Apr 27, 2009

மிக்ஸர் - 26.04.09 - தற்பெருமை வேண்டாமே!

சென்ற வாரம், கோலாலம்பூரிலிருந்து, திருச்சி வரும்போது ஒரு அனுபவம். பக்கத்து இருக்கைகளில் இருவர். ஒரே பேச்சு. உடைகளில் பணக்காரத்தனம். பேச்சும் அப்படியே. அதில் ஒருவர் ஒரே தற்பெருமை. நான் அப்படி இருந்தேன். இப்படி இருந்தேன். கார்லதான் போவேன், காஸ்டிலியான உடைகள் தான் அணிவேன், அப்படி, இப்படி என்று.

என்னால், தாங்க முடியாமல், எங்கே வேலை செய்கிறீர்கள்? என விசாரித்தேன்.

" உணவகத்தில் வேலை செய்தோம், சார்"

" இப்போ, எங்க போறீங்க"

" ஒரேடியாக, இந்தியா செல்கிறோம் சார்"

" ஏன் முதலாளி, சரியாக சம்பளம் தருவதில்லையா?"

" இல்ல சார், நல்ல சம்பளம் சார்"

எனக்கு ஒரே சந்தோசம். எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள். பிறகு கேட்டேன்.

" மலேசியா வந்து எத்தனை வருடம் ஆகிறது"

" மூன்று வருடம் சார்"

" இது வரை மொத்தம் எவ்வளவு சேமித்திருப்பீர்கள்?"

ரொம்பவும் சந்தோசமாக சொன்னார்கள்,

" ரூபாய் 50,000 சேர்த்துள்ளோம், சார்"

அதற்கப்புறம், நடந்ததெல்லாம், எனக்கு எழுத பிடிக்க வில்லை. நான் அவர்களுக்கு, அறிவுரை சொன்னது, அவர்கள் என்னுடைய தகுதி, சம்பளம் பற்றி கேட்டது, அதன்பிறகு, திருச்சி வரும்வரை எதுவும் பேசாமல் வந்தது, இதெல்லாம் இங்கு தேவையில்லாதது.

நான் கூட முதலில் வருத்தப்பட்டேன். அவர்களின் சந்தோச பேச்சுக்களை நான் கெடுத்துவிட்டேனோ, என்று.

ஆனா, ஒன்று மட்டும் புரியவில்லை. அப்படி என்ன, தற்பெருமையும், பந்தாவும் நம்மை ஆட்டி படைக்கின்றது.
உண்மை மனதுக்கு தெரிகிறது, ஆனால், பொய்யான ஒரு தோற்றத்தை சொல்ல மனம் எப்படி ஒப்புக்கொள்கிறது.

நான் முதலில் அவர்களை ஏதோ கம்பெனியின் பொது மேலாளர் என்றுதான் நினைத்தேன். உண்மை தெரிந்தவுடன், என்னால் அவர்களை நினைத்து பரிதாப பட மட்டுமே முடிந்தது.
------------------------------------------------------------------------------------------------

மகாபாரத்தில் படித்த ஒரு கதை திடீரேன நினைவுக்கு வந்தது.

தர்மரை பற்றி நம் எல்லோருக்கும் தெரியும். பாண்டவர்களிலேயே மிகவும் நல்லவர். யாருக்கும் எந்த தீங்கும் மனதால் கூட நினைக்காதவர்.

அப்படிப்பட்ட தர்மர், ஒரு நாள், ஒரு ஜோசியரை பார்க்கிறார்.
பார்த்து முடித்தவுடன், ஜோசியக்காரர் சொல்கிறார்,

" தர்மரே, நீங்கள் மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டிய தருணம் இது. உங்களால், பல உயிர்கள் போக போகிறது. பல பேரின் சாவுக்கு நீங்கள் காரணமாக போகிறீர்கள். அதனால், எல்லோரிடமும் கொஞ்சம் அன்பாகவும், ஜாக்கிரதையாகவும் இருங்கள்"

தருமருக்கு ஒரே கவலை ஆகிவிட்டது.

" என்ன நம்மால் பல பேர் உயிர் இழக்க போகிறார்களா?, என்ன கொடுமை இது" என மனம் குழம்பி தவிக்கிறார்.

பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வருகிறார்.

"யாரையும் மனம் நோகடிக்க கூடாது. மனம் புண்படும்படி பேசக்கூடாது".

அடுத்த சில நாட்களில், ஒரு திட்டத்துடன் சகுனி வருகிறார். தர்மரை சூதாட அழைக்கிறார். தர்மர் மறுத்திருக்கலாம்.

ஆனால், ஜோசியர் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது.

" நாம் விளையாட மறுத்தால், சகுனியின் மனம் புண்படுமே, அதனால், ஏதேனும் ஏற்பட்டு, பல பேர்களின் உயிருக்கு நாம் காரணம் ஆகிவிடுவோமோ?" என நினைக்கிறார்.

பலன். சூதாடபோகிறார். அனைத்தையும் இழக்கிறார். போர் வருகிறது. பல பேர் இறக்கிறார்கள். ஜோசியக்காரன் சொன்னது நடந்துவிட்டது.

ஜோசியம் பார்த்து, ஜோசியத்தை ஜெயிக்க வைத்து விட்டார்.
என் கேள்வி இதுதான்.

அவர் ஜோசியம் பார்த்ததால்தானே, அப்படி நடந்தது. ஜோசியம் பார்க்காமல் இருந்திருந்தால், போரே வந்திருக்காதல்லவா?
-------------------------------------------------------------------------------------------

சமீபத்தில் ஆனந்த விகடனை படித்தபோது நான் ரசித்தது, மதன் கேள்வி பதிலைத்தான்.

ஒரு கேள்வி, " யாருமே சரியில்லையே, யாருக்கு ஓட்டு போடுவது?"

மதனின் பதில், " தேர்தல்ல மோசமானவர்களும், மிக மோசமானவர்களும்தான் போட்டியிடுகிறார்கள். மிக மோசமானவர்கள் வராமல் பார்த்துக்கொள்வது உங்கள் பொறுப்பு"

மிகவும் ரசித்தேன்.
------------------------------------------------------------------------------------------------

அலக்ஸாண்டரின் புரட்சிகரமான அணுகுமுறை நாடு முழுக்க பரவியது. பெர்டிகாஸின் காதுகளையும் அடைந்தது. பெர்டிகாஸ் அலக்ஸாண்டரின் நண்பர்.

" என்ன ஆயிற்று இந்த அலக்ஸாண்டருக்கு? ஏன் இப்படியெல்லாம் செய்கிறான்? உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்து அவர்களை வழிநடத்தாமல் பொன்னும் பொருளும் கொடுத்து எதற்காக வீரர்களை குஷிபடுத்த வேண்டும்?

நிறைய கேள்விகள். மாசிடோனியாவுக்கு விரைந்தார் பெர்டிகாஸ்.

" வா வா, எப்படி இருக்கிறாய் பெர்டிகாஸ்?" - எனக்கேட்டார் அலக்ஸாண்டர்.

" என்னை விடு. நான் ஒரு விசயத்தை கேட்பதற்காக வந்தேன்."

" நிதானமாகக் கேட்கலாம் பெரிடிகாஸ்"

" ஆமாம், உன்னுடைய சொத்துக்களை எல்லாம் பிரித்து வீரர்களுக்கு வழங்குவதாகக் கேள்விப்பட்டேனே?"

" பாதி மெய். பாதி பொய்"

" புரியவில்லை"

" என்னுடைய சொத்துக்களை அல்ல. அரசாங்க சொத்துக்களைத் தான் வழங்குகிறேன். இதிலென்ன குழப்பம் உனக்கு?"

" குழப்பம் உனக்குத்தான். இருப்பதை எல்லாம் எல்லோருக்கும் வழங்கிவிட்டால் உனக்கென்று என்னதான் மிஞ்சும்?"

" என்னிடம் நிறைய மிஞ்சி இருக்கிறது. கவலைப்படாதே பெர்டிகாஸ்."

" என்ன இருக்கிறது சொல்?"

" நம்பிக்கை."

அதுதான் மாவீரன் அலக்ஸாண்டர்.

முழுவதுமாக படிக்க, ஆர். முத்துக்குமார் எழுதிய " மகா அலக்ஸாண்டர்" புத்தகம் படியுங்கள்.

எடுத்தால், முடிக்காமல் வைக்க மாட்டீர்கள்.
------------------------------------------------------------------------------------------------

Apr 16, 2009

மிக்ஸர் - 15.04.09 - கொஞ்சம் சிரிக்கலாமே?

மனசத்தொட்டு சொல்லுங்க, நாம யாரையாவது எதிரில் பார்த்தா, ஒரு சின்ன சிரிப்போ, இல்ல புன்முறுவலோ செய்வோமா? தெரிஞ்சவங்களை பார்த்தாலே, தெரியாதமாதிரி போவோம். எங்கே, ஏதாவது உதவி கேட்டுவிடுவாங்களோ என்ற பயத்தில், திரும்பிக்கூட பார்க்கமாட்டோம். ஆனா, மலேசியால, யாரபார்த்தாலும், ஒரு சிறு புன்னகை செய்வாங்க. நமக்கு அப்படியே ஒரே சந்தோசமா இருக்கும். நம்ம அவங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கனும்னு அவசியம் இல்ல. எல்லோரையும் பார்த்து ஒரு புன் சிரிப்பு. பெண்களும் அப்படித்தான். தெரியாத பெண்கள் கூட நம் எதிரில் வந்தால், அப்படியே ஒரு புன்னகை செய்வாங்க. நாம அதைப்பார்த்தவுடனும், ஒரு சந்தோசமும், மன மகிழ்ச்சியும் தான் வருமே தவிர, வேறு எண்ணமே தோன்றாது. நல்ல ஒரு ஆரோக்கிய சூழல்தான் தோன்றும். அதுதானே நமக்கு வேணும். அதே போல் கார் ஓட்டும்போது யாருக்கேனும் வழி கொடுத்தாலோ, அவர்கள் கடந்து செல்லும்போது, நாம் அவர்களை அனுமதித்தாலோ, திரும்பி கை காமித்து, ஹாரன் அடித்து நமக்கு நன்றி சொல்வார்கள். நமக்கும் சந்தோசமாக இருக்கும்.

நாம் ஏன் அப்படியில்லை. நாம் ஏன் யாரையும் பார்த்து புன்னகைக்க மறுக்கிறோம். ஒரு புன்னகையால் என்ன குறைந்துவிட போகிறது. நாமும் முயற்சிக்கலாமே?

ஆனால், ஒரு கஷ்டம் நம் நாட்டில். மலேசியாபோல ஏதேனும் ஒரு நம் நாட்டு பெண் நம்மை கடந்து செல்லும்போது, ஒரு புன்சிரிப்பு சிரித்தால், அவ்வளவுதான், அப்புறம் அவள் சிரிப்பையே மறக்க வேண்டியதுதான்.

என்ன நான் சொல்வது, சரிதானே?
-------------------------------------------------------------------------------------------------

நேற்று மலேசியாவில் தமிழ் புத்தாண்டு கொண்டாடினார்கள். நாங்களும்தான்!

ஊரில் இருந்து, நேற்று என் நண்பர் போன் செய்து தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்து கூறினார்.

நான் கேட்டேன், " என்ன இன்னைக்கு போன் செய்து வாழ்த்து சொல்லர? புத்தாண்டுதான், பொங்கல் அன்றைக்கே முடிஞ்சு போச்சே?"

அவர் கூறினார், " திடீர்னு, அப்பாவை, சித்தப்பானு கூப்பிடுனு சொன்னா, ஒத்துக்க முடியுமா, என்ன?"

அவர் கேட்பதும், சரிதான் இல்லை?

-------------------------------------------------------------------------------------------------

மிக உயர்ந்த பொறுப்பில் இருந்த ஒருவர் என் வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்கு வந்திருந்தார்.

என் பெண்ணை பார்த்து, " என்னம்மா, நல்லா படிக்கிறாயா?" எனக்கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

என் மகளும், பதில் சொன்னாள்.

நான் அவர்களின் சம்பாஷணையை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

அடுத்து, அவர் கேட்டார், " ஏம்மா, நீ எத்தனையாவது ரேங்க் உன் வகுப்பில?"

என் பெண் சொன்னாள், " முதல் ரேங்க், அங்கிள்"

உடனே, அடுத்த கேள்வி கேட்டார், " உங்க வகுப்பில, மொத்தம் எத்தனை பேர்?"

அவர் கேட்டதுதான் தாமதம், என் மகள் பதில் சொல்வதற்கு முன் நான் பதில் கூறினேன், அவருக்கு, இப்படி:

" சார், அவங்க வகுப்புல மொத்தம், ஆயிரம் பேர் சார்"

அவருக்கு முகம் உடனே மாறி விட்டது. பின்ன, என்னங்க, ஒரு குழந்தை சொன்னா, அதை பாரட்டரத விட்டுட்டு, வகுப்புல எத்தனை பேர்னு கேட்டா, என்ன நியாயம். ஆயிரம் பேர் உள்ள வகுப்புல முதல் ரேங்க் எடுத்தாதான், ஒத்துக்குவாரா, என்ன?

முதல்ல, நாம எல்லோரையும் மனசு திறந்து பாராட்டக்கத்துக்கணும்.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

நம்ம ஊர்ல சிக்னல் போட்டிருந்தா, எத்தனை பேர் அதை மதித்து, காரை நிறுத்துவோம். எனக்கு தெரிஞ்சு ரொம்ப கம்மி.

ஆனா, மலேசியால, அன்றக்கு ஒரு நாள் வேலை விஷயமா, கோலால்ம்பூர் செல்ல அதிகாலை 4 மணிக்கு காரை கிலப்பினேன். ரோட்டில் யாரும் இல்லை. சிறிது பயணத்திற்கு பிறகு, ஒரு சிக்னல் வந்தது. எனக்கு அடுத்த லேனில் இரண்டு கார். எதிரில் ஒரு கார் இல்லை. சிக்னல் விழுந்தது. யாரும் நகரவில்லை. இரண்டு, மூன்று நிமிடம் அனைவரும் காத்திருந்து, ஒரு காரும் ரோட்டில் எதிரில் இல்லாதபோது கூட, அவர்கள் அந்த ரூலை மதித்தது என்னை ரொம்பவே பாதித்து.

நம் நாட்டில் நம் நல்லதிற்கு ஹெல்மெட் போடச்சொன்னால்கூட, நம்மால் அதை ஒத்துக்கொள்ளமுடியவில்லை. அதுதான் ஏன் என்று எனக்கு புரியவில்லை.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

எனக்கு ஒருத்தர் ஒரு மெயில் அனுப்பி இருந்தார் இன்று.

என்னவென்றால், " என்ன நீ, எப்போதும், உன் வாழ்க்கையை பற்றியே எழுதிக்கொண்டுள்ளாய்?, உன் பெர்சனல் டைரி போல் அல்லவா உள்ளது? யாராவது ப்ளாக்கில் இப்படி எழுதுவார்களா? அப்படி என்ன எதையோ சாதித்து விட்ட மாதிரி எழுதுகிறாய்?"

அவருக்கு நான் சொன்ன ஒரே பதில் இதுதான்:

" சாதித்தவர்கள் மட்டும் தான் எழுத வேண்டும் என்றால், எழுதுபவர்கள் எண்ணிக்கை மிக குறைவாக இருக்கும். மற்றவர்கள் போல் இல்லாமல் துணிந்து நாம் எழுதுவதே ஒரு சாதனைதானே. நாம் ஒரு கருத்து கூறும்போது, நம் வாழ்வில் நடந்த விஷயங்களை பற்றியோ, அல்லது படித்தவைகளை பற்றியோதானே கூறமுடியும்"

அப்படியே மனதில் எல்லாமே தோன்றி, எல்லாமே அறிவுப்பூர்வமான கருத்துக்களா சொல்ல, நான் ஒன்றும், புத்தரோ, ராமகிருஷ்ணரோ, விவேகானந்தரோ இல்லையே?

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ஒரு சின்ன ஹை கூ. திடீரனெ மனதில் உதித்தது. ஏற்கனேவே யாருக்கானும் இது யாருக்கேனும் தோன்றியிருந்தால், அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல:

" ரோட்டின் மேல்
பிச்சைக்காரி
பெயர் தனலட்சுமி"
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Apr 9, 2009

தன்னம்பிக்கை இருந்தால் போதும்! எதையும் சாதிக்கலாம் வாங்க!!

தன்னம்பிக்கையும், விடாமுயற்சியும், எடுத்த காரியத்தில் முழு ஈடுபாடும் இருந்தால் எதையும் சாதிக்கலாம்.

இதற்கு என் வாழ்க்கையில் நடந்த உதாரணங்களையே சொல்ல போகிறேன். நாம் எந்த விஷயத்தையும், படிப்பினையும் தேடி எங்கும் போக வேண்டாம். எல்லாம் நம் வாழ்க்கையிலேயே, நம் அனுபவத்திலேயே கிடைக்கும்.

நான் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை ஒரு சின்ன கிராமத்திலும், பின்பு எட்டாம் வகுப்பு வகுப்பு வரை அரசாங்க பள்ளிக்கூடத்திலும் தமிழ் மீடியத்திலும் படித்தேன். பின்பு என் தந்தையார் என்னை திருச்சி பிஷப்ஹீபர் தெப்பக்குளம் பள்ளிக்கூடத்தில் ஒன்பதாம் வகுப்பு சேர்த்துவிட்டார். ஒன்பதாவது வகுப்பு ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் சேருவது என்பது மிகவும் கடினம். திடீரன சேர்க்கமாட்டார்கள். அப்போது வாளாடியில் தலைமை ஆசிரியராக இருந்தவர் மூலம் எனக்கு இடம் கிடைத்தது.
ஆங்கில மீடியம்.

பள்ளி போன ஒரே வாரத்தில் அப்பாவிடம் சொன்னேன்,

"அப்பா, நான் லால்குடியிலேயே படிக்கிறேனே?''

"ஏண்டா" என்றார்.

ஏன் அப்படி சொன்னேன், என் வகுப்பு முழுவதும் கேம்பியன், வெஸ்ட்ரி பள்ளி மாணவர்கள். எல்லோரும் ஆங்கிலத்தை தவிர எதுவும் பேசுவதில்லை. எனக்கு ஒன்றுமே புரியாது. அழுகை அழுகையாக வரும். யாரும் என்னிடம் பேச மாட்டார்கள், "காதல் கொண்டேன்" படத்தில் தனுஷ் ஒரு ஓரத்தில் உட்கார்ந்து இருப்பாரில்லையா, அது போல் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து இருப்பேன்.

அப்போது அப்பா கூறிய அந்த வார்த்தைகள் இன்னும் என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது,

" எல்லோரும் உன்ன திரும்பி பார்க்கணும்னா, உன் படிப்பால், உன் அறிவால், அவர்களின் கவனத்தை உன் பக்கம் திருப்பு.
என்னைக்குமே நாம மட்டம் அப்படினு நினைக்காதே, நம்மால எல்லாம் முடியும்னு நம்பு. முதல்ல நீ நம்பு, உன்னால முடியும்னு, அப்பதான் உன்னால் மற்றவர்களை நம்ப வைக்க முடியும்""

அதை வேதவாக்காக எடுத்துக்கொண்டு, புரியுதோ புரியலையோ மிக கவனமாக படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஆண்டவன் எனக்கு ஆங்கில அறிவை அப்போது கொடுக்கவில்லை என்றாலும், நல்ல ஞாபக சக்தியை கொடுத்தான். முதல் மிட் டேர்ம் தேர்வு மார்க் வந்தது, 60 மாணவர்கள் உள்ள வகுப்பில் ஐந்தாவது ரேங்க். எல்லோரும் என்னை திரும்பி பார்க்க வைத்தேன்.

எதனால், இது சாத்தியமானது? என்னால் முடியும் என்ற நம்பிக்கையை என் அப்பா கொடுத்தது, அதை நான் நம்பி செயல்பட்டது.

இரண்டாவது உதாரணத்திற்கு வருகிறேன்.

என்னை யாரும் மட்டபடுத்த முயற்சித்தால், நான் பெரும்பாலும் அதை அனுமதிப்பதில்லை.

எனக்கு ஓரளவு பாடத்தெரியும். நாங்கள் ட்ரெயினில் போகும்போது பாடுவது வழக்கம். ஒரு நாள் நண்பன் ஒருவன் உன்னால் ட்ரெயினில் மட்டும்தான் பாட முடியும், வேறு எங்கும் பாட முடியாது எனக்கூறினான். அதையே ஒரு வைராக்கியமாக எடுத்துக்கொண்டு, அனைத்து பள்ளிகள் போட்டியில் பாடி ஆறுதல் பரிசு வாங்கியதையும், காலேஜ் போட்டியில் கலந்து கொண்டதையும் மறக்க முடியவில்லை. காலேஜில் எனக்கு பரிசு கிடைக்கவில்லை, ஆனால், அவன் பார்க்கும்முன்னே, அவன் முன்னே ஸ்டேஜில் பாடியது மன ஆறுதலை கொடுத்தது.

இன்னொறு நண்பன் கேட்டான், நீதான், பத்திரிக்கைக்கு எல்லாம் எழுதுகிறாயே உன்னால், நமது காலேஜ் கதைப்போட்டியில் கலந்துகொண்டு பரிசு வாங்க முடியுமா? உடனே ஒத்துக்கொண்டேன். போட்டி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னால்தான் தலைப்பு கொடுப்பார்கள். நாற்பது நிமிடம் கொடுத்தார்கள். ஒரு வெறி. எழுதினேன். இரண்டாவது பரிசு கிடைத்தது.

நான் வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் வாரம் அப்பாவிற்கு போன் பண்ணினேன், அப்பா, எனக்கு வேலை பிடிக்கவில்லை. நான் வந்துரட்டுமா?

"ஏற்கனவே ரெண்டு வேலையை இப்படித்தான் விட்டாய், ஏன்" என்றார்.

" இல்லப்பா, இங்க எல்லோரும் 40-45 வயசு ஆளா இருக்காங்க, ரொம்ப அனுபவசாலியா இருக்காங்க, நான் சொல்றதெல்லாம் கேட்கமாட்டாங்க, நான் தான் ரொம்ப சின்ன வயசு, அதனால புடிக்கல"

அப்பா சொன்னார்," அடுத்த கம்பனியிலும் அது மாதிரி இருந்தா என்ன பண்ணுவ? அதையும் வேணானு விடுவியா? நல்லா வேலைய கத்துக்க, இந்த பையன் கிட்டயும் ஏதோ விஷ்யமிருக்குனு எல்லோருக்கும் புரியவை, அது வரை வீட்டு பக்கம் வராத"

தினமும் அழுதேன், அப்பா சொன்னதை நினைத்து பார்த்தேன். என் MD எனக்கு முழு சுதந்திரம் குடுத்தார். எண்ணி மூன்றே மாதம், என்னை எல்லோருக்கும் புரிய வைத்தேன்.ஜெயித்தேன்.

நான் உடல் நல விஷயத்தில் நிறைய ஆர்வம் உள்ளவன். நான் அதிகாலை எழுந்து வாக்கிங் செல்பவன், பிறகு யோகா செய்பவன்.

ஒரு நண்பர் கேட்டார்,

"அதிகாலையில ராக்கோழிபோல இதெல்லாம் தேவையா?"
இன்னொறுத்தர்,

" நீங்க போறதுக்கு பேர்லாம் வாக்கிங்கா"?

" ஜிம் போறேங்கரே, உடம்ப பார்த்தா அப்படி தெரியலையே?"

சில பேருக்கு பதில் சொல்வேன், சில பேருக்கு பதில் சொல்ல மாட்டேன். கேள்வி கேட்கும் பாதி பேர் நம்மால் முடியவில்லையே என பொறாமையால் கேட்பார்கள், நாம் மனம் தளரக்கூடாது? எடுத்த காரியத்தில் கண்ணாக செயல்பட வேண்டும். கேள்விகேட்கும் நபர்களில் முக்கால்வாசிப்பேர் மாததிற்கு இரண்டு முறை ஆஸ்பத்திரிக்கு செல்பவர்கள். நான் அப்படியில்லை, தலை வலி, காச்சலுக்குகூட ஆஸ்பத்திரிக்கு செல்வதில்லை.

நான் சொல்ல நினைத்து அவர்களுக்கு சொல்லாமல் இருப்பது இதான்,

" ஒன்னுமே செய்யாம, ஏழு மணி வரை தூங்கறதுக்கு, தப்போ, சரியோ ஏதவது ஒண்ணு செய்யரது எவ்வளவோ மேல்"

உலகத்துல சில பேர்தான், எங்க MD மாதிரி நாம முன்னேர உற்சாகப்படுத்துவாங்க, பல பேர் நம்ம ரொம்ப கேவலப்படுத்துரா மாதிரிதான் நடந்துப்பாங்க. நாம அதுக்கெல்லாம் கவலை படக்கூடாது. நாம, நாம எடுத்த முயற்சில முழு ஈடுபாடோட இருந்தோம்னா எல்லாமே வெற்றிதான். நான் அப்படித்தான். யாராவது என்னால ஏதாவது செய்ய முடியாது அப்படினு சொன்னாங்கன்னா, உடனே அதை செஞ்சு பார்க்கனும்னு நினைப்பேன்.

நீ என்ன பெரிசா சாதிச்சிட்ட, இத சொல்ல வந்துட்டனு கேக்கலாம்? ஆனா நான் பெருசா எதுவும் சாதிக்கில, ஆனா ரொம்ப வாழ்க்கையோட கீழ் நிலையிலும் இல்ல, இத எழுதுர அளவுக்கு முன்ன்னேறி இருக்கேன்ல. அதுவே ஒரு சாதனைதானே.

என்னை கேலி செய்தவர்கள் எல்லாம்,எங்கே இருக்கிறார்கள்? தேடி பார்க்கிறேன், காணவில்லை. முன்னேறி இருந்தால்தானே முகவரி தெரிவதற்கு?

ஆனாலும், அவர்களுக்கெல்லாம் என் நன்றி. ஏனென்றால், அவர்களால் தானே என்னால் முன்னறேவும், இவ்வளவு அனுபவங்களியும் பெற முடிந்தது.

என் நண்பன் கேட்டான், இந்த மாதிரி ப்ளாக் எழுதரதால, என்னத்த சாதிக்க போற?

நான் என்ன சாதிக்கிறேன்கறது முக்கியமில்லை. நம்ம எழுத்து, அனுபவங்கள், யாராவது ஒருத்தருக்கு, பயன் பட்டுச்சுனா, அதுவே ஒரு சாதனைதானே?

Apr 8, 2009

மிக்ஸர்- 08.04.09 - உண்மை சொல்லுங்க!

எனக்கு நல்லா அந்த நாளை ஞாபகம் இருக்கு. அது 15.05.1992. அந்த நாள்தான் என் வாழ்வில் ஒளியேற்றிய நாள். நான் போஸ்ட் க்ரேஜிவேட் முடித்து, தேவையான ப்ரொபசனல் கோர்ஸ் படித்தும் எனக்கு ஒரு நல்ல வேலை கிடைக்காத சமயம் அது. இரண்டு வேலைகளில் சில நாட்கள் மட்டுமே வேலை செய்துவிட்டு, உடனே வேலையை விட்டு நின்ற காலம் அது. அப்போதுதான் எனக்கு எங்கள் நிறுவனத்திடமிருந்து நேர்காணலுக்கான கடிதம் வந்தது. நானும், என் நண்பன் பசுபதியிம் ராணிப்பேட்டையை நோக்கிப் புறப்பட்டோம். காலையிலேயே கம்பனிக்கு சென்றுவிட்டோம். ராகு காலம் முடிந்து, கம்பெனியின் உள்ளே சென்றோம்.

முதலில் பெர்சனல் மேனேஜர் என்னை இண்டர்வியூ செய்தார். பிறகு அக்கவுண்ட்ஸ் மேனஜர். முடிந்தவுடன் எங்கள் MDயின் அறைக்கு கூட்டி சென்றார்கள். என் MDயை பற்றி நான் சொல்லியாக வேண்டும். அவர் நான் வணங்கும் தெய்வங்களுல் ஒருவர். ஒரு 40 நிமிட நேரம் நேர்காணல் செய்தார். நேர்காணல் முடிக்கும் தருவாயில் ஒரு கேள்வி கேட்டார். அதற்கு நான் பதில் சொன்ன உடனே, அவரின் காரியதரிசியை கூப்பிட்டார். அடுத்த அரை மணி நேரத்தில், என் கையில் வேலைக்கான கடிதம். நான் கேட்ட சம்பளத்தில். இதோ நான் கம்பனியில் சேர்ந்து 17 வருடம் முடியப்போகிறது. அதில் 12 வருடம் மலேசிய வாழ்க்கை அதே கம்பெனியில். எத்தனையோ பதவி,......இன்னும், இன்னும்.....

அவர் என்ன கேள்வி கேட்டார்?

"ஏம்பா, இவ்வளவு படிப்பு தகுதி வைச்சிருக்க, ஏன் உனக்கு ஒரு நல்ல கம்பெனியில வேலை கிடக்கல?"

" உண்மையான காரணம் சொல்லட்டா, சார்?"

" சொல்லுப்பா"

" எனக்கு இங்கிலீஸ் தெரியாது சார், அதனால குழு கலந்துரையாடல்கள்ள (Group Discussions) என்னால சரியா, கலந்துக்க முடியல சார்!"

அன்னைக்கு நான் வெட்கப்படாமல், அரை குறை ஆங்கிலத்தில் பேசாமல் சொன்ன உண்மை, என்னை இன்னும் காப்பாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

மூன்று நாட்களுக்கு முன் ஒரு நாள் என் மனைவி அலுவலகத்திற்கு தொலைபேசினாள்.

"என்ன என்றேன்?".

"ஏங்க இன்னைக்கு ஸ்கூல் வேன்ல தம்பிக்கு (என் பையனுக்கு) இடம் இல்லைங்க. ட்ரைவர் சீட்டுக்கு பின்னால உட்கார்ந்து போனாங்க, லக்கேஜ் வைக்கிற இடத்துல, ஆனா, பாப்பாக்கு இடம் இருந்துச்சுங்க, ஸ்கூல்ல பேசரிங்களா?"

"சரிம்மா, பேசரேன்"

உடனே, ப்ரின்ஸிபாலுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன், விஷயத்தை சொல்லி, வேறு ஏற்பாடு செய்யுங்கள் என்று.

அடுத்த நாளும், அதே போல் பையனுக்கு இடம் இல்லை என்று மனைவி கூறினாள். இந்த முறை கொஞ்சம் கோபமாக ப்ரின்ஸிபாலுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன். பின்பு மறந்துவிட்டேன்.

அடுத்த நாள், காலை மனைவியிடமிருந்து ஒரு போன்.

" ஏங்க, இன்னைக்கு தம்பிக்கு இடம் இருந்துச்சுங்க, நடு சீட் காலியா இருந்துச்சுங்க"

" அப்படியா, சந்தோசம்"

" ஆனா, தம்பி கிளாஸ்(LKG) இன்னொறு பையன் ட்ரைவர் சீட்டுக்கு பின்னால உட்கார்ந்து போனாங்க"

கேட்டவுடன், மனசு வலித்தது. அந்த பையனும் என் பையன் வயதுதானே?????????

-------------------------------------------------------------------------------------------------

கடந்த டிசம்பரில், அலுவலக வேலை காரணமாக கோலாலம்பூர் இஸ்தானா ஹோட்டலில் ஒரு மூன்று நாட்கள் தங்கியிருந்தேன். அப்போது காலை உணவு அருந்தும்போதுதான் கவனித்தேன், எனக்கு அடுத்த டேபிளில், நடிகர் சர்த்குமார், இயக்குநர் கே.எஸ். ரவிக்குமார் மற்றும் பலர். ஜக்குபாய் சூட்டிங்கிற்காக வந்துள்ளார்கள் என பின்பு அறிந்தேன். எனக்கு சரத் ரொம்ப பிடிக்கும் அவரின் அட்டகாசமான உடம்பிற்காக. அருகில் சென்று என்னை அறிமுகப்படுத்திகொண்டு பேச ஆரம்பித்தேன்.

ஒரு பத்து நிமிசம் பேசியிருப்பேன். நன்றாக பேசினார். சிறிது நேரம் கழித்துதான் நானே என்னை உணர்ந்தேன்.

நான் தொடர்ந்து ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக்கொண்டிருந்தேன். நாம்தான் தமிழர்களை பார்த்தால் கூட அரை குறை ஆங்கிலத்தில் பேசுவோமே? (நாம் என்று சொன்னது, என்னை மட்டுமே)

ஆனால், சரத் அருமையான தமிழில் கொஞ்சம் கூட பந்தா இல்லாமல் உரையாடியது என்னை ரொம்பவே கவர்ந்து விட்டது.

நான் பின்பு அசடு வழிந்தேன் யாருக்கும் தெரியாமல்.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ஜோக் 1

காசியிலிருந்து வந்த ஒருவரை பார்த்து அவர் நண்பர் கேட்டார்.

" என்ன சார், இப்போதான் வருங்களா, காசிலேந்து? "

" ஆமாம்"

" எங்க போகும்போது உங்க மனைவியை கூட்டி போனீங்க, இப்போ நீங்க மட்டும் வருங்க?"

" காசிக்கு போய்ட்டு வந்தா, எதையாவது, விட்டுட்டு வரணுமாமே"

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ஜோக் 2

என் நண்பன் ஒருவன் R & D டிபார்ட்மெண்டில் வேலை செய்கிறான். இது நடந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது.

என்னடா, எப்போ பார்த்தாலும் ஒரே பிஸியாக இருக்க? என்று கேட்டால், அவன் சொல்லும் பதில்,

"R & D டிபார்ட்மெண்ட்னா சும்மாவா, நாங்க ஏதாவது, கண்டுபுடிச்சிட்டே இருப்போம். உங்க அக்கவுண்ட்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட் மாதிரியா? எப்பவும் ஒரே வேலைய செஞ்சுக்கிட்டு? "

எங்களுக்கு கோபம் கோபமாய் வரும். ஒரு முறை அவனை வம்பிழுப்பதற்க்காக, எல்லோரிடம் சொல்லிவிட்டு, போனில் கூப்பிடேன்,

" என்னடா?" என்றான்.

" ஏய் நீதான், தினமும் ஏதாவது கண்டுபிடிக்கறீயாமே, நம்ம ஸ்ரீதரோட ஸ்டேப்ளர் பின் காணோமாம், கொஞ்சம் கண்டுபிடிச்சு தர முடியுமா?' என்றேன். டிப்பார்ட்மெண்ட் முழுவதும் ஒரே சிரிப்பு.

அதன் பிறகு அவன் அவ்வளவாக, அவன் டிப்பார்ட்மெண்ட் பற்றி பெருமை பேசுவதில்லை.
-------------------------------------------------------------------------------------------------

ஜோக் 3

அனைத்திந்திய நாடாளுவோர் கட்சி தலைவர் கார்த்திக் சொன்னது:

" இந்த தேர்தல்ல ஆட்சிய முடிவு செய்யரதுல்ல, நாங்க ஒரு தவிர்க்க முடியாத சக்தியா இருப்போம்"

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Apr 7, 2009

சமையல் பொருட்கள், காய்கறிகளின் ஆங்கில பெயர்கள்.


சமீபத்தில் ஒரு பதிவர் சில காய்கறிகளின் ஆங்கில பெயர் கேட்டிருந்தார். அவருக்கும், மற்றவர்களுக்கும் பயன் படட்டுமே என நான் பதிக்கிறேன்.

தமிழ் ENGLISH
1 பாதாம் பருப்பு ALMOND
2 பெரும் சீரகம் ANISE SEEDS
3 கொட்டை பாக்கு AREACANUT
4 அவல் அரிசி BEATEN RICE
5 கடலை பருப்பு BENGAL GRAM DAL
6 கடலை மாவு BENGAL GRAM FLOUR
7 பாக்கு BETEL NUT
8 உளுத்தம் பருப்பு BLACK GRAM DAL
9 உளுத்தம் மாவு BLACK GRAM FLOUR
10 புழுங்கல் அரிசி BOILED RICE
11 பொறிக்கடலை BOILED BENGAL GRAM DAL
12 மொச்சை பருப்பு BROKEN BEANS
13 வெண்ணெய் BUTTER
14 மோர் BUTTER MILK
15 சூடம் CHAMPHOR
16 ஏலக்காய் CARDAMOM
17 முந்திரி பருப்பு CASHEWNUTS
18 விளக்கெண்ணெய் CASTOR OIL
19 லவங்கபட்டை CINNAMON
20 கிராம்பு CLOVES
21 நாட்டு சக்கரை COUNTRY SUGAR
22 கொத்தமல்லி விதை CORIANDER SEEDS
23 தயிர் CURD
24 சுக்கு DRY GINGER
25 வெந்தயம் FENUGREEK SEEDS
26 பூண்டு GARLIC
27 நெய் GHEE
28 நல்லெண்ணெய் GINGELLY OIL
29 எள் GINGELLY SEEDS
30 இஞ்சி GINGER
31 பாசி பருப்பு GREEN GRAM DAL
32 வேர்கடலை GROUND NUT
33 கடலை எண்ணெய் GROUND NUT OIL
34 ஊது பத்தி INCENSE STICKS
35 வெல்லம் JAGGERY
36 மண்ணெண்னை KEROSENE
37 காராமணி LENTIL BEANS
38 பால் MILK
39 கடுகு MUSTARD
40 வேப்பம் பூ NEEM FLOWER
41 ஜாதிக்காய் NUTMEG
42 நெல் PADDY
43 புழுங்கல் அரிசி PAR BOILED RICE
44 மிளகு PEPPER
45 கசகசா POPPY SEEDS
46 திராட்சை RAISINS
47 மிளகாய் வத்தல் RED CHILLIES
48 துவரம் பருப்பு RED GRAM DAL
49 அரிசி RICE
50 அரிசி மாவு RICE FLOUR
51 குங்குமப்பூ SAFRON
52 ஜவ்வரிசி SAGO
53 உப்பு SALT
54 சேமியா SEMOLINA
55 சக்கரை SUGAR
56 கல்கண்டு SUGAR CANDY
57 புளி TAMARIND
58 ஓமம் THYME SEEDS
59 துவரம் பருப்பு THOOR DAL
60 மஞ்சள் TURMERIC
61 மஞ்சள் பொடி TURMERIC POWDER
62 சேமியா VERMICELLI
63 கோதுமை WHEAT
64 கோதுமை மாவு WHEAT FLOUR
65 பூசணிக்காய் ASH GOURD
66 கீரைத்தண்டு AMARANTH STEM
67 வாழை பழம் BANANA
68 வெற்றிலை BETEL LEAVES
69 இலந்தை பழம் BHIR FRUIT
70 பாகற்காய் BITTER GOURD
71 சுரைக்காய் BOTTLE GOURD
72 கத்திரிக்காய் BRINJAL
73 முட்டைக்கோஸ் CABBAGE
74 கொத்தவரங்காய் CLUSTER BEANS
75 குடை மிளகாய் CAPSICUM
76 தேங்காய் COCONUT
77 சேப்பங் கிழங்கு COLOCASIA
78 கொப்பரை தேங்காய் COPRA
79 கொத்தமல்லி CORIANDER LEAVES
80 வெள்ளரிக்காய் CUCUMBER
81 கறிவேப்பிலை CURRY LEAVES
82 பேரிச்சம் பழம் DATES
83 முருங்கைக்காய் DRUMSTICKS
84 சேனைக்கிழங்கு ELEPHANT YAM
85 நெல்லிக்காய் GOOSEBERY
86 பச்சை மிளகாய் GREEN CHILIES
87 பச்சை பட்டாணி GREEN PEAS
88 வெண்டைக்காய் LADIES FINGER
89 எலும்பிச்சம் பழம் LIME FRUIT
90 மாம்பழம், மாங்காய் MANGO
91 மாவடு TENDER MANGO
92 வெங்காயம் ONION
93 வாழைக்காய் PLANTAIN
94 வாழைப்பூ PLANTAIN FLOWER
95 வாழைத்தண்டு PLANTAIN STEM
96 உருளைக்கிழங்கு POTATO
97 பரங்கிக்காய் PUMPKIN
98 முள்ளங்கி RADISH
99 பீர்க்கங்காய் RIBBED GOURD
100 அவரைக்காய் SABRE BEANS
101 புடலங்காய் SNAKE GOURD
102 சக்கரவள்ளி கிழங்கு SWEET POTATO
103 தக்காளி TOMATO
104 கருணைக்கிழங்கு YAM
105 மரவள்ளி கிழங்கு TAPIOCA

Apr 2, 2009

காலாவதியான கேஸ் சிலிண்டரை கண்டுபிடிப்பது எப்படி?





காலாவதியான கேஸ் சிலிண்டர் உபயோகப்படுத்துவதற்கு பாதுகாப்பானது அல்ல. அது பல ஆக்ஸிடெண்ட்களுக்கு வழி வகுக்கும். அதனால், நாம் கேஸ் சிலிண்டரை வாங்கும்போது மிக கவனமாக சரி பார்த்து வாங்கவேண்டும்.


எப்படி சரிபார்ப்பது? இதோ அதற்கான சில வழிமுறைகள்:


சிலிண்டர் மேலே உள்ள மூன்று ப்ளேட் போன்ற ஒன்றில் காலாவதியாகும் நாள் ஆல்பா நம்பர்களில் பதிவு செய்யப்பட்டு இருக்கும். எப்படி என்றால் A or B or C or D அதனுடன் பின்னால் இரண்டு இலக்க எண்கள் வரும், உதாரணமாக, D06.


ஆல்பாபெட் நம்பர் ஆனது காலாண்டை குறிக்கும்:
1. A - மார்ச் (முதல் காலாண்டு)
2. B - ஜூன் (இரண்டாம் காலாண்டு)
3. C - செப்டம்பர் (மூன்றாம் காலாண்டு)
4. D - டிசம்பர் (நான்காம் காலாண்டு)


D- 06 - கடைசி இலக்கங்கள் வருடத்தை குறிக்கிறது. அதாவது மேலே உள்ள படத்தில் தோன்றும் D- 06 என்பது 2006 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் காலாண்டை குறிக்கிறது. ஒரு உதாரண்த்திற்கு மேலே உள்ள சிலிண்டரை இன்றைக்கு சிலிண்டர் ஏஜண்ட் கொடுத்தால், அதை நாம் வாங்அ கூடாது. அதனை உபயோகித்தால், கேஸ் லீக்காகி, மிகப்பெரிய ஆக்ஸிடண்ட்களுக்கு வழி வகுக்கும்.


இரண்டாவது உதாரணம் D- 13, இந்த சிலிண்டரை நாம் 2013 டிசம்பர் வரை பயன்படுத்தலாம்.
நிறைய பேருக்கு இது ஏற்கனேவே தெரிந்த விஷயமாக இருக்கலாம். நான் இங்கே பதிவதற்கு காரணம் இதுவரை தெரியாதவர்கள் தெரிந்துகொள்ளட்டுமே என்ற நல்ல எண்ணத்தில்.