Dec 10, 2009

நான் செய்தது சரியா?

ரமண மகரிஷி என்று நினைக்கிறேன். வேறு யார் சொல்லி இருந்தாலும் இப்போதைக்கு ரமண மகரிஷி என்றே வைத்துக் கொள்வோம். ஒரு முறை ரமண மகரிஷி ஆற்றில் குளிக்கச் செல்கிறார். அப்போது கரையோரம் உள்ள ஒரு தேள் அவரை கொட்டி விடுகிறது. அவர் அந்த தேளை எடுத்து ஆற்றில் விடுகிறார். அது மீண்டும் வந்து அவரைக் கொட்டுகிறது. அவர் மீண்டும் ஆற்றில் விடுகிறார். அது மீண்டும்..... இதை அருகில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒருவர் ரமண மகரிஷியைப் பார்த்து கேட்கிறார்:

" ஏன் சாமி, அதுதான் திரும்ப திரும்ப உங்களைக் கொட்டுகிறது. பின் ஏன் அதைக் கொல்லாமல் அதை பிடித்து பிடித்து ஆற்றில் விடுகிறீர்கள்?"

ரமண மகரிஷி இப்படி பதில் சொன்னாறாம்,

" கொட்டுவது அதன் குணம். பிறருக்கு உதவுவது என் குணம். அது அதனுடைய செயலில் உறுதியாக இருக்கும் போது, நான் மட்டும் ஏன் என்னை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்?"

இப்போது விசயத்திற்கு வருவோம். நான் எப்படி எழுதுகிறேனோ அதே போல் தான் என் வாழ்க்கையும். எழுதுவதில் என்னை உத்தமனாக காட்டிக்கொண்டு வாழ்க்கையை வேறு மாதிரி வாழ்பவன் அல்ல நான். சிறு வயதிலிருந்தே பிறருக்கு உதவும் குணம் படைத்தவன் நான். அந்த அந்த வயதில் முடிந்த அனைத்து உதவிகளையும் அனைவருக்கும் செய்திருக்கிறேன். என்னுடன் பழகியவர்களுக்கு இது நன்றாகத் தெரியும். உதவுவதற்கு நேரம் காலம் பார்க்காதவன் நான். எந்த நேரத்தில் என் வீட்டு கதவைத் தட்டினாலும் உடனெ என்ன ஏது என்று கேட்காமலே உதவுபவன். ஆனால் எந்த பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் உதவிகளை செய்பவன் நான்.

உண்மையான காரணத்திற்காக பணம் இல்லை என்று என்னிடம் கேட்டவர்களுக்கு பண உதவி செய்திருக்கிறேன். படிக்கும் காலத்தில் பணமே வாங்காமல் பலருக்கு ட்யூசன் சொல்லி கொடுத்திருக்கிறேன். பல பேருக்கு வேலை வாங்கி கொடுத்து இருக்கிறேன். என் நண்பர்கள் அனைவரும் நல்ல உடல் நலத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக பல பேருக்கு யோகா சொல்லி கொடுத்து இருக்கிறேன். பல நண்பர்களை அவர்களிடம் கார் இல்லாத காரணத்தினால், ஜிம்மிற்கு தினமும் என் காரில் அழைத்துச் சென்று, முடிந்தவுடன் அவர்களுடைய வீட்டில் சென்று விட்டு விட்டு பிறகு என் வீட்டிற்கு சென்றிருக்கிறேன். நான் எங்காவது வெளியூர் செல்கிறேன் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அங்கு சென்றவுடன், நண்பர்கள் குடும்பங்களுக்கு ஏதாவது தேவை என்றால், பல வேலைகளுக்கு நடுவே அவர்கள் கேட்ட பொருட்களை வாங்கி அவர்கள் வீட்டிற்கே சென்று கொடுப்பேன். நாங்கள் இருக்கும் ஊரில் இந்தியப் பொருட்கள் கிடைக்காது. கோலாலம்பூரில் தான் கிடைக்கும். நான் அடிக்கடி கோலாலம்பூர் செல்பவன். ஆனால் அவர்களால் முடியாது. அதனால் அந்த உதவிகளை செய்வேன். நான் மலேசியா வந்த புதிதில் 70, 80 இந்தியத் தொழிலாளிகள் எங்கள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தார்கள். யாருக்கு என்ன பிரச்சனை என்றாலும் முதலில் எல்லோரும் என்னிடம் தான் வருவார்கள். அத்தனை பேருக்கும் உதவி இருக்கிறேன். இப்படி பல உதவிகள். இது தான் நான்.

ஏன் இந்த தற்பெருமை பதிவு. காரணம் இருக்கிறது. எதையும் நான் சும்மா பொழுது போக்கிற்காக எழுதுவது இல்லை. என்னுடைய பதிவுகள் எல்லாம் அடுத்தவர்களுக்கு ஏதேனும் ஒரு வகையில் உதவட்டுமே என்றுதான் எழுதுகிறேன். என் வாழ்க்கையில் நடக்கும் சம்பவங்கள் போல் யாருக்கேனும் ஏதேனும் நடந்தால், என்னுடைய அனுபவங்களை வைத்து அவர்களால் சரியான முடிவு நிச்சயம் எடுக்க முடியும் என்றே எழுதுகிறேன். இவ்வளவு அடுத்தவர்களுக்கு உதவும் என்னை ஒரு சிறு செயலால் ஒருவர் என்னை அவமானப் படுத்தி விட்டார். படிப்பவர்களுக்கு இது ஒரு சாதாரண விசயமாத்தான் தெரியும். அனுபவித்த எனக்குத்தான் இதன் வலி தெரியும்.

நான் வாழ்க்கையில் ஒரு குறிக்கோளுடன் வாழும் மனிதன். ஒரு ஆர்கனைஸ்டு பெர்சன். அவருக்கும் பல உதவிகள் செய்திருக்கிறேன். அவர்கள் வீட்டிற்கு தேவையானதை வாங்கி அவர்கள் வீட்டிற்கே சென்று கொடுத்துள்ளேன். பல முறை பல உதவிகள் செய்திருக்கிறேன். அப்படிப்பட்டவர் வேறு ஊறுக்கு சென்றிருந்த போது, நான் தெரியாத்தனமாக, அவரிடம் ஒரு பொருள் வாங்கி வரச் சொன்னேன். அதன் எடை ஒரு 25 கிராம் இருக்கலாம். தங்கம் இல்லை. அவர் அதை வாங்கி வந்தார். மற்றவர்களுக்கு நான் ஏதேனும் வாங்கி வந்தால் அவர்கள் வீட்டுக்கே சென்று கொடுப்பேன். எனக்காக யாரேனும் ஏதாவது வாங்கி வந்தாலும் நானே சென்று வாங்கிக்கொள்வேன். அதே போல் அந்த நபரிடமும் வந்து வாங்கிக் கொள்வதாக சொல்லி இருந்தேன்.

ஆனால் கடுமையான மழை காரணமாக உடனே செல்ல முடியவில்லை. அப்படியே நாட்களை தள்ளிப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தேன். பிறகு இருமுறை அவர் வீட்டிற்கு சென்ற போது அவர் இல்லை. நேற்று முன் தினம் என் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான நாள். அதற்காக அந்த பொருள் தேவைப்பட்டது. அதற்காக காலை 6.30 மணிக்கு அவருக்கு போன் செய்து, "அந்தப் பொருளை எடுத்து வந்து விடுங்கள். நான் அங்கே வாங்கிக் கொள்கிறேன்" என்றேன். அதற்கு அவர் சொன்ன பதில்தான் என்னை இந்தப் பதிவு எழுதத் தூண்டியது.

" வாட் நான்ஸன்ஸ். நீங்கதான் வாங்கி வரச் சொன்னீங்க. உங்களுக்குத் தேவையினா நீங்களே வந்து வீட்டுல வந்து வாங்கிக்கங்க. நான் என்ன நீ வைத்த வேலை ஆளா. அங்கே எல்லாம் எடுத்து வர முடியாது"

" நான் எல்லாம் உங்களுக்கு......"

" அது நீ. நான் அப்படி இல்லை" என்று சொல்லி போனை துண்டித்து விட்டார். காலையில் நல்ல நாளும் அதுவுமாக அவமானப் படுத்தப் பட்டேன். சொல்லால் அடிக்கப் பட்டேன். அந்த பொருளின் மதிப்பு 5000 ரூபாய் இருக்கலாம். அதன் எடை 25 கிராம் தான். ஒருவரால் அதை காரில் எடுத்து வர முடியாதா? அதை வாங்க நான் அவர்கள் வீட்டிற்குத்தான் செல்ல வேண்டுமா? நான் வந்து வாங்கிக்கொள்ள முடியாது என்று சொல்லி இருந்தால் கூட பரவாயில்லை அவர் பேசியதை சரி என்று ஒப்புக்கொள்வேன். மழைக் காரணத்தாலும், வேறு காரணங்களாலும் என்னால் செல்ல முடியவில்லை. அதுவும் இல்லாமல் அவர் எனக்காக தேடி வந்து கொடுக்க வேண்டியதில்லை. தினமும் ஒரு இடத்தில் இருவருமே சந்திக்க வேண்டிய சூழ் நிலை. அப்படி சந்திக்கும் போது கொடுத்தால் போதுமானது. ஆனால், ஏன் அப்படி அவர் செய்ய வில்லை? காரணம் ஈகோ. நான் என்ற இருமாப்பு. நான் எதற்கு அவ்னுக்கு எடுத்து வந்து கொடுக்க வேண்டும் என்ற குணம்???

யோசித்துக் கொண்டே காரை ஒட்டிச் சென்றேன். என்னடா? ஆண்டவன் நம்மை இப்படி அவமானப் படும் சூழலுக்குத் தள்ளிவிட்டானே? என நினைத்தேன். ஆண்டவன் என்றைக்குமே என்னை கைவிட்டதில்லை. என்னை என்றுமே எந்த சமயத்திலும் எதிராளியிடம் தோற்குமாறு ஆண்டவன் செய்ததே இல்லை. யோசித்து பார்த்த போது அவர்கள் கடனாக எங்களிடம் வாங்கிய ஒரு பொருள் அவர்கள் வீட்டில் இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது.

அவரை சந்திதவுடன், " நான் உங்கள் வீட்டில் வந்து அந்த பொருளை வாங்கிக் கொள்கிறேன். நீங்கள் எங்களிடம் வாங்கிய பொருளை எங்கள் வீட்டில் வந்து கொடுத்து விடுங்கள்" என்றேன்.

" அந்தப் பொருளையும் ஒரே பாக்கட்டில் வைத்துள்ளேன். நீங்கள் வீட்டிற்கு வந்தால் இரண்டையும் வாங்கிக் கொள்ளலாம்" என்றார்.

" இல்லை. இல்லை. நான் உங்கள் வீட்டில் வந்து வாங்கிக் கொள்கிறேன். உங்கள் பிரின்ஸிபில் படி நீங்கள் எங்களிடம் உபயோகப் படுத்த வாங்கிய அந்தப் பொருளை எங்கள் வீட்டில் வந்து கொடுத்து விடுங்கள்" என்றேன்.

" அப்படியானால் ஒன்று செய்கிறேன். உங்களிடம் வாங்கியதை உங்கள் வீட்டிற்கு வந்து கொடுத்து விடுகிறேன். உங்களுக்காக வாங்கிய பொருளை உங்களுக்கு கொடுக்க முடியாது. 5000 ரூபாய் எனக்கு நஷ்டமானாலும் பரவாயில்லை"

நீங்களே சொல்லுங்கள், இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் நான் எப்படி ரமண மகரிஷி போல் நடந்து கொள்ள முடியும்???

ஆனாலும் இவ்வாறு நடந்து கொண்டோமே என மனம் நிம்மதி இல்லாமல் தவிக்கிறது.

35 comments:

ரோஸ்விக் said...

உங்க நண்பர் ரொம்ப நல்லவருங்க....என்ன இது சிறு புள்ளத்தனமா...ச்சீ...ச்சீ...கேட்க நல்லாவா இருக்கு??

என். உலகநாதன் said...

ரோஸ்விக்,

உங்களுக்கான பதில் இங்கே,

//படிப்பவர்களுக்கு இது ஒரு சாதாரண விசயமாத்தான் தெரியும். அனுபவித்த எனக்குத்தான் இதன் வலி தெரியும்//

dondu(#11168674346665545885) said...

தவறு உங்களுடையதுதான். நான் செய்தேனே நீ செய்யவில்லையே என கூறிக் கொண்டால் நட்பு சாத்தியம் இல்லை. அதுவும் நீங்கள் கூறியது உண்மையாகவும் இருக்கும் பட்சத்தில் அந்த உண்மையை எதிர்நோக்க தெம்பில்லாதவர் உங்கள் நண்பரை போலத்தான் நடந்து கொள்வார்.

இப்போதைக்கு ஒன்றும் கூறாமல் அதை முழுங்கிவிட்டு அடுத்தமுறையிலிருந்து அம்மாதிரியானவர்களுக்கு ஒன்றுமே செய்யாமல் இருப்பதே உங்கள் மன அமைதிக்கான வழி.

மற்றவர்கள் ஜிம்முக்கு போனால் என்ன போகாவிட்டால் உங்களுக்கென்ன? இதையெல்லாம் taken for granted ஆக எடுத்துக் கொள்பவர்களே அதிகம்.

ரமண மகரிஷி கூட அவர் சீடர் கேட்டதற்குத்தான் பதில் சொன்னார். நீங்களோ பதிவே போட்டு விட்டீர்கள். இதுவரை நீங்கள் செய்த நல்ல செயல்களை உங்கள் இப்பதிவை படிக்கும், உங்களிடம் முன்னம் உதவிபெற்ற எல்லா நண்பர்களுமே அந்த உதவிகளை மறக்கவைக்கும் ரேஞ்சுக்கு கொண்டு விட்டீர்கள்.

நீங்கள் செய்தது சரி அல்ல.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

என். உலகநாதன் said...

டோண்டு சார்,

உங்கள் அளவிற்கு எனக்கு அனுபவம் போதாது.

மனதில் வெளிப்பட்ட உணர்ச்சியை பதிவாக எழுதிவிட்டேன்.

எது சரியில்லை என்று கூறுகின்றீர்கள்.

பதிவையா?

வேண்டுமானால் பதிவை டெலிட் செய்து விடவா?

மாதேவி said...

பெரும்பாலும் தமது தேவைகளுக்காகவே வந்து பயன்பெற்று செல்பவர்களே அதிகம். அதற்காக நமக்கு உதவிசெய்வார்கள் என நாம் எதிர்பார்க்கமுடியாது.

கோபம் வரத்தான் செய்யும் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

jegan said...

இன்னா செய்தாரை ஒருத்தல் அவர் நாண
நண்ணயம் செய்து விடல்
இது ரெம்ப easy சார்...அடுத்த தடவை அவங்களுக்கு உங்க டைம் வேஸ்ட் பண்ணி எதுவும் உதவி செய்ய வேண்டாமே ?
- ஜெகன் மோகன் , பெங்களூர்

Romeoboy said...

தலைவரே தவறு உங்கள் மேலும்தான் இருக்கிறது. நீங்க அவருடன் முதலே சொல்லி இருக்கலாம் மழையின் காரணமாக வரமுடியவில்லை என்று.

சரி விடுங்க எந்த பிரதிபலனும் எதிர் பார்க்காத உங்கள மாதிரி ஆளுங்க இருக்குறது நாள தான் மலேசியால மழை பேய்யுது .

இருந்தாலும் அவர் நீங்கள் செய்த உதவியை மறந்தது கொடுமை. எத்தனை நாளுக்கு தான் அவர் இந்த மாதிரி இருக்க முடியும்? எதாவது ஒரு வழியில் கண்டிப்பாக அவருக்கு ஆப்பு கிடைக்கும். அப்ப உங்கள் நினைப்பு கண்டிப்பா வரும் .

Romeoboy said...

\\வேண்டுமானால் பதிவை டெலிட் செய்து விடவா?//

இத அழிக்காம இந்த லிங்க் உங்கள் நண்பருக்கு அனுப்புங்க.

அப்பாவி முரு said...

//"நான் செய்தது சரியா?"//

எல்லாரிடமும் யோசனை கேக்காதீங்க.

எப்பிடியும் நூறு இருநூறு யோசனைகள் வந்து விழும், குழப்பமே மிஞ்சும்.

எது உங்களோட இயற்கையான குணமோ(நல்லது செய்வதோ இல்லை தேள் மாதிரி கொட்டுவதோ) அதை செய்துகொண்டு போக வேண்டியது தான்.

ஒரு குணத்தின்படி போய்க்கொண்டிருக்கும் போது சில நேரங்களில் தடை விழத்தான் செய்யும். அதை தட்டி விட்டுட்டு போய்க்கிட்டே இருக்கணும்.



இதை ஏன் சொல்றேன்னா. வீட்டிலோ, நண்பர்களின் சந்திப்புகளிலோ நான் இருந்தால் இடத்தை கலகல்ப்பாக வைத்துக் கொள்ள முயற்சிப்பேன். இது பல நேரங்களில் வெற்றியாகவே முடியும். ஆனால் சில நேரங்களில் நண்பர்கள் மூட் அவுட்டாக இருந்து என்மேல் எரிந்து விழுந்த்ததும் உண்டு.

இப்ப நீங்க சொல்லுங்க, ஐய்யோ என் நண்பன் என் மேல் எரிந்து விழுந்துட்டானேன்னு நான் என்னோட இயற்கையான நல்ல குணத்தை மாற்றவேண்டுமா?

பி.கு :- நீங்க மாற்ற சொன்னாலும் நான் மாற்றமாட்டேன்.

என். உலகநாதன் said...

//கோபம் வரத்தான் செய்யும் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்.//


வருகைக்கும் கருத்திற்கும் நன்றி மாதேவி

என். உலகநாதன் said...

//இன்னா செய்தாரை ஒருத்தல் அவர் நாண
நண்ணயம் செய்து விடல்
இது ரெம்ப easy சார்...அடுத்த தடவை அவங்களுக்கு உங்க டைம் வேஸ்ட் பண்ணி எதுவும் உதவி செய்ய வேண்டாமே ?
- ஜெகன் மோகன் , பெங்களூர்//

வருகைக்கும் கருத்திற்கும் நன்றி ஜெகன்

என். உலகநாதன் said...

//நீங்க அவருடன் முதலே சொல்லி இருக்கலாம் மழையின் காரணமாக வரமுடியவில்லை என்று. //

நான் சொன்னேன் நண்பா

என். உலகநாதன் said...

வருகைக்கும் கருத்திற்கும் நன்றி முரு

தெளிவான பின்னூட்டம். நீங்கள் சொல்வதுதான் சரி.

என். உலகநாதன் said...

முரு,

போன என் பதிவில் உங்கள் பின்னூட்டத்திற்கு ஒரு பதில் போட்டிருந்தேன் பார்த்தீர்களா?

என்னால் உங்கள் பதிவுகளுக்கு பின்னூட்டம் இட இயல வில்லை.

பல முயன்றும் போக மாட்டேன் என்கிறது. என்ன காரணம்?

Anonymous said...

உலக்ஸ்,
உங்கள் உணர்வுகள் எனக்கு நிச்சியம் புரிகிறது. நீங்கள் ஒரு மகாத்மாவாக இருக்க நினைப்பது புரிகிறது.. பதிவை டெலீட் செய்ய வேண்டாம்.. டோண்டு சார் கூறியது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.. இங்கு உங்களுக்கு புத்திமதிகள், கூறிய அனைவரும் இதுபோல நடந்தால் அப்படிதான் நடக்கின்றனரா?

இது போல மனம் திறந்த பதிவுகளை படித்தது, என்னையும் உங்களை போல ஒரு மகாத்மாவாக்க மாற முயற்சிக்க வைக்கிறது..

~ தங்கள் அன்பு நண்பர்

என். உலகநாதன் said...

//உலக்ஸ்,
உங்கள் உணர்வுகள் எனக்கு நிச்சியம் புரிகிறது. நீங்கள் ஒரு மகாத்மாவாக இருக்க நினைப்பது புரிகிறது.. பதிவை டெலீட் செய்ய வேண்டாம்.. டோண்டு சார் கூறியது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.. இங்கு உங்களுக்கு புத்திமதிகள், கூறிய அனைவரும் இதுபோல நடந்தால் அப்படிதான் நடக்கின்றனரா?

இது போல மனம் திறந்த பதிவுகளை படித்தது, என்னையும் உங்களை போல ஒரு மகாத்மாவாக்க மாற முயற்சிக்க வைக்கிறது..

~ தங்கள் அன்பு நண்பர்//

நண்பரே,

எனக்கு அனைவரும் நண்பர்கள்.

எனக்கு புத்திமதிகள் சொன்ன அனைவரும் அவர் அவர்கள் பார்வையில் சொல்கிறார்கள். இதில் ஏதும் தவறு இருப்பதாக நினைக்கவில்லை. அதனால்,

//இங்கு உங்களுக்கு புத்திமதிகள், கூறிய அனைவரும் இதுபோல நடந்தால் அப்படிதான் நடக்கின்றனரா?//

இந்த வரிகளில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை நண்பரே!

dondu(#11168674346665545885) said...

இனியவன் அவர்களே,

நான் சொன்னது உலக நடப்பையே. ஒரு மனிதனால் ஓரளவுக்கு மேல் நன்றி உணர்ச்சியை எல்லாம் மெயிண்டைன் செய்ய முடியாது. அதன் பாரம் அதிகமானால் தனக்கு செய்யப்பட்ட நல்லவை அவ்வளவு பிரமாதம் இல்லை என்ற பேச்சுக்கு போய் விடுவான்.

அவர் வீட்டுக்கு சென்றபோதும் அவர் இல்லை என்றால் வீடு பூட்டப்பட்டிருந்ததா அல்லது அவரது குடும்பத்தினர் இருந்தார்களா? அப்படி இருந்தால் செல்பேசி மூலம் நண்பரை தொடர்பு கொண்டு அப்பொருளை உங்களிடம் பணம் வாங்கிக் கொண்டு தரச் சொல்லியிருக்கலாம். வீடே பூட்டியிருந்தாலும் செல்பேசியில் அதை கூறி நீங்கள் அவர் வீட்டுக்கு வந்ததை அவர் மனத்தில் பதிவு செய்திருக்கலாம்.

ஒன்று புரிந்து கொல்ளுங்கள். உங்களை போன்றவர்கள் உதவி செய்து கொண்டே இருந்தால் நல்லவன் என்பார்கள் முதல் முறை கருத்து வேறுபாடு வந்ததும் தூக்கிப் போடுவார்கள். அதுதான் உலகம்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

[ஞானப்]-[பி]-[த்]-[த]-[ன்] (எ) வெற்றி-[க்]-கதிரவன் said...

"இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயம் செய்து விடல்."

என். உலகநாதன் said...

Hi Iniyavan2009,

Congrats!

Your story titled 'நான் செய்தது சரியா?' made popular by tamilish users at tamilish.com and the story promoted to the home page on 10th December 2009 05:00:18 PM GMT



Here is the link to the story: http://www.tamilish.com/story/150734

Thank you for using Tamilish.com

Regards,
-Tamilish Team

தமிழிஷ் வாசகர்களுக்கு என் இதயம் கனிந்த நன்றி.

ரோஸ்விக் said...

தலைவா என்னோட பின்னூ உங்க நண்பரை திட்டி தான்....உங்களை அல்ல...

நீங்க வேணும்னா ஒன்னு செஞ்சிருக்கலாம். அந்த பொருளை நீங்கள் சென்று வாங்கி முடித்த சில நாட்கள் கழித்து உங்கள் நண்பரை அந்த பொருளை எடுத்துவருமாறு சொல்லி இருக்கலாம். :-)

நானும் இது மாதிரி அனுபவப் பட்டிருக்கிறேன். இது அவரவர் புத்தி. இதற்காக நீங்கள் உங்கள் உதவும் குணத்தை மாற்றிக்கொள்ள தேவை இல்லை. பிறகு சந்தணம் சாக்கடையாகிவிடும்.

karthik said...

sir,
this is my opinion. there are people like this. we dont have to show immediately in the same manner. but, should teach them (the way you did )when time comes. otherwise, these people will be like this.

you unnecessarily lost mood on the day.i understand your pain feeling.

be happy that you came to know his real behavior.

karthik.
usa.

SANTHOSHI said...

வணக்கம். சார். உங்கள் நிலைமையை உணருகிறேன். கஷ்டமாகத்தான் இருக்கு. இருப்பினும் ரமண மகிரிஷி மகான். நான் வெறும் மனிதர்கள். நடந்ததை நினைத்து வருத்தப் படுவதை தவிர்த்து அதிலிருந்து வெளியேறி வாருங்கள். அவர் அப்படி இருந்தால் நீங்களும் அப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. இதற்காக நீங்கள் மற்றவர்களுக்கு செய்யும் உதவியை நிறுத்த வேண்டாம். அதன் மூலம் எத்தனை அன்பு உள்ளங்கள் உங்களை போற்றியிருப்பார்கள். அந்த ஒன்றே போதும். உங்கள் பணி தொடர வாழ்த்துக்கள்.

என். உலகநாதன் said...

//ஒன்று புரிந்து கொல்ளுங்கள். உங்களை போன்றவர்கள் உதவி செய்து கொண்டே இருந்தால் நல்லவன் என்பார்கள் முதல் முறை கருத்து வேறுபாடு வந்ததும் தூக்கிப் போடுவார்கள். அதுதான் உலகம்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்//

தங்களின் தெளிவான விளக்கத்திற்கு மீண்டும் நன்றி சார்.

என். உலகநாதன் said...

"இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயம் செய்து விடல்."

நன்றி ஞானப்பித்தன்.

என். உலகநாதன் said...

//நானும் இது மாதிரி அனுபவப் பட்டிருக்கிறேன். இது அவரவர் புத்தி. இதற்காக நீங்கள் உங்கள் உதவும் குணத்தை மாற்றிக்கொள்ள தேவை இல்லை. பிறகு சந்தணம் சாக்கடையாகிவிடும்//

நன்றி ரோஸ்விக்.

என். உலகநாதன் said...

//be happy that you came to know his real behavior.

karthik.
usa.//

வருகைக்கும், கருத்திற்கும் ரொம்ப நன்றி கார்த்திக்.

என். உலகநாதன் said...

//அந்த ஒன்றே போதும். உங்கள் பணி தொடர வாழ்த்துக்கள்.//

தங்களின் முதல் வருகைக்கு ரொம்ப நன்றி சந்தோஷி.

Anonymous said...

அன்பு நண்பரே...

உங்கள் இயல்பான சுபாவம் எதுவோ அதன்படி எப்போதும் இயல்பாக இருங்கள். முட்டாள் தவறு செய்கிறான் என்பதற்காக புத்திசாலியும் அதைச் செய்ய வேண்டிய அவசியம் என்ன? யார் எப்படி இருந்தால் என்ன, நீங்கள் நீங்களாகவே இருங்கள் எப்போதும்... சரியா..

அப்புறம் ஒருவிஷயம் நீங்கள் சொன்ன கதையில் வருபவர் ரமண மகர்ஷி இல்லை. அவர் ஒரு துறவி, அந்தக் கதை ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் தன் சீடர்களுக்குச் சொன்னது.

மற்றுமொரு விஷயம்... உங்களைப் போன்ற பொதுநல நோக்கு உடையவர்கள் அப்பட்டமான சுயநலமிகளிடமிருந்து சற்று விலகியே இருப்பது நல்லது.

Let not the talk of the vulgar make any impression on you

anbutan
arvind

LIC SUNDARA MURTHY said...

Read the articles it is quite interesting I am also similar type of person in my life also i have treated like this after reading this article myself much pleased.
LIC SUNDARA MURTHY
www.salemscooby.blogspot.com

ஆதிமூலகிருஷ்ணன் said...

ரமணமகரிஷியை உதாரணம் கொள்ளும் நீங்கள் பொறுமையை கைக்கொள்ளவேண்டியதுதான். வேறு வழி?

Anonymous said...

Mr. Ulaganathan

I understand and feel for you. It will pain you for few days and you will naturally forget it in a week or so.

If your so called friend is not apologizing for his behavior in a month or so, block this guy from your friends list. Be practical and move on. You have lot of other priorities in your life.

Regards
-Venkat

என். உலகநாதன் said...

//மற்றுமொரு விஷயம்... உங்களைப் போன்ற பொதுநல நோக்கு உடையவர்கள் அப்பட்டமான சுயநலமிகளிடமிருந்து சற்று விலகியே இருப்பது நல்லது//

வருகைக்கும் கருத்திற்கும் ரொம்ப நன்றி அரவிந்த்.

என். உலகநாதன் said...

//Read the articles it is quite interesting I am also similar type of person in my life also i have treated like this after reading this article myself much pleased//

வருகைக்கும் கருத்திற்கும் ரொம்ப நன்றி சுந்தர மூர்த்தி சார்.

என். உலகநாதன் said...

//ரமணமகரிஷியை உதாரணம் கொள்ளும் நீங்கள் பொறுமையை கைக்கொள்ளவேண்டியதுதான். வேறு வழி?//

வருகைக்கும் கருத்திற்கும் ரொம்ப நன்றி ஆதி.

என். உலகநாதன் said...

//Mr. Ulaganathan

I understand and feel for you. It will pain you for few days and you will naturally forget it in a week or so.

If your so called friend is not apologizing for his behavior in a month or so, block this guy from your friends list. Be practical and move on. You have lot of other priorities in your life.

Regards
-Venkat//

வருகைக்கும் கருத்திற்கும் ரொம்ப நன்றி வெங்கட்.