Oct 29, 2009

கிறுக்கியதில் ஒன்று!!!

தினமும் இரண்டு தடவை
குளிக்கணும்
தினமும் நிறைய தண்ணீர்
குடிக்கணும்
தினமும் நன்றாக
தூங்க வேண்டும்
அடிக்கடி கையை
கழுவணும்
தினமும் நல்ல சத்துணவா
சாப்பிடணும்
தினமும் சுத்தமா
இருக்கணும்
அப்பத்தான் பன்றிக்காய்ச்சல்
வராது
என்றவனைப் பார்த்து,
"இதையெல்லாம்
ஏண்டா என் கிட்ட
சொல்லறீங்க"
என்றபடி செப்டிக் டேங்கை
கழுவ இறங்கினான்
பஞ்சாயத்து போர்டில்
வேலை பார்க்கும்
அந்த இளைஞன்.

Oct 26, 2009

வித்தியாசமான அனுபவங்கள் - 2

தீபாவளிக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன் முடி வெட்டுவதற்காக சலூன் சென்றிருந்தேன். மலேசியாவில் ஒவ்வொரு மாதமும் முடிவெட்டுவதற்கு ரூபாய் 300 செலவழிக்கிறேன். சீனக் கடைக்கு போவதுதான் வழக்கம். வெறும் முடி மட்டும் வெட்டிவிட்டு வரலாம்தான். ஆனால் அப்படி வர இயலாது. அழகிய சீனப்பெண் தலையில் ஷாம்பு போட்டு 30 நிமிடம் தலையில் விளையாடி, மஜாஜ் செய்து பிறகு முடி வெட்டிவிட்டு வருவதற்கு குறைந்தது ஒரு மணி நேரம் ஆகும். பின்பு வந்து குளித்து படுத்தால் அருமையாக தூக்கம் வரும். கல்யாணத்திற்கு முன் ஏற்பட்ட பழக்கம். பழக்கத்தை மாற்ற முடியவில்லை. ஏனென்றால் அந்த சுகத்தை இழக்க மனம் வரவில்லை. ஆண்கள் முடி வெட்டும் சலூனுக்கு சென்று ஷாம்பு பாத் இல்லாமல் முடி மட்டும் வெட்டி விட்டு வரலாம்தான். ஆனால் ஏனோ பழக்கத்தை மாற்ற விரும்பவில்லை. என் மனைவி அடிக்கடி சொல்வதுண்டு,

" நீங்கள் எதற்காக முடி வெட்ட சலூன் எல்லாம் போறீங்க. டேபிள் பேனை 5 ல வைச்சா, தேவையில்லாத முடி போயிடும் இல்லை" என்று எனக்கு முடி கம்மி என்பதை கிண்டல் அடிப்பதுண்டு. அதற்காக நாம் கவலைப்படுவதா என்ன? ஆலையில்லா ஊருக்கு இலுப்பை பூ சைக்கரை இல்லையா?. சரி, இந்த முறை ஊரில் முடி வெட்டலாம் என முடிவெடுத்து எங்கள் ஊரிலிருக்கும் சலூனுக்கு சென்றிருந்தேன். எதையோ சொல்ல நினைத்து வேறு எங்கோ சென்று விட்டேன்.

முடி வெட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது என் கைத்தொலை பேசிக்கு ஒரு போன் வந்தது. பார்த்தால் என் நெருங்கிய உறவினர். எடுக்க வேண்டாம் என நினைத்தவன், முடிவை மாற்றிக் கொண்டு போனை எடுத்தேன்.

" ரவி (என்னுடைய இன்னொரு பெயர்), அந்த ஒன்று விட்ட மாமா (ஒன்று விட்டவோ இல்லை இரண்டு விட்டவோ) இல்லை, அவரோட உறவினர் ஒருத்தர் ஜொகூர் பார்ல இருக்கார் தெரியுமில்லை"

" ஆமாம். தெரியும்"

" அவருக்கு அவசரமா ஒரு 50, 000 ரூபாய் தேவைப்படுதான். உன்னால உங்க ஆபிஸ் நண்பர்கள் கிட்ட சொல்லி உடனே மலேசியால ஜோகூர் பார்ல உள்ள அவருக்கு அனுப்ப முடியுமா?"

" நான் சலூனுல இருக்கேன். வீட்டுல வந்து பேசலாமே?"

" இல்லை, ரொம்ப அவசரமாம். உடனே உன் கிட்ட பேசி பதில் சொல்ல சொன்னார். ஏன்னா, முப்பது நிமிசத்துல வேண்டுமாம். ஏதோ ரொம்ப அவசர்ம் போல"

எனக்கு ஜிவ்வ்வ்னு கோபம் ஏறிப்போயிடுச்சு. கேக்கறது கடன். அதுவும் யாருக்கோ, அதுலயும் இந்தியால இருந்துட்டு மலேசியால இருக்குறவருக்கு எப்படி 30 நிமிசத்தில் உதவ முடியும்?

" எதுவாய் இருந்தாலும் இப்போ என்னால் பதில் சொல்ல முடியாது. ஏன்னா, நான் சலூனில் இருக்கிறேன்"

தொடர்ந்து வற்புறுத்தவே, நான் லைனை துண்டித்து விட்டேன். பிறகு தொடர்ந்து வந்த கால்களை நான் எடுக்கவில்லை. உடனே உதவ விரும்பாதற்கு காரணம்,

01. என்னுடைய பணத்தை எல்லாம் ஊருக்கு அனுப்பிவிட்டேன்.

02. அப்படியே கடன் வாங்கி கொடுத்தாலும், என்ன காரணத்திற்கு வாங்குகிறார் என்று எப்படித் தெரியும்? ஒரு வேளை விசா இல்லாமல் போலிஸிடம் மாட்டி அபராதம் கட்ட பணம் கேட்டிருந்தால், நான் உதவினால், அந்த நபர் மறுபடியும் தவறு செய்யும் போது, போலிஸ் என்னையல்லவா விசாரிக்கும். இது தேவையா?

03. நான் இங்கே பணம் கொடுத்தால், அவர்கள் இந்தியாவில் பணம் கொடுப்பார்களாம். எப்போது? தெரியாது? அப்படியே கொடுத்தால் அது ஹவாலா மோசடியில்லையா? நான் சம்பாரிக்கும் பணத்தை ஒழுங்கான முறையில் என் பேங்குக்கு அனுப்புவதுதான் என் பழக்கம்.

இரண்டு மணி நேரம் கழித்து, நாங்கள் தீபாவளி ஷாப்பிங்கில் இருந்தபோது மீண்டும் போன் வந்தது. விசயத்தை எடுத்து கூறினேன். போன் செய்தவர் புரிந்து கொண்டார் என நினைக்கிறேன். ஆனால், சம்பந்தப்பட்டர் என் மீது கோபமாக இருப்பதாக தெரிந்தது. அவரை நேரில் சந்தித்தபோது என்னிடம் சரியாக பேசவில்லை. எனக்கு அதைப் பற்றி எந்த கவலையும் இல்லை.

ஆனால், எனக்கு ஒரு விசயம் புரிய மாட்டேன் என்கிறது. எப்படி இவர்களால் இப்படி அதிகாரமாக ஒரு உதவியோ, கடனோ கேட்க முடிகிறது? எப்படி ஒருவருக்கு திடீரென ரூபாய் 50,000 தேவைப்படும்? அப்படி தேவை இருக்கும் பட்சத்தில் ஏன் முன்பே திட்டமிட்டு செயல்பட வில்லை? பணம் இல்லாத பட்சத்தில் ஏன் அதற்குறிய செலவை செய்ய வேண்டும்? இந்த காலத்தில் யார் 30 நிமிசத்தில் பணம் தருவார்? அதுவும் வேறு நாட்டில்? நம்மிடம் அவர்கள் குடுத்து வைத்திருக்காத பட்சத்தில், நாம் உடனே உதவ இல்லையென்றால் எப்படி அவர்களுக்கு கோபம் வருகிறது?

வெளிநாட்டில் வேலை பார்த்தால், மற்றவர்கள் கேட்கும்போது எல்லாம் பணம் கொடுக்க வேண்டுமா என்ன? சம்பந்தப் பட்டவர்கள் இதை படிக்க நேர்ந்தால் கொஞ்சம் சிந்தித்து பார்ப்பது நல்லது.

அனுபவங்கள் தொடரும்.....

Oct 9, 2009

100வது பதிவு - நானும், பதிவுலகமும்

முதலில் இந்த 100வது பதிவில் கீழே குறிப்பிட்டுள்ள நண்பர்களுக்கு, பத்திரிக்கைகளுக்கு, திரட்டிகளுக்கு என் நன்றியை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்

01. என்னை பதிவுகள் எழுத தூண்டிய பரிசல்காரனின் எழுத்துக்களுக்கு.

02. எப்போது போனில் பேசினாலும் இனிமையாக பேசும் அழகிய தமிழுக்கு சொந்தக்காரன் நர்சிமுக்கு.

03. இதுவரை நான் மெயிலில் தொடர்புகொண்டு கேட்ட சில விசயங்களுக்கு பதில் அளித்த நண்பர்கள் கேபிள் சங்கர், ரவிசங்கர், பரிசல், நர்சிம், யுவகிருஷ்ணா, ஆதி, எவனோ ஒருவன், கார்க்கி, கோவிக்கண்ணன், ஐயோவ்ராம் சுந்தர்ஜி, டாக்டர் தேவன் மாயம் ஆகியோருக்கு.

04. இதுவரை என் எழுத்துக்களை பார்வையிட்டுச் சென்ற 34,045 பேர்களுக்கு.

05. என்னை பின் தொடரும் 47 நண்பர்களுக்கு.

06. இதுவரை என்னை பின்னூட்டமிட்டு உற்சாகப்படுத்திய நண்பர்களுக்கு.

07. என்னை முதன் முதலில் தொடர் பதிவு எழுத அழைத்த நண்பர் கலையரசன் அவர்களுக்கு.

08. தேவதை பற்றிய தொடர் எழுத அழைத்த டாக்டர் சுரேஷ் அவர்களுக்கு.

09. என்னுடைய அனைத்து பதிவுகளுக்கும் பின்னூட்டமிடும் நண்பர் எவனோ ஒருவன் அவர்களுக்கு.

10. என்னுடைய ஒரு கதையை பிரசுரித்த ஆனந்த விகடனுக்கு.

11. என்னுடைய ஒரு பதிவை பிரசுரித்த குங்குமம் பத்திரிக்கைக்கு.

12. என்னுடைய பெரும்பாலான பதிவுகளை குட் ப்ளாக் பகுதியில் பிரசுரித்த யூத்புல் விகடனுக்கு.

13. பதிவுலகத்துக்கு வந்த கொஞ்ச நாட்களிலேயே என்னை 'நட்சத்திர பதிவர்' அந்தஸ்து கொடுத்த திரட்டி.காம் வெங்கடேஷ் அவர்களுக்கு.

14. பதிவுலகத்துக்கு வந்த கொஞ்ச நாட்களிலேயே என்னை 'இந்த வார கீரிடம் பதிவர்' அந்தஸ்து கொடுத்த தமிழ்10 நிர்வாகிகளுக்கு.

15. என்னுடைய பதிவுகளை பிரபலமாக்கும் தமிழிஷ் வாசகர்களுக்கு.

16. என்னுடைய பதிவுகளை அதிகம் பேர் படிக்க உதவிடும் தமிழ்மணம், தமிழிஷ் நிர்வாகிகளுக்கு.

********************************************

"நல்லாத்தாங்க இருந்தேன் ஒரு இரண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி. நான் உண்டு, என் வேலை உண்டு, யோகா உண்டு, ஜிம் உண்டு என்று. தெரியாத்தனமா ஒரு நாள் என் மகள்,

"அப்பா, நான் கடவுள் படத்துல உள்ள 'அம்மா உன் பிள்ளைதான்' பாட்டு வரிகள் வேணும்பா?"

"ஏண்டா?"

" பாட்டு போட்டியில கலந்துக்கணும் அதுக்குத்தான்"

சரினு இணையத்துல தேடுனா, பரிசல் பக்கம் கிடைச்சது, என்னடா இது புதுசா இருக்கேனு படிச்சா, மனுசன் நல்லா இன்ட்ரெஸ்டா எழுதியிருந்தார். அப்பறம் நர்சிம் பக்கம்னு போய், பல மணி நேரத்துக்கு பிறகு பாட்டை கண்டு பிடிச்சு எடுத்து, என் பொண்ணு ஒரே நாள்ல பாட்டைக்கற்றுக்கொண்டு, தமிழையும் சேர்த்து கற்றுக்கொண்டு, பள்ளில பாடி பரிசு வாங்குனது எல்லாம் ஒரு சந்தோசமான விசயம். அத விடுங்க.

அப்பறம் வேற சொல்ல வரேணு கேட்கறீங்களா? நான் அதோட விட்டுருக்கணும். என்னாச்சு, எல்லா வலைத்தளத்தயும் படிக்க ஆரம்பிச்சு, எனக்கும் அந்த ஆசை வந்து நானும் இரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி வலைப்பூ ஆரம்பிச்சு, இப்போ பதிவு நோய் வந்து தவிக்கறேங்க"


மேலே இருப்பது நான் பதிவுலகத்துக்கு வந்த சில நாட்களில் எழுதியது. இப்படித்தான் என் பதிவுலக எழுத்துக்கள் மார்ச் மாத இறுதியில் ஆரம்பமாயின. கூடுமானவரை என் வாழ்வில் நடந்த விசயங்களையே பதிவாக எழுதியிருக்கிறேன். ஒரு நாளில் 80 பேர் ஆரம்பத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இப்போது 120 பேர் படிக்கிறார்கள். 'இப்படி எழுத வேண்டும் அப்படி எழுத வேண்டும்' என யோசிப்பதில்லை. மனதில் தோன்றுவதை உடனே எழுதிவிடுகிறேன். நான் நேரம் கிடைக்கும்போது எழுதி வைத்து பிறகு போஸ்ட் செய்வதில்லை. என்னிடம் இருக்கும் ஒரே கெட்ட பழக்கம் எழுதினால் எழுதியதுதான். அதை திரும்ப சரி பார்க்கும் பழக்கம் இல்லை. பரிட்சை எழுதும்போதும் அப்படித்தான். இதனால் கணக்கு பாடத்தில் பல முறை 100 க்கு 100 வாங்காமல் கோட்டை விட்டிருக்கிறேன்.

தினமும் கிடைக்கும் ஒரு மணி நேர ஓய்வு நேரத்தில் பதிவுகள் எழுதுகிறேன். மற்ற சமயங்களில் மற்றவர்கள் எழுதிய பதிவுகளை படிக்கவே நேரம் செலவு ஆகிறது. அதனால் முடிந்தவரை பின்னூட்டமிடுகிறேன். இந்த பதிவுலக போதை ஒருவித சந்தோசத்தையே கொடுத்தாலும், நிறைய நேரம் ஒதுக்க வேண்டியுள்ளது.

சாதாரண நாட்களில் மனதில் என்ன தோன்றுகிறதோ அதை ஒரு பதிவாக எழுதுவது வழக்கம். ஆனால், புதன் கிழமை எழுத உட்கார்ந்த போதுதான் இது 100வது பதிவு என்பதை உணர்ந்தேன். அதனால், அன்று எழுதியதை அழித்துவிட்டேன். பிறகு என்ன எழுதலாம் என நினைத்து இரண்டு நாட்கள் செலவழித்து விட்டேன். பிறகு யோசித்து நாம் இதுவரை எழுதிய பதிவுகளுக்கு காரணமானவர்களுக்கு நன்றி சொல்லலாமே என்று நினைத்து இந்த பதிவினை எழுதுகிறேன்.

**********************************************

எனக்கு 'இரண்டு ஜோடிக்கண்கள்' உணர்த்திய விசயங்களை இங்கே உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

ஒரு முறை நான் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த போது நண்பர்களுடன் முக்கொம்பு சுற்றுலாத்தலம் சென்றோம். நாங்கள் நான்கு பேர் ஒரு காரில் சென்றோம். அங்கே சுற்றிக்கொண்டிருந்த போது ஒரு நான்கு பெண்கள் அங்கே உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நண்பர்கள் அவர்களை பார்த்து கிண்டல் பண்ணினார்கள். சிறிது நேரத்தில் அந்த பெண்கள் எங்களுடன் சகஜமாக பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அந்த நாள் முழுவதும் அவர்கள் எங்களுடனே சுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் கல்லூரி நண்பனில் ஒருவன் 'அந்த' விசயத்தில் கொஞ்சம் வீக். அதில் ஒரு பெண் சினிமா நடிகை போல் அப்படி ஒரு அழகு. அந்த நண்பன் குட்டையாக நல்ல சிகப்பாக ஆனால் சுமாரன அழகில் இருப்பான். அந்த அளவிற்கு பெண்களை கவரும் எந்த விசயமும் அவனிடம் இல்லை என நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால், இவன் அடுத்த நாள் எப்படியோ காருக்கு சொந்த கார நண்பனை அழைத்துக்கொண்டு, மீண்டும் முக்கம்புக்கு சென்று, முதல் நாள் பார்த்த பெண்களில் இரண்டு பெண்களை வரவழைத்து, அந்த அழகான பெண்ணை..... அவள் சம்மதத்துடனே எல்லாம் நடந்திருக்கிறது. நண்பர்களுக்கு எல்லாம் பயங்கர கோபம், "எல்லோரையும் ஏன் அழைத்துச் செல்லவில்லை?" என்று. எனக்கு வேறு மாதிரியான ஒரு கோபம். "எப்படி இந்த பெண் அப்படி?" என்று. நான் அந்த பெண்ணை அப்படி கனவில் கூட நினைக்கவில்லை. அப்படி ஒரு லட்சுமிகரமான ஒரு பெண் சாதாரண காம இச்சைக்காக, அதுவும் மறைவான, புல் வெளியில். அசிங்கம். அந்த பெண்ணுக்கு என்ன தண்டனை கொடுப்பான்? ஆண்டவன்? என கொஞ்ச நாட்கள் நினைத்துக்கொண்டு இருந்து விட்டு மறந்து விட்டேன்.

சில வருடங்கள் கழித்து திருச்சி கலையரங்கம் தியேட்டரில் ஒரு படம் பார்க்க மற்ற நண்பர்களுடன் சென்றிருந்தேன். இடைவேளையில் பார்த்தால் எனக்கு பயங்கர அதிர்ச்சி. நான் மேலே குறிப்பிட்ட அந்த பெண் கணவனுடன். என்னை பார்த்த பின் அந்த பெண் முகத்தில் அதிர்ச்சி, பயம். அவள் உடல் நடுங்குவதை என் கண்ணால் பார்க்க முடிந்தது. அவள் கணவனுக்கு தெரியாமல் தன் 'கண்களால்' என்னைப் பார்த்து 'தயவு செய்து சொல்லி விடாதே?' என்று கெஞ்சியது இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது.

இதைவிட அந்த பெண்ணுக்கு ஒரு தண்டனை வேண்டுமா, என்ன?

**********************************************

நான் ஒரு முறை அலுவலக விசயமாக சென்னையிலிருந்து மும்பைக்கு ரயிலில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன். 39 மணி நேர பயணம் என்று நினைக்கிறேன். பூனா அருகே சென்றபோது ஒரு ஸ்டேசனில் வண்டி நின்றபோது ஏகப்பட்ட திருநங்கைகள் ஏறினார்கள். இத்தனைக்கும் என்னுடையது மூன்றாம் வகுப்பு குளிர்சாதன பெட்டி. ஏறிய திருநங்கைகள் அங்கே இருந்த ஆண்களுடன் பணம் கேட்டு ஏடாகூடமாக சில அசிங்கமான செயல்களில் இறங்கினார்கள். சிலர் பணம் கொடுத்ததும் அதை வாங்கிக் கொண்டு அங்கே இருந்து சென்று விட்டார்கள். என்ன இது அராஜகம்? என்று எனக்கு கோபமாக வந்தது. என் அருகில் வேண்டுமென்ற ஒருவர் உட்கார்ந்து கொண்டு கண்ட இடங்களில் தொட்டு என்னை இம்சித்துக் கொண்டிருந்தார். பணம் ஏதாவது கொடுக்கலாமா? என யோசித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் நான் ஆர்டர் செய்திருந்த சாப்பாடு வந்தது. நான் அதை அப்படியே வாங்கி 'அந்த' நபரிடம் சாப்பிட சொன்னேன். அதை வாங்கி வேக வேகமாக சாப்பிட ஆரம்பித்தவர் என்னை பார்த்து ஹிந்தியில் ஏதோ கூறினார். எனக்கு ஒன்னும் புரியவில்லை.

ஆனால் அவர் கலங்கிய கண்கள் என்னைப் பார்த்த பார்வையின் அர்த்தம் எனக்குப் புரிந்தது. அந்த பார்வையின் வெளிச்சம் என்னைவிட்டு ரொம்ப நாட்கள் விலகாமல் இருந்தது.

அன்புக்கு அடிமையாகாதவர்கள் இந்த உலகத்தில் உண்டா என்ன?

**********************************************

Oct 6, 2009

மிக்ஸர் - 06.10.09

அழகான பெண்களைக் கண்டால் நான் நன்றாக ரசிப்பதுண்டு. அவர்களின் அழகை நண்பர்களிடம் விமர்சிப்பதும் உண்டு. இதெல்லாம் கல்யாணத்திற்கு முன்னால். இப்போதும் அப்படித்தான். ஆனால், என்ன ஒரு வித்தியாசம் அனைத்தும் மனதிற்குள்ளேயே. அப்படி நான் அடிக்கடி சலனப்படுவது சமீபகாலமாக இந்தப் பாடல்களைப் பார்க்கும் போதுதான். முதல் பாடல் "வெண்மேகம் பெண்ணாக உருவானதோ " ( இந்தப் பாடலை நான் தனுஷுக்காகத் தான் பார்க்கிறேன் என்றால் வீட்டில் நம்ப மாட்டேன் என்கிறார்கள்).

இரெண்டாவது பாடல் 'ஜி' படத்தில் வரும் 'டிங் டாங் கோவில் மணி கோவில் மணி நான் பார்த்தேன்' . வாய்ப்பு கிடைத்தால் பாருங்கள். அப்படி ஒரு அழகு அஜித்தும், திரிஷாவும். மனசெல்லாம் சந்தோசமாக்கும் பாடல். கவிதை கலந்த காதலுடன் அவர்கள் இருவரும் நடிப்பதை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம். கொஞ்சம் கூட விரசம் கிடையாது.அஜித்- திரிஷாவின் 'அக்கம் பக்கம்' பாடலுக்கு பிறகு என்னை மிகவும் கவர்ந்த பாடல். இந்த இரண்டு பாடல்களையும் நேற்று இரவு சன் டிவியில் பார்த்தேன். கவலைகளை மறந்து ரசித்த நிமிடங்கள் அவை.

கல்யாணத்திற்கு முன்பு நான் அதிகம் பார்த்த பாடல்கள் 'ஜீன்ஸ்' படப் பாடல்களும். 'இந்தியன்' படப் பாடல்களும். யாரிடமாவது இந்தியன் பட 'டெலிபோன் மணி போல்' பாடல் இருந்தால், அந்த பாடல்களின் ஆரம்ப வரிகளை மிக ஸ்லோவாக ஓட விட்டுப் பாருங்கள். ஒரு விசயத்தை காண்பீர்கள். அதை நான் இங்கே எழுதுவது நாகரிகம் இல்லை. தனி மெயிலில் தொடர்பு கொண்டால் சொல்கிறேன்.

****************************************************

வேட்டைக்காரன் பாடல்கள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். பாடல்கள் நன்றாகத்தான் உள்ளது. நிச்சயம் 'ஒரு சின்னத்தாமரை', 'என் உச்சி மண்டையிலே', 'கரிகாலன்' பாடல்கள் ஹிட் ஆவது உறுதி. சங்கர் மகாதேவன் பாடியிருக்கும் 'நான் அடிச்சா தாங்க மாட்ட' கேட்க கேட்க ஹிட் ஆகும் என நினைக்கிறேன். இந்த பாடல் ஒரு டிபிக்கல் விஜய் பாடல். அவர் எப்படி ஆடியிருப்பார் என்று இப்போதே ஓரளவு யூகிக்க முடிகிறது.

****************************************************

நேற்று ஒருத்தர் மேல் பயங்கர வெறுப்பு. போன் செய்து திட்ட வேண்டும் என நினைத்தேன். ஆனால், கந்தசாமி பயங்கர ஹிட் படம் என சிலர் சொன்ன ஜோக்கை கேட்டதால் கோபமே வரவில்லை. ஆனால் அவரை திட்டியே ஆக வேண்டிய சூழ்நிலை. தள்ளிப்போட மனசில்லை. என்ன செய்வது? யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது தான் அந்த ஐடியா தோன்றியது. சன் மியூஸிக்கை ஆன் செய்தேன். காதலர்களுக்கான நிகழ்ச்சி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நிகழ்ச்சி நடத்தும் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன். உடனே சல்ல்ல்ல்ல் என்று கோபம் தலைக்கு ஏறியது. ஒரு வழியாக போன் செய்து அவரை திட்டி விட்டேன். சன் மியூஸிக்கிற்கு என் நன்றி.

****************************************************

சில தினங்களுக்கு முன்னால் லயன்ஸ் கிளப் நண்பர்கள் ஒரு சுற்றுலாவுக்கு ஏற்பாடு செய்து இருந்தார்கள். எங்கள் ஊரிலிருந்து இரண்டரை மணி நேரம் கார் பயணம் செய்து பிறகு ஒரு லேக்கை அடைந்து, அங்கே இருந்து பெரியில் ஒரு மணி நேரம் பயணம் செய்து பிறகு அங்கே இருந்து ஸ்பீட் போட்டில் ஒரு தீவுக்கு பயணம் செய்து, அங்கே இரவு தங்கி பிறகு அடுத்த நாள் வருவதாக ஏற்பாடு. நாங்கள் செல்ல வில்லை. மொத்தம் 60 பேர் பயணம் செய்தார்கள். எல்லோரும் திட்டமிட்டபடி பெரியில் சென்று ஸ்பீட் போட் போகும் இடத்தை அடைந்தார்கள். மொத்தம் நான்கு ஸ்பீட் போட். முதலில் இரண்டு போட் சென்று விட்டது. முதலில் சென்ற போட்களில் என் நண்பர் குடும்பம் இருந்தது. இவர்கள் போய் சேர்ந்து பல மணி நேரம் ஆகியும் அடுத்த இரண்டு போட்களும் வரவில்லையாம். இவர்களும் அங்கே இருந்து கிளம்பி வந்து விட்டார்கள். இவர்கள் வந்தவுடன் தான் தெரிந்திருக்கிறது. அடுத்த படகுகள் கடலுக்குள் மூழ்கி அனைவரும் தண்ணிரில் உயிருக்கு போராடி, மீட்பு குழுவினர் போராடி அனைவரையும் காப்பாற்றி இருக்கிறார்கள். அதில் நிறைய குழந்தைகள் வேறு. நல்ல வேலை நான் போகவில்லை என நினைத்துக் கொண்டேன். ஏறக்குறைய அதே நேரத்தில் மூணாறு படகு விபத்து ஏற்பட்டு, நிறைய பேர் பலி. வேதனையான விசயம்.

****************************************************

இந்த வார தமிழ்மணம் நட்சத்திரம் அண்ணாகண்ணன் அவர்கள் எழுதிய சில கவிதைகள் 30 மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டிருக்கிறதாம். வாழ்த்துக்கள் சார். ஆனால், கொங்கணி மொழியிலும் மொழிபெயர்க்கபட்டு இருப்பதாக எழுதியிருக்கிறது. எனக்குத் தெரிந்து கொங்கணி கோவாவில் வசிப்பவர்களால் பேசப்படும் ஒரு மொழி. அதற்கு ஆல்பாபேட்ஸ் இல்லையென்று நாங்கள் கோவா சென்று இருக்கும்போது சொன்னார்கள். ஆல்பாபேட்ஸ் இல்லாத மொழியில் எப்படி மொழி பெயர்த்து இருக்க முடியும்? நான் சொல்வது தவறாக கூட இருக்கலாம். யாராவது விசயம் தெரிந்தவர்கள் விளக்கினால் தேவலை.

****************************************************

நான் ஒரு பாட்டு சொல்றேன். அந்த பாட்டோட இரண்டாவது வரியை யாராவது சொல்ல முடியுமா? ஏனென்றால், அந்த பாடகி அந்த வரியை அப்படி கொலை செய்து இருப்பார். இதோ,

" பூவுக்கு பிறந்த நாளு
......................................
கலர்கலரா மெழுகுவத்தி ஏத்துவேன்"

என்னன்னு கண்டு பிடிங்க பார்க்கலாம்!!!

****************************************************

சமீபத்தில் ரசித்த ஜோக்:

வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஒருவர் தன் நண்பரிடம்,

" ஏம்பா என்னை ஒரு நல்ல முதியோர் இல்லத்துக்கு கூட்டிட்டு போ"

உடனே நண்பர் அவரை நம் பார்லிமெண்டுக்கு கூட்டிச் சென்றாராம்.

****************************************************

Oct 5, 2009

கடவுளே கொஞ்சம் கருணை காட்டக்கூடாதா???



ஒரு வீட்டுக்கு குடி போறோம். அந்த வீட்டுனால ஏதாவது பிரச்சனை வருது. நம்மால தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவு பிரச்சனை. என்ன செய்வோம்? கொஞ்ச நாள் பொறுத்து பார்த்து விட்டு வேறு வீட்டிற்கு போய் விடுவோம்.

நம் வீடு இருக்கும் தெருவில் தொடர்ந்து ஏதாவது பிரச்சனை. நம்மால் சமாளிக்க முடியவில்லை அல்லது தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. என்ன செய்வோம்? கொஞ்ச நாள் பொறுத்து பார்த்து விட்டு வேறு தெருவில் உள்ள வீட்டிற்கு குடி போய் விடுவோம்.

அதே போல் ஊரே பிரச்சனை அல்லது அந்த ஊரினால் நம் நிம்மதி கெடுகிறது என்றால் கூட, தூரத்தில் இருந்தால் பரவாயில்லை என்று வேறு ஊருக்கு போய் அங்கே ஏதாவது வாடகை வீட்டில் குடி போவோம்.

இங்கே ஒரு நாட்டில் எப்போதுமே பிரச்சனை. நிம்மதி இல்லை. அடிக்கடி நில நடுக்கம். என்ன செய்வார்கள் மக்கள்? உலகிலேயே அதிகமாக நில நடுக்கம் ஏற்படும் நாடாக ஜப்பான் இருந்தது. இன்று அந்த லிஸ்டில் இந்தோனேசியாவும் சேர்ந்து விட்டது. அதுவும் 2004ல் பூகம்பமும், சுனாமியும் வந்த பிறகு அந்த நாட்டின் பொருளாதாரமே வீழ்ச்சியடைந்து விட்டது எனலாம். அங்கு இருக்கும் மக்கள் எல்லாம் என்ன பாவம் செய்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. மேலே சொன்னது போல் வேறு நாட்டுக்கு சென்று குடி போக முடியுமா என்ன?

அங்கே வாழும் மக்களின் மன நிலை எப்படி இருக்கும்? எப்போதும் ஒருவித மன இறுக்கத்துடனேயே இருக்க வேண்டி வருமே? அங்கு வெறும் பூகம்பமும், சுனாமி மட்டும் மக்களை கொல்வதில்லை. அடிக்கடி படகு விபத்து, ஹெலிகாப்டர் விபத்து, நிலச்சரிவு என்று ஏதாவது ஒரு வகையில் மக்கள் தினமும் அங்கே உயிர் விட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு முறை இந்தோனேசியாவில் பூகம்பம் வரும்போதும் அதன் அதிர்வுகளை லேசாக மலேசியாவில் உணர முடியும். உடனே சில சமயம் சுனாமி எச்சரிக்கை விடப்பட்டு, பின்பு வாபஸ் பெறப்படும். உடனே நாங்கள் டிவியைப் பார்ப்போம். ' அப்பாடா, மலேசியாவிற்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை' என்ற செய்தி கேட்டவுடன் வேறு வேலையை பார்க்க சென்றுவிடுவோம். அடுத்த நாள் டிவியில் அங்கே அவர்கள் படும் வேதனையை பார்க்கும்போது ரொம்ப மனது கஷ்டமாக இருக்கும். இடிபாடுகளில் சிக்கி இருக்கும் மக்களை காப்பாற்ற அவர்கள் படும் பாடு இருக்கிறதே? அதை நினைத்துப் பார்க்கவே கஷ்டமாக உள்ளது.

இந்தோனேசியாவின் கடலுக்கு அடியில் உள்ள தகடுகள் ரொம்ப வீக்காக இருப்பதாகவும், அதனால் அவைகள் மோதிக்கொள்ளும்போது அங்கே அடிக்கடி பூகம்பம் ஏற்படுவதாகவும் காரணங்கள் சொல்லப்பட்டாலும், அங்கே இருக்கும் மக்கள் என்ன பாவம் செய்தார்கள்? எப்போதாவது பூகம்பம் வந்தால் சரி, எப்போதுமே வந்தால் அவர்கள் என்ன செய்வார்கள் பாவம்?

கடவுளே கொஞ்சம் கருணை காட்டக்கூடாதா???

Oct 2, 2009

என்னை செதுக்கிய ஒரு நாள்!

என் நண்பன் ஒருவன். பெயர் அருண் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அருண் பார்க்க அழகாக இருப்பதாக மற்றவர்கள் சொல்வார்கள். அவன் அழகா? இல்லையா? என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் பெண்களுக்கு அவனை ரொம்ப பிடிக்கும். பெண்கள் என்றால் நல்ல பெண்களுக்கு அல்ல. அப்படிப்பட்ட பெண்களுக்கு. அதிகமாக அந்த மாதிரி இடங்களுக்கு செல்வான். எப்போதும் போல அவன் சொல்வதை கதை கதையாக கேட்டு எங்கள் மனதை கெடுத்துக் கொள்வோம். அவனை நான் விலகி விலகி போனாலும், என்னுடன் பழக்கம் வைத்துக் கொள்வதை அருண் ரொம்ப விரும்புவான்.

அப்படிப்பட்ட அருணுக்கும் ஒரு நாள் காதல் வந்தது. ஒரு நாள் என்னிடம் தான் ஒரு பெண்ணை விரும்புவதாகவும், அவளை உயிருக்கு உயிராய் காதலிப்பதாகவும் சொன்னான். நாம் நம்புவதாக இல்லை எனக் கூறினேன். மற்ற பெண்களைப்போல இந்த பெண்ணையும் அவன் தேத்தி கெடுத்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று எனக்கு பயம். ஆனால் அந்த பெண்ணும் அவனை உயிருக்கு உயிராய் காதலிப்பதாக கூறினான். " நீ வேண்டுமானால் ஒரு நாள் வா. உனக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன்" என்று ஒரு நாள் மாலை வேலையில் அந்த பள்ளிக்கு அருகில் உள்ள டீக் கடைக்கு கூட்டிச் சென்றான்.

அந்த பெண்ணை பார்த்த நான் உண்மையிலேயே ஆச்சர்யப்பட்டேன். அழகு என்றால் அப்படி ஒரு அழகு. இந்த பெண் எப்படி இவளுக்கு மாட்டியது? என்று எனக்கு ஒரே குழப்பம். 'அதனால் தான் காதலுக்கு கண் இல்லை என்கிறார்களோ?' என நினைத்து என்னை சமாதானப் படுத்திகொண்டேன். என்னதான் என் மனதை நான் கட்டுபடுத்த முயன்றாலும், முடியாமல் அந்த பெண்ணை ரசித்தேன். இப்போது தவறு என்று தெரியும் இந்த விசயம் அப்போது தெரியவில்லை. அந்த பெண்ணை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தவுடன், சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு நான் கிளம்பி விட்டேன்.

இப்படியாக அவன் காதல், நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமாக வளர்ந்தது. அந்த பெண் பக்கத்து டவுனில் இருந்து வந்து டீச்சர் ட்ரெயினிங் படித்து கொண்டு இருந்தாள். ஒரு நாள் சாயந்திரம் திடீரேன என்னைத் தேடி வந்தான் அருண்.

" உலக்ஸ், நான் ஒரு சிக்கல மாட்டிகிட்டேன். நீதான் என்னை காப்பாத்தனும்"

" என்ன சிக்கல்?"

" நான் உடனே அவளை திருமணம் செய்யணும்"

" ஏண்டா, என்னாச்சு?"

" மாப்பிள்ளை, சொல்றேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காத"

" பரவாயில்ல. சொல்லு"

" எல்லாம் முடிச்சிட்டேன் மாப்பிள்ளை. நான் இப்போ அவளை கழட்டி விட முடியாது. அதனால நாளைக்கே கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு இருக்கேன்"

" அடப்பாவி, நினைச்சா மாதிரியே பண்ணிட்டியேடா? இதை ஏண்டா என் கிட்ட சொல்லுற?"

" மாப்பிள்ளை, நீதாண்டா உதவி பண்ணனும்" சொல்லி "ஓஓஓ" என அழ ஆரம்பித்தான்.

பிறகு மற்ற நண்பர்களை கூப்பிட்டு, எப்படி அவன் கல்யாணத்தை நடத்துவது என ஆலோசித்தோம். நண்பர்கள் ஒரு ஐந்து பேர் (என்னைத் தவிர) ஒரு காரில் அந்த பெண் வீட்டுக்கு அதிகாலையில் சென்று, அவள் கோலம் போட வருகையில், அந்த பெண்ணை காரில் கடத்தி வந்து என் வக்கில் நண்பர் உதவியோடு போய், ரெஜிஸ்டர் ஆபிஸ் சென்று கல்யாணம் செய்து வைப்பது என்று முடிவு செய்தோம்.

திட்டம் என்னுடையது. பணமும் என்னுடையது. ஆனால், நான் எதிலும் தலையிட்டதாக வெளி உலகத்துக்குத் தெரியாது (நான் அப்படித்தான் நினைத்து இருந்தேன்). திட்டப்படி எல்லாம் நன்றாக நடந்தது. அவர்களும் சில நாட்களுக்குப் பிறகு ஊருக்கு வந்து வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தார்கள். நான் அவனுக்கு நிறைய புத்திமதி சொல்லி. இனிமேல் 'அந்த' மாதிரி இடங்களுக்கு எல்லாம் செல்லக்கூடாது எனக் கூறினேன். அவனும் சம்மதித்தான்.

ஒரு நாள் மாலை. என்னுடைய நண்பன் ஒருவன் எங்கள் வீட்டுக்கு ஓடி வந்தான். அந்த பெண்ணின் ஊரிலிருந்து இருவர் என்னைத்தேடி வந்திருப்பதாகவும், மிகவும் கோபமாக அவர்கள் இருப்பதாகவும், அதனால் அவன் மற்ற நண்பர்களையும் அங்கே வரச் சொல்லி விட்டதாகவும், என்னை உடனே வரும்படியும் கூறினான். நான் உடனே அங்கு சென்றேன்.

என்னை அவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரிந்து இருந்தது. வந்தவர்களின் ஒருவன் என்னிடம் ரொம்ப கோபமாக பேச, நண்பர்கள் அவனை சமாதானபடுத்தி வைத்தனர். பிறகு நான் பொறுமையாக என்ன நடந்தது என்றும், ஏன் உடனே கல்யாணம் நடத்தி வைக்கும்படி ஆனது என்றும் விலக்கினேன்.

ஒருவர் பொறுமையாகவும், ஒருவர் கோபமாகவும் நான் சொல்வதை கேட்டனர். திடீரேன பொறுமையாக இருந்தவர் 'ஓ' என அழ ஆரம்பித்தார். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

பதட்டத்துடன் அவரை பார்த்துக் கேட்டேன்,

"நீங்க ஏன் அழறீங்க?"

அழுது கொண்டே கூறினார்,

" நான் தாங்க அவளைத் தொட்டு தாலி கட்டின புருசன்"