Aug 28, 2009

இப்படி ஒரு உறவு?



ரொம்ப நாளா எழுதனும் என நினைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு விசயத்தை இன்று எழுதுகிறேன். நான் காலையில் 5.30 மணிக்கு எழுந்து வாக்கிங் செல்பவன். ஒரு பத்து வருடம் தொடர்ந்து வீட்டிலிருந்து சென்று கொண்டிருந்த நான் ஒரு நாள் நாய்களிடம் மாட்டியதால் காரில் ஒரு பார்க்கிற்கு சென்று அங்கே ஒன்பது ரவுண்ட் வாக்கிங் செல்வது வழக்கம். ஒரு ரவுண்ட் முடிக்க 5 நிமிடம் ஆகும். சமீபகாலமாக எனக்கு ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு இரண்டு மாதமாக இந்த அனுபவம். முதலில் நான் சரியாக கவனிக்கவில்லை. பின்பு ஏதோ உறுத்தவே கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். நான் செல்லும் சமயங்களில் ஆள் நடமாட்டமே இருக்காது. நான் காலை 6.30 மணிக்கு வாக்கிங்கை முடிப்பேன். 6.30 மணிக்கு பின்புதான் மக்கள் வர ஆரம்பிபார்கள். தினமும் அதிகாலையே செல்வதால் எனக்கு எந்த வித பயமும் இருப்பதில்லை. ஒரு நாள் யாரோ என்னை பின் தொடர்வது போல ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. திரும்பி பார்த்தால் யாரும் இல்லை. திரும்பவும் திரும்பி பார்த்தால் யாரும் இல்லை. ஆனால், இலைச்சருகுகள் கால் பட்டு ஏற்படும் சிறிய ஒலி மட்டும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அந்த நேரத்தில் அவ்வளவாக வெளிச்சம் இருக்காது. பொதுவாக எனக்கு பேய், பிசாசு மேல் நம்பிக்கை இல்லை. அதனால் என்னை யாரும் அவ்வளவு எளிதில் பயமுறுத்தி விட முடியாது. அதிகாலையில் என்னை பார்த்துதான் மற்றவர்கள் பயப்படுவார்களே தவிர, நான் யாரை பார்த்தும் பயப்பட்டதில்லை.

ஆனால், அன்று மட்டும் ஏதோ ஒரு குழப்பமான சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. என்ன ஆனாலும் சரி யார் என்று பார்த்துவிடுவது? என்று ஒளிந்து இருந்து பார்த்தால் என்னை தொடர்ந்து வந்தது ஒரு சிறிய பூனைகுட்டி. அப்பாடா! ஒரு வழியாக பிரச்சனை தீர்ந்தது என நினைத்து, 'பூனைதானே' என்றபடி நான் வாக்கிங்கை தொடர ஆரம்பித்தேன். பார்த்தால், அந்த பூனை என்னை தொடர ஆரம்பித்தது. இது ஒரு பெரிய விசயமில்லை என நினைத்துக்கொண்டு, திரும்பவும் வாக்கிங்கை தொடர்ந்தேன். பூனையும் தொடர்ந்தது. நான் நின்றால் பூனையும் நிற்கிறது. நான் நடந்தால் அதுவும் நடக்கிறது. சரி ஓடலாம் என நினைத்து ஓடினால் அதுவும் பின்னே ஓடி வருகிறது. இப்படியாக அன்றைய வாக்கிங் முடிந்தவுடன் காருக்கு அருகில் வந்தேன். நான் காரை கிளப்பும் வரையில் அது காருக்கு அருகிலேயே நின்றது.

பிறகு வீட்டிற்கு வந்து என் வழக்கமான வேலைகளை முடித்து, அலுவலகம் வந்து, மாலையில் வீட்டுக்கு போய் சாப்பிட்டு படுத்து தூங்கும் வரை எனக்கு அந்த பூனை நினைவே இல்லை. ஆனால் அடுத்த நாள், பார்க்கிற்கு போனால் எனக்காக காத்திருந்தது போல் நான் சென்றவுடன் என்னை பின் தொடர ஆரம்பித்தது. என்னடா? இது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறதே? சரி, இரண்டு நாட்களாய்தானே, இனி வராது என நினைத்தேன். ஆனால், அதே போல இப்போது தினமும் அந்த பூனை என்னை தொடர்கிறது. இதில் என்ன ஆச்சரியம் என்றால் ஒரு நாள் வழக்கத்திற்கு மாறாக காலை 6.30க்கு சென்றேன். ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக. அந்த பூனையும் ஒரு மணி நேரம் காத்திருந்தது போல் 6.30க்கு வருகிறது. ஒரு நாள் சாயந்தர வேளையில் வாக்கிங் போனேன். சாயந்தரமும் என்னை தொடர்கிறது.

வாரத்தில் ஒரு நாள் நான் வாக்கிங் செல்ல மாட்டேன். அன்று அந்த பூனை என்னை செய்கிறது என்று பார்க்க எனக்கு ஆசை. சரி என்று ஒரு நாள் காலையில் பார்க்கிற்கு சென்று இறங்காமல் காரை நிறுத்திவிட்டு பார்த்தால், மறுநிமிடமே என் கார் அருகில் எங்கிருந்தோ வந்த பூனை,'மியாவ், மியாவ்' என கத்திக்கொண்டே நிற்கிறது.

ஒவ்வொரு முறையும் அது என்னை பார்க்கும்போதும் ஏதோ சொல்ல வருவது போல் தெரிகிறது. ஆனால் எனக்கு பூனை பாஷை தெரியாததால் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. சரி, வீட்டிற்கு கொண்டு வந்து வளர்க்கலாம் என்றால், என் பையன் பூனையுடன் விளையாடுகிறேன் பேர்வழி என்று பூனையை ஏதாவது செய்துவிட்டாலோ, இல்லை பூனை இவனை கடித்து விட்டாலோ என்ன செய்வது என பயமாயிருக்கிறது. பூனையின் முடி வீட்டிற்குள் விழக்கூடாது என்று என் வீடில் சொல்கிறார்கள்.

எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் உள்ளது. சிறு வயதில் ஒரு பூனை எங்கள் வீட்டையே ரெண்டு படுத்திகொண்டிருந்தது. ஒரு முறை பாலை குடிக்கிறேன் பேர்வழி என்று சொம்பில் தலையை விட்டு, தலையை எடுக்க முடியாமல் அது கத்தி, பிறகு நாங்கள் அதை சொம்பிலிருந்து விடுவித்தோம். அதனால் கடுப்பான நாங்கள் எங்கள் தெருவில் உள்ள ஒருவரிடம் அந்த பூனையை கொடுத்து கண்காணாத ஒரு இடத்தில் விட்டு விட்டு வருமாறு கூறினோம். அவரும் வாங்கி சென்று நான்கு கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால் விட்டு விட்டு வருவதாக கூறி வாங்கி சென்றார். அவர் பூனையை விட்டு விட்டு வருவதற்குள் பூனை எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து விட்டது.

இப்படியாக எனக்கும் பூனைக்கும் ஒரு உறவு இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. இநத பூனை அந்த நான் பார்த்த சிறு வயது பூனையின் உறவா எனத்தெரிய வில்லை. அது இந்திய பூனை. இது மலேசிய பூனை. ஒரு வேளை இந்த பூனை என் மூதாததையர் யாராவதாக இருக்குமோ? என்ற ஐயம் எனக்கு அவ்வப்போது ஏற்படுகிறது. அது உறவினராக இருப்பதால்தான் ஏதோ சொல்ல வருகிறது போல?

யாருக்காவது பூனை பாஷை தெரிந்தால் எனக்கு சொல்லி கொடுங்களேன்? ப்ளீஸ்.

Aug 27, 2009

முருகனே, பிதாவே, அல்லாவே.... பிரார்த்திக்கலாம் வாங்க!!!

பதிவர் சிங்கை நாதனுக்கு காலையில் VAD Fixing அறுவை சிகிச்சை நடந்துகொண்டுள்ளது. அனைவரும் சேர்ந்து பிரார்த்தனை செய்து கொண்டுள்ளோம். ஆப்பரேசன் நல்லபடியாக நடந்து அவர் விரைவில் குணமடைய இன்னொரு முறை வேண்டலாம் வாருங்கள்:

காப்பு


துதிப்போர்க்கு வல்வினை போம்; துன்பம்போம்; நெஞ்சில்
பதிப்போர்க்குச் செல்வம் பலித்துக்-கதித்தோங்கும்
நிஷ்டையுங் கைகூடும், நிமலரருள் கந்தர்
சஷ்டி கவசம் தனை.

அமர ரிடர்தீர அமரம் புரிந்த
குமரனடி நெஞ்சே குறி.

பாடலில் சில பகுதி

உன் திருவடியை உறுதியென் றெண்ணும்
எந்தலை வைத்துன் இணையடி காக்க
என்னுயிர்க் குயிராம் இறைவன் காக்க
பன்னிரு விழியால் பாலனைக் காக்க

அடியேன் வதனம் அழகுவேல் காக்க
பொடிபுனை நெற்றியைப் புனிதவேல் காக்க
கதிர்வேல் இரண்டும் கண்ணினைக் காக்க
விதிசெவி இரண்டும் வேலவர் காக்க

நாசிகளி ரண்டும் நல்வேல் காக்க
பேசிய வாய்தனைப் பெருவேல் காக்க
முப்பத் திருபல் முனைவேல் காக்க
செப்பிய நாவைச் செவ்வேல் காக்க

கன்னமி ரண்டும் கதிர்வேல் காக்க
என்னிளங் கழுத்தை இனியவேல் காக்க
மார்பை ரத்ன வடிவேல் காக்க
சேரிள முலைமார் திருவேல் காக்க

வடிவே லிருதோள் வளம்பெறக் காக்க
பிடரிக ளிடண்டும் பெருவேல் காக்க
அழகுடன் முதுகை அருள்வேல் காக்க
பழுபதி னாறும் பருவேல் காக்க

வெற்றிவேல் வயிற்றை விளங்கவே காக்க
சிற்றிடை யழகுறச் செவ்வேல் காக்க
நாணாங் கயிற்றை நல்வேல் காக்க
ஆண்குறி யிரண்டும் அயில்வேல் காக்க
பிட்ட மிரண்டும் பெருவேல் காக்க
பணைத் தொடை இரண்டும் பருவேல் காக்க

கணைக்கால் முழந்தாள் கதிர்வேல் காக்க
வட்டக் குதத்தை வல்வேல் காக்க
ஐவிரல் அடியினை அருள்வேல் காக்க
கைகளி ரண்டும் கருணைவேல் காக்க

முன்கையி ரண்டும் முரண்வேல் காக்க
பின்கையி ரண்டும் பின்னவள் இருக்க
நாவில் சரஸ்வதி நற்றுணை யாக
நாபிக் கமலம் நல்வேல் காக்க
முப்பால் நாடியை முனைவேல் காக்க

எப்பொழு தும்எனை எதிர்வேல் காக்க
அடியேன் வதனம் அசைவுள நேரம்
கடுகவே வந்து கனகவேல் காக்க
வரும்பகல் தன்னில் வச்சிரவேல் காக்க
அரையிருள் தன்னில் அனையவேல் காக்க

ஏமத்தில் சாமத்தில் எதிர்வேல் காக்க
தாமதம் நீக்கிச் சதுர்வேல் காக்க
காக்க காக்க கனகவேல் காக்க
நோக்க நோக்க நொடியில் நோக்க
தாக்க தாக்க தடையறக் தாக்க

***************

பரமண்டலங்களில் இருக்கும் பிதாவே
உமது நாமம் பரிசுத்தபடுவதாக
உமது இராஜ்யம் வருவதாக
உமது சித்தம் பரமண்டலங்களில் செய்யப்படுவதுப்போல
பூமண்டலத்திலும் செய்யபடுவதாக
அன்றேன்று எங்களுக்குறிய ஆகாரத்தை தாரும்
எங்களுக்கு விரோதமானவர்கள் குற்றங்கள் செய்வதை
நீங்கள் மன்னிப்பது போல எங்கள் குற்றங்களை மன்னியும்
எங்களை சோதனைக்குள் பிரவேசிக்கப்படாமல்
இரட்சித்துக்கொள்ளும்
உமது இராஜ்ஜியமும் வல்லமையும் மகிமையும்
என்றென்றைக்கும் உடையவைகளே
ஆமன்.

நம்முடைய கர்த்தராகிய யேசு கிறிஸ்துவின் கிருபையும்
பிதாவாகிய தேவனின் அன்பும்
பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஐக்கியமும்
என்றெக்கும் நம்முடையே இருப்பதாக
ஆமென்.

********************

எல்லாம் வல்ல எங்கள் குல தெய்வம் கொப்பாட்டியம்மனே
அன்பு ஆண்டவரே,
ஏழுமலையானே
யேசுநாதரே
அல்லாவே,
கபிரியேல்புரம் மாதாவே,
சமயபுரம் மாரியம்மனே,
கோர்ட் மாரியம்மனே,
மாரன் முருகனே
பத்து மலை முருகனே

உங்கள் ஆசிர்வாதத்தால், சிங்கை பதிவர் செந்தில்நாதன் நல்லபடியாக அறுவை சிகிச்சை முடிந்து பூரண குணம் பெற உங்கள் பொற்பாதங்களில் விழுந்து வேண்டி கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

Aug 24, 2009

மிக்ஸர் - 24.08.09

சமீபகாலமாக நண்பர் கேபிள் சங்கரின் சினிமா விமர்சனம் பார்த்து விட்டுத்தான் படங்கள் பார்ப்பதையே வழக்கமாக வைத்திருக்கிறேன்.நண்பர்கள் 'கந்தசாமி' படத்தைப் பற்றி எழுதிய அனைத்து விமர்சனங்களையும் படித்தேன். படம் பார்க்க கூடாது என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். நேற்று மலேசியா ஆஸ்ட்ரோ வெள்ளித்திரை சேனலில் 'விக்ரம்' நேர்காணல் நடைப்பெற்றது. படத்தை ப்ரோமோட் பண்ணுவதற்காக மலேசியாவில் உள்ளார் விகரம். ஆனால், அந்த பேட்டியை நினைத்தால் கோபம்தான் வந்தது. இது போல ஒரு படம் உலகத்தில் வந்ததே இல்லை என்பது போல இருந்தது அவரது பேச்சு. மணிரத்னம், சங்கர் இவர்களுக்கு அடுத்து மிகச்சிறந்த டைரக்டர் சுசி கணேசன்தான் என்கிறார் விக்ரம். அவ்வளவு சிறந்த படம் என்கிறார். ஒவ்வொரு சீனும் அவ்வளவு சிறப்பாம். சிரேயாவின் சில காட்சிகளை பார்க்க நேர்ந்தது. 'கொடுமைடா சாமி'. செக்ஸ் உணர்வுகள் ஏற்படுவதற்கு பதில் அருவெறுப்புத்தான் ஏற்படுகிறது. 'அழகிய தமிழ் மகன்' தாவணி சிரேயா எங்கே? கந்தசாமி சிரேயா எங்கே?

******************************************

ஆதவன் படப்பாடல்கள் அனைத்தும் கேட்டேன். கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறேன். மிகவும் அருமை. ஹாரிஷ் ஜெயராஜ் ஏமாற்றவில்லை. எனக்கு மிகவும் பிடித்துள்ளது. காரில், MP3ல், வீட்டில், ஜிம்மில் எங்கும் ஆதவன் பாடல்கள்தான். 'ஹஸிலி பிஸிலியும், ஏனோ ஏனோ' பாடல்களும் மிகவும் அருமை. ஆனால், 'மாசி மாசி..." பாடல்தான் பல்லவி மட்டும், ஏ.ஆர் ரகுமானின் "காதல் யோகி காதல் யோகி ஏ ஏ'' பாடலை நினைவுப்படுத்துகிறது.

******************************************

ஜெயா டிவியில் விக்ரமன் கொடுத்த பேட்டி இரண்டு வாரம் இங்கே ஒளிபரப்பினார்கள். அப்போது அவர் கூறினார், " நான் ஒரு நல்ல இசை ரசிகன். என்னிடம் நாளை ரிலீஸாகப் போகும் எந்த பாடல் சிடி வேண்டுமானாலும் கொடுங்கள், அந்த பாடல்கள் ஹிட் ஆகுமா இல்லையா எனச் சொல்கிறேன். நான் சொல்வது 100% அப்படியே நடக்கும், நடந்தும் உள்ளது"

உடனே பேட்டி எடுத்த ஐஸ்வர்யா அவர் படத்தின் பாடல்களைப் பற்றி கேட்க, " ஒப்புக்கொள்கிறேன். என்னுடைய பாடல்கள் எல்லாம் கொஞ்சம் மைனஸ் நோட்ஸ்ல தான் இருக்கும். எனக்கு புடிச்சா மாதிரிதான் என் படத்து பாடல்கள் இருக்கும்" என்றார். என் கேள்வி இதுதான், அதற்காக ஒரே ட்யூனிலா?

அவர் சொன்ன இன்னும் இரண்டு விசயங்கள் நம்புவதற்கு கஷ்டமாக உள்ளது. யாராவது உண்மையா? எனக்கூறவும்:

"சிவாஜி படப்பாடல்கள் பிறகு அதிகம் ஆடியோ கேஸட்/ சிடி விற்ற படம் மரியாதை"

" மரியாதை படம் மிகப்பெரிய ஹிட். மலேசியா, சிங்கப்பூர் என அனைத்து நாடுகளிலிருந்தும் ரசிகர்கள் போன் செய்து படம் சூப்பர் என்றார்கள். அப்போதே எனக்குத் தெரியும், இது மிகப் பெரிய ஹிட் என்று. அதன்படி படம் ஹிட் ஆனது"

உண்மையா????

******************************************

சென்ற வியாழன் இரவு "எல்லாம் அவன் செயல்" என ஒரு படம் பார்த்தேன். படம் விறு விறு என போனது. பட நடுவே சஸ்பென்ஸை யூகிக்க முடிந்தாலும், படம் தொய்வில்லாமல் போனது. முழுப்படம் முடிந்து தான் எழுந்தேன். அந்த ஹீரோ பெயர் தெரியவில்லை. கோபம், சோகம், சிரிப்பு என எல்லா பாவனைகளுக்கும் ஒரே விதமான உணர்ச்சிதான் அவர் முகத்தில். அதுதான் எரிச்சலாக இருந்தது. படத்தில் ஒரு காட்சி அரசு வக்கில் ஒரு பிச்சக்காரனை சாட்சியாக விசாரித்து விட்டு அவன் சொதப்பி விட போலிஸ் ஆபிசர் நாசரிடம் இப்படி கூறுவார்:

" என்னையா சாட்சி பிடிச்சுருக்க. இப்படி சொதப்பிட்டான். போயும் போயும் ஒரு பிச்சைக்காரந்தான் கிடைத்தானா? ஒரு ஆட்டோக்காரன் அல்லது ஒரு பரிசல்காரன் கிடைக்கலியா"

பரிசல் இதை கவனிச்சாரா இல்லையா தெரியல.

******************************************

சிங்கைநாதன் மருத்துவ சிகிச்சை தொடர்பாக எனக்குத்தெரிந்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் மெயில் செய்தேன். கிட்டத்தட்ட 150 பேருக்கும் மேல் இருக்கும். என்ன ஆச்சர்யம்! ஒருத்தர் கூட ஒரு ரிப்ளை மெயிலோ அல்லது விபரம் கெட்டோ என்னை அணுக வில்லை?எனக்கு மிகுந்த வருத்தமாக இருக்கிறது. யாரையும் வற்புறுத்துவதும் நல்லதில்லை. இதெல்லாம் அவர்களாக அவர்கள் மனம் விரும்பி செய்யும் செயல். அனைவரும் சைலண்ட்டாக உதவுவார்கள் என நம்பி ஆண்டவனை பிரார்த்திக்கிறேன்.

******************************************

எங்கு சென்றாலும் நல்ல ஹோட்டல்களாக சென்று சாப்பிடுவது வழக்கம். தனியக கோலாலம்பூரில் தங்கினால் சரவணபவனோடு என் சாப்பாடு முடிந்து விடும். அலுவலக நண்பர்கள் வந்தால், பாஸேஜ் துரு இந்தியா, பாம்பே பேலஸ், நவாப், ஸ்பைஸி கார்டன், தாஜ் ரெஸ்டாரண்ட் என டின்னருக்கு போவதுண்டு. எல்லாமே 5 ஸ்டார் ஹோட்டல் தரம். ஆனால் ரொம்ப விலை. தமிழ் நாட்டில் எந்த ஹோட்டலுக்கு போனாலும் சாப்பாடு சரியில்லையென்றால் வரும்போது ஒரு கம்ப்ளெயிண்டாக சொல்லி விட்டு வருவதுண்டு. அந்த பழக்கம் வீடு வரை தொடர்கிறது. பின்பு அந்த பழக்கத்தை விட்டு விட்டேன். ஆனால், சென்ற வாரம் மேலே சொன்ன ஒரு ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு தயிர்சாதம் ஆர்டர் பண்ணினோம். வந்தது, ஒரே புளிப்பு. சாதம் வேறு அரை வேக்காடு. பாதி சாப்பிட்டு விட்டு அப்படியே வைத்து விட்டோம். ஒரு தயிசாதம் 300 ரூபாய். மனம் கேட்காமல் அந்த சர்வரிடம் சொன்னேன். அவன் போய் மேனஜரை அழைத்து வந்தான். அவர் சமாதானமாக ஏதாவது சொல்லியிருந்தால் ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை. அவர்,

" நார்த் இந்தியால தயிர்சாதம் இப்படித்தான் இருக்கும்" என சொல்லப்போக,

நார்த் இந்தியாவைப் பற்றி தெரிந்த என் நண்பர் கோபம் ஆக ஏறக்குறைய கைகலப்பு ஏற்படும் சூழ்நிலை. இந்த லட்சணத்தில் பத்து நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை, "ஹவ் ஈஸ் த புட் சர்" என விசாரிப்பு வேறு???

நல்லா இல்லைனு ஒத்துக்கிட்டா என்ன? இப்படித்தான் யாரும் தன்னோட தவறுகளை ஒத்துக்கறதே இல்லை!!!

******************************************

"புளிப்பு" க்கு ஆங்கில வார்த்தை ''SOUR TASTE"

"துவர்ப்பு" க்கு ஆங்கிலத்துல சரியான வார்த்தை என்ன?

நான் பார்த்த அகராதியில " ASTRINGENT TASTE"

சரியான வார்த்தை என்னவென்று யாராவது சொல்ல முடியுமா?

******************************************

Aug 21, 2009

என் பதிவுகளைப் பற்றி என் நண்பர் சொல்லுவது?????

இரண்டு நாட்கள் கோலாலம்பூரில் நிறைய மீட்டிங். ஒரு பதிவும் எழுத முடியவில்லை. படிக்கவும் முடியவில்லை. பதிவுலகத்தை பற்றிய நினைவுகள் அடிக்கடி வந்து போயின. என்னுடன் வந்திருந்த என் அலுவலக நண்பர் முதல் நாள் இரவு கேட்டார்,

" ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க?"

" இரண்டு நாளா ஒன்னும் எழுதல அதான்"

" கண்டிப்பா ஏதாவது எழுதணும்னு கட்டாயமா என்ன?"

" அப்படி எல்லாம் ஒன்னுமில்ல"

" அப்புறமென்ன?"

" இருந்தாலும் மனசு ஒரு மாதிரி இருக்கு அதான்"

" நீங்க எழுதறதால என்ன பிரயோசனம்? ஏதாவது துட்டு கிட்டு கிடைக்குதா என்ன?"

" துட்டு கிடைக்காது. நிறைய பேர் படிப்பாங்க. ஹிட் கவுண்டர் ஏறும் இல்ல"

" ஹிட் கவுண்டர் ஏறுவதால் என்ன பயன்"

" ஒன்னும் இல்ல. சும்மா ஒரு சந்தோசம். அதான்"

" மூன்று மாசத்துக்கு முன்னாடி எழுத வராதப்ப சந்தோசமா இல்லையா என்ன?"

" ம்ம் சந்தோசமாத்தான் இருந்தேன்"

" அப்பறம் என்ன? இப்ப மட்டும் புது சந்தோசம்?"

" இது தனி. நம்ப எழுத்த பல பேர் படிக்கறாங்க இல்ல"

" பல பேர்னா எத்தனை பேர்"

" எழுதுனா ஒரு நாளைக்கு 150 பேர். எழுதாத நாள்ல ஒரு 80 பேர்"

" இதையா பல பேர் படிக்கிறாங்க அப்படினு சொன்னீங்க"

" ஆமா"

" நீங்க எழுதலனா, ஏன் இன்னைக்கு எழுதுலனு யாராவது கேட்குறாங்களா, என்ன?"

" அந்த மாதிரி எல்லாம் இல்ல"

" அப்ப ரொம்ப சிம்பிள். நீங்க எழுதுனா படிக்கறாங்க. இல்லைனா படிக்கறது இல்ல"

" ஆமாம்"

" தினமும் ஏன் எழுதறது இல்லனு யாரும் கேட்கும் அளவுக்கு நீங்க இல்ல. அதனால முடிஞ்சா எழுதுங்க. இல்லைனா பேசாம ரிலாக்ஸா இருங்க. நீங்க எழுதாத நாட்கள்ல உலகம் இயங்காம இல்ல. அதுபாட்டுக்கு இயங்கிகிட்டுத்தான் இருக்கு. தினமும் எல்லாரும் எழுதணும்னு ஒன்னும் கட்டாயம் இல்ல. அதனால அதைபத்தி நினைக்காம ரிலாக்ஸா வாழ்க்கைய நடத்துங்க. அதை விட்டு விட்டு ஏதையோ பறி கொடுத்தாப்புல இருக்கறது எந்த விதத்துல நியாயம்? சோ, எழுத விசயங்களும், மூடும் வரும்போது எழுதுங்க. தினமும் எழுதித்தான் ஆகணும் இல்லைன்னா நம்பள எழுத்துலகம் மறந்துடும்னு நினைக்காதீங்க. அப்படி மறந்துட்டாங்கன்னா, கவலைப்படாதீங்க. உங்க எழுத்து நல்லா இருக்கும் பட்சத்துல தானா வந்து எல்லாம் படிப்பாங்க. இது ஒன்னும் உங்க தொழில் இல்லையே? எதையுமே கட்டாயம் செஞ்சுத்தான் ஆகணும் அப்படிங்கற மன நிலையில செஞ்சா நல்லா வராது. அதுவா வரும்போது பண்ணா நல்லா வரும். அதனால என்னைக்கு மூடு வருதோ அன்னைக்கு எழுதுங்க. தினமும் எழுதி ஆகணும் அப்படிங்கற கட்டாயத்துல எதையும் எழுதாதீங்க. இதுதான் நான் உங்களுக்கு ஒரு நண்பனா சொல்லும் விசயம்"

ஆமால்ல. அவர் சொன்னது சரிதானே?

Aug 14, 2009

தேவையான இரத்தம் உடனடியாக கிடைப்பதற்கு..

சென்ற வாரம் ஒரு பதிவர், ஹைதராபாத்தில் டெங்கி காய்ச்சலால் ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கும் அவர் தங்கைக்கு B+ Positive ரத்தம் உடனடியாக தேவை, யாரேனும் டொனேட் பண்ண விரும்பும் பட்சத்தில் அவரை தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லியிருந்தார். இன்று காலை எனக்கு நண்பர் ஒருவரிடமிருந்து ஒரு மெயில் வந்தது. அந்த மெயிலில் உள்ள செய்தி இந்த மாதிரி ஆபத்தில் இருப்பவர்களுக்கு உதவுமே என்பதால் இங்கே பதிவிடுகிறேன்.


CIRCULAR
Date: 15/06/09 Ref: 15 Jun RJ/ CIR

" அனைவருக்கும் வணக்கம்,

இப்போது அவசரத்திற்கு, ஏதேனும் ஆப்பரேசனுக்கு தேவையான இரத்தம் உடனடியாக கிடைக்க இந்தியாவில் வழி இருக்கிறது. அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்றால், உங்கள் கைத்தொலைபேசியில் கீழ் கண்டவாறு எழுதி அனுப்ப வேண்டும்:

" BLOOD< Needed Blood Group> and send SMS to 96000 97000"

உங்களுக்கு பி பாஸிட்டிவ் இரத்தம் தேவை என்றால்,

" BLOOD< B+> and send SMS to 96000 97000"

உடனே உங்களை இரத்த தானம் செய்ய விரும்பும் நபர் போன் செய்வார்.

இதை படிக்கும் நபர்கள் தயவு செய்து எல்லோருக்கும் இந்த தகவலை சொல்லுங்கள். இதனால் பல உயிர்களை காப்பற்ற முடியும். இது அவசியம் எல்லோரும் தெரிந்து கொண்டு, அனைவரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய விசயம்.

அதனால் உடனே செய்யுங்கள்.

Forward this to all your friends whom you care ... as the minute you spare to share this information can save some- body's life with rare Blood group! If you could not be a donor; be a Communicator. "

இந்த செய்தி அனைவருக்கும் உதவினால் எனக்கு சந்தோசம்.

Aug 13, 2009

பன்றிக்காய்ச்சல் - மக்கள் அநாவசியமாக பீதியடையத் தேவையில்லை

எங்கு பார்த்தாலும் இதே பேச்சு. பீதி. ஏன்? பத்திரிக்கைகள்தான் காரணம். நன்றாக கவனித்தீர்களானால் ஒரு உண்மை தெரியும். இது போல கிருமிகள் அவ்வப்போது வந்து போய் கொண்டுதான் இருக்கிறது. மக்கள் சிலர் பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

H1N1 வைரஸ் என்றால் என்ன? அது எப்படி பரவுகிறது? யாரை தாக்குகிறது? அதிலிருந்து எப்படி பாதுகாத்துக்கொள்வது? இது போனற விசயங்களை ஏற்கனவே பல பேர் எழுதிவிட்டதால், நான் அந்த விசயங்களை இங்கே தொடப்போவதில்லை. மக்கள் அநாவசியமாக பீதியடையத் தேவையில்லை என்பதை சொல்வதற்காக இந்த பதிவு.

இப்போது உங்களுக்கு சில விவரங்கள் தருகிறேன்:

01. உலகம் முழுவதும்

மக்கள் தொகை 660 கோடி.
உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் தகவல் படி 06.08.09 அன்று வரை H1N1 வைரஸினால் பாதிக்க பட்டவர்கள் 1,77,457 பேர்.
இறந்தவர்கள் 1462.

02. இந்தியா

மக்கள் தொகை 110 கோடி.
12.08.09 அன்று வரை H1N1 வைரஸினால் பாதிக்க பட்டவர்கள் 1078 பேர்.
இறந்தவர்கள் 17.

03. மலேசியா

மக்கள் தொகை 2.3 கோடி.
12.08.09 அன்று வரை H1N1 வைரஸினால் பாதிக்க பட்டவர்கள் 2253 பேர்.
இறந்தவர்கள் 44.

உதாரணத்திற்கு மேலே உள்ள தகவல்கள் போதுமென நினைக்கிறேன். இப்போது நீங்களே கணக்கு பண்ணிக்கொள்ளுங்கள். எததனை சதவிகிதம் என்று??? தினமும் இந்த வைரஸ் இல்லாதபோதும் இதே மாதிரி அறிகுறியில் தினமும் மக்கள் இறந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். தினமும் மலேசியாவில் ரோட் ஆக்ஸிடண்டில் இறப்பவர்கள் எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகம். அப்படி இந்த வைரஸ் காற்றில் பரவி அனவைரும் சாவோம் என்றால், இந்த ஆறு மாதத்தில் உலகில் பாதி பேர் செத்து இருக்க வேண்டும். ஏன் அப்படி நடக்கவில்லை. அதனால் மக்கள் அநாவசியமாக அச்சம் அடையத் தேவையில்லை.

மிக வேகமாக இந்த வைரஸ் பரவியிருந்த மெக்ஸிகோ, அமெரிக்கா, ஆஸ்த்ரேலியா, நியுஸிலாந்து ஆகிய நாடுகளில் தற்போது நோயின் தாக்கம் குறைந்து உள்ளதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இப்போது மலேசியா, சிங்கப்பூர், இந்தியாவில் பரவுகிறது. விரைவில் போய்விடும் என நம்புவோம்.

மலேசியாவில் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 90 சதவிகிதம் நபர்கள் ஆஸ்பத்திரியில் சேராமலே வெளி நோயாளிகளாயிருந்து பாதிப்பிலிருந்து விலகியவர்கள். மீதம் 10 சதிவிதம் பேர் அவசரப்பிரிவில் சேர்ந்து சிகிச்சை பெற்றவர்கள். அதில் இறந்த 44 பேரில், அதிகமான நபர்கள் High Risk பிரிவில் இருந்தவர்கள்.

டாக்டர்களும், உலக சுகாதார நிறுவனமும் இதிலிருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ள சொல்லும் வழிமுறைகள் என்ன?

01. தினமும் இரு முறை குளித்து உடம்பை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள்
02. தினமும் உடற்பயிற்சி செய்யுங்கள்
03. நிறைய தண்ணீர் குடியுங்கள்
04. சத்தான உணவை உட்கொள்ளுங்கள்
05. நன்றாக 8 மணி நேரம் தூங்குங்கள்
06. வெளியில் சென்று வந்தவுடன் கைகளை நன்றாக சோப்பு போட்டு கழுவுங்கள்
07. பன்றிக்காய்ச்சல் அறிகுறியுடன் இருப்பவர்கள் அருகில் வந்தால் அவர்கள் அருகில் போகாதீர்கள்
08. மாஸ்க் அணிந்து கொள்ளுங்கள்.

நன்றாக பார்த்தீர்களானால், மேலே கூறிய அனைத்துமே தினமும் எல்லோரும் சாதாரணமாக கடைபிடிக்க வேண்டியவைகள் ( பாயிண்ட் 8 ஐத் தவிர, 7 வது பாயிண்டுக்கு வேண்டுமானால், வேறு நோய் அறிகுறி என மாற்றிகொள்ளுங்கள்). பன்றிக் காய்ச்சலுக்காக மட்டும் இதை கடைபிடிக்க வேண்டியதில்லை. நம் தினசரி வாழ்க்கையையே இப்படி மாற்றிக் கொண்டோமானால், நம்மை எந்த நோயிமே அண்டாது.

நேற்று சன் டிவி செய்தியில் இப்படி கூறினார்கள்:

" மக்கள் அநாவசியமாக பீதியடையத்தேவையில்லை. இந்த வைரஸ் அதிகம் தாக்குவது ஹை ரிஸ்க் பிரிவினரைத்தான். இதைப்பற்றி சுகாதாரதுறையைச் சேர்ந்த டாக்டர் சொல்லுவது (உடனே அவர் நேர்காணல் கிளிப்பிங்),

பன்றிக்காய்ச்சல் பற்றி மக்கள் பீதி அடைய வேண்டாம். அந்த வைரஸ் அதிகமாக TB, HIV, Cancer patients, மற்றும் High Risk catagory யில் உள்ளவர்களை மட்டுமே தாக்குகிறது. மற்றவர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம் என சொல்ல வந்தவர், முடிக்கும்போது, " அதனால் அவர்கள் அருகில் வந்தால் உடனே உங்களை பரிசோதனை செய்து கொள்ளுங்கள்" என்றார்.

அறிகுறி இருப்பவர்கள் பரிசோதனை செய்து கொள்ளவேண்டும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவர் சொல்லவந்தது வேறு, சொன்னது வேறு. இப்படி பேசினால் மக்கள் பீதி அடையாமல் என்ன செய்வார்கள்?

அதனால் நாம் அனைவரும் ஜாக்கிரதையாக இருப்போம். ஆனால் பீதியில் வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

தயவு செய்து நம் டிவி செய்திகளைப் பார்த்து பயம் கொள்ள வேண்டாம். உண்மையான செய்தி தெரிய வேண்டுமானால், உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் இணையத்தளத்தை பார்த்து தெரிந்து கொள்ளுங்கள். பயம் இருக்க வேண்டியதுதான். அதற்காக பயமே வாழ்க்கை ஆகி விடக்கூடாது. சந்தோசமாக, மகிழ்ச்சியாக வாழ்க்கையை அனுபவியுங்கள்.

Aug 9, 2009

புத்தகங்கள் வாசிக்கும் அனுபவம்...

சிறு வயதிலிருந்து புத்தகங்கள் படிப்பது என்றால் அப்படி ஒரு ஆனந்தம். அப்பா அம்மாவுக்கு தெரியாமல் ஆனந்த விகடன், குமுதம் என ஆரம்பித்து, பிறகு நாவல்கள் படிப்பது என விரிந்தது என் வாசிப்பு அனுபவம். பள்ளி, கல்லூரி விடுமுறை நாட்களில் மகாபாரதம், ராமாயணம் என படித்தேன். அதிலும் மகாபாரதம் படித்தால் வீட்டில் திட்டுவார்கள். ஏனென்றால் சண்டை வருமாம். ராமாயணமும், மகாபாரதமும் படிக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியதே எங்கள் ஊர் புலவர் திரு கீரன் அவர்கள் சொற்பொழிவை கேட்டுத்தான். அவர் பேச்சை நாள் முழுவதும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம். அப்படி இருக்கும் அவருடைய பேச்சு.

பிறகு சுஜாதா அறிமுகம் ஆனார். பிறகு சுஜாதா பித்து பிடித்து அலைந்தேன். கையில் எப்போதும் அவருடைய ஏதாவது ஒரு புத்தகம் இருக்கும். அவர் கதைகளை படித்துவிட்டு நாமும் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்து நிறைய எழுதினேன். சில நன்றாக வந்தது. சில சரியாக வரவில்லை. "உங்களுக்கு நிறைய அனுபவம் வேண்டும். நிறைய படிக்க வேண்டும் என எல்லோரும் சொன்னதால் நிறைய படித்தேன். சுஜாதா ஒரு முறை பஸ்ஸில் செல்லும்போது அவர் எழுதிய பாக்கட் நாவலை யாரோ படித்து முடித்தபின் பஸ்ஸிலிருந்து தூக்கி போட்டுவிட, அதிலிருந்து அவர் பாக்கட் நாவலில் எழுதுவதை நிறுத்தி விட்டார். அன்றிலிருந்து பாக்கட் நாவல் படிப்பதை நான் நிறுத்தினேன். அந்த அளவிற்கு சுஜாதா பைத்தியம்.

பாலகுமாரன் அறிமுகத்தின் பிறகு நிறைய சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன். சுஜாதா அவர்கள் கதையை விறு விறு என நகர்த்திச் செல்வார். பாலகுமாரனின் அணுகுமுறை வேறு. ஒருவன் ஆபிஸிலிருந்து வீட்டுக்கு வருவதைப் பற்றி எழுதினால் அவன் வரும் வழியில் பார்க்கும் அனைத்து விசயங்களையும் ஒரு பத்து பக்கத்துக்காகவாவது எழுதுவார்.

சுஜாதா, பாலகுமாரன், ராஜேஷ்குமார், ராஜேந்திரகுமார் இப்படி எல்லா எழுத்தாளர்களையும் படிக்கும் நேரத்தில் இலக்கியம் பக்கமும் ஆர்வம் ஏற்பட்டு படிக்க முற்படுகையில் கல்வி குறுக்கிட்டது. நான் படித்த ப்ரொபசனல் கோர்ஸ் எல்லாம் படிக்கவே தினமும் பல மணி நேரங்கள் செலவிட வேண்டி வந்தது. அப்படியே புத்தகங்கள் படிக்கும் ஆர்வம் மெல்ல மெல்ல என்னை விட்டு போவதுபோல் இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சம் வார பத்திரிக்கைகள் மட்டும் படிக்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டேன். படித்து முடித்து வேலைக்கு சேர்ந்தவுடன் என் படிப்பு ஆர்வத்தையும், எழுத்து ஆர்வத்தையும் தொடர நினைத்தேன். ஆனால், அங்கும் முடியவில்லை. ஏனென்றால், ஒரு கம்பனியில் சேர்ந்தவுடன் நம்மை நிலை நிறுத்திக்கொள்ள கடுமையாக உழைக்க வேண்டி வந்தது.

நன்றாக உழைத்து ஒரு நிலையை அடைந்து கல்யாணமும் ஆனவுடன் குடும்பத்திற்கு என நிறைய நேரம் செலவிடும்படி ஆகிவிட்டது. மலேசியா வந்தவுடன் வார பத்திரிக்கை படிப்பதும் அறவே நின்று போனது. என்னுடைய எழுத்து ஆர்வமும், படிப்பு ஆர்வமும் இப்படியே 12 வருடம் வீணாகிப்போனது. அதற்காக ஒரேடியாக ரொம்பவும் வருத்தப்பட முடியாது. ஏனென்றால் பொருளாதர சூழ்நிலை நல்ல நிலையில் உயர்ந்தது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

கடவுள் புண்ணியத்தில் இந்த ப்ளாக் அறிமுகமானதும் ஏதோ ஓரளவு எழுதி என்னால் என் மனதை சந்தோசப்படுத்திக்கொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இங்கே என்ன வருத்தம் என்றால், என் படிக்கும் பழக்கம் சுத்தமாக போய்விட்டது. ஒவ்வொரு முறை கோலாலம்பூர் போகும்போதும் நிறைய வார புத்தகங்கள் வாங்கி வருகிறேன். அவைகள் மட்டுமே தற்போது நான் படிக்கும் புத்தகங்கள். சென்ற முறை இந்தியா சென்றபோது 2000 ரூபாய்க்கு புத்த்கங்கள் வாங்கி வந்தேன். சில புத்தகங்கள் நன்றாக இருந்தன. சில என்னால் படிக்க முடியவில்லை. ஓசோ எழுதிய "பகவத் கீதை ஒரு தரிசனம்" மூன்று பாகம் வாங்கி வந்தேன். என்னால் ஒரு 15 பக்கத்துக்கு மேல் படிக்க முடியவில்லை. படிக்க ஆரம்பித்தால் ஏகப்பட்ட சிந்தனைகள் வருகிறது. சிந்து பைரவி படத்தில் சுலக்சணா பாட்டு கற்றுக்கொள்ளும்போது, கான்ஸ்சண்ட்ட்ரேசன் இல்லாமல் தவிப்பாரே அந்த நிலையில்தான் நான் இப்போது.

பரிட்சைக்கு படித்து படித்து என்னால் பாட புத்தகங்களையும், மற்ற புத்தகங்களையும் வேறு படுத்தி பார்க்க முடியவில்லை. பாடபுத்தகங்கள் போலவே மற்ற புத்தகங்களையும் படிக்கும்படி ஆகிறது. ஏறக்குறைய எந்த புத்தகம் படித்தாலும் பாடப்புத்தகங்கள் போலவே மனப்பாடம் ஆகிவிடுகிறது. அதிகம் பரிட்சைக்கு படித்ததால் இன்னும் அதேவித மன நிலையே இருக்கிறது.

நிறைய படித்தால் மட்டுமே நல்ல எழுத்தாளனாக முடியும் என்ற உண்மை எனக்குத் தெரியாமல் இல்லை. முழு நேர எழுத்தாளனாக வேண்டும் என்று எந்த எண்ணமும் இல்லை. அதே சமயத்தில், இனி எழுத்துலகை விட்டு என்னால் விலக முடியாது என்பது மட்டும் நன்றாக புரிகிறது. நேரம் இல்லை அதனால் என்னால் படிக்க முடியவில்லை என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. ஏனென்றால் எங்கள் MD எப்போதும் ஏதேனும் ஒரு புத்த்கத்துடனே இருப்பார். கொஞ்ச நேரம் கிடைத்தால் கூட படிக்க ஆரம்பித்துவிடுவார். காரில் செல்லும்போது, விமானத்தில் செல்லும்போது.. அவர் ஒரு நிமிடம் கூட வீணாக்கி நான் பார்த்ததில்லை.

எனக்கு நிறைய புத்தகங்கள் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் போகவில்லை. ஆனால் எங்கிருந்து நான் ஆரம்பிப்பது? எந்த புத்தகத்திலிருந்து தொடங்குவது? நண்பர்கள் யாரேனும் சொல்வார்களேயானால் நான் மிகுந்த நன்றியுடையவனாயிருப்பேன்.

நண்பர்களின் கருத்துக்களை பின்னூட்டம் வாயிலாக எதிர்பார்க்கிறேன்.

மிக்ஸர் - 10.08.09 - சிறுகதை போட்டி முடிவு பற்றி...

சிறுகதை போட்டி முடிவு பற்றி:

உரையாடல் அமைப்பின் சிறுகதை போட்டி முடிவில் எனக்கு சில வருத்தங்கள். நான் தேர்வாகும் என நினைத்த சில கதைகள் தேர்வாகவில்லை. நான் நினைத்த கதைகள்தான் தேர்வாக வேண்டும் என நான் நினைப்பது சரியில்லைதான். நான் குறிப்பிட்ட சில கதைகள்தான் படித்தேன். 250 கதைகளும் படிக்கும் அளவிற்கு எனக்கு நேரம் இல்லை. என் கதையும் தேர்வாக இல்லை என்பது வேறு விசயம். எல்லோரும் நினைக்கலாம், "உங்கள் கதை என்ன அவ்வளவு சிறந்த கதையா என்று?". எல்லாருக்குமே அவர்கள் கதை சிறந்தவைகள் தானே? 250 கதைகளை படித்து பார்த்து தேர்வு செய்வது என்பது சாதாரணமான விசயமில்லைதான். அதற்கு அவர்கள் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? பத்திரிக்கை துறை சார்ந்த சிலரை நடுவராக போட்டு இருக்க வேண்டும். முதலில் அவர்கள் தேர்வு செய்த நடுவர்கள் தனிப்பட்ட காரணங்களால் விலகிக்கொண்ட சூழ்நிலையில் வேறு சில பத்திரிக்கை நண்பர்களை நடுவர்களாக நியமித்திருக்க வேண்டும். ஏன் அவ்வாறு செய்யவில்லை? வேறு வழியில்லாத சூழ்நிலையில் நாங்களே நடுவர்களாக இருந்தோம் என சொல்கிறார்கள். அதை ஏன் முடிவு நாள் அன்று அறிவித்தார்கள்? ஏன் முன்பே கூறவில்லை?

முதலில் என் கதை தேர்வாகவில்லையே என்ற வருத்தம் இருந்தாலும், பிறகு மனதை தேற்றிக்கொண்டேன். அவர்கள் இருவர் பார்வையில் என் கதை தேர்வாக இல்லை அவ்வளவுதான். எனக்கு என் கதை பிடித்திருக்கிறது என்ற அதே எண்ணத்துடன் நாளைய போட்டி பற்றிய அறிவிப்பை எதிர் நோக்கியுள்ளேன். நாளை அறிவிக்க போகும் போட்டியை இதைவிட சரியான முறையில் நடத்துவார்கள் என நம்புகிறேன்.

அதேபோல் 37 கதைகள் சிறந்தவைகளாக இருந்தன என்றும் சொல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். இப்போது எல்லோருமே அந்த 37 கதைகளில் நம் கதை இருக்காதா? என்ற எண்ணத்தில், அந்த கதைகள் எழுதியவர்களைப் பற்றியும் குறிப்பிடுங்களேன் என்கிறார்கள். நியாயம்தானே? நாம் என்ன பணத்திற்காகவா இதை எதிர்பார்க்கிறோம்? நமக்கும் எழுத்தாளர் என்ற அங்கிகாரம் கிடைக்குமே என்ற நப்பாசைதான்? மற்றபடி என்ன???

இந்த பதிவு உரையாடல் அமைப்பினருக்கு எதிரான ஒரு பதிவு அல்ல. நண்பர் பைத்தியக்காரன் அவர்கள், விமர்சனங்களை பின்னூட்டம் மூலமாகவோ, தனி பதிவாகவோ போடலாம் எனக்கூறியிருந்ததால் நான் இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்.

************************************************

ஒரு செய்தி:

நான் சில நாட்களுக்கு முன் எழுதிய மிக்ஸர் என்ற பதிவில் மலேசியாவில் பழைய அதே சமயம் உபயோகப்படுத்தக்கூடிய துணிகளை சில நிறுவனைங்களில் சேர்த்துவிடுவோம், அந்த நிறுவனங்கள் அவைகளை சில ஏழை நாடுகளுக்கு அனுப்புகின்றன. அதே போல் இந்தியாவில் இருக்கிறதா? எனத் தெரியவில்லை என எழுதியிருந்தேன்.

அதைபடித்துவிட்டு அருணா சீனிவாசன் என்ற தோழி இந்தியாவிலும் அப்படி உள்ளது என்று சொல்லி, அதைபற்றிய செய்தியினை பற்றிய ஒரு லிங்க் கொடுத்து மெயில் அனுப்பியிருந்தார். அவருக்கு என் நன்றியினை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இதோ அந்த செய்தியின் லிங்க்:

http://sify.com/news/fullstory.php?a=jehbxbidgbb&title=Clothes_bank_Fulfilling_a_basic_need

*******************************************************

ஒரு புத்தக விமர்சனம்:

சமீபத்தில் ஒரு புத்தகம் படிக்க நேர்ந்தது. இது பெண்களுக்கான புத்தகம். இதுவரை படிக்காத நம் பெண் பதிவர்களுக்கும், பெண் வாசகிகளுக்கும் பயன்படட்டுமே என்ற எண்ணத்தில் இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்:

புத்தகத்தின் பெயர்: மங்கையருக்கு பயன் தரும் அறிவார்ந்த விஷயங்கள்

ஆசிரியர்: ஜெயா V. ராமன்

வெளியீடு: மணிமேகலை பிரசுரம்

முதல் பதிப்பு: 2008

விலை: 150 ரூபாய்

பக்கங்கள்: 288

ஆசிரியர் தன் அனுபவங்களையும், தான் கேட்ட, படித்த பல விசயங்களையும் மிக எளிய முறையில் எழுதியுள்ளார். ஆசிரியர் 1982ல் இருந்து 2008 வரை மங்கையர் மலரில் எழுதிய கட்டுரைகளை மணிமேகலை பிரசுரம் ஒரு புத்தகமாக நல்ல தரமான பேப்பரில் வெளியிட்டு உள்ளது.

பெண்கள் அவசியம் படிக்க வேண்டிய ஒரு புத்தகம்.

********************************************************

Aug 7, 2009

"கோலங்கள்" திருச்செல்வம் சிந்திப்பாரா???



நான் கடந்த ஒரு வாரமாக அலுவலக வேலை காரணமாக கோலாலம்பூரில் இருந்ததால் என்னால் எந்த பதிவும் எழுத முடியவில்லை. தமிழ்மணம், தமிழிஷை படிக்கவும் முடியவில்லை. நான் பல மலேசிய நண்பர்களையும், சிங்கப்பூர் நண்பர்களையும் சந்திக்க நேர்ந்தது. அவர்கள் என்னிடம் "கோலங்கள்" நாடகத்தை பற்றி மிகுந்த வேதனையுடன் பேசினார்கள். அவர்களுக்கும் எனக்கும் நடந்த உரையாடலை முதலில் தருகிறேன்:

" நீங்கள் கோலங்கள் நாடகம் பார்ப்பதுண்டா?" .

" நான் கோலங்கள், அரசி போன்ற டிவி சீரியல்களை பார்ப்பதில்லை"

" ஏன்?"

" நான் உடல் நலத்தில் அதிக கவனம் செலுத்துபவன் அதனால்தான்"

" உடல் நலத்துக்கும், டிவி சீரியலுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

" எனக்கு கோலங்கள் போன்ற தொடரை பார்த்தால் என்னுடைய ரத்தம் கொதிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. அது உடல் நலத்துக்கு கெடுதல் என்று டாக்டர்கள் கூறியதால் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டேன்" என்றேன்.

" நாங்களும் இனி அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் போல" என்று சொன்னார்கள்.

அவர்கள் கோலங்கள் சீரியலை பற்றி எழுப்பிய கேள்விகளை நான் கீழே தருகிறேன்:

01. ஆதி என்ற அந்த மனிதனுக்கு அபி குடும்பத்தை பழி வாங்குவதை தவிர வேறு வேலையே இல்லையா? அவன் எப்போதுதான் பிஸினஸை கவனிப்பான்?

02. சொந்த தம்பி மனைவியே ஆதியுடன் சேர்ந்து அடிக்கும் லூட்டி ரசிக்கும்படி உள்ளதா? அவளிடமே சொந்த தம்பியை கொலை செய்ய சொல்லுவது போன்ற காட்சி தேவையா?

03. தமிழ்நாடு போலீஸ் மேல் அளவு கடந்த மரியாதை வைத்துள்ளோம். ஆனால், ஒரு உயர்ந்த நேர்மையான அதிகாரியை, அவரின் வீக்னஸை பயன்படுத்தி, ஒரு கோடியை லஞ்சம் கொடுத்து அபியை அரஸ்ட் செய்ய சொல்வது போன்ற காட்சி தேவையா? அந்த காட்சிகளை பார்க்க எங்களுக்கு வெட்கமாக உள்ளது. உலக தமிழர்கள் அந்த காட்சியை பார்த்து தமிழ் நாடு போலீஸை பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?

04. ஆதி லேடி போலீஸை வைத்து சொந்த மனைவியை ஸ்டேசன் கூட்டி சென்று அடித்து உதைத்து... இதெல்லாம் தேவையா?

05. உண்மையில் ஆதியை போல் ஒரு மனிதன் இந்த உலகத்தில் இருக்க முடியுமா?

06. ஏன் ஒரு நல்ல சப்ஜக்டை வைத்து நாடகமே எடுக்க முடியாதா?

07. திருச்செல்வம் நல்ல திறமையான டைரக்டர்தான். அதில் எங்களுக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அவருடைய திறமையை நல்ல சினிமா படங்களுக்கோ இல்லை நல்ல நாடகங்களுக்கோ பயன்படுத்தலாமே?

08. எதற்காக இப்படி இந்த நாடகத்தை முடிக்காமல் இழுத்துக்கொண்டே போகிறார்?. அவராக நன்றாக நாடகம் எடுக்க முடியும் பட்சத்தில், இந்த நாடகத்தை முடித்து விட்டு வேறு ஒரு நாடகம் எடுக்கலாமே?

09. ஆதி கேரக்டரில் நடிக்கும் அந்த நடிகர் இப்படி கத்தி பேசி பேசி உண்மையிலேயே அவர் ஒரு மன நோயாளி ஆகிவிடுவாரோ என்று எங்களுக்கு அச்சமாக உள்ளது.

10. தயவு செய்து எந்த நாடகம் எடுத்தாலும் உலக தமிழர்களின் உணர்வுகளையும் மனதில் வைத்து நல்லதாக எடுக்க சொல்லுங்கள்.

என்னால் அவர்கள் கேட்ட எந்த கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. சம்பந்த பட்டவர்கள் கேட்கலாம், " அப்படி பட்டவர்கள் நாடகத்தை பார்க்காமல் இருக்க வேண்டியதுதானே?"

இந்த கேள்வியை சம்பந்த பட்டவர்கள் கேட்பார்களேயானால், கேள்விகேட்பவர்கள் அவர்களை பார்த்து கேட்டுக்கொள்ளவேண்டிய கேள்வி,

" வெளி நாட்டு தமிழர்கள் இல்லாமல் உங்களால் உங்கள் பிஸினஸில் லாபம் பார்க்க முடியுமா?"

என்னை பொறுத்தரை அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகள் நியாயமானதே. சம்பந்த பட்டவர்கள் கோபப்படாமல், கேள்விகளை நல்ல விமர்சனங்களாக எடுத்துக்கொண்டு தங்களை நல்லபடியாக செதுக்கிக் கொள்வதே நல்லது.

பணம் முக்கியம்தான், ஆனால் நம் சமுதாயத்தை பற்றி மட்டமாக சித்திரித்து நாடகம் எடுத்து அதனால் சம்பாதிக்கும் பணம் தேவையா என்ன?

திருச்செல்வம் நன்றாக காட்சிகளை எடுக்க கூடியவர் என்பதில் எந்த வித ஐயமும் இல்லை. திறமை இருப்பதால்தான் அவரால் இத்தனை வருடம் ஒரே சீரியலை எடுக்க முடிகிறது. அந்த திறமையை நல்ல விசயத்துக்கு பயன்படுத்தினால் என்ன? என்பதுதான் அனைவரின் கேள்வியும்?

சிந்திப்பாரா திருச்செல்வம்???