Mar 30, 2010

KL Towerல் சில போட்டாக்கள்!





KL Tower Petronas Twin Towerஐவிட உயரமானது. ஏன் என்றால், KL Tower இருப்பதே ஒரு ஹில்லின் மேல். 421 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. கடல் மட்டத்திலிருந்து 515 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. மலேசியாவில் இந்த டவரை டெலி கம்யூனிகேஷனுக்காகவும், ஒளிபரப்பிற்காகவும் பயன் படுத்துகின்றார்கள். KL Tower தான் உலகத்திலேயே நான்காவது உயரமான telecommunications tower. இவ்வளவு உயரமான கட்டிடத்தை, நான்கு வருடத்தில் கட்டி முடித்துள்ளார்கள். இந்த டவர் 90mph wind pressures தாங்குகின்ற அளவிற்கு வடிவமைத்திருக்கிறார்கள்.



டவரின் மேல் ஒரு observation deck உள்ளது. கீழே லிப்டில் ஏறினால் சில நொடிகளில் observation deck ஐ அடைந்து விடலாம். அங்கே இருந்து கோலாலம்பூர் முழுவதையும் பார்க்கலாம். மேலே சென்றவுடன் அனைவருக்கும் ஒரு ஹெட்போனும், ஒரு சின்ன வீடியோவும் கொடுக்கின்றார்கள். அதில் மலாய், ஆங்கிலம், சைனீஸ், தமிழ் மொழிகளில் ஒவ்வொரு இடத்தையும் பற்றி சொல்கிறார்கள். நாம் நமக்கு விருப்பமான மொழியினை தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளலாம். மொத்தம் 12 ஸ்டேஷன்களாக பிரித்து கோலாலம்பூர் முழுவதையும் bird's eye view வால் பார்க்க முடியும்.




அங்கே இருந்து கீழே கோலாலம்பூரை பார்க்கும் அனுபவமே தனிதான். அங்கெங்கே டெலஸ் ஸ்கோப் வசதியும் உண்டு. நீங்கள் எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் அங்கே செலவிடலாம். மற்றொரு தளத்தில் ரிவால்விங் ரெஸ்டாரண்ட் உள்ளது. அங்கே சென்று சாப்பிடுவதற்கு முன்பதிவு செய்து இருக்க வேண்டும். மேலிருந்து கீழே வந்தவுடன், எப்படி இந்த டவரை கட்டினார்கள் என்பதை ஒரு 15 நிமிட வீடியோவாக காண்பிக்கின்றார்கள். அஸ்திவாரம் போட்டதில் ஆரம்பித்து, திறப்பு விழாவரை காண்பிக்கின்றார்கள்.
மலேசியா வரும் நண்பர்கள் கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டிய இடம் KL Tower.



கீழே வந்தவுடன் போக வேண்டிய இன்னோரு இடம் Jungle Walking. சிட்டிக்கு நடுவே KL Towerவை சுற்றி ஒரு காடு. அதில் நடப்பதே ஒரு திரில்லான அனுபவம். நாங்கள் அங்கே சென்ற போது, பார்வையாளர்கள் நேரம் முடிந்து விட்டது. பிறகு ஒரு வழியாக கெஞ்சி, எங்களை அனுமதித்தார்கள். ஆனால், கைட் வரவில்லை. நாங்களே சென்றோம். யாருமே இல்லை. நாங்கள் மட்டும்தான். பிறகு நாங்கள் வந்த வழியை தவறவிட்டு லேசான இருட்டில் ஒரு வழியாக மேலே வந்து சேர்ந்தோம்.

நான் எடுத்த மேலும் சில போட்டாக்கள் இங்கே:











Mar 29, 2010

பெட்ரோனாஸ் டவரில் நான்!



கடந்த ஒரு மாதமாக கடுமையான வேலை. கடுமையாக உடல் உழைப்பு என்றால் பரவாயில்லை. ஆனால், மூளையை கசக்கிக்கொள்ளும் வேலையாக உள்ளது (மூளை இருக்கிறதா எனக்கு என்று கேட்டு, நீங்கள் உங்கள் மூளையை கசக்கி கொள்ள வேண்டாம்). எப்போதுமே ஒரு டென்ஷனிலே வாழ வேண்டி உள்ளது. இதையெல்லாம் விட்டு அவ்வளவு சுலபமாக விலகிச் செல்லவும் முடியாது போல் உள்ளது. கடுமையான வேலை செய்து பழக்கப்பட்டவர்கள், ரிடையர்ட் ஆன பிறகு ஒரு வேலையும் இல்லாத காரணத்தினால் நோயாளியாகி போகிறார்கள். அப்படி நோயாளி ஆன பல நபர்களை என் வாழ்க்கையில் சந்தித்து இருக்கிறேன். ஆனால், என் அப்பா அவர் இறக்கும் வரையில் வேலை செய்து கொண்டுதான் இருந்தார். டென்ஷன் இல்லாமல் என்னால் ஒரு நாள் கூட வாழ முடியாது போல் உள்ளது. அதனால் கடுமையான பணிகளை சிறிது புன்முறுவலுடனே ஏற்றுக்கொள்ள பழகிவிட்டேன். எந்த டென்ஷனையும் நாம், அவ்வப்போது குடும்பத்துடன் வெளியில் செல்வதன் மூலம், குறைத்துக்கொள்ள முடியும். அதைத்தான் கடந்த வாரம் நான் செய்தேன்.



பெட்ரோனாஸ் இரட்டைக்கோபுரத்தையும், கே எல் டவரையும் பார்க்காதவர்கள் மலேசியாவில் இருக்க முடியாது. நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். தற்போது வாராவாரம் பெட்ரோனாஸ் இரட்டைக்கோபுரத்தை பார்க்கிறேன். எங்கள் கமபனிக்கு ராமெட்டீரியல் பெட்ரோனாஸிடம்தான் வாங்குகிறோம். அதனால், அடிக்கடி அங்கே மீட்டிங் செல்வதுண்டு. எங்கள் மீட்டிங் நடைபெறும் இடம் 43வது மாடி. பெட்ரோனாஸ் டவரில் மொத்தம் 88 மாடிகள். இரண்டு கோபுரத்தையும் இணைக்கும் SKY Bridge இருப்பது 41வது மற்றும் 43வது மாடியில். 41வது பாலம் பொது மக்களுக்கு. 43வது மாடி அலுவலக உபயோகத்திற்கு. நான் ஒவ்வொரு முறை மீட்டிங் முடிந்ததும், அந்த மேல் அதிகாரிகளுடன் 43வது பாலத்தை அடிக்கடி பார்ப்பதுண்டு. போன வாரம் 43வது பாலத்திலிருந்து வீட்டிற்கு பேசும்போது என் பிள்ளைகள், "அடுத்த தடவை கண்டிப்பாக அவர்களையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்" என்று கூறினார்கள். அந்த அதிகாரி, " சார், நீங்கள் வரும் நாளை சொல்லுங்கள். நான் ஏற்பாடு செய்கிறேன்" என்றார்.



எனக்கு அதில் உடன்பாடு இல்லை. திருப்பதிக்கு சென்றால் வரிசையில் சென்று தரிசிப்பதையே விரும்புவேன். அப்போதுதான் அதன் சுகம் தெரியும். அவர்களுடன் போனால் நாம் மட்டுமே அந்த பாலத்தை பார்க்க முடியும். ஆனால், பொது மக்களுடன் போனால், அவர்களுடன் சேர்ந்து கூட்டமாக பார்க்கலாம். அந்த சுகமே தனி. ஹோட்டலில் சொன்னார்கள், "சார், இப்போ மணி 7.15, போய் இப்பவே டிக்கட் வாங்கி வந்துவிடுங்கள். பின்பு வந்து காலை உணவு சாப்பிட்டுவிட்டு, மீண்டும் அங்கே போய் பொறுமையாக பார்த்துவிட்டு வாருங்கள்".



அதனால், காலை 7 மணிக்கு கிளம்பி, சரியாக காலை 7.20க்கு டிக்கட் கவுண்டருக்கு சென்றோம். பிறகுதான் என் தவறினை உணர்ந்தேன், "ஒழுங்காக அந்த அதிகாரிகள் சொன்னபடி 43வது மாடி பாலத்திற்கு சென்று இருக்கலாம்". 7.20லிருந்து வரிசையில் நின்றோம். ஏகப்பட்ட வெளிநாட்டு மக்கள். ஒரு நாளைக்கு 1700 டிக்கட்தான் கொடுப்பார்களாம். வெள்ளியன்று 1400 டிக்கட்தான். நாங்கள் சென்றது கடந்த வெள்ளிக்கிழமை. இரண்டு மணிநேர அவஸ்தைக்கு பிறகு 9.20க்கு டிக்கட் கிடைத்தன. நீங்கள் பார்க்க விரும்பும் நேரத்தை நீங்களே கேட்டு பெறலாம். காலை 9 மணிக்கு ஆரம்பித்து பேட்ச் பேட்ச்சாக மாலை 6.30 மணி வரை அனுமதிக்கிறார்கள். எங்களுக்கு கிடைத்தது காலை 11.30க்கு. பிறகு ஹோட்டல் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு, 11.00 மணிக்கு வந்தோம். 11.15க்கு உள்ளே அனுமதித்து, ஒரு 7 நிமிடத்திற்கு டவரைப்பற்றிய ஒரு வீடியோ போடுகிறார்கள்.



சரியாக 11.30க்கு லிப்டில் ஏறினால, 2 மணி நேரம் காத்திருந்து டிக்கட் வாங்கி, 41வது மாடி பாலத்தை அடைய லிப்ட் எடுத்துக்கொள்ளும் நேரம் வெறும் 58 வினாடிகள்தான். ஆனால், அந்த பாலத்தில் நடக்கும்போது ஏற்படும் சந்தோசம் இருக்கிறதே, அதை வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க இயலவில்லை. அதை அனுபவித்தால்தான் உணரமுடியும். நீங்களும் மலேசியா வந்தால், தயவு செய்து ஒரு முறை பெட்ரோனாஸ் இரட்டைக்கோபுரத்தை பார்த்து விடுங்கள்.

இன்னும் சில போட்டோக்கள் இங்கே:







நான் இருக்கும் கடைசி மூன்று போட்டோக்களும் என் வீட்டில் எடுத்தார்கள். நான் கேட்டேன்,

" ஏம்மா, ரொம்ப கருப்பா இருக்கு. லைட்டிங் பத்தலையா?"

" அப்படி எல்லாம் இல்லைங்க. சட்டில இருக்கறதுதானே அகப்பையில வரும்"

ஆமால்ல!!!

நாளை கே.எல். டவர் பற்றி.....

Mar 22, 2010

மிக்ஸர் - 22.03.2010

என்னுடைய முந்தைய இடுகையில்,

"அதில் ஒன்று 'பரிசல்காரன் அவர்களுக்கு நன்றி' என்ற தலைப்பில் எழுதியிருந்தேன். ஏனோ அப்போது இந்த இரண்டு வரி இடுகை அவரின் கவனம் பெறாமலே போனது. அன்று அவரின் கவனம் பெறாமல் போய்விட்ட அந்த இடுகை, இன்று அவரின் கவனம் பெற வேண்டும் என்பதற்காக மீண்டும் அதே தலைப்பில் இன்றைய இடுகையை எழுதுகிறேன்" என்று எழுதியிருந்தேன். ஆனால் என்ன ஆச்சர்யம் பாருங்கள், அந்த இடுகையும் அவரின் கவனம் பெறாமலேயே போய்விட்டது. இருக்கட்டும்! இருக்கட்டும்!!

நான் பொதுவாக யாருக்கும் என் இடுகையை படியுங்கள் என்றோ, பின்னூட்டமிடுங்கள் என்றோ கேட்டதில்லை. ஊருக்கு போகும்போது 'ஒரு வகையான சந்தோச உணர்ச்சி" என்ற ஒரு இடுகையை எழுதினேன். அதை மட்டும்தான் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களுக்கு அனுப்பினேன். அடிக்கடி நான் அவரிடம் தொலைபேசியில் பேசுவேன். இப்போது பேசினால் இந்த இடுகைக்காக பேசியது போல் ஆகிவிடும் என்பதால் பேசாமல் இருக்கிறேன்.

சாதாரணமாக நான் எழுதுவதை ஒரு 150 பேர் முதல் 200 பேர் வரை படிப்பார்கள். தலைப்பில் பரிசலின் பெயர் இருக்கவே இதுவரை 500க்கும் மேற்பட்டவர்கள் வந்து சென்றிருக்கின்றார்கள். அந்த அளவிற்கு அவரின் எழுத்தின் வீச்சு இருக்கிறது.

அந்த இடுகைக்கும் மைனஸ் ஓட்டு போட்ட நண்பர் பல ஆண்டுகாலம் எந்த நோய் நொடியும் இல்லாமல் வாழ ஆண்டவனை பிரார்த்திக்கிறேன்.

**********************************************

நான் காலேஜ் படித்த சமயம் எங்களின் ஆஸ்தான கனவு கன்னியாக விளங்கியவர் குஷ்பு. அவர் படம் ஒன்றை கூட தவறவிட்டதில்லை. ஒரு சமயத்தில் அவருடைய படம் இல்லாத குமுதம் இதழைப் பார்ப்பதே ஏதோ அதியம் போல இருக்கும். அந்த அளவிற்கு அவர் பாப்புலர். புதுக்கோட்டையில் அவருக்கு கோயில் எல்லாம் கட்டினார்கள். கவாஸ்கர் போல் ஒரு மனிதன் புகழின் உச்சியில் இருக்கும்போதே, சம்பந்தப்பட்ட துறையிலிருந்து ஒதுங்கி விடுவது நல்லது.

எதேச்சையாக நேற்று "வில்லு" படத்தின் பாடல் ஒன்றை பார்க்க நேர்ந்தது. அதில் விஜயுடன் குஷ்பு சேர்ந்து குத்தாட்டம் ஆடியதை பார்த்ததிலிருந்து ஒரே அறுவெருப்பாக உள்ளது. அவர் உடம்பும், அந்த அங்க அசைவும்....வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வே. இவருக்கா கோயில் கட்டினார்கள்? என்று மனம் நினைத்தாலும், அன்றைய குஷ்புவிற்குத்தானே கோயில் கட்டினார்கள் என்று நினைத்து, அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து விட்டேன். இனிமேல் அவர் நடிக்காமல் இருப்பதே அவருக்கும், நமக்கும் நல்லது.

யாருக்காவது உங்கள் முதல் காதலியை இப்போது பார்க்க ஆசை இருக்கிறதா? எனக்கு இல்லை. ஏனென்றால், நாம் அப்போது அந்த வயதில் அவரை பார்க்கும்போது ஏற்பட்ட உணர்ச்சி, அவரின் அழகு தந்த மகிழ்ச்சி இப்போது கிடைக்கும் என்று சொல்ல முடியாது.. ஏனென்றால் இப்போது எல்லாமே மாறியிருக்கும். அதுவும் அவள் இன்றைய குஷ்பு போல் இருந்து விட்டால்??? வேண்டவே வேண்டாம், நம் மனதில் ஒரு ஓரத்தில் அவள் எப்போதும்போல் அந்த அழகிலேயே, அன்றைய குஷ்பு போலவே இருந்துவிட்டு போகட்டும்.

யாராவது குஷ்புவைப் பார்க்க நேர்ந்தால், அவரிடம் நான் சொன்னதாக இந்த கருத்துக்களை சொல்லிவிடுங்கள்.

**********************************************

சமீபத்தில் நண்பர் என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்ட ஒரு உபயோகமான தகவலை நானும் உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நாம் ஹோட்டலில் தங்க நேர்கையில் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய விசயம் இது. நாம் ஹோட்டலில் செக் இன் செய்யும்போது, நீங்கள் உங்கள் கிரடிட் கார்ட் மூலமாக அறை வாடகையை கொடுப்பவராக இருந்தால், உங்களின் கார்டை வாங்கி, வெரிஃபிகேஷ்ன் செய்து விட்டு உங்களிடம் திருப்பி கொடுப்பார்கள். பிறகு ஒரு ரூம் கீயாக ஒரு பிளாஸ்டிக் கார்டை தருவார்கள். அதை வைத்துதான் நாம் அறையை திறப்போம், விளக்குகளை போடுவோம். நாம் ஹோட்டலை விட்டு வரும்போது, அறை வாடகையை கொடுத்து விட்டு அந்த கீ கார்டை அவர்களிடமே கொடுத்து விட்டு வருவோம். அங்கேதான் விசயமே இருக்கிறது. என் நண்பர் என்ன சொல்கிறார் என்றால், அந்த கார்டில் நமது அனைத்து விபரங்களும், நமது கிரடிட் கார்டின் நம்பரும், சீக்ரெட் நம்பரும் பதிவாகி இருக்குமாம். நாம் அந்த கார்டை திருப்பி தரும் பட்சத்தில், நம்முடைய கிரடிட் கார்டை அங்கே வேலை பார்க்கும் நபர்கள் தவறாக பயன்படுத்த முடியுமாம். எனக்கும் அது உண்மைபோலவே தெரிகிறது.

நன்றாக யோசித்துப்பாருங்கள். ஆன் லைனில் ஒரு டெல் கம்ப்யூட்டர் வாங்க வேண்டுமென்றால், அதற்கு தேவை கிரடிட் கார்ட் நம்பரும், அதன் பின்னால் உள்ள மூன்று சீக்ரட் நம்பர் மட்டும்தான். சம்பந்தப்பட்ட நபர்தான் வாங்குகிறாரா என்று கம்ப்யூட்டருக்கு எப்படித்தெரியும்? நம்பர் தெரிந்த யார் வேண்டுமானாலும் என்ன வேண்டுமானாலும் ஆன் லைனில் வாங்க முடியும். விசயம் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து நான் அந்த கார்டை திருப்பி வாங்கி வந்து விடுகிறேன்.

**********************************************

சென்ற வாரம் நண்பரின் வற்புறுத்தலினால் கோலாலம்பூரில் ஒரு தமிழ் பப்புக்கு சென்றேன். நான் என்னவோ ஏதோ என்று நினைத்து மிகவும் தயக்கத்துடன் உள்ளே சென்றேன். உள்ளே நுழைவதற்கு ஏகப்பட்ட டிரஸ் கோட். ஒரு வழியாக உள்ளே சென்றால், எனக்கு பெருத்த ஏமாற்றம். ஏன் என்று சொல்லுவதற்கு முன் நான் காலெஜ் படித்த போது நடந்த சம்பவம் ஒன்றினை உங்களுக்கு சொல்கிறேன்.

கடைசி ஒரு வருடம் நான் காலேஜுக்கு பஸ்ஸில் சென்று வந்தேன். காலை, மாலை இரு வேளைகளிலுமே பஸ்ஸில் அதிக கூட்டம் இருக்கும். பிடிக்குதோ, பிடிக்கலையோ கூட்டத்தில் நின்று கொண்டுதான் செல்ல வேண்டும். ஒரு முறை நண்பர்களுடன் பஸ்ஸிற்காக திருச்சி சத்திரம் பஸ் ஸ்டாண்டில் காத்திருந்தோம். நீண்ட நேர காத்திருத்தலுக்குப் பிறகு ஒரு பஸ் வந்தது. நண்பர்கள் அனைவரும் பஸ்ஸில் ஏறினோம். சில நிமிடத்தில் ஒரு நண்பன் கீழே இறங்கினான். அவனைப் பார்த்து, " ஏண்டா, நீ வரவில்லையா?" எனக் கேட்டேன். அவன் கூறினான்,

" போடா. ஒரே ஆம்பளையா இருக்காங்க. எவன் வருவான் இந்த பஸ்ஸில"

இப்போது புரிகிறதா? நான் அந்த கிளப் உள்ளே சென்றதும், ஏன் ஏமாற்றம் அடைந்தேன் என்று? அதெல்லாம் வெள்ளி, சனி மட்டும்தானாம்??

அது இருக்கட்டும். ஆனால் அந்த சத்தம். கூச்சல். இசை என்ற பெயரில் அவர்கள் அடிக்கும் கூத்து??? அம்மா, தாங்க முடியலை. நான் என்னை அழைத்து போன நண்பரிடம் கேட்டேன்,

"எப்படி சார், இந்த சத்ததுல அமைதியா உங்களால இருக்க முடியுது?"

"அதுக்குத்தான் உலக்ஸ், உங்களை பீர் சாப்பிட சொல்லுறேன்" இது எப்படி இருக்கு பாருங்க? அந்த சத்தம் எனக்கு கேட்காம இருக்க, நான் பீர் சாப்புடனுமாம். இந்த லட்சணத்துல என்ன பாட்டுக்கு எல்லாரும் ஆடினாங்க தெரியுமா?

" ஆடாதடா ஆடாதடா மனிதா. ஆட்டம் போட்டா அடங்கிடுவ மனிதா"

தெரிஞ்சுதான் இந்த பாட்டை பாடுனாங்களா எனக்குத் தெரியலை?

**********************************************

ஐபோன் 3Gs வாங்குவதா அல்லது பிளேக் பெர்ரி போல்ட் 9500 ஸ்ட்ரோம் வாங்குவதா எனக்குழப்பத்தில் உள்ளேன். ஐபோன் 3Gs மல்டி மீடியாவுக்கு என்றும், மெயிலுக்கு என்றால் பிளேக் பெர்ரி போன் பெஸ்ட் என்றும் சொல்கிறார்கள். பிளேக் பெர்ரி என்றால் மாதா மாதம் மெயிலுக்காக பணம் கட்ட வேண்டும். ஆனால், ஐபோன் ஒரு வருட ஒப்பந்தத்துக்கு பிறகு எதுவும் கட்ட வேண்டியிருக்காது. அந்த ஒரு வருடத்தில் மெயிலும் பார்க்கலாம், போனும் பேசலாம். யாராவது உபயோகிக்கும் நண்பர்கள் எனக்கு எந்த போன வாங்குவது என்று தெரிவித்தால் நல்லது.

**********************************************

Mar 20, 2010

பரிசல்காரன் அவர்களுக்கு நன்றி!



ஒரு வருடம் இனிதே சென்றது!

ஆம். இன்று என் வலைப்பூவான www.iniyavan.com க்கு பிறந்த நாள். என் பிறந்த நாளும், என் வலைப்பூவின் பிறந்த நாளும் ஒரே மாதத்தில் வருவதை நான் மகிழ்ச்சியாக உணர்கிறேன்.சென்ற வருடம் மார்ச் மாதம் இதே நாளில் (20ம் தேதி ) மாலையில் சின்னதாக மூன்று இடுகைகள் (இராகவன் சார், சரியா?) எழுதினேன். அதில் ஒன்று 'பரிசல்காரன் அவர்களுக்கு நன்றி' என்ற தலைப்பில் இப்படி எழுதியிருந்தேன்.

"என்னுள் இருந்த எழுத்தாளனை வெளியில் கொண்டு வந்த பரிசல்காரனுக்கு நன்றி. அவர் ப்ளாக்கை பார்த்துதான் ஆசை வந்தது, எனக்கும் எழுத"

ஏனோ அப்போது இந்த இரண்டு வரி இடுகை அவரின் கவனம் பெறாமலே போனது. அதற்கு காரணம், தமிழ்மணம், தமிழிஷ் பற்றி எதுவும் அறிந்திருக்கவில்லை நான். அதனால் நான் எந்த திரட்டியிலும் இணைக்கவில்லை. படிப்பவர்கள் கூகிள் மூலம் தேடி வந்து படிப்பார்கள் என நினைத்து இருந்தேன். பின்புதான் திரட்டிகளைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டேன். பரிசல் வலைப்பூவில் பின்னூட்டம் மூலமாக அவரின் நட்பை பெற்றேன். அவரை என் வலைபூவிற்கு இழுத்துவர ஏறக்குறைய மூன்று மாதம் ஆனது. இதை ஏன் இங்கு கூறுகிறேன் என்றால், அவரால்தான் வலைப்பூவில் எழுதத் தொடங்கினேன் என்பதற்காக. அன்று அவரின் கவனம் பெறாமல் போய்விட்ட அந்த இடுகை, இன்று அவரின் கவனம் பெற வேண்டும் என்பதற்காக மீண்டும் அதே தலைப்பில் இன்றைய இடுகையை எழுதுகிறேன்.

எழுத வந்த அந்த நாளில் நான் எந்தவிதமான லட்சியத்துடனோ, கொள்கையுடனோ வரவில்லை. சும்மா எழுத ஆரம்பித்தேன். ஆனால், நாளாக நாளாக ஆசை அதிகம் ஆனது. 'அனைத்திற்கும் ஆசைப்படு' என்பதைப்போல அனைத்தையும் எழுத ஆசைப்பட்டேன். பின்பு ஒரு முடிவு எடுத்தேன். நான் எடுத்த எந்த முடிவுகளிலும் இது வரை தோற்றதே இல்லை. ஆனால், வலைப்பூ விசயத்தில் நான் நினைத்தது ஒன்று, நடந்தது ஒன்று. எழுத வந்த நாளில் எந்த லட்சியமும் இல்லையென்றாலும், பின்னாளில், எப்படியாவது ஒரு வருடத்திற்குள் 200 இடுகைகள் எழுத வேண்டும் என்றும், ஒரு லட்சம் ஹிட்டுகள் பெற வேண்டும் என்றும், குறைந்தது ஒரு 100 பாலோயராவது பெறவேண்டும் என்றும், வலைப்பூவில் எழுதுவதால் நம் எழுத்து கவரப்பட்டு அனைத்து பத்திரிக்கைகளிலும் கதைகள் எழுத என்னை அழைக்க வேண்டும் என்று அதிகமாக ஆசைப்பட்டுவிட்டேன்.

ஆனால் நடந்தது வேறு. கடந்த வருடத்தில் இந்த இடுகையையும் சேர்த்து நான் எழுதிய இடுகைகள் மொத்தம் 153. இந்த நொடிவரை கிடைத்த ஹிட்டுகள் 66,908. கிடைத்த பாலோயர்க்ள் மொத்தம் 77. அனைத்து பத்திரிக்கைகளிலும் கதைகள் வரவில்லை என்றாலும், ஒரே ஒரு கதை ஆனந்த விகடனில் வெளியானது. ஆவிக்கு நன்றி.

நான் நினைத்தமாதிரி ஏன் எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதற்கு எனக்கு காரணம் தெரிந்தே இருக்கிறது. பல விசயங்களையும் எழுதுபவர்களையே எல்லோரும் அதிகம் படிக்கிறார்கள். ஒரேவிதமான விசயத்தைப் பற்றி எழுதும் போது படிப்பவர்களுக்கு போர் அடிக்கத்தான் செய்யும். நான் அந்த தவறைத்தான் செய்திருக்கிறேன் போல. உண்மையா என்பதை என்னைப் படிப்பவர்கள்தான் விளக்க வேண்டும். பதிவர்கள் அல்லாதவர்கள்தான் என்னை அதிகம் படிக்கிறார்கள் என்ற உண்மையும் எனக்கு இப்போதுதான் தெரிய வந்தது. என்னுடைய பதிவுகளுக்கு அதிக பின்னூட்டங்கள் கிடைப்பதில்லை. ஏறக்குறைய அனைத்து பதிவர்களின் பதிவுகளையும் நான் படித்தாலும் நான் பின்னூட்டமிடுவது மிகக் குறைவு. நான் பின்னுட்டமிட்டால் கொஞ்சம் விரிவாக எழுத நினைப்பேன். ஆனால் அதற்குறிய நேரம் கிடைப்பதில்லை. ஒரு வரியில் எழுதலாம் என்றால், அது டெம்ப்ளேட் பின்னூட்டம் போல் ஆகிவிடுகிறது. இனி படிக்கும் எல்லா பதிவுகளுக்கும் பின்னூட்டமிட முடிவு எடுத்திருக்கிறேன். இதே போல முன்பு ஒரு முறை முடிவு எடுத்தும் செயல் படுத்த முடியவில்லை. இனி நிச்சயம் அதன்படி நடப்பேன்.

17 லட்சம் ஹிட்டுகள் பெற்ற யுவகிருஷ்ணாவையும், அலக்ஸா ரேங்கில் நல்ல இடத்தில் இருக்கும் கேபிளையும், எழுதாவிட்டால் கூட தினமும் அதிகம் படிக்கிற பரிசலின் எழுத்துக்களையும், ஆயிரம் இடுகைகள் கண்ட கோவி கண்ணனையும் பார்த்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது. அவர்கள் இந்த இடத்தை அடைய என்ன மாதிரி உழைத்திருக்க வேண்டும். அவர்களின் இந்த உழைப்பு வீணாக போய்விடாமல் அந்த உழைப்பிற்கான பயனை அவர்கள் ஏதாவது ஒரு விதத்தில் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஆண்டவனை பிரார்த்திக்கிறேன்.

மேலே குறிப்பிட்டவர்கள் போல ஆக முடியாவிட்டாலும், அடுத்த ஆண்டு இதே நாள் நான் எழுதும் இரண்டாம் ஆண்டு வலைப்பூ பிறந்த நாளில், குறைந்தது;

01. இரண்டு லட்சம் ஹிட்டுகள்
02. 300 இடுகைகள்
03. 300 பாலோயகள்

பெற்றிருக்க வேண்டும் என்றும்,

அதற்குள்,

04. 5 சிறுகதைகள் ஆவது ஆனந்த விகடனிலோ அல்லது மற்ற பத்திரிக்கைகளிலோ வெளி வரவேண்டும் என்றும்
05. ஒரு புத்தகமாவது வெளிவர வேண்டும்

என்றும் இந்த நாளில் உறுதி மொழி எடுத்துக்கொள்கிறேன். அதற்கு வாசகர்கள் ஆகிய உங்களின் முழு ஆதரவும் இருக்கும் என்று நம்பி இத்துடன் இந்த இடுகையை முடிக்கிறேன்.

பின் குறிப்பு; " இது தான் உங்கள் வாழ்க்கை லட்சியமா?" என்று கேட்ட என் மகளுக்கு என் பதில், " இது என் வலையுலக வாழ்க்கையின் லட்சியம். தனிப்பட்ட என் வாழ்க்கையின் லட்சியம், கனவு என்பது வேறு. அதை ஓரளவு நான் அடைந்து விட்டாலும், எப்போதும் அதை நோக்கித்தான் என் வாழ்க்கைப் பயணம் இருக்கும். வலையுலகத்தையும், வாழ்க்கையையும் சேர்த்து குழப்பிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை"

Mar 19, 2010

சனியன் புடிச்சா மாதிரி இருக்கு!

ஒரு குறிப்பிட்ட வயது வரைக்கும் உடம்பில் எந்த பிரச்சனை என்றாலும் உடனே டாக்டர் கிட்ட போவேன். மிக மிக சின்ன பிரச்சனைகளுக்கு கூட டாக்டரிடம் செல்வேன். பரிட்சை சமயங்களில் நிறைய கண்விழித்து படிப்பதால் பரிட்சை நெருங்கும் சமயங்களில் உடலும், மனசும் மிகவும் சோர்ந்து போகும். அப்போதெல்லாம் மதிபெண்கள் குறைந்துவிடுமோ என பயந்து பரிட்சைக்கு முதல் நாள் டாக்டரிடம் செல்வேன். அவரும் ஏதோ ஒரு மாத்திரை கொடுப்பார். அதை சாப்பிட்டால்தான் என்னால் தொடர்ந்து படிக்க இயலும். பல வருடங்களுக்கு பிறகுதான் தெரிந்தது, அவர் கொடுத்தது எல்லாம் வெறும் வைட்டமின் மாத்திரைகள் என்று. மனம்தான் அனைத்திற்கும் காரணம் என்று பின்னாளில் உணர்ந்தேன்.

அப்படி எதற்கு எடுத்தாலும் டாக்டரிடம் போய்க்கொண்டிருந்த நான் ஒரு குறிபிட்ட வயதில் டாக்டரிடம் போவதை அடியோடு நிறுத்திவிட்டேன். காரணம், மாத்திரைகளினால் ஏற்படும் பயம், பலவிதமான அனுபவங்களினால் ஏற்பட்ட மன அயற்சி மற்றும் பலவிதமான நோய்களைப் பற்றி அதிகம் தெரிந்து கொண்டதன் விளைவு.

அதிவேக நடைப்பயிற்சி, தினமும் ஜிம்முக்கு போவது, யோகா செய்வது என்றான பிறகு டாக்டரிடமும் செல்ல வேண்டிய அவசியமும் ஏற்படவில்லை. இந்த ஒழுங்கு கட்டுப்பாட்டினால் என் உடலைப் பற்றி என்னாலே அறிய முடிந்தது. எது எனக்கு ஒத்துக்கும், எது உடம்பிற்கு ஆகாது என்று என்னால் உணர முடிந்தது. உடம்பும் மனதும் ஒரு கட்டுப்பாட்டுடனேயே இருக்கிறது.

ஆனால், ஒரு விசயத்தில் மட்டும் என்னால் ஜெயிப்பது மிகவும் கஷ்டமாக உள்ளது. வருடத்திற்கு ஒரு முறை பிடிக்கும் சளி. எந்த வியாதி வந்தாலும் சரி பண்ணிவிடலாம் போல் உள்ளது. ஆனால் இந்த சளி பிடித்தால், சனியன் பிடித்தது போல் உள்ளது. எத்தனையோ விதமான அலோபதி மருந்துகளும் உள்ளன. ஆயிர்வேத மற்றும் இயற்கை மருந்துகளும் உள்ளன. ஆனால், எதை சாப்பிட்டாலும், சளி பிடித்தால் நம்மை ஒரு வழி பண்ணிவிட்டுத்தான் போகிறது.

ராணிப்பேட்டையில் வேலை பார்த்தபோது ஒரு முறை கடுமையான சளித்தொல்லை. வழக்கம் போல மாத்திரை சாப்பிடாமல் சமாளித்துக்கொண்டு இருந்தேன். அவ்வாறு நான் கஷ்டப்படுவதை பார்த்த என் மேனேஜர்,

" உலக்ஸ், ஏன் இப்படி கஷ்டப்படுற. பேசாம நான் ஒரு மாத்திரை வாங்கி வர சொல்லுறேன். அதை சாப்பிடு. சரியாகும்" என்றார்.

" சார், மாத்திரை எல்லாம் சாப்பிட்டால், ரொம்ப அசதியா இருக்கும். அப்புறம் வேலை பார்க்க முடியாது. அப்புறம் இருமல் வரும். இருமலுக்கு மாத்திரை சாப்பிட சொல்வீங்க. அப்புறம் காது அடைக்கும். அப்புறம் அதுக்கும் மாத்திரை சாப்பிட சொல்வீங்க. இதல்லாம் வேண்டாம் சார்" என்றேன்.

அப்போது ஆடிட்டிங் நடந்து கொண்டிருந்ததால், என்னை மிகவும் வற்புறுத்தி, ஒப்புக்கொள்ள வைத்து, மாத்திரை வாங்கிவர வைத்தார். நான், "வெறும் வயிற்றில் சாப்பிடக்கூடாது. மதிய உணவிற்கு பிறகு சாப்பிடுகிறேன்" என்றேன். அவரும் சரியென்றார்.

வேலையில் பிறகு பிஸியாகி விட்டேன். மாலையில் மேனேஜர், " என்ன உலக்ஸ், மாத்திரை சாப்பிட்டவுடன் இப்போ பரவாயில்லை போலிருக்கு?" என்றார். அப்போதுதான் எனக்கு தெரிந்தது, நான் மாத்திரையே சாப்பிடவில்லை என்று. உடனே நான்,

" ரொம்ப நல்ல மாத்திரை சார்"

" அதனாலதான் சாப்பிட சொன்னேன்"

" அது எப்படி சார், நீங்க தந்த மாத்திரைய சட்டை பாக்கட்டுல வைச்சுருந்தாலே, சளி சரியா போயிடுது"

அவர் என்னை கோபத்துடன் அன்று முறைத்தது இன்னும் என் நினைவில் உள்ளது. நான் மலேசியா வரும்வரை அவர் என் உடம்பை பற்றி விசாரிப்பதையே நிறுத்தி விட்டார்.

சொன்னது போலவே இருமல், காது அடைப்பு எல்லாம் அப்போது வந்தது. அம்மா சொன்னார்கள் என்பதற்காக, தினமும் துளசி சாப்பிட்டேன். கஷாயம் சாப்பிட்டேன். நண்பர்கள் சொன்னதால் ஆட்டுக்கால் சூப்பு, பங்கஜ கஸ்துரி, இருமலுக்கு இரவில் மஞ்சள் பொடி கலந்த பால் சாப்பிட்டு பார்த்தேன். இரவில் இருமல் வராமல் இருக்க இரண்டு மிளகு, இரண்டு அரிசி வாயில் போட்டுக்கொண்டு தூங்கினேன். பிறகு நண்பர்கள் சொன்னதால் சமகன் வாங்கி சாப்பிட்டு பார்த்தேன். ஸ்டப்ஸில்ஸ், நிவாரன் 90 இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். அனைத்தும் சாப்பிட்டும் சளி சரியாக போக ஒரு வாரம் ஆனது.

அடுத்த முறை சளி பிடித்த போது எதுவுமே சாப்பிடாமல், மூக்கடைப்பு, இருமல், காது அடைப்பு அனைத்தையும் அனுபவித்தேன். ஒரு வாரம் கழித்து சரியானது.

அடுத்த வருடத்தில் நண்பர்களின் தொந்தரவின் பெயரால் டாக்டரிடம் சென்று ஊசியெல்லாம் போட்டு, மாத்திரை எல்லாம் சாப்பிட்டு போதையுடன் ஒரு வாரத்தை கடத்தினேன். பின்பு சரியானது.

" சளி பிடித்தால், மாத்திரை சாப்பிட்டால் ஏழு நாளில் சரியாகிவிடும்
மாத்திரை சாப்பிடாவிட்டால் ஒரு வாரத்தில் சரியாகிவிடும்"

என்ற உண்மை பிறகுதான் எனக்கு தெரிந்தது. இந்த நேரத்தில் நான் படித்த ஒரு ஜோக் நினைவுக்கு வருகிறது. கடுமையான இருமலால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளி டாக்டரிடம் சென்றான். அவனை பரிசோதித்த டாக்டர் ஒரு இருமல் மருந்தை கொடுத்து,

" தினமும் மூன்று வேளை இந்த மருந்தை சாப்பிட்டு வா. சரியாகிவிடும்"

" இருமலா டாக்டர்?"

" இல்லை, இருமல் மருந்து"

கடந்த ஒரு வாரமாக நிறைய அலைச்சல். மன உளைச்சல் ஏற்படுத்தும் வேலை. ஒரு வாரத்திற்கு ஒரு முறை கோலாலம்பூருக்கு காரில் பயணம். நான் மேலே சொன்ன அனைத்து விதமான ஹெல்த் சம்பந்தமான உடற்பயிற்சி செய்து வந்தாலும், ஓயாத அலைச்சலாலும், தூக்கமின்மையாலும், சளி என்னும் சனியன் என்னை பிடித்து ஆட்டுகிறது. என்னுடைய வேலையில் நான் இன்னும் சில காலத்திற்கு விடுமுறை எல்லாம் எடுக்க முடியாது.

ஒரு மாத்திரை சாப்பிடனும். அந்த ஒரு மாத்திரையில் உடம்பில் உள்ள அனைத்து வியாதிகளும் குணமாகி விடனும். யாருக்காவது தெரியுமா? இந்த மாத்திரை எனக்கு அல்ல. ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கும் அனைத்து நோயாளிகளுக்காகவும் கேட்கிறேன். யார் சொல்லறீங்களோ அவங்களுக்கு நிச்சயம் நோபல் பரிசு உண்டு.

ஆனா, எனக்கு உடனடி தேவை. சளி, இருமல், தொண்டை கரகரப்பு சரியாப்போக ஒரு மாத்திரை. நாலு நாளுக்குள்ள சொல்லுங்க. ஏன்னா சளி பிடிச்சு மூன்று நாள் ஏற்கனவே முடிஞ்சு போச்சு. நீங்க சொல்லலைனாலும், இன்னும் நாலு நாட்களில் அதுவே சரியாகிவிடும்.

என்ன நான் சொல்லறது!

Mar 8, 2010

150வது பதிவு- சில சந்தோசங்கள்?

ஒவ்வொரு முறையும் பிள்ளைகளின் வருட விடுமுறைக்கு எங்கு செல்வது? என்று முடிவு எடுப்பதற்குள் எங்களுக்கு ஒரே குழப்பமாக இருக்கும். போன வருடமும் அப்படித்தான். பிள்ளைகளுக்கு பரிட்சை முடிந்து ஒரு மாதம் விடுமுறை விட்டிருந்தார்கள். விடுமுறைக்கு எங்கு செல்லலாம் என்பதில் எங்களுக்குள்ளே ஏகப்பட்ட மாற்றுக் கருத்துக்கள். எங்கள் குடும்பம் மிகப் பெரிய குடும்பம். மூன்று அக்கா. ஒரு தங்கை, இரண்டு தம்பிகள். என்னையும் சேர்த்து எங்கள் பெற்றோருக்கு மொத்தம் ஏழு பிள்ளைகள். இரண்டு சித்தப்பாக்கள் இருக்கின்றார்கள். அவர்களுக்கும் ஏகப்பட்ட பிள்ளைகள். நான்கு அத்தைகள் அவர்களுக்கும் நிறைய பிள்ளைகள். சித்தப்பா, அத்தை பிள்ளைகளுக்கும், ஏன் அக்காக்களின் பிள்ளைகளுக்கும் கூட கல்யாணம் ஆகிவிட்டது. எல்லோருமே நல்ல வேலையில் நல்ல சம்பளத்தில் இருக்கின்றார்கள்.

என் பெரிய அக்காவின் பையன் அமெரிக்காவில் வேலை பார்க்கிறான். வருடம் ஒரு முறை இந்தியா வந்து செல்வான். அவன் குழந்தைகள் அமெரிக்காவில் படிக்கிறார்கள். அக்காவின் பெண்ணை லண்டனில் ஒரு டாக்டருக்கு கட்டிக்கொடுத்து இருக்கிறார். இருவருக்கும் குழந்தைகள் உள்ளன. இரண்டாவது அக்காவிற்கு இரண்டுமே பெண் பிள்ளைகள்தான். ஒருத்திக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டது. இரண்டாமவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். மூன்றாவது அக்காவிற்கு ஏகப்பட்ட குழந்தைகள். இரண்டு ஆண், இரண்டு பெண். இரண்டுமே ரொம்ப குறும்பு. வால்கள்.

அடுத்து நான். எனக்கும் இரண்டு பிள்ளைகள். அடுத்து உள்ள தங்கைக்கு மூன்று பிள்ளைகள். முதல் தம்பி காதல் கல்யாணம். அவனுக்கும் மூன்று பிள்ளைகள். அவன் கனடாவில் உள்ளான். அவனும் மனைவியுடனும், குழந்தையுடனும் வருடத்திற்கு ஒரு முறை வந்து செல்வான். கடைசி தம்பி அமெரிக்காவில் கம்ப்யூட்டர் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கிறான். அவனுக்கும் இரண்டு பிள்ளைகள்.

இதைத்தவிர சித்தாப்பாவின் பேரக் குழந்தைகள், அத்தையின் பேரக்குழந்தைகள் என வீடு நிறைய குழந்தைகள். நான் 10ஆம் வகுப்பு படிக்கும் வரை நாங்கள் கூட்டுக்குடும்பத்தில்தான் இருந்தோம். பிறகு அவரவர்கள் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப, வெவ்வேறு வீடுகளுக்கு சென்று விட்டனர். ஆனால் இன்னமும் ஏதாவது குடும்ப விழா என்றாலோ இல்லை தீபாவளி, பொங்கல் என்றாலோ அனைவரும் எங்கள் வீட்டில்தான் ஆஜர். எல்லோருக்குமே எங்கள் அப்பா அம்மாதான் தலைவன், தலைவி மாதிரி. அனைத்து முடிவுகளுமே அப்பாத்தான் எடுப்பார். அவர் சொல்லுக்கு அனைவருமே கட்டுப்படுவார்கள்.

எங்கள் குடும்பம் மற்றும் சொந்தக்காரர்களின் குடும்பங்கள் கூட மிக நல்ல நிலையில் உள்ளனர். எல்லோருமே நல்ல மகிழ்ச்சியுடனும் நிறைய சொத்து சுகங்களுடன் உள்ளனர். ஊரில் உள்ளவர்கள் எல்லோருமே எங்கள் குடும்பங்களை பார்த்து ஆச்சர்யப்படுவதுண்டு. அந்த அளவிற்கு புண்ணியம் செய்தவர்கள் நாங்கள்.

அதனால்தான் போன வருட விடுமுறைக்கு முன்பு, விடுமுறைக்கு எங்கு செல்வது என்று குழம்பி தவித்தோம் என்று முதல் பத்தியில் சொல்லியிருந்தேன். விடுமுறைக்கு எங்கே, யார் வீட்டிற்கு செல்வது? எங்கு சென்றாலும் ஒரே சந்தோசம்தான். அதனால்தான் முடிவு எடுக்க முடியாமல் தவித்தோம். பிறகு ஒரு வழியாக எல்லோரையும் எங்கள் வீட்டிற்கே வரவைக்கலாம் என முடிவெடுத்தோம். உள்நாடு, வெளிநாடு என அனைவருக்கும் போன் செய்து வரவைத்தோம்.

எல்லோரையும் சேர்த்தால் 100 பேருக்கு மேல் வரும். அனைவருக்கும் சமைப்பது என்பது இயலாத காரியம். அதனால் ஒரு சமையல்காரரை விடுமுறை முடியும் வரை சமைக்க நியமித்தோம். எல்லோரும் வந்து சேர்ந்தார்கள். ஒரு மாதமும் ஒரே கூத்தும் கும்மாளமும்தான். படம் பார்த்தோம். சீட்டு விளையாடினோம். வயலுக்குப் போனோம். கோவில்களுக்கு போனோம். பத்தாததுக்கு என் மனைவியின் தங்கை குடும்பமும் சேர்ந்து கொண்டது. " இது போன்ற சொந்தம் கொண்டதால் இறைவா வா நன்றி சொல்கிறோம்" என்று பாடி மகிழ்ந்தோம்.

எங்கு போனாலும் பஸ்ஸில்தான் போவோம். பஸ் என்றால் அரசுப் பேருந்து இல்லை. ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு பஸ்ஸையே வாடைக்கு வாங்கிவிட்டோம். ஊரே ஆச்சர்யப்பட்டு எங்களை பார்த்தது. பணம் நிறைய செலவு செய்யப்பட்டது. யார் செய்தார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அந்த அளவிற்கு எல்லோரிடமுமே நிறைய பணப்புழக்கம்.

அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு டிரஸ்ட் ஆரம்பித்தோம். நிறைய அனாதை குழந்தைகளுக்கும், ஏழைகளுக்கும் நிறைய உதவிகள் செய்ய தீர்மானித்து அதன்படி செய்து வருகிறோம். அம்மா, அப்பாவிற்கு நிறைய சந்தோசம். இதுபோல் எப்போதும் எல்லோரும் சந்தோசமாக இருக்க வாழ்த்தினார்கள். நாங்கள் எல்லோரும் அவர்களிடம் ஆசிர்வாதம் அதாவது நமஸ்காரம் பண்ணி முடிக்கவே இரண்டு மணி நேரம் ஆனது. பிறகு ஒரு வழியாக விடுமுறை முடிந்து அவரவர் இல்லம் நோக்கி புறப்பட்டு வந்து விட்டொம். இனி அடுத்த விடுமுறைக்குத்தான் இந்த சந்தோசம் கிடைக்கும்.

நீங்கள் அனுபவித்த சந்தோசத்தை ஏன் எங்களிடம் சொல்கிறீர்கள்? என்கின்றீர்களா? விசயம் இருக்கிறது.

**********************************************************

மேலே சொன்னமாதிரி அனைவரின் வாழ்க்கையும் சந்தோசமாக அமையவேண்டும் என்றுதான் எங்கள் கொள்ளு தாத்தாவோ அல்லது எங்கள் தாத்தாவோ அல்லது எங்கள் அப்பாவோ வாழ்க்கையை ஆரம்பித்து இருப்பார்கள். ஆனால் நடந்தது என்ன? மேலே சொன்ன உறவு முறைகள் வேண்டுமானால ஒரு சில உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் சந்தோசங்கள்....????? ஒரு வேளை அடுத்தப் பிறவியில் அவர்கள் அனைவருக்கும் கிடைக்குமோ????

அப்படியென்றால் அனைத்தும் உண்மை இல்லையா? அப்படி என்ன சோகங்கள் என்று கேட்கின்றீர்களா?

என்னுடைய பதில் இதுதான்:

ஏன் இருக்கின்ற மெகாத்தொடர்களின் சோகங்கள் போதாதா உங்களுக்கு?