேன். ஆனால், போனில் மட்டுமே பேச முடிந்தது. அடுத்த முறை நிச்சயம் சந்திக்க வேண்டும். அவர் எழுத்தில் சில சமயம் காரம் இருந்தாலும், போனில் மிக இனிமையாக பேசுகிறார்.

என்னுடைய பல நாள் ஆசை சென்ற வாரம் நிறைவேறியது. ஆம், நான் கேட்ட புத்தகங்கள் எல்லாம் அகநாழிகை வாசுதேவன் சார் வாங்கி அனுப்பினார். இப்போது நேரம் கிடைக்கும் போது எல்லாம் புத்தகங்களை படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். வாசு சாருக்கு நன்றி.

கிடைத்த ஒரு நாள் விடுமுறையில் சிங்கம் படம் பார்த்தோம். எங்களுக்கு பிடித்திருந்தது. மூன்று மணி நேரம் போனதே சரியில்லை. அனுஷ்கா....ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம். ஒக்கே. ஆனா, அவங்க இனி நடிக்காமல் இருப்பதே நல்லது. முகத்துல ஒரு முதிர்ச்சி தெரியுது. என்னால அனுஷ்காவை சூர்யாவோட காதலியா ஏத்துக்கவே முடியலை. உயரம் வேற கொஞ்சம் அதிகம். 25 படத்துல சூர்யா அடைந்த உயரம், நினைச்சே பார்க்க முடியல. Hard Work Never Fails.

ராவணன் டிரயிலர் பார்த்தோம். விக்ரம் உடல் அமைப்பு. அப்பா! எப்படித்தான் இப்படி உடலை பாதுகாக்கிறாரோ தெரியல. நானும் 10 வருடமாக ஜிம் செல்கிறேன். ஆனால், உடம்பு அப்படியே தான் உள்ளது. ஜிம் என்றதும் ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. ஒரு தோழி என்னிடம், " ஜிம் டெய்லி போறங்கறீங்க. பார்த்தா அப்படி தெரியலையே?" என்றாள். உடனே நான் இப்படி பதில் சொன்னேன், "அதை நீ கேட்க கூடாது. உன்னை கம்பேர் செய்யும் போது எனக்குத்தானே பெ..... இருக்கு". கோபப்படவில்லை அவள். ஆனால், முகம் சிவந்தது.ரொம்ப நாள் கழித்து ராவணன் ட்ரையிலரில் ஐஸ்வர்யாவை பார்த்தேன். 13 வருசம் முன்னாடி ஜீன்ஸ்ல எப்படி இருந்தாங்களோ அப்படியே ப்ரிட்ஜ்ல வைச்சா மாதிரி இருக்காங்க. குடுத்து வச்ச அபிஷேக்.

ஆனந்த விகடன் நிறுவனத்தை சேர்ந்த யாராவது இதை படிப்பார்களானால், அவர்களின் கவனத்திற்கு! நானும் ஒவ்வோரு வாரமும் திங்கள் அல்லது வெள்ளிக்கிழமைகளில் கோலாலம்பூர் செல்லும் போது ஆனந்த விகடன் வாங்க முயற்சி செய்கிறேன். கிடைப்பதில்லை. உடனே விற்று தீர்ந்து விடுகிறது. வியாழன் வரும் ஆவி ஞாயிற்றுக்கிழமைக்குள் விற்று விடுகிறது. மலேசியாவிற்கு கொஞ்சம் அதிகமா ஆவி அனுப்புங்க சார்.

அன்றைக்கு ஒரு நாள் சன் மியூஸிக்கில் பாடல்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஒரு பாடலில் சினேகா மழையில் நனைந்து பாடிக்கொண்டிருந்தார். என் பையன் (அடுத்த மாதம் வந்தால் ஆறு வயது), " அப்பா, இந்த பாட்டு கொஞ்சம் ஓவரா இல்லை" என்றான். எங்களுக்கு தூக்கி வாரிபோட்டது.

அவன் சொன்ன இன்னொரு விசயமும் என்னை அதிர்ச்சிகுள்ளாக்கியது. விளையாடிவிட்டு வந்தான். ஒரே வேர்வை. டி சர்ட்டை கழட்டிகொண்டே அவன் அக்காவை பார்த்து சொன்னான்,

" அக்கா, நான் கழட்டினா மாதிரி நீ கழட்டிடாத. நாங்க எல்லாம் பாய்ஸ். கழட்டலாம். ஆனா, கேர்ல்ஸ் அப்படி கழட்டக்கூடாது"

அவன் வயதில் நான் என் கிராமத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்ததை நினைத்துக்கொண்டேன். இதற்கெல்லாம் என்ன காரணம்? சந்தோசப்படுவதா? இல்லை டிவி மோகத்தை நினைத்து கவலைப்படுவதா? நான் 15 வயதில் இந்த மாதிரி பேச ஆரம்பித்த போது, எனக்கு கிடைத்த பெயர், " பிஞ்சிலேயே பழுத்தவன்". எதிர்கால சமுதாயத்தை நினைத்தால் பயமாக இருக்கிறது. அதுவும் இங்கே பள்ளிகளில் செக்ஸ் கல்வி என்ற பெயரில் சொல்லிக் கொடுப்பதை பற்றி எல்லாம் கேள்வி படும்போது பயமாக உள்ளது. எப்படா, தமிழ் நாடு வருவோம், என்று உள்ளது.

அடிக்கடி பயணம் செய்வதால், சில சமயம் எரிச்சல் வருகிறது. அதிக கோபம் வருகிறது. ஆனால், எங்கள் MDக்களை பார்க்கும் போது நான் அலைவதெல்லாம் சாதாரணம் என்று ஆகிவிடுகிறது. அவர் எப்போதுமே ப்ளைட்டில்தான். இந்த வயதிலும் அப்படி ஒரு உழைப்பு. சிங்கப்பூரில் இரவு மீட்டிங் முடிய 11.30 ஆனது. ரூமுக்கு வர 12 மணி. 5 மணி நேர தூக்கம். பின்பு ஏர்போர்ட் பயணம். ஏர்போர்ட்டிலே MD சொன்னபடி அனைத்து மீட்டிங்கும் கோலாலம்பூரில் ஏற்பாடு செய்தேன். விமானத்தில் ஏறும் வரை இருவரும் பிஸி. ஏறி அமர்ந்து, ப்ளைட் டேக் ஆப் ஆகும்போது, இருக்கையை விட்டு என் அருகில் வந்த MD, " உலக்ஸ் KL போக இன்னும் 50 நிமிடம் ஆகும். அதற்குள் நேற்றைய மீட்டிங்கின் மினிட்ஸ் எழுதீடறியா". ஒரு நிமிடத்தைக் கூட அவர் வீணாக்குவதில்லை. என்னையும் வீணாக்க விடுவதில்லை. அதனால்தான் அவர் MD.

மலேசியாவில் புட் பால் பீவர் ஆரம்பித்துவிட்டது. எங்கு திரும்பினாலும் டிவிதான். அதை பற்றிய பேச்சுதான். இந்த முறை யார் ஜெயிப்பார்கள்? ஸ்பெயினா? அர்ஜண்டினாவா?, இங்கிலாந்தா? இல்லை இத்தாலியா? ஒரு பெரிய விவாதமே இங்கே நட்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், எனக்கு பிடித்த ரெனால்டோ, டேவிட் பெக்காம் இந்த முறை விளையாட வில்லை. டேவிட் பெக்காம் இந்த முறை விளையாடினால், நான்கு முறை உலக கோப்பை விளையாடிய இங்கிலாந்து வீரர் என்ற பெருமை கிடைத்திருக்கும்.

சரி, இப்போது தலைப்பிற்கு வருவொம்.

"என்னாச்சு உனக்கு?"

நான் என்னையே கேட்டுக்கொள்கிறேன். கடந்த 15 நாட்களில் பல விசயங்கள் எழுத முடியாமல் போய்விட்டது. இனி எழுதுவேன் என்ற நம்பிக்கையுடன்,