May 13, 2010

ஒரு இனிமையான பயணம் - 1

வாழ்க்கையில் பலவிதமான பிரச்சனைகள், டென்ஷன்கள், சோகங்கள் வந்து போய் கொண்டிருக்கின்றன. நானோ எப்போதும் சந்தோசமாக இருப்பவன். ஆனால், எனக்குத்தான் பிரச்சனைகள் அதிகமாக வருகின்றன. எனக்கு என்றால் எனக்கு அல்ல. என்னைச் சார்ந்தவர்கள் மூலம் வரும் பிரச்சனைகள். கொஞ்சம் அதிகம்தான். ஆனால், இப்போது அதையெல்லாம் கடந்து போக பழகிக்கொண்டேன். கிடைத்திருக்கும் இந்த மனித வாழ்வு மிக அற்புதமான ஒன்று. மீண்டும் மனிதப்பிறவி கிடைக்குமா? என்றெல்லாம் எனக்குத்தெரியாது. அதைப்பற்றிய கவலையும் எனக்கு கிடையாது. அதனால் கிடைத்திருக்கும் இந்த வாழ்வை எப்படி எல்லாம் அனுபவிக்க முடியுமோ அப்படி எல்லாம் அனுபவிக்க நினைப்பவன், அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பவன் நான். நீங்கள் வேறு மாதிரி அனுபவங்கள் என்று நினைத்துவிட வேண்டாம். எனக்கு புகை பிடிக்கும் பழக்கமோ அல்லது மது அருந்தும் நல்ல பழக்கமோ கிடையாது. இதை எல்லாம் தாண்டி அனுபவிக்க நிறைய விசயங்கள் இருக்கிறது. என்னுடைய சந்தோசம் எப்படிப்பட்டது என்று ஒரு சின்ன உதாரணம் மூலம் விளக்க ஆசைப்படுகிறேன்.

ஒரு நாள் என் மகன் கடையில் புரோட்டா வாங்கி வருமாறு கூறினான். "எத்தனை வேண்டும்?" என்றேன். "எனக்கு ஒன்று அக்காவுக்கு ஒன்று" என்றான். நான் எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று ஒரு புரோட்டா அதிகமாக வாங்கிப்போனேன். பிறகு வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட கொடுத்தேன். என் பிள்ளைகள் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். அவர்கள் சாப்பிடுவதையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். " அப்பா, இன்னொன்று எடுத்துக்கொள்ளவா?" எனக் கேட்டு அவர்கள் எங்கள் பங்கையும் எடுத்து, சாப்பிடும் அழகை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது, எனக்கு ஏற்பட்ட ஒருவிதமான சந்தோசத்தில் எனக்கு பசிக்கவே இல்லை. அனுபவித்து பார்த்தவர்களுக்கு அந்த சந்தோசம் புரியும். நான் திருச்சியில் படிக்கும்போது, நிறைய நாள் அப்பா என்னை ஹோட்டலுக்கு கூட்டிச்சென்று, எனக்கு வேண்டியதை வாங்கி கொடுத்துவிட்டு, அவர் காபி மட்டும் சாப்பிட்டுக்கொண்டே, நான் சாப்பிடுவதை பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். எனக்கு அப்போது புரியாத சில விசயங்கள் இப்போது புரிகிறது.

தினமும் பள்ளி முடிந்து வந்தவுடன் பிள்ளைகள் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டே இருப்பேன். சில விசயங்கள் நமக்கு மிக சாதாரணமாக இருக்கும். ஆனால், நான் அவர்கள் நிலைக்கு கீழே இறங்கி சென்று அவர்களுடன் உரையாடுவேன். ஆபிஸிலிருந்து பல பிரச்சனைகளுடன் வீட்டுக்கு செல்லும் நான், என் பிரச்சனைகளை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, அவர்கள் பேசுவதை கேட்கும்போது என் மனம் லேசாவதை உணர்கிறேன்..

இதை எதற்கு இங்கே சொல்கிறேன்? ஏனென்றால், வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்க ஏகப்பட்ட விசயங்கள் உள்ளது. நான் ஒவ்வொன்றையும் பார்த்து பார்த்து ரசிக்கிறேன். ஏனென்றால் இந்த மனித வாழ்க்கை அவ்வளவு அற்புதமானது. நானும் செக்ஸ்தான் அதிக பட்ச சந்தோசம் என நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால், அதை எல்லாவற்றையும் விட அதிக சந்தோசம் கொடுக்கக்கூடிய விசயங்கள் வாழ்க்கையில் நிறைய உள்ளது. ஏனென்றால் இந்த உலகம் அவ்வளவு சந்தோசங்கள் நிறைந்தது. அதை தேடிப்பிடித்து அனுபவிக்க வேண்டும். அதற்கு இயற்கையை ரசிக்க அனுபவிக்க பழகிக்கொள்ள வேண்டும். நான் ரொம்ப சந்தோசமாக இருப்பது என் குடும்பத்துடன் எங்காவது டூர் செல்லும் போதுதான். அதுவும் பஸ்ஸிலோ, பிளைட்டிலோ செல்லுவது எனக்கு அதிகம் பிடிக்காது. காரில் அதுவும் நான் ஓட்டிச்செல்வது தான் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். காரில் செல்லும் போது ஏற்படும் சந்தோசம் மிக அற்புதமாக இருக்கும்.

நான் பல விசயங்களை பற்றி அவ்வப்போது எழுதினாலும், ஒரு நல்ல பயண அனுபவத்தைப் பற்றி அப்படியே பதிய வேண்டும் என்று எனக்கு நீண்ட நாள் ஆசை. அதற்கு மிக முக்கியமான காரணம் "இதயம் பேசுகிறது" மணியன்தான். நான் சிறு வயதில் அவருடைய அனைத்து பயணக்கட்டுரைகளையும் படித்திருக்கிறேன். அவருடன் சேர்ந்தே பல நாடுகள் அவரின் கட்டுரைகள் மூலம் பயணித்திருக்கிறேன். அதே போல் நான் அனுபவித்த ஒரு சின்ன பயணத்தை பற்றி ஒரு மூன்று பாகமாக எழுதப்போகிறேன். உங்களுக்கும் ஒரு வேளை பிடிக்கலாம் இல்லை பிடிக்காமலும் போகலாம். இனி..

மலேசியாவில் அனைத்து இடங்களையும் கல்யாணத்துக்கு முன்பே பார்த்திருக்கிறேன். கல்யாணத்திற்கு பிறகு இரண்டாவது முறையாகவும் அனைத்து இடங்களுக்கும் சென்று வந்து விட்டேன். இருந்தாலும் "மலாக்கா" என்ற ஒரு ஊருக்கு மட்டும் செல்லாமல் இருந்தது வருத்தமாக இருந்தது. காரணம், ஒவ்வொரு முறையும் பயணம் பற்றி பேசும்போதெல்லாம் நண்பர்கள், " மலாக்காவா? அது ஒரு ஹிஸ்டாரிக்கல் ப்ளேஸாச்சே? அங்கேயா போகப்போறீங்க" அப்படினு சொல்லி, போக விடாம செஞ்சுடுவாங்க. எப்படியும் போயே தீர வேண்டும்னு முடிவு பண்ணி 2008 ஆகஸ்ட் மாதம் கிளம்ப முடிவு பண்ணினோம். இரண்டு வருட முந்தைய பயண அனுபவம் என்று நினைக்க வேண்டாம். பொறுமை.

எங்கு சென்றாலும் நான் கிளம்புவதற்கு முன் ஒரு செக் லிஸ்ட் போட்டு வீட்டில் கொடுப்பதுண்டு. அதில் எல்லாவற்றையும் எழுதியிருப்பேன். ஒன்று கூட மறக்கமாட்டேன். இந்த செக் லிஸ்ட் பழக்கம் சிறு வயதிலிருந்தே இருந்தாலும், இதை மிக மிக கடுமையாக பாலோ பண்ணுவதற்கு ஒரு காரணம் உள்ளது. கல்யாணமாகி மூன்றாவது மாதத்தில் ஆபிஸ் விசயமாக சிங்கப்பூர் செல்ல வேண்டி இருந்தது. எனக்கு மட்டுமே பிளைட் டிக்கட் கமபனியில் தருவார்கள் என்பதால் பஸ்ஸில் செல்ல முடிவெடுத்தோம். முதல் முறை சிங்கப்பூர் பயணம். அதுவும் கல்யாணமான மூன்றாவது மாதத்தில். அதனால் ஏகப்பட்ட டென்ஷன். எல்லாவற்றையும் செக் லிஸ்ட் போட்டு மனைவியிடம் கொடுத்தேன். எங்கள் ஊரிலிருந்து காரில் சென்று பக்கத்து ஊரிலிருந்து பஸ் பிடித்து செல்ல வேண்டும். எல்லாம் செக் செய்து கிளம்பும் நேரம், என் மாமனாரிடம் இருந்து போன் வந்தது. நான் பேசிவிட்டு, மனைவியிடம் பேச சொல்லி போனை கொடுத்து விட்டு, நான் காரில் அனைத்தையும் எடுத்து வைத்தேன்.

பிறகு கிளம்பினோம். எனது நண்பர் ஒருவர் சிங்கப்பூர் விசா வாங்கி பாஸ்போர்ட்டுடன் பக்கத்து ஊர் பஸ் ஸ்டாண்டில் காத்து இருப்பதாக கூறினார். போகும் வழியில் எதற்கும் பஸ் டிக்கட் இருக்கிறதா? என பார்க்கலாம் நினைத்து, மனைவியிடம் சூட்கேஸ் சாவியை கேட்டேன்.

" சூட்கேஸ் சாவியா, உங்கள் கிட்ட இல்லை"

" இல்லையே. உன் கிட்டத்தானே கொடுத்தேன்"

" சாமி படத்துக்கு முன்னாடி வைச்சு கும்பிட்டபுறம் உங்களை எடுத்துக்க சொன்னேனே எடுத்துக்கலையா நீங்க?"

ஏற்கனவே பாதி தூரம் கடந்துவிட்டோம். இப்போ என்ன செய்வது? சாவி வீட்டில் இருக்கும்போல. இப்போது போல அப்போது எல்லாம் கோபம் கொள்ள முடியாது. அப்போதுதான் வாழ்க்கையை ஆரம்பித்த சமயம். தனிப்பட்ட பயணம் என்றால் கேன்சல் செய்துவிடலாம். நான் அடுத்த நாள் மீட்டிங்கிற்கு இருந்தாக வேண்டும். என்ன செய்வது?

- தொடரும்

12 comments:

பாலராஜன்கீதா said...

இடுகை மிகவும் அருமை. நன்கு அனுபவித்து எழுதியிருக்கிறீர்கள். வாழ்த்துகள்.

என். உலகநாதன் said...

//இடுகை மிகவும் அருமை. நன்கு அனுபவித்து எழுதியிருக்கிறீர்கள். வாழ்த்துகள்.//

வருகைக்கும், கருத்திற்கும் நன்றி பாலராஜன்கீதா.

தனி காட்டு ராஜா said...

உங்க இந்த தன்னம்பிக்கை மலேசிய உயரத்துக்கு உள்ளது ..............
இல்லைனா மது மாது இல்லாமலே நான் சந்தோசமான ஆளுன்னு சொல்லுவீங்களா .....................

நேசமித்ரன் said...

நல்லா எழுதிருக்கீங்க

padma said...

good start

பாலாஜி said...

மிக நன்றாக உணர்ந்து எழுத்து உங்களுடையது
வாழ்த்துக்கள்

~~Romeo~~ said...

\\அனுபவித்து பார்த்தவர்களுக்கு அந்த சந்தோசம் புரியும்//

ஹ்ம்ம் அனுபவஸ்தர் சொல்லுரிங்க கேட்குறேன். எந்த பயகட்டுரை என்றாலும் கடைசியில் ஒரு சஸ்பென்ஸ் வைத்து கொஞ்சம் டென்ஷன் பண்ணுரிங்க தல .. அடுத்த பகுதியை சீக்கிரம் எழுதவும்.

என். உலகநாதன் said...

//உங்க இந்த தன்னம்பிக்கை மலேசிய உயரத்துக்கு உள்ளது ..............//

வருகைக்கு நன்றி தனிக்காட்டு ராஜா.

என். உலகநாதன் said...

//நல்லா எழுதிருக்கீங்க//

நன்றி தலைவரே.

என். உலகநாதன் said...

//good start//

வருகைக்கு நன்றி பத்மா.

என். உலகநாதன் said...

//மிக நன்றாக உணர்ந்து எழுத்து உங்களுடையது
வாழ்த்துக்கள்//

வருகைக்கும், கருத்திற்கும் நன்றி பாலாஜி.

என். உலகநாதன் said...

//ஹ்ம்ம் அனுபவஸ்தர் சொல்லுரிங்க கேட்குறேன். எந்த பயகட்டுரை என்றாலும் கடைசியில் ஒரு சஸ்பென்ஸ் வைத்து கொஞ்சம் டென்ஷன் பண்ணுரிங்க தல .. அடுத்த பகுதியை சீக்கிரம் எழுதவும்.//

நன்றி ரோமியோ. இந்த வாரம் எல்லா பாகங்களையும் எழுதி முடித்துவிடுகிறேன்.