Apr 23, 2010

வெறுமையாய் உணர்கிறேன்?

16 வயதில் இப்படி இருந்ததாக நினைவு. பசிக்கும் ஆனால் சாப்பிட பிடிக்காது. எல்லோர் மேலும் எரிச்சலாக வரும். அறிவுரை சொல்பவர்கள் மேல் கோபம் கோபமாக வரும். ஆனால் ஒரு சிலரை பார்த்தால் 'ஜிவ்' என்று இருக்கும். எதுவுமே புரியாத வயது. எதுவும் தெரியாத வயது. ஆனால் எல்லாம் தெரிந்ததாக காட்டிக்கொண்ட வயது. இப்படிப்பட்ட உணர்வுகளோடு வாழ்ந்தாலும் கவலை என்றால் என்ன என்று தெரியாத வயது. அப்பா பணத்தில் ஜாலியாக இருந்த நாட்கள் அவை. மீண்டும் வராதா? என்று ஏங்க வைத்த வாழ்க்கை.

ஆனால் இன்று? எல்லாம் இருக்கிறது. ஆனால் எல்லாம் இல்லாதது போலும் இருக்கிறது. சந்தோசம் இருக்கிறது ஆனால், சந்தோசம் இல்லாதது போலும் இருக்கிறது. என்னை சுற்றி உள்ளவர்களும் சந்தோசமாக இருக்க வேண்டும் என்று என் மனம் விரும்புகிறது. ஆனால், அது சாத்தியம் இல்லாமலேயே போய்க்கொண்டிருக்கிறது. தினமும் ஆபிஸ் செல்கிறேன். பிள்ளைகள் பள்ளி செல்கிறார்கள். வாரம் தவறாமல் கோவில் செல்கிறோம். ஷாப்பிங் செல்கிறோம். எப்போதாவது சினிமா செல்கிறோம். மாதம் பிறந்தால் நல்ல சம்பளம் வருகிறது. இருந்தாலும் மனதில் ஒரு வெறுமை இருந்து கொண்டே உள்ளது. அது என்ன? என்று என்னால் கண்டு பிடிக்க இயலவில்லை.

சந்தோசம் நிரந்தரம் இல்லை என்பது மட்டும் தெரிந்தே இருக்கிறது. ஆனால், சந்தோசம் என்றால் என்ன? என்பதிலும் குழப்பம் இருந்து கொண்டே உள்ளது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான சந்தோசம். எனககு எது அதிக பட்ச சந்தோசம் கொடுக்கும்? என்று என்னால் இது வரை கண்டு பிடிக்கவே முடியவில்லை. ஆனால், இந்த வெறுமை உணர்வு என் அலுவல் சம்பந்தபட்டதாக இருக்குமோ என்றே சந்தேகமும் இருக்கிறது. ஒரு முக்கியமான புராஜக்ட் வேலையில் உள்ளேன். ஆரம்பித்து ஏறக்குறைய 15 மாதங்கள் முடிந்த நிலையில், நல்ல படியாக முடியுமா? இல்லை முடியாதா? என்று குழப்பமாக உள்ளது. மிகப் பெரிய முயற்சி அது. ஆனால் யாரிடமும் என்னால் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத சூழல். அந்த அளவிற்கு முக்கியமான வேலை. ஏதாவது மனக்குழப்பம் வந்தால், யாரிடமாவது பகிர்ந்து கொண்டால் ஓரளவு தெளிவு பிறக்கும். ஆனால், நான் இருக்கும் சூழ்நிலையில், நான் என்னிடம் மட்டும்தான் பகிர்ந்து கொள்ளமுடியும். என்னால் அந்த வேலையில் இருந்து கழட்டிக்கொண்டு வெளியில் செல்லவும் முடியவில்லை. அவ்வாறு செய்தால் அது என்னை நம்பியவர்களுக்கு துரோகம் செய்வது போன்றது.

பாடல்கள் மட்டும் போதும் எனக்கு. பாடல்கள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தால் எனக்கு சாப்பாடு கூட வேண்டாம். என்னால் உயிர் வாழ முடியும். ஆனால், கேட்க நேரம்? புத்தகங்கள் படிக்க பிடிக்கும். ஆனந்த விகடன், குமுதம் கிடைக்காத ஊரில் அல்லவா நான் இருக்கிறேன். என்ன காரணமோ, எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் என்னால் எனக்கு பிடித்த புத்தகங்களை இந்தியாவிலிருந்து வாங்கிவர முடியாமலே போய் விட்டது. நிறைய படித்தால்தான் நிறைய எழுத முடியுமாம். ஒன்றும் படிக்காமலே நான் எப்படி 162 இடுகைகள் எழுதினேன் என்று தெரியவில்லை.

பணம், சொத்து மட்டுமே வாழ்க்கை என்றால் அதை என்றோ அடைந்து விட்டதாகவே நினைக்கிறேன். அதனால், பெரிய செலவந்தன் என்று யாரும் நினைக்க வேண்டாம். பணக்காரன் என்றால் யார்? என்ன அளவுகோல்? யார் நிர்ணயம் செய்வது?. என்னைப் பொறுத்தவரையில் என்றுமே நான் பணக்காரன்தான். அப்படித்தான் நம்மை நாம் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நிறைய எழுத வேண்டும் என்றுதான் பதிவுலகத்துக்கு வந்தேன். தினமும் இரண்டு பதிவுகள் எழுதும் அளவிற்கு என்னிடம் விசயம் உள்ளது. எழுத உட்கார்ந்தால், எதற்காக எழுத வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது? நிறைய கதைகள் என் மனதில் கருவாகவே உள்ளன. என்று பிரசவிக்கும் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. ஏனென்றால் ஒரு வெறுமையான உணர்வு.

போன வருடம் மார்ச் 23ம் தேதி இப்படி எழுதியிருந்தேன்:

"என்ன வேண்டும் எனக்கு?

சிறு வயதில் எல்லாவற்றிலும் ஆசை. துணி மணியில் ஆரம்பித்து சாப்பாடு வரை. கஷ்டப்பட்டு படித்தேன். அப்பொழுது இருந்த மன நிலை என்ன? எப்படியாவது நனறாக படித்து பெரிய ஆளாக வர வேண்டும். படித்து வந்தாச்சு. அப்புறம் என்ன? நல்ல டிகிரி படிக்கனும், நிறைய படிக்கனும். நிறைய படிச்சாச்சு. படிச்சு என்ன பண்ண, நல்ல வேலை கிடைக்கணும். நல்ல வேலைல சேந்தாச்சு. இந்தியால வேலை பார்த்து என்னைக்கு பணக்காரனாவது, வெளிநாடு போக வேண்டாமா? அதுவும் போயச்சு. வெளிநாட்டு வேலை கிடைச்சாச்சு, பெரிய போஸ்ட் வேணாமா? அதுவும் வந்துடுச்சு. கம்பனி கார், வீடு இத்யாதி, இத்யாதி.......

நமக்குன்னு ஒரு வீடு வேண்டாமா, நம்ம சொந்த ஊர்ல?, கஷ்டப்பட்டு ஒரு வீடு கட்டியாச்சு. அப்புறம் என்ன? நண்பன் கேட்டான், நல்ல ஒரு நிலம், ஒரு ஏக்கர் விலைக்கு வருதான், வேணுமா? ஆசை யார விட்டது (எனக்கு தேவை கடைசியில ஒரு ஆறு அடி நிலம்தான் என்று தெரிந்தே, நிலமும் வாங்கியாச்சு) .......

இப்போது நான் என்ன செய்வது? ஏதாவது ஒன்று தேவை என எண்ணும்போது அதை நோக்கியே மனம் செல்கிறது. அது முடிந்தவடன் மற்றதை நோக்கி செல்கிறது? முடிவில் எதை நோக்கி போகிறோம்?

இவ்வளவு இருந்தும் ஏதோ ஒன்று குறைகிறது அது என்ன? எதை நோக்கி நான் அல்ல நாம் போகிறோம்? என்ன வேண்டும் எனக்கு? எதற்காக நான் பிறந்தேன்? என்னுடைய குறிக்கோள் என்ன? என்னுடைய பிறப்பின் நோக்கம் என்ன?

70 வயதில் (ரொம்ப அதிகமோ) இறந்தாலும், இறந்துவிடுவோம், என தெரிந்தே, தினமும் யோகா செய்கிறேன், வாக்கிங் போகிறேன், ஜிம் போகிறேன், தியானம் செய்கிறேன். சந்தோசமாகத்தான் இருக்கிறேன். ஆனாலும் ஏதோவொறு தேடுதல் எனக்குள் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. அது என்ன? அதை எப்போது நான் அடைய போகிறேன்?"


போன வருடம் இருந்த இந்த தேடல் ஒரு வருடம் முடிந்தும் இன்னும் என் மனதில் இருந்து கொண்டேதான் உள்ளது. இந்த தேடலுக்கு விடை கிடைக்காததால் ஒரு விதமான வெறுமை உணர்வு மனதில் இருந்து கொண்டே உள்ளது. எப்போது இந்த வெறுமை உணர்வு என்னை விட்டு போகும்? என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

உங்களுக்கு தெரிந்தால் சொல்லுங்கள் நண்பர்களே?

11 comments:

Rishi said...

:-))

"முத்து" ரஜினி சிரிக்கும் சிரிப்பு இது.

கண்ணகி said...

ஆகா. உங்களுக்கும் தோணிருச்சா....மனம் ஒரு குரங்கு என்று இதைத்தான் சொன்னார்கள்..இன்று பிடிப்பது நாளை பிடிப்பதில்லை..பிரச்சினையில்லாமல் கிடைக்கும்போது மனசு மாறுதல் தேடுகிறது..இதுவும் ஒரு தேடல்தான்..

கே.ஆர்.பி.செந்தில் said...

"70 வயதில் (ரொம்ப அதிகமோ) இறந்தாலும், இறந்துவிடுவோம், என தெரிந்தே, தினமும் யோகா செய்கிறேன், வாக்கிங் போகிறேன், ஜிம் போகிறேன், தியானம் செய்கிறேன். சந்தோசமாகத்தான் இருக்கிறேன். ஆனாலும் ஏதோவொறு தேடுதல் எனக்குள் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. அது என்ன? அதை எப்போது நான் அடைய போகிறேன்?"

ஆன்மீகத்தேடல் என்பது மிகப்பெரிய வலி,
இனிமேல் அதைத்தேட வேண்டாம்.

தனி காட்டு ராஜா (எ) சுதந்திர யோகி said...

குழந்தாய்,
நான் புதியதாகா ஆசிரமம் ஒன்று அமைக்கலாம் என்று உள்ளேன்.......
பரமானந்த உணர்வை உனக்கு தருகிறேன் ..............
மலேசிய கிளைக்கு உன்னை நியமிக்கலாம் என்று உள்ளேன் ...............
======================================================================
நானும் நீயும் இந்த பிரபஞ்சமும் ஒருபோதும் இல்லாமல் இருந்தது இல்லை......இனிமேலும் இந்த உடல்கள் அழிந்தாலும் நாம் எல்லோரும் இல்லாமல் போவதும் இல்லை ................
======================================================================
ஒம் நமீதா நமக .......ஒம் நெப்போலியன் நமக......ஒம் கஞ்சா நமக .................

Razeen Nizam said...

seach about islam. Islam will give peace.

என். உலகநாதன் said...

//"முத்து" ரஜினி சிரிக்கும் சிரிப்பு இது.//

சிரிப்புக்கு நன்றி ரிஷி.

என். உலகநாதன் said...

//பிரச்சினையில்லாமல் கிடைக்கும்போது மனசு மாறுதல் தேடுகிறது..இதுவும் ஒரு தேடல்தான்..//

வருகைக்கும், கருத்திற்கும் நன்றி கண்ணகி.

என். உலகநாதன் said...

//ஆன்மீகத்தேடல் என்பது மிகப்பெரிய வலி,
இனிமேல் அதைத்தேட வேண்டாம்.//

வருகைக்கும், கருத்திற்கும் நன்றி கே.ஆர்.பி.செந்தில்.

என். உலகநாதன் said...

//குழந்தாய்,
நான் புதியதாகா ஆசிரமம் ஒன்று அமைக்கலாம் என்று உள்ளேன்.......
பரமானந்த உணர்வை உனக்கு தருகிறேன் ..............
மலேசிய கிளைக்கு உன்னை நியமிக்கலாம் என்று உள்ளேன் ...............//

நன்றி தலைவரே!

என். உலகநாதன் said...

//seach about islam. Islam will give peace.//

வருகைக்கு நன்றி ரசின் நிஸாம்.

Anonymous said...

தேடல்,,குறிக்கோள் -இதுவெலாம் எதுவும் கிடையாது
குழம்பாமல் இருக்கும்வரை அனுபவிக்கவும்